Απλά η κορυφαία!

Ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναι το καθολικό συμπέρασμα που βγάζουμε και που θα θυμόμαστε από αυτό το Final 4 τα επόμενα χρόνια. Και αποτελεί την πλήρη και αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Η Barcelona σε όλη τη χρονιά είχε αποδείξει ότι τη διακρίνει άριστη διάκριση ρόλων, με κάθε παίκτη στο roster της να γνωρίζει ακριβώς τι απαιτείται από αυτόν στο παρκέ και τη θέση που θα πρέπει να κατέχει πάνω σε αυτό. Το gameplan και η "ιεραρχία" των παικτών στα plays είναι ξεκάθαρη, με συνέπεια σπανίως να παρατηρείται σύγχυση ή κακό spacing (αποστάσεις).

Τα παραπάνω στοιχεία δε θα μπορούσαν να μη φανούν και στον προχθεσινό τελικό. Ο Xavi Pascual εφάρμοσε για άλλη μία φορά άριστο rotation, κρατώντας ξεκούραστη την ομάδα του για όλο σχεδόν το ματς και παίρνοντας το maximum από ποιοτικούς ρολίστες όπως ο Morris, ο Sada και ο N'Dong. Εκμεταλλευόταν συνεχώς τα προτερήματα του καθενός από αυτούς στην επίθεση: ο Morris σούταρε τα αγαπημένα του τρίποντα από την κορυφή, ο N'Dong απέδειξε την ευκολία με την οποία "ολοκληρώνει" καλές πάσες στη ρακέτα, ο Sada κράτησε το ρυθμό όταν ο Rubio φαινόταν να κουράζεται και να υποπίπτει σε λάθη λόγω της πίεσης των Teodosic, Beverley, κτλ.

Φυσικά ο Pascual ευτύχησε να έχει σε μεγάλη μέρα το Navarro, ο οποίος έβαλε τα κρίσιμα σουτ που φοβόμασταν και απευχόμασταν. Παρόλα αυτά, η γενική εντύπωση είναι ότι ο Ισπανός επικράτησε του Παναγιώτη Γιαννάκη στη λεγόμενη "μάχη των πάγκων". Μπήκε πολύ δυνατά και με επιθετική άμυνα στο ματς (ξέροντας ότι ο Ολυμπιακός ξεκινάει συνήθως νωθρά τα παιχνίδια μέχρι να βρει ρυθμό). Εφάρμοσε (όπως πάντα) γρήγορη κίνηση και κυκλοφορία της μπάλας στην περιφέρεια, ψάχνοντας τα "ανοίγματα" για drives μέσω των οποίων θα κατέρρεε η inside άμυνα των ερυθρολεύκων (όπως και έγινε), χτυπώντας στις αργές αμυντικές περιστροφές τους και παίρνοντας εύκολα καρφώματα και κοντινά σουτ από τους ψηλούς. Έδωσε εντολή στο Rubio να τρέξει όποτε μπορούσε. Εντόπιζε σχεδόν όλα τα mis-matches και τα εκμεταλλευόταν.

Από την άλλη, ο Γιαννάκης, ενώ μέχρι πριν το Final 4 έκανε μακράν την καλύτερη προπονητικά χρονιά του στον Ολυμπιακό, στο κρισιμότερο σημείο φάνηκε να μην έχει κάνει καλή προετοιμασία και "διάβασμα" των αγώνων. Στον ημιτελικό οι Vesely, McCalebb και Maric, ή αλλιώς οι 3 από τους 4 καλύτερους παίκτες της Partizan, έφτασαν τον ΟΣΦΠ ένα βήμα από τον αποκλεισμό, παίζοντας το ίδιο στιλ μπάσκετ που o Vujosevic χρησιμοποιεί όλη τη σεζόν (και με το οποίο είχε κερδίσει τον Ολυμπιακό στο Βελιγράδι). Στον τελικό, ο Ολυμπιακός κατά διαστήματα θύμισε την περσινή επιθετικά "αρτηριοσκληρωτική" ομάδα, με πολλή στασιμότητα, ελάχιστη κίνηση μακριά από την μπάλα και προβλέψιμα plays. Η Barca τα είχε μελετήσει και τα "έκλεινε" με καίρια collapsing και σωστή πίεση στην μπάλα. Επιπροσθέτως, οι "κόκκινες" επιστροφές ήταν πιο αργές από το επιθυμητό, επιτρέποντας στους Καταλανούς πολλά σουτ σε δευτερεύοντα αιφνιδιασμό, τα οποία βεβαίως είναι η καλύτερη "συνταγή" για την απόκτηση ρυθμού και ψυχολογικού προβαδίσματος.

Κάποιες επιπλέον παρατηρήσεις σχετικά με την προπονητική πλευρά του τελικού:

• Άμα είναι να εμπιστευτείς το Halperin, πρέπει να έχεις έτοιμα μερικά plays για να εκμεταλλευτείς την ικανότητά του στο σουτ μετά από πάσα.
• Εφόσον ο Navarro δείχνει ότι βρίσκεται σε καλή μέρα, πρέπει να κάνεις κάτι για να τον εκνευρίσεις, είτε πιο σκληρή on-ball άμυνα, περισσότερες παγίδες, να επιχειρείς πιο επιθετική αντιμετώπιση των screens, λιγότερα "τζογαρίσματα" (δηλαδή γεμάτες ρίσκο προσπάθειες για κλέψιμο) σε πάσες προς αυτόν, κτλ.
• Ο Mickeal είναι καλός αμυντικός και διαθέτει ευρύ ρεπερτόριο επιθετικών κινήσεων, οπότε από τη μία πρέπει να προσφέρεις μέσω των plays καλύτερες προϋποθέσεις στον Childress για να σκοράρει απ' ότι με προβλέψιμα 1-on-1 drives και από την άλλη πρέπει να αποφεύγεις το παραμικρό switch πάνω στον Pete (όπως στο κρίσιμο καλάθι του πάνω από τον Beverley).
• Ο Pascual ρίσκαρε ελαφρά με την εξαρχής τοποθέτηση του Lorbek πάνω στον Kleiza, όμως ο Σλοβένος τον δικαίωσε (όπως και ο Morris σε αντίστοιχο ρόλο στο 4ο δεκάλεπτο) σε μεγάλο βαθμό, παίζοντας σωστή, συγκρατημένη και χωρίς foul άμυνα πάνω στον εκνευρισμένο Λιθουανό. Τον τελευταίο δεν βοήθησε και η έλλειψη σωστής κατανομής χώρου στην επίθεση του Ολυμπιακού, που θα του έδινε περισσότερες ευκαιρίες για να προσπεράσει το Lorbek στην ντρίμπλα ξεκινώντας από την περιφέρεια.
• Παρότι μερικοί μίλησαν για λανθασμένη επιλογή του Γιαννάκη να βγάλει τον Beverley στα μέσα του 3ου δεκαλέπτου, προσωπικά την κρίνω σωστή, εφόσον το (έστω μερικό) comeback είχε υλοποιηθεί και ο Ολυμπιακός έπαιζε ουσιαστικά με -1 παίκτη στην επίθεση, λόγω της δεδομένης ανικανότητας του Αμερικανού στο halfcourt παιχνίδι.
• Η μέτρια φυσική κατάσταση του Teodosic σε αυτό το ματς αποτελεί σίγουρα ένα ελαφρυντικό για το Γιαννάκη, αφού ο Σέρβος ξεκίνησε πολύ δυνατά και δραστήρια το ματς πριν κουραστεί και ζητήσει αλλαγή. Σα να μην έφτανε αυτό, ο Penn κινήθηκε, όπως και στον ημιτελικό, σε χαμηλά νερά.
• Η ζώνη που εφάρμοσε στο 2ο δεκάλεπτο ο coach του Ολυμπιακού ήταν καλή ως σκέψη, όμως τα μέτρια box-outs που συνήθως απορρέουν από αυτό το είδος άμυνας οδήγησαν σε 2 συνεχόμενα επιθετικά rebounds και τελικά ένα τρίποντο του Basile.
• Η αγωνιστική κατάσταση του Vujcic φάνηκε να έχει χειροτερέψει πολύ αυτό το τριήμερο, οπότε σωστά χρησιμοποιήθηκε λίγο και στους δύο αγώνες, εφόσον αμυντικά ήταν αφερέγγυος.
• Η Barca κατά περιόδους "αγκιστρωνόταν" υπερβολικά στα σουτ τριών πόντων, όμως τελικά δικαιώθηκε, χάρη και στην αδράνεια της ερυθρόλευκης άμυνας (όπως σε δύο κρισιμότατα χαμένα rebounds όταν η διαφορά ήταν στο -7).
• Στην τελευταία περίοδο η άμυνα της Barcelona χαλάρωσε ελαφρά, όμως στην επίθεση συνέχιζε να είναι αποτελεσματικότατη, κόβοντας κάθε "κόκκινη" ελπίδα για επαναφορά στο παιχνίδι.

Ας δούμε μερικές περιπτώσεις κακών επιθετικών και αμυντικών αντιδράσεων του Ολυμπιακού στον τελικό.

Η (επαναλαμβανόμενη φέτος) αδυναμία συγκέντρωσης στη γραμμή της "φιλανθρωπίας" και τα κρίσιμα χαμένα αμυντικά rebounds ψαλίδισαν τις ελπίδες του ΟΣΦΠ για την κατάκτηση της Euroleague για πρώτη φορά από το 1997.

Συνολικά καλύτερος για την ελληνική ομάδα ήταν ασφαλώς ο Παπαλουκάς, καθώς ήταν ο μόνος που έφτανε με συνέπεια κοντά στο καλάθι των Ισπανών και ο μόνος που μπορούσε να αποφύγει, χρησιμοποιώντας όπως πάντα σωστά το σώμα του ως "ασπίδα", τα blocks των αθλητικών ψηλών της Barca. Ο Μπουρούσης δεν ήταν κακός, αλλά δεν έκανε τη διαφορά στα δύο καλάθια όπως στον ημιτελικό, ενώ ο Μαυροκεφαλίδης δεν πρόλαβε να κάνει πολλά. Ο Sofo κέρδισε fouls, είχε καλές τοποθετήσεις στη ρακέτα χάρη στη δύναμή του αλλά κουράστηκε γρήγορα και η έλλειψη άλματος τον δυσκόλευε απέναντι στο Vazquez και τον N'Dong, οι οποίοι έκαναν πολύ μεστό ματς.

Όσον αφορά στις άλλες 2 ομάδες του τελικού τουρνουά, η Partizan υπερέβαλε εαυτόν στον ημιτελικό, οδηγούμενη από το πολύ καλό κοουτσάρισμα του Vujosevic, και θα μπορούσε κάλλιστα να είχε βρεθεί στον τελικό αν είχε κάνει κάποιου είδους box-out στο κάρφωμα του Childress, ενώ η CSKA κατάφερε να επιβάλει το ρυθμό και το σκληρό παιχνίδι της στην Barca στο μεταξύ τους ματς, όμως της στοίχισε το ότι ο Siskauskas δεν πήρε βοήθειες στο σκοράρισμα στα κρίσιμα.

Εν τέλει ο Ολυμπιακός μπορεί να μην κατάφερε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί όλη τη σεζόν στο Final 4, όμως θεωρώ ότι η φετινή ομάδα (και ο Γιαννάκης) θα πρέπει να κριθεί οριστικά μετά την ολοκλήρωση του ελληνικού πρωταθλήματος, καθώς ενδεχόμενη κατάκτηση του τροπαίου θα σημάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια επιτυχημένη και μία μέτρια προς απογοητευτική σεζόν.

Πρόγευση τελικού!

Όσο προετοιμάζεστε για το μεγάλο τελικό της Euroleague απόψε το βράδυ, ρίξτε μία ματιά στο παρακάτω διάγραμμα. Απεικονίζει τις (προβλεπόμενες) βασικές 5άδες των δύο ομάδων με 2 θετικά και 2 αρνητικά στοιχεία για κάθε παίκτη, καθώς και τις σχέσεις συνεργασίας (μεταξύ συμπαικτών) και εκμετάλλευσης αδυναμιών/αντιμετώπισης προτερημάτων (μεταξύ αντιπάλων) που αναμένεται να αναπτυχθούν στο παρκέ.

(Κλικάρετε πάνω στην εικόνα.)

Καλή επιτυχία στην ελληνική ομάδα!

Επικίνδυνο πλεονέκτημα...

Έφτασε λοιπόν η κορυφαία ετήσια στιγμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, το Final 4 της Euroleague! Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος αναμένεται να προσφέρει σκληρά ματς, αγωνία και (για τους μισούς 40λεπτη και για τους υπόλοιπους 80λεπτη) αφοσίωση στην προσπάθεια για κατάκτηση του δοξασμένου τροπαίου. Ας εξετάσουμε τα δεδομένα των φετινών ημιτελικών.

Ξεκινώ από τον αγώνα του Ολυμπιακού με την Partizan. Όλοι ξέρουμε ότι ο ΟΣΦΠ υπερέχει στο θέμα "ταλέντο". Η επιθετική του πολυφωνία είναι εντυπωσιακή και ικανή να "γονατίσει" ακόμα και τις καλύτερες άμυνες από τη στιγμή που θα βρει χώρο να δράσει. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η στιγμή είναι εκ προοιμίου ασαφής και αβέβαιη.

Όπως είδαμε και στα ματς των playoffs της Α1 με τον Άρη (χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας παιχνίδια μεν, αξιοποιήσιμα για την παραγωγή συμπερασμάτων δε) αλλά και άλλες φορές στη διάρκεια της σεζόν, ο Ολυμπιακός έχει την τάση να ξεκινά με σχετική έλλειψη συγκέντρωσης τα παιχνίδια, και ηθελημένα ή μη χτίζει momentum όσο κυλούν τα λεπτά, έτσι ώστε περίπου στο 3ο δεκάλεπτο να έχει βρει τον απαραίτητο ρυθμό αλλά και να έχουν ζεσταθεί οι scorers-κλειδιά του (Teodosic, Kleiza, Childress) για να μπορέσει να "κλειδώσει" το ματς. Ο Vujosevic προφανώς το ξέρει αυτό, γι' αυτό και είναι σίγουρο ότι θα προσπαθήσει να αιφνιδιάσει από την αρχή τους "ερυθρόλευκους" με πολύ δυνατή και σκληρή άμυνα και αρκετά fouls, όπως δηλαδή μας έχουν συνηθίσει οι Σέρβοι όλη τη χρονιά.

Είναι υψίστης σημασίας να είναι ιδιαίτερα αποδοτικός ο ΟΣΦΠ στις επιθέσεις των πρώτων λεπτών, καθώς αν το ματς ξεκινήσει όπως αυτά με τον Άρη, με τους "κόκκινους" δηλαδή να χάνουν με διψήφια διαφορά, τότε μοιραία η Partizan θα επιχειρήσει να κατεβάσει δραματικά το ρυθμό και να πάει σε αργές επιθέσεις, που σε συνδυασμό με το σκληρό της παιχνίδι θα εκνευρίσουν τους παίκτες του Γιαννάκη και επομένως ενδέχεται η κάλυψη και ανατροπή της διαφοράς να αρχίσει να μοιάζει με "βουνό". Γι' αυτό θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός θα πρέπει οπωσδήποτε να ψάξει καλάθια στο transition στο 1ο ημίχρονο, να εφαρμόσει δηλαδή το δικό του tempo και να κουράσει με αυτόν τον τρόπο τους όχι ιδιαίτερα αθλητικούς (εκτός του Vesely και του Roberts) Σέρβους.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει πάση θυσία να κερδηθεί η μάχη των rebounds. Η Partizan είναι η καλύτερη ομάδα της φετινής Euroleague σε αυτόν τον τομέα, με Maric, Vranjes, Roberts (που είναι εξαιρετικός rebounder και καλός αμυντικός) να χάνουν λίγα διεκδικούμενα "σκουπίδια". Η "κόκκινη" frontline θα έχει πολλή δουλειά εδώ. Μία πολύ καλή εμφάνιση από το μέχρι τώρα διανύοντα μέτρια σεζόν Γιάννη Μπουρούση θα έκανε τη ζωή του Γιαννάκη πολύ ευκολότερη σήμερα. Εκτός από τον Μπουρούση, σημαντικό ρόλο θα έχει και ο Vujcic, αποτελώντας τη "σωσίβια λέμβο" του Γιαννάκη από τον πάγκο στην (αρκετά πιθανή) περίπτωση που ο Vujosevic το "γυρίσει" κάποια στιγμή σε ζώνη, την οποία ο Κροάτης μπορεί να διασπάσει χάρη στις playmaking ικανότητες από το high post που διαθέτει σε συνδυασμό με τα αποτελεσματικά και μακρινά hooks του.

Επιπροσθέτως, τα post-ups του Σχορτσιανίτη θα παίξουν μεγάλο ρόλο στο αν θα είναι εξαρχής αποτελεσματικός ο ΟΣΦΠ στο halfcourt παιχνίδι. Η Partizan έχει δείξει σε όλα τα φετινά ματς με αντιπάλους ελληνικές ομάδες ότι πρώτο μέλημά της είναι να κλείνει και να προστατεύει τη ρακέτα, ιδίως όταν βρίσκεται στο παρκέ ο Vranjes, ο οποίος με το ζόρι αφήνει τη θέση του κάτω από το καλάθι. Έτσι ο Sofo, αλλά και οποιοσδήποτε ποστάρει ή επιχειρεί drive (βλ. Childress), θα πρέπει να αντιδρά έξυπνα στις παγίδες και το collapsing του Vujosevic δίνοντας γρήγορες πάσες στην περιφέρεια, όπου οι Teodosic και Kleiza θα είναι αναγκαίο να διατηρούν καλές αποστάσεις έτσι ώστε να έχουν τον περισσότερο δυνατό διαθέσιμο χρόνο για ένα καλό σουτ.

Παίκτες-κλειδιά για την Partizan θεωρώ ότι είναι οι Vesely και McCalebb. Πρώτον, ο ταλαντούχος Τσέχος forward χαρακτηρίζεται από ανεξάντλητη ενέργεια σε άμυνα και επίθεση, όμως δεν παύει να του λείπει η εμπειρία από τέτοια τεράστια ματς. Είναι καλός αμυντικός με καλή πλάγια ταχύτητα όμως η έλλειψη ώριμων αντιδράσεων τον κάνει επιρρεπή στο foul (διαπράττει 1 ανά σχεδόν 5.7 λεπτά συμμετοχής), κάτι που θα πρέπει απαραιτήτως να εκμεταλλευτεί ο Childress παίζοντας επιθετικά από την αρχή, έτσι ώστε να τον "φθείρει" από νωρίς και να του αφαιρέσει αρκετή από τη μαχητικότητα για τη συνέχεια του ματς.

Από την άλλη, ο Αμερικανός point guard είναι αυτός ο οποίος κατά κύριο λόγο προσδίδει διαρκή κίνηση και ταχύτητα όποτε χρειάζεται στην ομάδα του, όντας ουσιαστικά ο "μηχανισμός" του Vujosevic για τον έλεγχο του ρυθμού στο παρκέ. Όταν επιτίθεται οι βοήθειες του Ολυμπιακού θα πρέπει να είναι πάντα έτοιμες, καθώς τα ταχύτατα drives που αρέσκεται να δοκιμάζει δύσκολα σταματιούνται αν του επιτραπεί να εισέλθει στη ρακέτα. Αντ' αυτού πρέπει ο Beverley, ο Penn ή όποιος άλλος επιλεγεί κατά στιγμές από το Γιαννάκη να μαρκάρει το McCalebb να πιέσει ασφυκτικά την μπάλα έτσι ώστε να κουράσει τον Αμερικανό από τη Νέα Ορλεάνη. Αν γίνει αυτό τότε ο Ολυμπιακός θα έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα προς τη νίκη, αφού άλλους υψηλής κλάσης και ασφαλείς χειριστές της μπάλας η Partizan δεν έχει.

Ένα ενδεχομένως καθοριστικό εξωαγωνιστικό πλεονέκτημα που θα έχει ο ΟΣΦΠ είναι η εξέδρα, ή πιο σωστά η έλλειψη ικανού αριθμού Σέρβων φιλάθλων που θα επιδρούσαν καταλυτικά στην ψυχολογία των παικτών και των δύο ομάδων. Έχουμε δει πολλές φορές πόσο χαωδώς καλύτερα αγωνίζεται η Partizan στην έδρα της και πόσο αποδυναμωμένη παρουσιάζεται μακριά από αυτή. Αν η ελληνική ομάδα πάρει από νωρίς μεγάλη διαφορά, η πλειοψηφικά "εχθρική" ατμόσφαιρα στο γήπεδο θα "κόψει" τα πόδια των παικτών του Vujosevic και θα κάνει την εύρεση ψυχολογικών αποθεμάτων για ένα σέρβικο comeback δύσκολη υπόθεση.

Ο άλλος ημιτελικός είναι και ο πιο αμφίρροπος, μεταξύ Barcelona και CSKA. Οι Ρώσοι, σε μία σεζόν κατά την οποία δεν εντυπωσίασαν, πορεύτηκαν αργά και σταθερά χάρη στο δεδομένο και πάντα αξιόπιστο ταλέντο και την εμπειρία στο υψηλότερο επίπεδο ορισμένων παικτών-αστεριών (Holden, Langdon, Planinic, Siskauskas, Khryapa). Η αργοπορημένη "εσωτερική" προσθήκη του Smodis, παρότι δεν ξέρουμε αν ο Σλοβένος είναι σωματικά έτοιμος για ένα τόσο σπουδαίο ματς, τους δίνει ένα αμφίβολο "όπλο" που ίσως να μπορέσει να βοηθήσει τους ήδη υπάρχοντες Kaun, Mensah-Bonsu και Vorontsevich στο σκοράρισμα κοντά στο καλάθι, κάτι καλοδεχούμενο αν θέλουν να υπερκεράσουν την πανίσχυρη frontline της Barca.

Μίας Barca που φέτος έμοιαζε κατά διαστήματα ανίκητη, παίζοντας ένα σύγχρονο μπάσκετ που χαρακτηριζόταν από πολύ καλό και μεγάλο rotation και plays με πολλές επιλογές. Σε αυτό βοηθά βέβαια και το πλήρες φετινό της roster, που "αναγκάζει" τον Pascual να αφήνει στο βάθος του πάγκου παίκτες όπως ο Barton κι ο Trias.

Ως κρισιμότερο matchup σε αυτό το παιχνίδι θεωρώ αυτό των Siskauskas-Mickeal στο small forward. Ο Αμερικανός swingman των Καταλανών έχει αποδείξει την αξία του στο αμυντικό κομμάτι, όμως η φύλαξη του μεγάλου Λιθουανού αποτελεί πάντα και για κάθε παίκτη μία πραγματική πρόκληση. Από τα χέρια του Siska περνά μεγάλο μέρος των plays της CSKA, οπότε όσο περισσότερο δυσκολεύεται στο να πασάρει και να σουτάρει τόσο ευνοϊκότερες θα είναι οι συνθήκες για τη Barcelona.

Παρόλο που, αντίθετα με τη διαίσθηση των περισσοτέρων, η CSKA παίζει πρακτικά σε υψηλότερο tempo φέτος από τους Ισπανούς (69.1 έναντι 68.9 κατοχών ανά παιχνίδι), θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι σε αυτόν τον ημιτελικό ο Pashutin θα επιχειρήσει να κατεβάσει το ρυθμό και θα το επιχειρήσει μέσω των ποιοτικών χειριστών Holden και Planinic. Οι τελευταίοι διαθέτουν ένα πλεονέκτημα εμπειρίας σε σχέση με τον υπερταλαντούχο αλλά ακόμα υπέρμετρα ενστικτώδη Rubio, όμως κανείς εκ των δύο δεν είναι απόλυτα ασφαλής αμυντικά απέναντί του, γι' αυτό και ο Pascual θα πρέπει να δώσει την ελευθερία στο νεαρό point guard του να είναι δημιουργικός και ενίοτε να τρέξει στην επίθεση.

Φυσικά πολλά θα εξαρτηθούν για τις τύχες της Barcelona από την κατάσταση στην οποία θα βρεθεί ο Navarro. Αν και αμυντικά αναξιόπιστος (ο Pashutin θα πρέπει να σχεδιάσει αρκετά plays για το Langdon) ο "La Bomba" μπορεί ανά πάσα στιγμή να "καθαρίσει" οποιοδήποτε ματς από τη γραμμή του τριπόντου και γι' αυτό (και για τους άλλους σουτέρ των Καταλανών) σπουδαίο ρόλο θα παίξει από τη μία η αποτελεσματικότητα των screens των ψηλών της Barca και από την άλλη η άμυνα μακριά από την μπάλα της CSKA. Παίκτης-κλειδί σε αυτό το κομμάτι θα είναι ο αμυντικά ευέλικτος Viktor Khryapa, που είτε σε καταστάσεις 1-on-1 είτε κλείνοντας "κενά" στη ρακέτα μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Κοντά στο καλάθι, όπως ανέφερα και πριν, αναμένεται να λάβουν χώρα επικές μάχες. Η Barcelona έχει το σχετικό πλεονέκτημα, διαθέτοντας παίκτες κάθε στιλ: αθλητικούς αμυντικούς (Vazquez, N'Dong), μεθοδικούς low-post scorers (Lorbek) και περιφερειακούς σουτέρ (Morris). Η CSKA έχει και αυτή ευέλικτα ελαφριά 4άρια (Khryapa, Vorontsevich), όμως θα χαρακτήριζα τους centers της (Kaun, Mensah-Bonsu, Sokolov) δυνατούς μεν, ασταθείς δε.

Εν κατακλείδι, ελπίζουμε να παρακολουθήσουμε δύο απολαυστικά ματς ανεξαρτήτως αποτελέσματος και βεβαίως έναν τελικό την Κυριακή αντάξιο της σπουδαιότητας ενός Final 4!

Ποσότητα vs. Αποδοτικότητα

Κατά την εξέλιξη της σειράς Ολυμπιακός-Prokom για τα προημιτελικά της Euroleague προέκυψε ένα αμφιλεγόμενο debate σχετικά με το ποιος είναι "καλύτερος" μεταξύ των Josh Childress και Qyntel Woods. Ο Childress φυσικά κατέθεσε τα διαπιστευτήρια που όλοι γνωρίζαμε στο παρκέ, αποδεικνύοντας ότι η πολύπλευρη προσφορά είναι προτιμότερη από το μονομερές σκοράρισμα.

Η όλη, όμως, συζήτηση για το Woods με έκανε να αναρωτηθώ για το πόσο τελικά αποδοτικός (ή όχι) είναι ως σκόρερ και το πού στέκεται σε σχέση με τους υπόλοιπους "αστέρες" της διοργάνωσης. Αποτέλεσμα ήταν το παρακάτω γράφημα.

Ένας παίκτης "χρησιμοποιεί" μία κατοχή της ομάδας του όταν: α) ευστοχεί σε βολή, β) αστοχεί σε βολή που περισυλλέγεται από την αντίπαλη ομάδα (αμυντικό rebound), γ) ευστοχεί σε εντός παιδιάς σουτ, δ) αστοχεί σε εντός παιδιάς σουτ που οδηγεί σε αμυντικό rebound και ε) υποπίπτει σε λάθος.

Στον οριζόντιο άξονα απεικονίζεται το ποσοστό των κατοχών της ομάδας του που χρησιμοποιεί ο παίκτης, ενώ στον κάθετο οι πόντοι που αυτός σκοράρει ανά κατοχή που χρησιμοποιεί. Στο γράφημα αναπαρίσταται η σχέση ανάμεσα στα δύο αυτά στατιστικά για τους 50 παίκτες της φετινής Euroleague με το μεγαλύτερο ποσοστό χρησιμοποιούμενων ομαδικών κατοχών, με minimum αριθμό αγώνων τους 9.

Ο άγραφος νόμος του μπάσκετ λέει ότι όσο περισσότερες κατοχές χρησιμοποιεί ένας παίκτης, τόσο πέφτει η αποδοτικότητά του ως σκόρερ (δηλαδή οι πόντοι ανά κατοχή). Άρα ζητούμενο για κάθε παίκτη είναι να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο πάνω και δεξιά στο διάγραμμα γίνεται (δηλαδή να συνδυάζει υψηλή χρήση με υψηλή απόδοση).

(Πατήστε πάνω στην εικόνα για πλήρη ανάλυση).

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Woods είναι μακράν ο πιο χρησιμοποιούμενος παίκτης στην Euroleague, αλλά το σκοράρισμά του δεν είναι ακριβώς αποδοτικό. Αντίθετα, οι Kleiza και Walsh κάνουν καλά τη δουλειά τους, σε αντιπαραβολή με τον Becirovic που σπαταλάει πολλές επιθέσεις. Επιπροσθέτως, οι Siskauskas και Langdon είναι υπερ-οικονομικοί scorers, αλλά με λίγες αναλογικά προσπάθειες, ενώ από την άλλη φαίνεται καθαρά η μετριότατη επιθετικά χρονιά του Σπανούλη, που αναλαμβάνοντας περίπου το ίδιο ποσοστό επιθέσεων της ομάδας του με τους δύο παίκτες της CSKA έχει αρκετά πιο χαμηλή απόδοση.

Διαγράμματα σαν αυτό κρύβουν πολλά χρήσιμα στοιχεία και θα πρέπει να μελετώνται εις βάθος από τις διοικήσεις και τα τεχνικά teams που ψάχνουν για scorers. Π.χ. θα καταλάβουν έτσι ότι καλό είναι να μη δίνουν τα "κλειδιά" της ομάδας τους στον Jaaber, όπως σωστά έπραξε το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός.

Σημείωση: Χρησιμοποιείται το ποσοστό των ομαδικών κατοχών ως μέτρο σύγκρισης της χρήσης των παικτών, αντί για π.χ. τις κατοχές ανά παιχνίδι που χρησιμοποιεί ένας παίκτης, επειδή μερικές ομάδες παίζουν σε πιο γρήγορο tempo από άλλες και επειδή θέλω να συγκρίνω όλους τους παίκτες σε "δίκαια" πλαίσια.

EL Quarterfinals Watch: Game 3

Ξεκινώ με το αυτονόητο: ο Ολυμπιακός δεν έκανε καλό ματς χθες σε καμία περίπτωση απέναντι στην Prokom. Μπορεί στο τέλος να πλησίασε σε απόσταση ενός σουτ από την παράταση, αλλά αν κοιτάξει κάποιος συνολικά το παιχνίδι θα δει ότι ικανοποίησε σε ελάχιστες στιγμές με την απόδοσή του.

Η λέξη-κλειδί για τους "ερυθρόλευκους"; Χαλαρότητα. Καθώς και έλλειψη εγρήγορσης. Παρότι κυνηγούσε στο σκορ από νωρίς, ο Ολυμπιακός έδινε σε όλο το παιχνίδι την εντύπωση ότι πίστευε πως θα μπορούσε να γυρίσει το ματς όποτε ήθελε, με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια.

Δεν επεδίωκε να βγάλει μελετημένα plays και στηριζόταν κατά μεγάλο ποσοστό σε προσωπικές ενέργειες. Στην επίθεση συχνά "κολλούσε", περιμένοντάς τα όλα από τα χέρια του Teodosic, ο οποίος έκανε μεν καλό ματς, έχοντας 9 συνολικά assists (δείγμα του κατά πολύ βελτιωμένου court vision του), αλλά ώρες-ώρες ήταν απελπιστικά μόνος στην οργάνωση, συνυπολογιζόμενης και της μέτριας βραδιάς του Παπαλουκά.

Με τη δράση των Vujcic και Childress "άνοιξε" το παρκέ, ανέβηκε η επιθετική αποτελεσματικότητα κοντά στο καλάθι και ο Ολυμπιακός έδειξε αυτό που όλοι μας γνωρίζουμε, ότι μπορεί να γυρίσει ένα ματς όποτε θελήσει. Για να φτάσει στη νίκη, όμως, χρειαζόταν να συνεισφέρουν και άλλοι 2 παράγοντες, οι οποίοι υστέρησαν σημαντικότατα.

Πρώτον, ο Kleiza. Ο Λιθουανός ποτέ δε "ζεστάθηκε" μέσα στο ματς, παρότι βρήκε το χώρο για ως επί το πλείστον καλών προϋποθέσεων σουτ. Αστόχησε σε προσπάθειες που θα μπορούσαν να "σπρώξουν" τον Ολυμπιακό προς τη νίκη και γενικά παρουσιάστηκε ελαφρά εκνευρισμένος.

Δεύτερον, η σχεδόν καθολικά κακή "κόκκινη" άμυνα. Δεν υπήρξε παρά σε διάσπαρτα σημεία πραγματική αμυντική διάθεση. Τα contests (χέρια στο πρόσωπο του σουτέρ) ήταν χωρίς ενέργεια και ταχύτητα και οι βοήθειες έβγαιναν λανθασμένα στα πολωνικά drives. Αυτά διέκριναν οι Πολωνοί και εκτελούσαν συνεχώς τρίποντα, είτε off-the-dribble είτε off-a-pass μετά από drive. Οι Ewing και Woods για άλλη μία φορά έκαναν ζημιά, με την άμυνα του Ολυμπιακού να επιμένει στη χαλαρότητα παρά την εμφανή ικανότητά τους στο 1-on-1 παιχνίδι, ενώ κανείς δεν μπορούσε να μείνει μπροστά από τον Logan, που με το συνεχές dribbling του δημιουργούσε συνεχώς "ρήγματα".

Χαρακτηριστική απόδειξη της γενικότερης χαλαρότητας και επιθετικής απάθειας με την οποία αντιμετώπισε τον αγώνα ο Ολυμπιακός είναι οι μόλις 10 βολές που εκτέλεσε, τη στιγμή στη φετινή Euroleague εκτελεί 24.8 ανά παιχνίδι. Επίσης δε γίνεται να μη σχολιαστεί η τραγική απόδοσή του στο αμυντικό rebound, αφού η Prokom πλησίασε το εντυπωσιακό 50% στο ORB%, δηλαδή είχε σχεδόν ίσα επιθετικά rebounds με τα αμυντικά του ΟΣΦΠ. Όλοι οι ψηλοί του Ολυμπιακού φέρουν ευθύνη και η εικόνα αυτή θα πρέπει να βελτιωθεί οπωσδήποτε ενόψει του 4ου παιχνιδιού αύριο, αν θέλει ο Γιαννάκης να αποτρέψει το 5ο ματς στο ΣΕΦ.

Θα πρέπει να αναφέρουμε ακόμα το πολύ κακό τελευταίο play που σχεδίασε ο head coach του ΟΣΦΠ. Η συνηθέστερη (και ορθότερη) επιλογή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μία πάσα σε εν κινήσει παίκτη στην πλευρά του τριπόντου που γίνεται η επαναφορά, και όχι μία πολύ δύσκολη, μακρινή και ευκολότερη να αντιμετωπισθεί πάσα στην απέναντι γωνία, καθώς η απόσταση που διανύει η μπάλα ευνοεί την ταχύτερη αντίδραση και το "κλείσιμο" του σουτέρ από τους αντιπάλους, όπως και έγινε.

Στα άλλα ματς, η Barcelona είχε φανερά πεισμώσει από τις προηγούμενες μέτριες εμφανίσεις της εναντίον της Real και εκμεταλλεύτηκε άριστα το ταλέντο των παικτών της, ειδικά του Navarro που έκανε ένα από τα καλύτερα ματς της καριέρας του, με πολλά "backbreaking" τρίποντα. Έχοντας εκπληκτική ευστοχία από την αρχή και με μυαλωμένη διατήρηση του ρυθμού στο tempo που αυτή ήθελε, η Barca πέρασε εύκολα από το Vistalegre, δείχνοντας ότι εφόσον "έπαθε" και έμαθε από τα αμυντικά tricks του Messina, πλέον είναι δύσκολο να αποκλειστεί. Για μία ακόμη φορά πάντως δεν κατάφερε να περιορίσει τον Tomic, ο οποίος έχει ξεπεταχτεί από το πουθενά, παρουσιάζοντας ένα πολυσύνθετο και ώριμο επιθετικό παιχνίδι.

Η Partizan δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερα προβλήματα απέναντι στη Maccabi, η οποία προσπαθούσε κυρίως με σπασμωδικές και ανοργάνωτες ενέργειες να πλησιάσει σε όλον τον αγώνα τους Σέρβους στο σκορ. Η δύναμη της έδρας έκανε ξανά τη διαφορά για τους Σέρβους, οι οποίοι έχουν πλέον αποκτήσει ξεκάθαρα το ψυχολογικό προβάδισμα στη σειρά.

Το ματς στη Βιτόρια ανάμεσα σε Caja Laboral και CSKA ήταν αρκετά κακό και καλύτερο θα ήταν να ξεχαστεί όσο το δυνατόν συντομότερα από όσους το είδαν. Οι Ρώσοι είχαν μεγάλες δυσκολίες στο σκοράρισμα, δεν μπορούσαν να βρουν με τίποτα ρυθμό και δεν κατάφεραν να βρουν "αντίδοτο" για το Splitter. Η CSKA πάντως εξακολουθεί να είναι το φαβορί και πιστεύω ότι είτε αύριο είτε την άλλη Τετάρτη θα πάρει το εισιτήριο για το Final 4.

EL Quarterfinals Watch: Game 1

Περίεργο ματς ήταν το 1ο της προημιτελικής σειράς ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Prokom. Οι Πολωνοί παρουσιάστηκαν σοβαρότεροι του αναμενομένου από το ξεκίνημα και έδειξαν να έχουν μελετήσει το παιχνίδι του ΟΣΦΠ, κάτι που συνετέλεσε (μαζί με άλλους λόγους) στο να μην ξεφύγει εντελώς η διαφορά σε κανένα σημείο.

Ο Pacesas φάνηκε ότι είχε κάνει καλή προετοιμασία πριν τον αγώνα, αφού στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα η ομάδα του είχε καλές επιλογές σε άμυνα και επίθεση.

Στο αμυντικό κομμάτι εφάρμοζε συχνά μία ευμετάβλητη matchup zone, η οποία ανάγκαζε τον Ολυμπιακό να καθυστερεί την εκτέλεση των plays και των επιθέσεών του, ιδίως όταν βρισκόταν ο Penn στο παρκέ. Οι passing lanes για την ομάδα του Πειραιά έκλειναν υποδειγματικά, ενώ όταν η μπάλα περνούσε μέσα σε Sofo ή Μπουρούση δύο και τρεις παίκτες των Πολωνών κατέφθαναν έγκαιρα για το double ή triple team. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Σχορτσανίτης δεν πρόλαβε να κάνει ούτε ένα εντός παιδιάς σουτ, ενώ και ο Μπουρούσης κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, έχοντας 2/6.

Παρά τις δυσκολίες ο Ολυμπιακός κρατιόταν με σχετική άνεση μέσα στο ματς, αφού έβρισκε περιοδικά λύσεις μέσα από προσωπικές ενέργειες του γεμάτου ενέργεια και αυτοπεποίθηση Kleiza (που έδειξε για άλλη μία φορά ότι διαθέτει ανεπτυγμένα ένστικτα σκόρερ, ευχέρεια κίνησης σε όλο το πλάτος του παρκέ και ότι μπορεί να δημιουργήσει το δικό του σουτ όποτε το θελήσει) και κάποια transition καλάθια ή fouls που κέρδιζε ο Childress. Όταν, δε, στο 3ο δεκάλεπτο ανέβηκε και ο "αθόρυβος" μέχρι εκείνη τη στιγμή Teodosic και έβαλε 3 από τα χαρακτηριστικά του δύσκολα και στενά μαρκαρισμένα τρίποντα, η υπόθεση "νίκη" φαινόταν να τελειώνει.

Όμως χθες η Prokom, προς έκπληξη όλων όσων την έχουν παρακολουθήσει στενά φέτος και γνωρίζουν τον άναρχο, ελεύθερο και απείθαρχο τρόπο που αγωνίζεται, δεν παραδόθηκε σε κανένα σημείο του αγώνα.

Επιθετικά είχε έναν ασταμάτητο Woods, που εκμεταλλευόμενος τα σωστά isolations στο post που καλούσε ο Pacesas για αυτόν, καθώς και τη χθεσινή ανεπαρκή man-to-man άμυνα του Childress και τα γενικότερα αργά αμυντικά rotations του Ολυμπιακού, σκόραρε συνεχώς με πληθώρα τρόπων και κινήσεων. Εκτός του Qyntel, οι Πολωνοί κατάφερναν σε όλον τον αγώνα να βγάζουν ελεύθερα ή καλών προϋποθέσεων περιφερειακά σουτ για τους υπόλοιπους Αμερικανούς τους, με τον Ολυμπιακό να μην μπορεί (ή να μην έχει την όρεξη αν θέλετε) να τα περιορίσει. Ταυτόχρονα, είχαν έναν Varda πραγματικά από τα παλιά, που εμφανίστηκε εξαιρετικά αποτελεσματικός κοντά στο καλάθι και κατά τη γνώμη μου έπρεπε να πάρει περισσότερα από 8 συνολικά σουτ, καθώς ήταν αποδεδειγμένα "ζεστός".

Όπως φαίνεται και από τα στατιστικά, ο ΟΣΦΠ κέρδισε το ματς επειδή αποκόμισε και ευστόχησε σε πολύ περισσότερες βολές (συνολικά είχε 22/33) σε σχέση με την Prokom, "αναιρώντας" έτσι τη μέτρια βραδιά του στα σουτ, ιδίως από το τρίποντο.

Επιπροσθέτως (και εκεί για μένα ήταν το κλειδί του ματς), επειδή έπαιζαν οι δύο ταχύτερες ομάδες της Euroleague (75.2 κατοχές ανά παιχνίδι ο ΟΣΦΠ, 74.9 η Prokom) και το παιχνίδι πήγε μοιραία σε σχετικά υψηλό tempo, ο ΟΣΦΠ έπρεπε να αντισταθμίσει την μέτρια άμυνά του στα σουτ της Prokom με το να την εξαναγκάσει σε πολλά λάθη. Και το κατάφερε, αφού μπορεί η Prokom να είχε το πολύ καλό 60% eFG, όμως ταυτόχρονα 1 στις 4 επιθέσεις της κατέληγε σε λάθος, δίνοντας έτσι το απαραίτητο χρονικό περιθώριο στον Ολυμπιακό να μπορέσει να βρει ρυθμό μέσα στο ματς και τελικά να μπορέσει να "πάρει" το παιχνίδι χάρη στην ξεκάθαρα ανώτερη κλάση των παικτών του.

Το "blackout" στο τέλος χαρακτηρίζεται σίγουρα απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο, δεδομένων των στόχων και των φετινών προσδοκιών του ΟΣΦΠ, καθώς και της κρισιμότητας κάθε αγώνα από εδώ και πέρα. Ουσιαστικά πήγε να "χαρίσει" μία σίγουρη νίκη και θα πρέπει να δοθεί περισσότερη έμφαση από το Γιαννάκη κατά την προπόνηση στο closing-out των παιχνιδιών, έτσι ώστε να "καθαρίζει" ευκολότερα αυτά τα ματς και να απολαμβάνει σε μεγαλύτερο βαθμό τα προκύπτοντα οφέλη (ξεκούραση των βασικών, περισσότερος χρόνος στους αναπληρωματικούς έτσι ώστε να είναι και αυτοί περισσότερο "ετοιμοπόλεμοι" στη συνέχεια, κτλ.).

Όσον αφορά στους υπόλοιπους προημιτελικούς, η Real πάλεψε στα ίσια με την Barcelona, δείχνοντας ότι έχει "δέσει" πλέον ως ομάδα και μέσω της προπονητικής εμπειρίας του Messina και της δεδομένης ικανότητας των παικτών της έχει τη δυνατότητα να πάει τη σειρά στα 5 ματς. Πάντως στο κρίσιμο σημείο του αγώνα, με τη νίκη να βρίσκεται μπροστά στα μάτια της, υπέπεσε σε λάθη άγχους και έλλειψης συγκέντρωσης, λόγω και της σκληρότατης άμυνας της Barca.

Η Maccabi επέδειξε και αυτή μία απαράδεκτη χαλαρότητα και έλλειψη καθαρού μυαλού στο 2ο ημίχρονο του αγώνα της με την Partizan, όταν και η τελευταία έβαλε σοφότατα περισσότερη δύναμη στο παιχνίδι, "έσφιξε" την άμυνά της και έφτασε τελικά σε μία ιστορική εκτός έδρας νίκη. Η εμφάνιση του Kecman ήταν εξωπραγματική, ενώ ο McCalebb ήταν πληθωρικός (10 rebounds, 6 assists, 2 κλεψίματα) και συν τοις άλλοις πέτυχε ένα μεγάλο και κρίσιμο lay-up στο τέλος.

Τέλος, η CSKA δεν αντιμετώπισε το παραμικρό πρόβλημα από την Caja Laboral. Από το 1ο δεκάλεπτο οι Ρώσοι σκόραραν με όποιον τρόπο ήθελαν, με τους Siskauskas και Planinic (που είχε 7 rebs και 7 assists) να μη συναντούν την παραμικρή αντίσταση στην εκτέλεση και την οργάνωση. Στη συνέχεια έδειξε το inside-outside ευέλικτο παιχνίδι του και ο Vorontsevich, ένας παίκτης τον οποίο εμείς εδώ στο RnG πιστεύουμε πάρα πολύ.

Περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τους 2ους αγώνες την Πέμπτη!

Top 16 Watch: Week 4

Cibona - Ολυμπιακός 94-97

Οι φίλοι του Ολυμπιακού σίγουρα περίμεναν μια πιο εύκολη νίκη μέσα στην Κροατία, ειδικά μετά την προειδοποίηση που είχε δώσει η Cibona στο ΣΕΦ. Οι Κροάτες, ωστόσο, παρουσιάστηκαν ακόμα καλύτεροι στην Drazen Petrovic Arena και έφτασαν μια ανάσα από τη νίκη. Πάμε, λοιπόν, να δούμε τα βασικότερα σημεία του αγώνα.

• Η κούραση του Ολυμπιακού (πνευματική και σωματική) από την υπερπροσπάθεια στον τελικό Κυπέλλου ήταν εμφανής και λίγο-πολύ αναμενόμενη, καθώς η πίεση που είχαν οι παίκτες για το συγκεκριμένο αγώνα ήταν μεγάλη και μετά την κατάκτηση του τροπαίου μια μικρή χαλάρωση απέναντι σε έναν αδύναμο αντίπαλο όπως η Cibona είναι λογική.
• H ευστοχία και των δύο ομάδων στα σουτ εντός παιδιάς ήταν σημαντικός παράγοντας του παιχνιδιού και δείγμα χαλαρής, αν όχι κακής άμυνας. Οφείλουμε, πάντως, να πούμε ότι αρκετά από τα σουτ ειδικά του Jamont Gordon ήταν υπό κακές προϋποθέσεις και με καλή άμυνα αλλά το επιθετικό ταλέντο του υπερίσχυε.
• Η αστοχία του Ολυμπιακού στις βολές μέχρι σήμερα δεν του έχει στοιχίσει. Όσο, όμως, συνεχίζει να παίζει με την τύχη του και να μη βελτιώνεται στο συγκεκριμένο τομέα, είναι βέβαιο ότι στο μέλλον ανάλογη συμπεριφορά δε θα έχει νικηφόρο αποτέλεσμα. Η βελτίωση είναι επιτακτική.
• Ο Ολυμπιακός δεν ανταποκρίθηκε σωστά στην πίεση που του άσκησε στο τέλος του τελικού Κυπέλλου ο Παναθηναϊκός και πήγε να χάσει το παιχνίδι. Η Cibona άσκησε την ίδια πίεση στο μισό γήπεδο μετά την επαναφορά της μπάλας, έκανε αρκετές "παγίδες" και ο Ολυμπιακός ξαναβραχυκύκλωσε. Είναι δεδομένο ότι από εδώ και στο εξής και άλλες ομάδες θα δοκιμάσουν αυτόν τον πιεστικό τρόπο άμυνας όταν βρεθούν πίσω στο σκορ, οπότε ο Γιαννάκης θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο στις αντιδράσεις των παικτών του σε αυτές τις καταστάσεις. Ποιοτικοί και έμπειροι χειριστές υπάρχουν, οπότε αυτό δε θα πρέπει να δυσκολεύει τόσο την ομάδα και να χαρίζει εύκολα καλάθια στον αντίπαλο.
• Επιπλέον, θεωρώ ότι ο Γιάννης Μπουρούσης χρησιμοποιήθηκε για περισσότερο χρόνο απ' όσον έπρεπε, αφού στο δεύτερο ημίχρονο εμφανώς δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αγώνα λόγω έλλειψης δυνάμεων και της καταπόνησης του οργανισμού του από την ίωση που τον ταλαιπωρεί ακόμα. Ίσως με κάποιον άλλο ψηλό (Sofo ή Μαυροκεφαλίδη) για περισσότερη ώρα στο παρκέ να κερδίζονταν παραπάνω από 3 επιθετικά rebounds, ή να προστατευόταν καλύτερα η ρακέτα.
• Ο Milos Teodosic μπορεί με ασφάλεια να χαρακτηριστεί πλέον ένας από τους ηγέτες του Ολυμπιακού. Με άγνοια κινδύνου παίρνει τα δύσκολα σουτ και συνήθως ευστοχεί. Ο Παπαλουκάς αρχίζει και βρίσκει το ρυθμό του σε όλους τους τομείς και είναι καταλυτικός, ενώ ο Halperin και ο Penn αρχίζουν και βγάζουν στο παρκέ μεγαλύτερη επιθετικότητα, όπως είχαμε πει ότι χρειάζεται. Η ομάδα δένει και το άμεσο "ερυθρόλευκο" μέλλον (ενόψει δηλαδή της Κυριακής) παρουσιάζεται ευοίωνο στον τομέα των guards.
• Oφείλουμε να πούμε έναν καλό λόγο και για τις γενικότερες επιλογές του Kleiza, που πλέον είναι αρκετά ψύχραιμος και δεν εκβιάζει τόσα σουτ όσα στην αρχή της χρονιάς.
• Η Cibona παρουσιάστηκε ως η χειρότερη ομάδα του Top 16, ωστόσο μέχρι στιγμής έφτασε μια ανάσα από 2 νίκες ενάντια στον Ολυμπιακό και 1 ενάντια στην Caja Laboral. Η απειρία της όμως στοίχισε και στις 3 περιπτώσεις.
• Ο Jamont Gordon μετά τις πολύ καλές του κολλεγιακές επιδόσεις στο Mississippi State, αναδεικνύει το πολύπλευρο ταλέντο του στην Ευρώπη. Αν βελτιώσει λίγο το shot selection του και ηρεμήσει το παιχνίδι του, μπορεί να παίξει και σε υψηλότερο επίπεδο καθώς έχει αρκετά από αυτά που χρειάζονται σε άμυνα και επίθεση και είναι μόλις 23 χρονών.

Πλέον ο Ολυμπιακός ψάχνει μια νίκη στα 2 επόμενα παιχνίδια του για να εξασφαλίσει την πρώτη θέση στον όμιλο, ενώ η Cibona θέλει συνδυασμό αποτελεσμάτων και διαφορών για να ελπίζει σε μια δύσκολη πρόκριση στους 8.

Παναθηναϊκός - Barcelona 67-70

Τελικά ο ΠΑΟ έγινε η πρώτη ομάδα που αποκλείεται από τους προημιτελικούς της Euroleague. Στο ματς της Πέμπτης με την Barcelona το πάλεψε, έδειχνε 6 λεπτά πριν το τέλος να έχει εξασφαλίσει σχεδόν τη νίκη, όμως μία σειρά λανθασμένων επιλογών και κακών συγκυριών σε άμυνα και επίθεση έφεραν την καταδικαστική ήττα.

Όχι ότι στα πρώτα 35 λεπτά η ομάδα είχε παίξει εκπληκτικό ή αποτελεσματικότατο μπάσκετ. Απλά ορισμένες εξάρσεις, υποβοηθούμενες και από το πάντα σημαντικό στοιχείο της έδρας, τον βοήθησαν να πάρει διαφορές, τις οποίες όμως δεν είχε το καθαρό μυαλό για να διαφυλάξει.

Το επιθετικό πλάνο έγινε προφανές από το ξεκίνημα, με την μπάλα να πάει συνεχώς τον Pekovic και αυτόν να αποδεικνύεται αξιόπιστος, πετυχαίνοντας 18 πόντους στο 1ο ημίχρονο. Η αλληλοκάλυψη και οι αμυντικές επιλογές της Barca (και ιδιαίτερα του N'Dong) ήταν πολύ κακές σε αυτό το διάστημα.

Στη συνέχεια οι Ισπανοί ανέβηκαν σε απόδοση, "έψαχναν" το καλό σουτ και ενίοτε το έβρισκαν κυρίως από την περιφέρεια, με τον Grimau για άλλη μία φορά να μένει ανεξήγητα ελεύθερος (κακό scouting report ίσως;) από κακές αμυντικές περιστροφές και να πετυχαίνει 2 τρίποντα.

Πάντως ο ΠΑΟ έπαιξε στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα πολύ καλή και σκληρή άμυνα, μην αφήνοντας τη Barca να εκτελεί τόσο αρμονικά τα plays της, όπως στη Βαρκελώνη. Αυτήν του όμως την αμυντική συνέπεια και ενέργεια (ιδίως του Περπέρογλου) μπορούσε μόνο σε εξάρσεις να την εκμεταλλεύεται στην επίθεση, όπου πότε έβρισκε λύσεις "ανάσας" από ατομικές προσπάθειες (π.χ. καλάθι-και-foul Φώτση) και πότε εγκλωβιζόταν, ως συνήθως φέτος, σε προβλέψιμα screen plays, τα οποία ξεκάθαρα για μία ακόμη φορά είχαν μελετηθεί επαρκέστατα από το αντίπαλο coaching team.

Αυτή η επιθετική δυστοκία έγινε, βέβαια, εμφανέστατη στο καθοριστικό τελευταίο 5λεπτο, όπου η κατάσταση πήγε στο άλλο άκρο: σχεδόν κανένα play δεν έβγαινε, φαντασία (πόσο λείπει σε αυτόν τον τομέα φέτος άραγε ο Saras;) και το στοιχείου του απρόβλεπτου δεν υπήρχαν, με συνέπεια τα σουτ (και ειδικά τα τρίποντα Διαμαντίδη και Nicholas) που γίνονταν να μην έχουν τύχη, συνυπολογίζοντας την κακή ψυχολογία από την αρχή της χρονιάς.

Παρόλη την προβληματική επίθεση όμως, το παιχνίδι χάθηκε στις κάκιστες αμυντικές αντιδράσεις στις κρίσιμες επιθέσεις της Barca. Είναι ανεπίτρεπτο να δίνεις την ευκαιρία και το "άνοιγμα" για ένα back-door alley-oop, έχοντας τόσο κακές περιστροφές και βοήθειες στη ρακέτα, σε τέτοιο χρονικό σημείο ενός do-or-die παιχνιδιού. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα το πόσο χειρότερος είναι φέτος ο Παναθηναϊκός στο θέμα των σωστών αντιδράσεων, που απαιτούνται για να "κλειδώνεις" αυτά τα ματς. Αυτό βεβαίως λίγα αφαιρεί από τα εξαιρετικά, ψυχραιμότατα και δεικνύοντα μεγάλη κλάση (και προπονητή και παικτών) plays που "έβγαλε" η Barca για να πάρει τη νίκη, όμως σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα του φετινού ΠΑΟ στο κοντρολάρισμα των δύσκολων παιχνιδιών είναι εμφανές.

Και είναι πρόβλημα που καλείται να διορθώσει ο Obradovic, καταρχήν ενόψει της Κυριακής. Φυσικά είναι λίγο δύσκολο να μεγαλώσει δραστικά το rotation ή να εμπλουτισθεί σημαντικά το playbook αυτή τη στιγμή, όμως τουλάχιστον θα πρέπει να ελαττωθούν τα in-game λάθη τακτικής, όπως τα αδύναμα ή ανύπαρκτα hedge-outs σε έναν παίκτη-killer όπως ο Lakovic, ή η αδικαιολόγητη χρησιμοποίηση του παντελώς και λογικότατα ντεφορμέ Jasikevicius τη στιγμή που πάει να "κλειδωθεί" η νίκη.

Ο ΠΑΟ εμφανίστηκε συνολικά πολύ καλός στο επιθετικό rebound και βελτιωμένος στο αμυντικό (εκτός βέβαια από το κρισιμότερο, που "έκλεψε" ο Vazquez από τον Batiste). Η άμυνα του εξώθησε τη Barca σε αρκετά λάθη, όμως η ικανοποιητική εντός παιδιάς ευστοχία, καθώς και το τεράστιο κέρδος που αποκόμισαν από τη γραμμή των βολών οι Ισπανοί έγειρε τελικά το παιχνίδι προς το μέρος τους.

Σε επίπεδο παικτών, πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Obradovic έχει χάσει εντελώς την πίστη του στον Tepic, ο οποίος υποτίθεται ότι είχε αποκτηθεί το καλοκαίρι για να "μοιράζεται" μαζί με τον Περπέρογλου τη θέση "3". Εξάλλου, ο Σπανούλης παρουσιάστηκε ξανά κουρασμένος, αναποτελεσματικός και με μικρή εκρηκτικότητα στο παιχνίδι του, ο Φώτσης ήταν κάπως ανεβασμένος, ενώ ο Haislip θα αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση όταν αρχίσει να ευστοχεί στα τρίποντα.

Όσο για τον Nicholas, παρά το γεγονός ότι είχε 5 assists, είναι εμφανές ότι το να έχει την μπάλα πολύ ώρα στα χέρια του στην περιφέρεια και να οργανώνει αυτός το παιχνίδι του ΠΑΟ είναι επιζήμιο για την ομάδα, καθώς η πάσα και το court vision του δεν είναι υψηλού επιπέδου και τον καθιστούν προβλέψιμο στις επιθέσεις που δε βρίσκει χώρο για να σουτάρει ο ίδιος. Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος να αντιτάξει ότι δεν υπάρχουν άλλες επιλογές για τον οργανωτικό τομέα πέρα από Διαμαντίδη και Nicholas και θα είχε δίκιο, εφόσον Σπανούλης, Καλάθης, Saras και Βεργίνης δεν μπορούν να βοηθήσουν για λόγους που ποικίλλουν, όπως χαμηλή ποιότητα ή κακή διαχείριση υλικού.

Αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αγωνία το αυριανό παιχνίδι-ορόσημο, καθώς πιθανή νίκη θα επιφέρει αναπτέρωση ηθικού και άνοδο της αυτοπεποίθησης, ενώ πιθανή ήττα ίσως επικυρώσει τις όποιες αλλαγές έμψυχου δυναμικού που σχεδιάζονται από τώρα για το καλοκαίρι...


Υ.Γ.: Το παιχνίδι του Αμαρουσίου με την Partizan το παρακολουθήσαμε αποσπασματικά, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε ασφαλή και ευκρινή εικόνα για τον εν λόγω αγώνα.

Μ.Π. & Β.Α.

Top 16 Watch: Week 3

Ολυμπιακός - Cibona 78-75

Ο Ολυμπιακός κινδύνεψε πολύ περισσότερο του αναμενομένου στο ματς της Τετάρτης, όμως τελικά η κλάση και η εμπειρία των παικτών του δεν επέτρεψαν να σημειωθεί μία πολύ μεγάλη έκπληξη.

Αυτό που παραλίγο να καταδικάσει τον Ολυμπιακό, ήταν και αυτό που οδήγησε τελικά στην επικράτησή του. Και αυτό ήταν τα πάρα πολλά επιθετικά rebounds από τις πάρα πολλές χαμένες βολές. Η χαρακτηριστική αδυναμία της Cibona να επωφεληθεί ουσιαστικά από την απαράδεκτη (για ομάδα τέτοιου επιπέδου) ανικανότητα του Ολυμπιακού από τη γραμμή, επέτρεψε στην ελληνική ομάδα να ανανεώνει συχνότατα τις επιθέσεις της και να ψάχνει περισσότερο το καλό σουτ.

Και το ψάξιμο του καλού σουτ στα κρίσιμα σημεία του ματς ήταν μία αναγκαιότητα, καθώς η διαρκής ζώνη των Κροατών εγκλώβιζε κατά διαστήματα τον Ολυμπιακό, εφόσον επεδίωκε να του αφαιρέσει το δυνατό φετινό του στοιχείο, το γρήγορο transition game. Όποτε δεν μπορούσε να βγάλει τον αιφνιδιασμό, η κροατική άμυνα μοιραία προλάβαινε και "έκλεινε", με συνέπεια να καθυστερεί και να γίνεται προβλέψιμη η ελληνική επίθεση.

Ευτυχώς όμως για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, υπήρχε στο παρκέ ο εξαιρετικός Nikola Vujcic, που έκανε μία από τις πιο ουσιαστικές και καταλυτικές εμφανίσεις του από τότε που ήρθε στον Ολυμπιακό. Ο Κροάτης center έπαιρνε συνεχώς ιδανικές θέσεις κοντά στο καλάθι, δε δίσταζε καθόλου όταν έπρεπε να εκτελέσει, έδινε (όπως πάντα) καλές πάσες και εξασφάλιζε σημαντικά rebounds. Και όλα αυτά σε 16 μόλις λεπτά. Άξιοι συμπαραστάτες του επιθετικά ο Σχορτσιανίτης (ειδικά στο 1ο δεκάλεπτο) και ο Μαυροκεφαλίδης, που έδειξε ξανά πως ό,τι του λείπει σε δύναμη το έχει σε ισορροπία σώματος και σωστή χρήση των ποδιών στο post (το λεγόμενο footwork).

Ο αντίλογος, βέβαια, για την επίδραση των ψηλών του Ολυμπιακού στο ματς βρισκόταν στην άμυνα, όπου η Cibona σωστά επέμενε να χρησιμοποιεί τους προσωπικούς αντιπάλους των Vujcic και Sofo στα pick-n-rolls της, έχοντας ως χειριστές της μπάλας τον Gordon (κυρίως) και τον Tomas. Σε αυτά τα pick-n-rolls ορισμένες φορές αντιδρούσαν ο Sofo υπέρ του δέοντος επιθετικά (με υπερβολικά hedge-outs που άφηναν ελεύθερο τον ψηλό της Cibona που ρόλαρε στο καλάθι) και ο Vujcic σχετικά παθητικά (δίνοντας χώρο στον Gordon να εκτελεί), με συνέπεια να εκτίθεται η ελληνική άμυνα και να αναγκάζονται να έρχονται σε βοήθεια οι άλλοι ψηλοί του Ολυμπιακού, δημιουργώντας με τη σειρά τους κροατικές ευκαιρίες για αποκομιδή σκορ ή fouls.

Τα αμυντικά rotations του Ολυμπιακού βελτιώθηκαν βέβαια πολύ προς το τέλος, "κλείνοντας" τους Κροάτες και εξωθώντας τους σε δύσκολα σουτ, αλλά η εκμετάλλευση των αργών ψηλών του Ολυμπιακού στο pick-n-roll παραμένει ως επιλογή σε κάθε αντίπαλο, και είναι κάτι που θα πρέπει να προσεχθεί και καταπολεμηθεί ώστε να μην αποτελέσει και φέτος βασική αμυντική "ρωγμή", όπως πέρσι με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στους τελικούς.

Από τους υπόλοιπους παίκτες, ο Kleiza ήταν μέτριος και με πολλά νεύρα μέχρις ότου να μιλήσει με το κρίσιμο τρίποντο στο 4ο δεκάλεπτο, οι Παπαλουκάς και Teodosic οργάνωσαν καλά, έδωσαν πολλές assists και ήταν θετικοί (με τον Teodosic να έχει και 5 τρίποντα), ενώ ο Childress επιθετικά ήταν ασταθής, αλλά βοήθησε στο τέλος πολύ στο αμυντικό rebound.

Ο Ολυμπιακός παίζει μεν αύριο με την Καβάλα και την Τετάρτη με τον ΠΑΟΚ για την Α1, αλλά φυσικά προετοιμάζεται ταυτόχρονα πυρετωδώς για τον τελικό του Κυπέλλου το άλλο Σάββατο.

Μαρούσι - Partizan 57-49

Το ματς αυτό ήταν πραγματικά ένα από τα χειρότερα των τελευταίων χρόνων.

Το 1ο ημίχρονο ήταν άθλιο, με τις επιθέσεις των δύο ομάδων να μην μπορούν να λειτουργήσουν ούτε στο ελάχιστο. Η Partizan, μετά την αρχική πλήρη ανομβρία της, χρησιμοποίησε το Vranes στην άμυνα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο (αφήνοντάς τον, δηλαδή, κάτω από το καλάθι) και έτσι δυσκόλευε υπερβολικά το Μαρούσι, τα σουτ του οποίου δεν έμπαιναν με κανένα τρόπο.

Τα τραγικά ποσοστά και των δύο ομάδων συνεχίστηκαν μέχρι και το τέλος. Και όταν ένα ματς περιέχει τόση αστοχία, τότε σχεδόν πάντα καταλήγει να είναι πολύ σκληρό και με νεύρα. Οι physical άμυνες δεν επέτρεπαν σε καμία ομάδα να βρει επιθετικό ρυθμό μέχρι το τελευταίο 10λεπτο, οπότε και μερικές επιθέσεις με καλή κυκλοφορία της μπάλας από το Μαρούσι κατέληξαν σε ελεύθερα και καθοριστικά περιφερειακά σουτ, τιμωρώντας την κακά εφαρμοσμένη ζώνη του Vujosevic.

Η αδυναμία του Αμαρουσίου στο αμυντικό rebound (η Partizan ανακτούσε 1 στα 2 άστοχα σουτ της) τελικά δεν το καταδίκασε, όμως θα πρέπει να εμφανιστεί αρκετά βελτιωμένο σε αυτόν τον τομέα στα επόμενα ματς και ειδικά στο Βελιγράδι, αν θέλει να διεκδικήσει τη νίκη (και κατ' επέκταση την πρόκριση) σε μία από τις δυσκολότερες έδρες του κόσμου.

Σε επίπεδο παικτών ξεχώρισαν για μία ακόμη φορά οι εξαιρετικά αξιόπιστοι Lucas και Homan. Ο πρώτος χρησιμοποίησε το κοντρολαρισμένο παιχνίδι του και τις ξαφνικές επιθέσεις του για να αιφνιδιάζει την κακή on-ball άμυνα της Partizan, ενώ ο δεύτερος έδωσε τις συνήθεις μάχες του κάτω από τα καλάθια και εξουδετέρωσε σε αρκετά σημεία τον παράγοντα Vranes. Άξιος αναφοράς φυσικά και ο Πατ Καλάθης, τα γωνιακά τρίποντα του οποίου φαίνεται ότι διαφεύγουν (ή υποτιμώνται ή αγνοούνται) από το pre-game report όλων των αντίπαλων ομάδων, καθώς και ο πάντα ευέλικτος και δραστήριος Πελεκάνος, τα γρήγορα χέρια του οποίου είχαν και χθες επίδραση σε άμυνα και επίθεση.

Barcelona - Παναθηναϊκός 83-71

Από το ματς του Παναθηναϊκού μπορούν να εξαχθούν κάμποσες μεγάλες αλήθειες:

-- Η φετινή Barcelona είναι μία από τις πιο επιβλητικές και ταυτόχρονα αρμονικές ομάδες που έχει δει η σύγχρονη εποχή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Είναι, μαζί με τις Zalgiris '99, Λιθουανία '03, Παναθηναϊκό '00 και '07 και Maccabi '04 και '05, η πιο διασκεδαστική και ελκυστική ευρωπαϊκή ομάδα που θυμάμαι. Βοηθούμενη από το εκπληκτικό και πλήρες roster της, αγωνίζεται με βάση κάποιες θεμελιώδεις κατευθυντήριες γραμμές και χώρους κίνησης των παικτών, χωρίς να γίνεται καθόλου προβλέψιμη ή να καθυστερεί να αναπτυχθεί. Όλα τα plays της βασίζονται στην πληθώρα επιλογών-διακλαδώσεων και "βγάζει" έξοχα το ατομικό ταλέντο μέσα από την ομαδική συνεργασία, κάτι που ο Παναθηναϊκός ελάχιστες φορές φέτος έχει δείξει πειστικά.

-- Ο Παναθηναϊκός πλέον έχει γίνει εξαιρετικά προβλέψιμος στην επίθεσή του και όσο δυνατή κι αν φαίνεται αυτή κατά καιρούς, δεν αρκεί για να του δίνει σταθερά τη νίκη απέναντι σε ποιοτικούς αντιπάλους. Όλοι ξέρουν ότι οι μισές και παραπάνω επιθέσεις θα ξεκινήσουν με ένα high pick-n-roll του εκάστοτε χειριστή της μπάλας (Διαμαντίδη ή Σπανούλη ή Nicholas) με Pekovic ή Batiste, από το οποίο:

- ο Διαμαντίδης δε θα σουτάρει ποτέ αλλά θα ψάξει την προβλέψιμη πάσα μετά από το drive, η οποία κλέβεται εύκολα από μία ομάδα με αμυντικούς με μακριά χέρια, όπως χθες η Barcelona.
- ο Σπανούλης δε θα επιχειρήσει ποτέ το pull-up jumpshot (δηλαδή δε θα σταματήσει ποτέ απότομα για να σουτάρει, όπως κάνει π.χ. ο Jasikevicius), αλλά θα επιχειρήσει πάντα το δύσκολο drive, ψάχνοντας την επαφή και το σουτ με ταμπλό, το οποίο απέναντι σε έναν αθλητικό, αλτικό και ψηλό αμυντικό όπως ο N'Dong είναι σπάνια αποτελεσματικό.
- ο Nicholas διαφοροποιεί περισσότερο τις επιλογές του και συχνά έχει μεγαλύτερη ευελιξία από τους άλλους δύο, αλλά πρώτον δε βλέπει τόσο καλά το παρκέ όσο οι άλλοι, δεύτερον διαθέτει χειρότερο ball-handling, και τρίτον, όταν είναι ο ίδιος χειριστής, χάνει ο Παναθηναϊκός το γρήγορο catch-n-shoot τρίποντο του Drew, που υπάρχει πάντα ως επιλογή όταν είναι άλλος ο χειριστής.

-- Απέναντι σε ομάδες καλά προετοιμασμένες στην άμυνα, που επιχειρούν να τρέξουν όποτε μπορούν και να επιβάλουν ένα σχετικά γρήγορο ρυθμό με κύριο στοιχείο την ατομική πρωτοβουλία (Ολυμπιακός, Μπαρτσελόνα), ο φετινός Παναθηναϊκός έχει πρόβλημα. Αυτό κατάλαβε ο Obradovic και επιχείρησε να αλλάξει το προφίλ του, αποκτώντας έναν παίκτη όπως ο Haislip, όμως χθες αυτός δεν μπόρεσε να σκοράρει σταθερά και να αποτελέσει διαρκή απειλή, παρότι του δόθηκαν αρκετές ευκαιρίες σε isolation καταστάσεις.

Οι ευθύνες του Obradovic για τη χθεσινή ήττα είναι σίγουρα μεγάλες, εφόσον δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο του αγώνα να βρει τη λύση για τα πολύ άσχημα αμυντικά rotations της ομάδας του. Σίγουρα η Barcelona ήταν για μία ακόμη φορά ιδιαίτερα εύστοχη, όμως ομάδες τέτοιας ποιότητας και με τόσους καλούς σουτέρ στο roster τους, το μόνο που χρειάζονται είναι 2-3 ελεύθερα σουτ για να "ζεσταθούν", και ο Παναθηναϊκός της τα προσέφερε γρήγορα-γρήγορα. Από την άλλη, ο Obradovic δεν μπορούσε να δει ότι η on-ball άμυνα των παικτών του πάνω σε Navarro (5 assists) και Grimau (17 πόντοι, κυρίως από drives) ήταν τραγική. Οι Tepic (που υποτίθεται ότι ήρθε κυρίως ως αμυντικό εργαλείο) και Περπέρογλου είχαν ελάχιστη συνεισφορά στο ματς, ενώ την ίδια στιγμή ο Mickael αποδείκνυε ότι είχε την ευελιξία και την πλάγια ταχύτητα για να μαρκάρει το Διαμαντίδη ή το Σπανούλη.

Στους ψηλούς ο Batiste αγωνίστηκε πολύ δυνατά και αποτελεσματικά και ήταν το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς. Ο Pekovic ως δυνήθως κέρδισε αρκετά fouls, όμως έβαλε μόλις 2 καλάθια εντός παιδιάς, με συνέπεια να μη βρει ποτέ ρυθμό, δεχόμενος γρήγορα double-teams όποτε έπαιρνε την μπάλα στο low post. Από την άλλη, ο "άτεχνος" (στην πραγματικότητα ικανότατος, αθλητικότατος και πολύ καλός αμυντικός και blocker) N'Dong προστάτευε το καταλανικό καλάθι και ο Lorbek έδειχνε για μία ακόμη φορά το πολυσύνθετο επιθετικό ταλέντο του.

Πλέον ο επόμενος αγώνας με την Barcelona στο Ο.Α.Κ.Α, που θα είναι προφανώς do-or-die, θα διεξαχθεί μετά τον τελικό Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε τι είδους ψυχική επίδραση θα έχει το αποτέλεσμα του τελικού στις "πράσινες" ελπίδες για πρόκριση στα knock-out παιχνίδια της Euroleague.

Υ.Γ.: Αν και το έχουμε κάνει πάρα πολλές φορές, δε γίνεται να αγνοήσουμε και αυτήν τη φορά τα συνεχή προσβλητικά, "εξυπνακίστικα", αλαζονικά και γενικότερα χαμηλότατου επιπέδου σχόλια του Φίλιππου Συρίγου. Όταν κατέχεις τόσο σημαντική θέση και σε ακούει τόσος κόσμος, οφείλεις να δείχνεις τη δέουσα σοβαρότητα και το δέοντα σεβασμό προς τους αθλητές και το τηλεοπτικό κοινό. Αν οι συνάδελφοί του δεν έχουν πρόβλημα με τους συνεχείς λαϊκισμούς και προσπάθειές του για αυτοπροβολή, τότε πρέπει τουλάχιστον εμείς να δηλώσουμε ότι η υπομονή μας έχει εξαντληθεί. Αντί για γελοιότητες τύπου "ο Vranes ο καρνάβαλος", "ο Vujosevic δεν ξέρει πώς να καλεί timeout" και άλλα παρόμοια, περιμένουμε (ως αποδέκτες ενός πληρωτέου αγαθού, στην τελική) να ακούσουμε μία σοβαρή μπασκετική ανάλυση. Ξέρουμε ότι το επίπεδο των ελληνικών μεταδόσεων είναι εκ προοιμίου χαμηλό, αλλά πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς...

Euroleague Crash Test

Η φετινή σεζόν της Euroleague μετράει 12 αγωνιστικές, εκ των οποίων οι 2 για το Top 16, και η μάχη για την πρόκριση στους προημιτελικούς και το Final 4 έχει πλέον ανάψει. Θεωρήσαμε, λοιπόν, αναγκαίο να αναλύσουμε το πώς έχουν παρουσιαστεί οι 3 ελληνικές ομάδες μέχρι τώρα, υπό το πρίσμα των προχωρημένων στατιστικών. Συγκεκριμένα, θα παρουσιάσουμε το πώς διαμορφώνονται συγκεντρωτικά οι Four Factors για Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και Μαρούσι μέχρι τώρα στην Euroleague. Πριν συνεχίσουμε, επιβάλλεται να διαβάσετε το σχετικό άρθρο για να κατανοήσετε το σκεπτικό αυτής της σύγκρισης.

Εκτός όμως από τους 4F, το κυριότερο και συγκεντρωτικό ομαδικό στατιστικό στο μπάσκετ είναι το offensive rating (ή offensive efficiency). Τι είναι αυτό;

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη άγνοιας που μπορεί να κάνει κανείς όταν συγκρίνει ομάδες είναι να πει π.χ. "Η Καβάλα σκοράρει 70 πόντους ανά αγώνα, ενώ τα Τρίκαλα σκοράρουν 75 πόντους ανά αγώνα, άρα τα Τρίκαλα έχουν καλύτερη επίθεση από την Καβάλα". Οι ομαδικές επιδόσεις πρέπει να αναλύονται όχι ανά αγώνα, αλλά ανά κατοχή. Η σωστή ερώτηση λοιπόν είναι όχι πόσους πόντους σκοράρουν τα Τρίκαλα σε κάθε ματς, αλλά πόσους σκοράρουν σε κάθε κατοχή. Και αυτό γιατί υπεισέρχεται πάντα ο παράγοντας του "ρυθμού" (pace), δηλαδή του πόσο γρήγορα παίζει μία ομάδα, ή με άλλα λόγια του πόσες κατοχές μπάλας "χρησιμοποιεί" σε κάθε παιχνίδι.

Έστω, π.χ. ότι η Καβάλα παίζει πάντα σε αργό tempo και ξοδεύει μεγάλο μέρος του shot clock της κάθε φορά για να εκτελέσει την επίθεσή (κατοχή) της, δηλ. χρησιμοποιεί ας πούμε 65 κατοχές ανά παιχνίδι. Τότε λέμε ότι η επίθεσή της παράγει (70 π. ανά αγώνα / 65 κατοχές ανά αγώνα) = 1.08 πόντους ανά κατοχή, ή 108 πόντους ανά 100 κατοχές, το οποίο λέγεται offensive rating. Έστω τώρα ότι τα Τρίκαλα πετυχαίνουν τους 75 π. ανά αγώνα παίζοντας γρήγορα και με μικρές επιθέσεις, χρησιμοποιώντας 73 κατοχές ανά αγώνα. Τότε το offensive rating τους θα είναι (75 / 73) * 100 = 103. Βλέπουμε λοιπόν ότι μπορούμε τώρα να συγκρίνουμε την επιθετική απόδοση της Καβάλας και των Τρικάλων επί ίσοις όροις, με αυτήν της Καβάλας να αποδεικνύεται τελικά η πιο αποδοτική.

Σημειώνεται ότι ο αριθμός των κατοχών (possessions) μίας ομάδας σε ένα χρονικό διάστημα υπολογίζεται (κατά προσέγγιση) από τον τύπο POSS = FGA + 0.47 * FTA - OREB + TOV, όπου FGA οι προσπάθειες για σουτ εντός παιδιάς, FTA οι προσπάθειες για βολές, OREB τα επιθετικά rebounds και TOV τα λάθη. Ο τύπος αυτός εκφράζει το γεγονός ότι μία ομαδική κατοχή μπορεί να λήξει (δηλαδή η μπάλα να αλλάξει χέρια) είτε μέσω ενός άστοχου σουτ εντός παιδιάς, είτε μέσω εκτέλεσης βολών (ο συντελεστής 0.47 έχει προκύψει μέσω έρευνας και δε μας ενδιαφέρει εδώ), είτε μέσω λάθους. Τα επιθετικά rebounds αφαιρούνται, καθώς μέσω αυτών απλά παρατείνεται μία ήδη υπάρχουσα κατοχή (δε χάνει δηλαδή η ομάδα την κατοχή).

Σημειώνεται επίσης ότι το defensive rating εκφράζει το πόσους πόντους δέχεται μία ομάδα ανά 100 κατοχές των αντιπάλων της.

Αφού ξεκαθαρίσαμε τα παραπάνω, ας ρίξουμε καταρχήν μία ματιά στο πώς τα έχουν πάει οι επιθέσεις των 3 εκπροσώπων μας στα 12 πρώτα παιχνίδια της Euroleague season.

-- Ο Ολυμπιακός είναι ο καλύτερος και στα 5 μέτρα σύγκρισης, αλλού καθαρά και αλλού οριακά. Έχει την καλύτερη επίθεση (δηλαδή το καλύτερο offensive rating), πετυχαίνοντας 1.17 (!) πόντους ανά κατοχή, σουτάρει πιο αποδοτικά, κάνει τα λιγότερα λάθη, εξασφαλίζει το μεγαλύτερο ποσοστό επιθετικών rebounds και πάει συχνότερα στη γραμμή των βολών, από την οποία είναι αποτελεσματικός.

-- Και οι 3 ομάδες κάνουν λάθος περίπου στο 17% των κατοχών τους, οπότε σε αυτόν τον τομέα υπάρχει σχετική ισορροπία.

-- Ο Παναθηναϊκός δεν παρουσιάζει τη συνέπεια στα σουτ των προηγούμενων χρόνων, με αποτέλεσμα η επίθεσή του να μην είναι στα ιδανικά επίπεδα. Το μεγάλο του πρόβλημα παρουσιάζεται στα επιθετικά rebounds. Το 28.1% σημαίνει ότι από τα 100 άστοχα σουτ του Παναθηναϊκού, στα 28 ανακτά το rebound και ανανεώνει την επίθεση, ενώ στα άλλα 72 η αντίπαλη ομάδα παίρνει το αμυντικό rebound.

-- Το Μαρούσι δεν κερδίζει πολλά fouls για βολές, ούτε ευστοχεί συχνά στις βολές τις οποίες καταφέρνει να κερδίσει.

Ας δούμε τώρα πώς τα πάνε οι 3 ελληνικές ομάδες στα αμυντικά τους καθήκοντα.

Στο από πάνω διάγραμμα φαίνονται οι αποδόσεις στους Four Factors των ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ των 3 ελληνικών ομάδων στα 12 παιχνίδια τους, συν τα defensive ratings των τριών. Όπως είναι λογικό, εδώ το ζητούμενο είναι η μικρότερη δυνατή τιμή, εκτός από το TOV% (αφού θέλεις να αναγκάσεις τον αντίπαλό σου να διαπράξει όσο το δυνατόν περισσότερα λάθη).

-- Το Μαρούσι έχει μακράν τη χειρότερη άμυνα εκ των τριών, και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι επιτρέπει στους αντιπάλους του να σουτάρουν με πολύ καλά ποσοστά (57.4% efg).

-- Στον τομέα των λαθών υπάρχει και εδώ ισορροπία, εφόσον και οι 3 ομάδες εξωθούν τους αντιπάλους τους σε λάθος στο 19% περίπου των κατοχών των τελευταίων.

-- Ο Παναθηναϊκός έχει την καλύτερη άμυνα (όπως άλλωστε ξέρουμε τόσα χρόνια), κρατάει τα shooting ποσοστά των αντιπάλων του στα χαμηλότερα επίπεδα, όμως φαίνεται καθαρά ότι χωλαίνει και στο αμυντικό rebound, εκτός από το επιθετικό, που είδαμε πριν. Και αυτό γιατί επιτρέπει στους αντιπάλους του να του παίρνουν 1 επιθ. rebound για κάθε 2 δικά του αμυντικά. Να δούμε αν ο Haislip θα βοηθήσει στη συνέχεια σε αυτόν τον τομέα, καθώς οι Batiste, Pekovic και Φώτσης δε δείχνουν να τα καταφέρνουν ιδιαίτερα καλά φέτος.

-- Το Μαρούσι κάνει την καλύτερη δουλειά στο να κρατά τους αντιπάλους του μακριά από τη γραμμή των βολών, ενώ ο Ολυμπιακός τη χειρότερη. Οι διαφορές πάντως σε αυτόν τον τομέα δεν είναι μεγάλες.

Εδώ είναι μία καλή ευκαιρία να εξηγήσουμε γιατί η σύγκριση απόλυτων αριθμών rebounds δεν έχει νόημα, και γιατί η χρήση των rebounding ποσοστών είναι απείρως προτιμότερη. Κοιτάζοντας στα συνήθη ομαδικά στατιστικά της Euroleague βλέπουμε ότι το Μαρούσι είναι 15ο στις 16 συνολικά ομάδες του Top 16 στα αμυντικά rebounds ανά αγώνα, με μόλις 20.6. Αυτό όμως δε μας λέει τίποτα για την ικανότητα του Αμαρουσίου στα αμυντικά rebounds, εφόσον αυτό δεν έχει τη δυνατότητα να συλλέξει μεγάλο αριθμό αμυντικών rebounds, αφού όπως είδαμε η άμυνά του επιτρέπει στους αντιπάλους να σουτάρουν με πολύ καλά ποσοστά, με συνέπεια να μην υπάρχουν πολλά διαθέσιμα rebounds στο καλάθι του προς περισυλλογή.

Βλέπουμε όμως από το διάγραμμα ότι το Μαρούσι επιτρέπει στους αντιπάλους του να έχουν ORB% μόλις 28.6%. Δηλαδή, το Μαρούσι εξασφαλίζει περίπου 71 από τα 100 δυνητικά (ή διαθέσιμα) αμυντικά rebounds, τη στιγμή που ο ΠΑΟ και ο ΟΣΦΠ εξασφαλίζουν μόλις 68 και 69 αντίστοιχα, ενώ έχουν απόλυτο μέσο όρο αμυντικών rebounds 22.4 και 23.7 αντίστοιχα (δηλαδή μεγαλύτερους από το 20.6 του Αμαρουσίου)! Άρα η πραγματικότητα είναι ότι το Μαρούσι είναι καλύτερο φέτος στα αμυντικά rebounds από Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στην Euroleague.

Ας δούμε τώρα ένα τελευταίο διάγραμμα που εξετάζει τη διαφορά (μέσω της πράξης της αφαίρεσης) ανάμεσα στην επιθετική και αμυντική επίδοση κάθε ομάδας στους 5 τομείς.

-- Παρατηρούμε την κυριαρχία του Ολυμπιακού σε συνολική απόδοση στο παρκέ, με overall rating +14.7, που σημαίνει ότι σε 100 κατοχές θα βάλει 15 παραπάνω πόντους απ' ότι θα δεχτεί σε 100 αντίπαλες κατοχές. Το overall rating, δηλαδή το (off. rating - def. rating), ουσιαστικά μας προσφέρει μία καλή εικόνα για το πόσο καλή είναι πραγματικά μία ομάδα. Ο Παναθηναϊκός ακολουθεί από όχι και τόσο μακριά, ενώ το Μαρούσι έχει χειρότερη άμυνα απ' ότι επίθεση.

-- Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στα σουτ και στα λάθη, με τον Ολυμπιακό να σουτάρει καλύτερα και να κάνει λιγότερα λάθη συγκριτικά με τους αντιπάλους του απ' ότι οι άλλες 2 ελληνικές ομάδες. Αξίζουν οπωσδήποτε συγχαρητήρια στο Γιαννάκη για την εξαιρετική αυτή εικόνα των "ερυθρολεύκων" φέτος.

-- Το Μαρούσι σουτάρει χειρότερα από τους αντιπάλους του, αλλά τουλάχιστον κάνει λιγότερα λάθη από αυτούς.

-- Για άλλη μία (τελευταία) φορά θα τονίσουμε το πρόβλημα του Παναθηναϊκού στα rebounds, που φαίνεται πιο καθαρά από ποτέ εδώ, καθώς επιτρέπει στους αντιπάλους του να είναι καλύτεροι στο επιθ. rebound απ' ότι ο ίδιος.

-- Οι ΠΑΟ και ΟΣΦΠ έχουν εμφανές πλεονέκτημα στις βολές έναντι των αντιπάλων τους, σε αντίθεση με το Μαρούσι, που δεν επιδιώκει την επαφή όσο οι 2 "μεγάλοι".

Αυτά προς το παρόν. Σήμερα ξεκινά η 3η αγωνιστική του Top 16 και ελπίζουμε να αναμένετε κι εσείς πλέον με περισσότερη αγωνία τη συνέχεια των "μαχών" στα παρκέ, μετά από αυτήν τη στατιστική "ανάσα"!

Top 16 Watch: Week 2

Ολυμπιακός - Khimki 87-69

Ο Ολυμπιακός έδειξε σε ένα ακόμα παιχνίδι ότι φέτος είναι η μεγάλη του ευκαιρία να κατακτήσει (τουλάχιστον) έναν τίτλο. Η ομάδα έχει δέσει σε πολύ μεγάλο βαθμό και παρουσιάζει στο παρκέ ένα θεαματικό αλλά και ουσιαστικό στιλ μπάσκετ, που μέχρι στιγμής την οδηγεί σταθερά και σίγουρα στο Final 4.

Το ότι ο Ολυμπιακός έχει υπερπλήρες roster, το ξέραμε από το καλοκαίρι. Αυτό που έχει αλλάξει τους 2 τελευταίους μήνες είναι η καθοδήγηση από τον πάγκο. Κατά το παρελθόν ο Γιαννάκης είχε δεχτεί σκληρή κριτική, άλλοτε δίκαιη και άλλοτε υπερβολική. Για το παρόν χρονικό διάστημα, όμως, δύσκολα μπορεί να του προσάψει κανείς κάτι. Έχει κάνει την ομάδα του, και από άποψη τακτικής και από άποψη ψυχολογίας, να ξέρει τι θέλει πάνω στο παρκέ και έχει βρει τον τρόπο παιχνιδιού για να το επιτύχει.

Στο προχθεσινό ματς, εκμεταλλεύτηκε για μία ακόμη φορά άριστα τους περισσότερους παίκτες του, έχοντας κατανοήσει πλέον τις ανάγκες σε plays και χώρους κίνησης του καθενός. Έχει τον Childress να κινείται κυρίως στη baseline, καλεί καίρια isolation plays για τον Kleiza, δίνει εντολή να παίρνει ο Μαυροκεφαλίδης την μπάλα στο high post και έχει για playmakers τον Vujcic κοντά στο καλάθι και τον Παπαλουκά στην περιφέρεια. Η κίνησή του π.χ. να βάλει χθες Παπαλουκά, Penn και Teodosic στο παρκέ για καλύτερο χειρισμό όταν η Khimki επιχείρησε να πιέσει, φανερώνει τη βελτιωμένη οξυδέρκειά του. Γενικότερα, έχει πλέον ξεκάθαρη ΕΠΙΓΝΩΣΗ τού τι συμβαίνει κάθε στιγμή στο παρκέ, και αυτό μεταφράζεται σε νίκες.

Στην επίθεση ο Ολυμπιακός είχε πολύ καλή κίνηση της μπάλας, η οποία του προσέφερε διαρκώς λύσεις απέναντι στη συνεχή ζώνη της Khimki. Έδειξε μεγάλη αυτοπεποίθηση στις δυνάμεις του και δεν επέτρεψε, όπως συνήθιζε να κάνει φέτος, στην αντίπαλο να ανατρέψει τη διαφορά. Σημαντικότατο το γεγονός ότι οι 3 καλύτεροι επιθετικά ήταν οι Halperin, Sofo και Μαυροκεφαλίδης, που πήραν καλές προσπάθειες και είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, τη στιγμή που τα αστέρια της ομάδας δεν απέδιδαν τόσο καλά όσο στα προηγούμενα παιχνίδια.

Αμυντικά η εικόνα ήταν επίσης θετική. Δεν επέτρεψε σε καμία στιγμή στην Khimki να επιβάλει τον οποιοδήποτε ρυθμό και να πετύχει εύκολα καλάθια, εκτός ίσως από μερικές προσπάθειες του Langford. Εντοπίσαμε ένα μικρό πρόβλημα στο αμυντικό rebound, το οποίο όμως οφείλεται κυρίως στην απουσία του Μπουρούση. Ο Penn έπαιζε σωστή άμυνα πάνω στην μπάλα, αλλά θα επαναλάβουμε ότι ο Childress πρέπει να βελτιώσει την κίνησή του μέσα από τα screens, γιατί τείνει να χάνει σχετικά συχνά τον προσωπικό του αντίπαλο.

Συμπερασματικά, ο Ολυμπιακός πλέον έχει αδιαμφισβήτητα την ποιότητα να τελειώσει αήττητος το Top 16 και δείχνει έτοιμος για Final 4. Θα πρέπει, όμως, πρώτα να περιμένουμε τα καθοριστικά συνεχόμενα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό για να σχηματίσουμε την πρώτη ασφαλή άποψη για το πού πραγματικά οδεύει η "ερυθρόλευκη" σεζόν.

Μαρούσι - Παναθηναϊκός 80-78

Ο ελληνικός "εμφύλιος" της Πέμπτης ήταν ένα ματς με πρωτεύον στοιχείο την αστάθεια. Αστάθεια στον ασφαλή χειρισμό της μπάλας (πολλά παιδαριώδη λάθη, ειδικά από το Μαρούσι) και κυρίως αστάθεια στην ποιότητα των αμυνών.

Ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο του αγώνα να μας πείσει για την προφανή ποιοτική διαφορά του roster του από του Αμαρουσίου. Η μόνη περίοδος που βρήκε ένα σταθερό σημείο αναφοράς ήταν η 1η, με την απόλυτη κυριαρχία του Pekovic κάτω από το καλάθι, όπου ο Homan δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να τον σταματήσει. Σε όλο το ματς οι "πράσινες" επιθέσεις ήταν προβλέψιμες, αλλά τουλάχιστον στην αρχή δούλευαν ιδανικά.

Όχι ότι η άμυνα του Αμαρουσίου στη συνέχεια "έσφιξε" ιδιαίτερα. Απλά επικρατούσε μεγάλη σύγχυση επιθετικά για τον ΠΑΟ. Οι Σπανούλης (κυρίως) και Διαμαντίδης ήταν ξεκάθαρο ότι δεν μπορούσαν να δώσουν σταθερές λύσεις, ενώ για μία ακόμη βραδιά τα ελεύθερα τρίποντα δεν έμπαιναν (αποδεικνύοντας π.χ. ότι η σωματική και ψυχική κούραση φέτος του Σπανούλη είναι μεγάλη).

Εκεί που χάθηκε, όμως, το παιχνίδι για τον ΠΑΟ ήταν στην άμυνα. Εκεί το Μαρούσι, είτε μέσω pick-n-rolls, είτε μέσω "κοψιμάτων" των forwards στη ρακέτα, είτε μέσω τριπόντων με καλές προϋποθέσεις, έβρισκε συνεχώς τον τρόπο να μένει πολύ κοντά στο σκορ. Τα αμυντικά rotations και η προστασία του "ζωγραφιστού" από τους παίκτες του ΠΑΟ ήταν πραγματικά τραγική για ομάδα-πρωταθλήτρια Ευρώπης. Δεν ξέρω αν αυτό οφειλόταν σε κακό σχεδιασμό του Obradovic ή ανικανότητα των παικτών, αλλά με τόσο διάτρητη, αργή και υποτονική άμυνα ο ΠΑΟ δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει φέτος το back-to-back.

Το Μαρούσι ξεπέρασε κάθε προσδοκία με την εμφάνισή του, "έβγαλε" τις κρίσιμες άμυνες όταν έπρεπε και αξίζει συγχαρητηρίων ο Μπαρτζώκας για την ευέλικτη, επιθετικά πολύμορφη και δυνατή ομάδα που παρουσιάζει τον τελευταίο καιρό. Ο Homan έδειξε πόσο χρήσιμος είναι και πόσο μπορεί να τιμωρήσει τους αργούς αντίπαλους ψηλούς με το αξιόπιστο midrange shot του, ενώ οι Πατ Καλάθης, Πελεκάνος και Lucas τιμώρησαν πολλάκις τη χαλαρή και χωρίς συγκέντρωση άμυνα του Παναθηναϊκού. Τα λόγια περιττεύουν, βεβαίως, για την ΤΕΡΑΣΤΙΑ εμφάνιση του Keys, που στο σημείο με τα συνεχόμενα τρίποντα βρισκόταν πραγματικά στη "ζώνη του λυκόφωτος", που λένε και οι Αμερικανοί.

Από τον Παναθηναϊκό ήταν πολύ κακός ο Tepic (που δε δικαιώνει τις προσδοκίες σε καμία περίπτωση), ο Batiste προσπαθούσε, ενώ ο Haislip ποτέ δε βρήκε ρυθμό. Οργανωτής για τον ΠΑΟ σε αυτό το ματς σπάνια βρισκόταν, και εδώ θα πρέπει να αποδοθούν βέβαια ευθύνες στον Obradovic για το κακό του rotation, αφήνοντας αρκετή ώρα έξω τον Pekovic όταν η ομάδα είχε "μπλοκάρει" και μη εμπιστευόμενος σχεδόν καθόλου για άλλη μία φορά τον Καλάθη, του οποίου το γρήγορο και απρόβλεπτο παιχνίδι μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες σε τέτοια κλειστά ματς. Για τη μη χρησιμοποίηση του Jasikevicius δεν μπορούμε να εκφέρουμε ασφαλή γνώμη, εφόσον κυκλοφορούν φήμες ότι οι λόγοι του παραγκωνισμού του είναι και εξωαγωνιστικοί.

Τα στατιστικά επιβεβαιώνουν ότι το Μαρούσι κέρδισε το ματς επειδή πήρε άριστα στον σημαντικότερο από τους Four Factors, τα σουτ. Συγκέντρωσε το εκπληκτικό και πρωτοφανές 74% (!) eFG, ποσοστό που είναι πιθανότατα μέσα στα 5 χειρότερα στην ιστορία του Παναθηναϊκού στην Euroleague. Το Μαρούσι έχασε τα λάθη και τις βολές (με ισορροπία να επικρατεί στο rebounding κομμάτι), αλλά η τρομακτική ευστοχία του αρκούσε για να του χαρίσει αυτήν τη νίκη, ίσως τη σημαντικότερη της ιστορίας του.

Ο Παναθηναϊκός πλέον πάει στη Βαρκελώνη χωρίς περιθώριο για ήττα, σε ένα παιχνίδι που θα είναι απ' όλες τις απόψεις must-see.

Euroleague Watch: Week 10

Ολυμπιακός - Partizan 81-60

Στο ΣΕΦ ο Ολυμπιακός είχε εξασφαλισμένη την πρώτη θέση στον όμιλο και έτσι το ματς για αυτόν ήταν διαδικαστική υπόθεση. Για αυτόν το λόγο ξεκίνησε νωχελικά τον αγώνα. Στην επίθεση οι γηπεδούχοι δυσκολεύτηκαν λίγο να προσαρμοστούν στα δεδομένα που έθεταν τα 230 εκατοστά του Slavko Vranes (αλλά και η ζώνη του Vujosevic), ενώ στην άμυνα ήταν χαλαροί. Στο 2ο ημίχρονο ωστόσο βελτιώθηκαν αμυντικά, πίεσαν τους όχι και τόσο καλούς στο ball-handling Σέρβους, κατάφεραν να κάνουν 16 κλεψίματα και ως φυσικό επακόλουθο έφεραν σε πέρας πολλούς αιφνιδιασμούς που διευκόλυναν πολύ τη νίκη της ομάδας.

Πρωταγωνιστής ήταν για μια ακόμα φορά ο Milos Teodosic, ο οποίος εν τη απουσία του Θοδωρή Παπαλουκά ανέλαβε την πλήρη καθοδήγηση της ομάδας και με 9 assists και μόλις 1 λάθος μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι πέτυχε στην αποστολή του. Συν τοις άλλοις είχε και 4 κλεψίματα και 3 τάπες (!), δείχνοντας και την αφοσίωσή του στην άμυνα.

Από τους υπόλοιπους, ο Kleiza έκανε τα αναμενόμενα (16 pts, 4 rebs), ο Halperin ήταν εξαιρετικός στο shot selection του με 14 πόντους, ενώ πολύ θετικός ήταν και ο Patrick Beverley που εκτός των 9 πόντων και 2 κλεψιμάτων σε 16 λεπτά συμμετοχής, πρωταγωνίστησε και στη φάση του αγώνα σε ένα posterizing κάρφωμα στον αιφνιδιασμό. Αντίθετα, ο Scoonie Penn έδειξε ανέτοιμος και δεν μπόρεσε να δώσει το στίγμα του στα 12 λεπτά που αγωνίστηκε. Η Partizan από την άλλη προσπάθησε αρκετά στο 1ο ημίχρονο, αλλά μόλις η διαφορά ανέβηκε στο 2ο δεν μπόρεσε να αντιδράσει. Καλύτεροί της παίκτες ήταν οι δύο Αμερικανοί, Bo McCalebb και Lawrence Roberts με 14 πόντους έκαστος.

Και οι δύο ομάδες περιμένουν πλέον την κλήρωση της Δευτέρας. Σε αυτήν ο Ολυμπιακός φαίνεται να ξέρει ήδη τους δύο αντιπάλους του, δηλαδή την Caja Laboral και την Khimki και περιμένει ή την Cibona ή την Prokom σε έναν όμιλο όπου με την απαραίτητη σε αυτό το επίπεδο προσοχή και σοβαρότητα, μπορεί να βγει πρώτος, ερχόμενος έτσι ακόμα πιο κοντά στο Final Four του Παρισιού. Αντίθετα η Partizan θα περιμένει μέχρι τη Δευτέρα για να μάθει σε ποιον όμιλο θα κληρωθεί.

Oldenburg - Παναθηναϊκός 64-67

Ο αγώνας του Παναθηναϊκού στη Γερμανία θεωρητικά δεν ήταν βαθμολογικά αδιάφορος (εξαρτώταν από το τι θα έκανε η Real, που τελικά νίκησε), όμως απεδείχθη ποιοτικά κακός. Κακές και πρόχειρες επιθέσεις, κυρίως από την Oldenburg, και έλλειψη οργάνωσης από τον Παναθηναϊκό (που έκανε 14 λάθη, επιτρέποντας στους Γερμανούς να κάνουν 7 κλεψίματα) συνέθεσαν την εικόνα ενός παιχνιδιού που κι ο Obradovic θα προτιμούσε να ξεχάσει γρήγορα.

H Oldenburg το πάλεψε και ίσως να είχε πάρει τη νίκη αν τα τρίποντα, στα οποία βασίστηκε υπέρ του δέοντος (33 σουτ από τα 6.25, έναντι 31 διπόντων) έμπαιναν με μεγαλύτερη συχνότητα από το 27%. Από την άλλη μεριά, η απουσία του Pekovic φάνηκε ξεκάθαρα, αφού ο Batiste, παρότι εξαιρετικός και σίγουρα MVP του ματς, ήταν κάποιες στιγμές σαν να παλεύει μόνος του κοντά στο καλάθι στην επίθεση. Παρ' όλα αυτά, η κλάση των παικτών του ΠΑΟ μίλησε στα κρίσιμα τελευταία λεπτά, όταν ένα signature running σουτ του Saras, ένα hustle play από τον Καλάθη και μερικές καλές ομαδικές άμυνες μοιραία βραχυκύκλωσαν τους Γερμανούς και έφεραν τη νίκη γοήτρου.

Η ευκαιρία να ξεκινήσει βασικός ο Καλάθης και να παίξει 32 ολόκληρα λεπτά ήταν μάλλον το σημαντικότερο που αποκόμισε ο Παναθηναϊκός από αυτόν τον αγώνα. Ο ομογενής point guard μπορούμε να πούμε ότι τα πήγε ικανοποιητικά. Δεν παρασυρόταν σε τόσο βεβιασμένες ενέργειες όπως σε προηγούμενα ματς (τα 3 λάθη του δεν είναι πολλά, τηρουμένων των προσδοκιών), επέβαλε το ρυθμό όταν έπρεπε και έδειξε κατά διαστήματα την απαιτούμενη επιθετικότητα, η οποία τον οδήγησε στη γραμμή για 7 συνολικά βολές. Το περιφερειακό του σουτ θα επιδέχεται πάντα βελτίωσης, όμως τα σημάδια είναι αν μη τι άλλο ενθαρρυντικά.

Μαρούσι - Maccabi Tel Aviv 83-75

Είναι προφανέστατα μεγάλο κατόρθωμα για το Μαρούσι να περάσει στο Top 16 στην πρώτη κιόλας χρονιά του στην Euroleague, δεδομένων και των προβλήματων όλων των ειδών που βιώνει αυτήν την εποχή. Γι' αυτό και του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Η πρόκριση όμως αυτή δεν ήρθε εύκολα.

Στο 1ο ημίχρονο το Μαρούσι παρουσιάστηκε ιδιαίτερα αγχωμένο και κατά στιγμές αποπροσανατολισμένο. Η ζώνη του Gherson το δυσκόλευε, τα περιφερειακά του σουτ δεν έμπαιναν με τίποτα κι έτσι στηριζόταν σε εκτός συστημάτων ατομικές προσπάθειες των Καϊμακόγλου (με μερικά δυνατά drives) και Homan (που έπαιρνε καλες θέσεις για rebounds κάτω από το καλάθι αλλά ήταν ελαφρά αναποτελεσματικός στο τελείωμα των φάσεων). Η Maccabi από την άλλη φαινόταν υπέρ του δέοντος casual αρκετές φορές στην επίθεση και έδειχνε να μην καίγεται ιδιαίτερα για το παιχνίδι. Κύριο μέλημά της ήταν να τρέξει στο transition και δευτερευόντως να περάσει την μπάλα στους ψηλούς Fischer και Lasme, για τους οποίους το Μαρούσι δεν είχε έτοιμη απάντηση.

Στο 2ο ημίχρονο το Μαρούσι μπήκε πιο οργανωμένα, έψαχνε πιο πολύ τις επιθέσεις του και κατάφερνε να σκοράρει με μεγαλύτερη ευκολία. Ο ρυθμός του παιχνιδιού ανέβηκε, το παιχνίδι έγινε derby για τα καλά, για να φτάσουμε στο κρίσιμο 4ο δεκάλεπτο όπου η Maccabi έπαθε κυριολεκτικά black out, επιτρέποντας στην ελληνική ομάδα να πάει μέσα σε 6 λεπτά από το -3 στο +11. Προσωπικά θεωρώ ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει για αυτά τα 6 άποντα λεπτά ο Gherson, ο οποίος επέμενε να βασίζεται σε προβλέψιμα isolations του Perkins στην περιφέρεια και του Anderson στο low post, ενώ ήταν φανερό ότι αυτά δεν απέφεραν κάτι καλό. Δεν άλλαξε, λοιπόν, έγκαιρα το επιθετικό πλάνο του για να αντιμετωπίσει την προσαρμοσμένη άμυνα του Αμαρουσίου, επέτρεπε σε Perkins και Wisniewski να ταλαιπωρούν άσκοπα την μπάλα, ενώ ξέχασε τελείως το Fischer στον πάγκο, όταν έπρεπε να κάνει κάτι για την παντελή ανικανότητα των ψηλών του να εξασφαλίσουν το οποιοδήποτε αμυντικό rebound.

Η έφεση του Αμαρουσίου στο επιθετικό rebound ανήλθε σε εντυπωσιακά επίπεδα και ουσιαστικά έκρινε το ματς. Συγκεκριμένα, εξασφάλισε σχεδόν τα μισά (!!) διαθέσιμα rebounds από το καλάθι των Ισραηλινών, ποσοστό απίστευτο και πρωτοφανές που θα έπρεπε να ντροπιάζει πραγματικά τη frontline της Maccabi. Δεύτερο σημαντικότατο στοιχείο αποτέλεσε η συχνότητα με την οποία οι παίκτες του Αμαρουσίου κέρδιζαν και ευστοχούσαν σε βολές (27 εύστοχες βολές έναντι 58 σουτ εντός παιδιάς!). Πολλά από τα fouls που οδήγησαν σε αυτόν τον αριθμό βολών προήλθαν βέβαια από τα πάρα πολλά κερδισμένα επιθετικά rebounds.

Τη μερίδα του λέοντος (6) από αυτά τα off. rebounds εξασφάλισε ο μαχητικός Homan, που κρατούσε όρθιο το Μαρούσι κοντά στο καλάθι, την ώρα που ο Μαυροειδής έκανε ένα μέτριο ματς. Ο Καϊμακόγλου έβαζε αθόρυβα πόντους, όλους καίριους και καθόλη τη διάρκεια του αγώνα, ενώ ο Πελεκάνος περιόρισε όσο έπρεπε τον Anderson και προσέφερε το γνωστό του hustling. Οι Καλάθης και Nadjfeji έβαλαν 2 συνεχόμενα καθοριστικά τρίποντα που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ της ομάδας του Μπαρτζώκα, ενώ και ο Jamon Lucas έβαλε στο τέλος κρισιμότατα καλάθια που αποτελείωσαν τη Maccabi, προσπερνώντας την κακή του απόδοση μέχρι τότε.

Εν τέλει, το Μαρούσι έμαθε από τις ήττες απειρίας του στη regular season και έπαιξε σωστά και ψυχωμένα όταν έπρεπε, κερδίζοντας πανάξια την είσοδο στη φάση των 16 καλύτερων ομάδων της Ευρώπης. Από εδώ και πέρα τα πράγματα είναι δύσκολα, η πρόκριση στους "8" ίσως ακατόρθωτη, όμως το σίγουρο είναι ότι η σχετική έλλειψη άγχους που θα έχουν οι παίκτες του θα μας χαρίσει μερικά ωραία παιχνίδια!

Μ.Π. & Β.Α.

Euroleague Watch: Week 9

Παναθηναϊκός - Prokom 74-66

Το ματς της Τετάρτης στο Ο.Α.Κ.Α. ήταν ένα τυπικό ματς του φετινού Παναθηναϊκού. Το παιχνίδι κύλαγε στα μέτρα του (με τη βοήθεια της ζώνης) μέχρι τα μέσα περίπου του 2ου δεκαλέπτου, οπότε και η ξαφνικά ανεπαρκέστατη άμυνά του, καθώς και η αδυναμία του στο αμυντικό rebound, επέτρεψε στην Prokom να ανατρέψει το -10 και να περάσει μπροστά.

Ο αγώνας, βέβαια, φαινόταν καθαρά ότι θα έληγε όταν θα μειωνόταν η αποτελεσματικότητα των Αμερικανών της πολωνικής ομάδας. Και αυτό ήταν αναπόφευκτο, εφόσον ουσιαστικά "έβγαλαν" όλο το ματς στις αντίστοιχες θέσεις τους (38 λεπτά ο Woods και ο Ewing, 37 ο Logan). Η άμυνα του Παναθηναϊκού από τα μέσα του 3ου δεκαλέπτου οργανώθηκε, ο επιθετικός ρυθμός της Prokom μετριάστηκε, όμως το σκορ παρέμενε close αφού οι επιθετικές επιλογές του ΠΑΟ δεν ήταν σταθερά αξιόπιστες. Η Prokom το πάλεψε και στην 4η περίοδο, μέχρι που η ψυχραιμία και ωριμότητα των παικτών της ελληνικής ομάδας, σε συνδυασμό με μερικές κάκιστες επιλογές του Woods σε κρισιμότατες επιθέσεις, έφεραν τη νίκη.

Ο Σπανούλης ήταν σε μέτρια βραδιά, ο Batiste μετά την 1η περίοδο σίγησε, ενώ ο Jasikevicius παρουσιάστηκε όπως τον έχουμε συνηθίσει, ορεξάτος και ικανός να δώσει ακούραστους πόντους με τις εμπνεύσεις του. Ο Pekovic θα μπορούσε να παίξει και καλύτερα, έχοντας μερικά πολύ άστοχα σουτ από κοντά, και ο Τσαρτσαρής έδωσε ευελιξία στην ομάδα με την είσοδό του, βοηθώντας την να σταματήσει το σερί των Πολωνών. Ο Καλάθης συνεχίζει να απογοητεύει αναφορικά με το jumpshot του, το οποίο συνεχίζει να είναι πολύ μακριά από το πώς το θυμάμαι από τη Florida. Τουλάχιστον είχε μία φοβερή ασίστ, που ήταν το highlight του αγώνα (μαζί με το alley-oop του Saras στον Batiste).

Caja Laboral - Μαρούσι 73-65

Η διαφορά κλάσης από τη Laboral στοίχισε στο Μαρούσι μία νίκη που θα του έδινε σχεδόν αυτόματα την πρόκριση. Στην αρχή πιστέψαμε ότι θα μπορούσε όντως να παλέψει για τη νίκη, εφόσον πήρε γρήγορα μία καλή διαφορά και έδειχνε να βρίσκει έυκολα λύσεις στην επίθεση, έχοντας ως αιχμές τον πολύ καλό Homan γύρω από το καλάθι και τον Keys από την περιφέρεια.

Το 2ο δεκάλεπτο ήταν ισορροπημένο, όμως στο 3ο η Laboral σοβαρεύτηκε και σκόραρε 27 πόντους, με τους Splitter και Teletovic να μην έχουν πραγματικά αντίπαλο. Στην τελευταία περίοδο το Μαρούσι κατάφερε να μειώσει προσωρινά, όμως ανατροπές από υποδεέστερες ομάδες μέσα σε μία τόσο δύσκολη έδρα δύσκολα ολοκληρώνονται.

Από το παιχνίδι κρατάμε την ελπιδοφόρα εμφάνιση του Igor Milosevic (3/4 σουτ με 5 assists), που φαίνεται σιγά-σιγά να βρίσκει τον τρόπο να εκδηλώσει το ταλέντο του. Επιπροσθέτως, επειδή γίνεται πολλή κουβέντα για αυτόν, η γνώμη μου για το Μαυροειδή είναι η εξής: δείχνει ξεκάθαρα ότι κατέχει άριστα την κίνηση χωρίς την μπάλα στην επίθεση κι ότι μπορεί λόγω του ελαφριάς κατασκευής του να τελειώνει γρήγορα και αποτελεσματικά τις φάσεις γύρω από το καλάθι, όμως θα χρειαστεί μεγαλύτερη ποικιλία κινήσεων στο post και καλύτερες αντιδράσεις στην άμυνα αν θέλει να κάνει μακρόχρονη και επιτυχημένη καριέρα.

Efes Pilsen - Ολυμπιακός 85-93

Στην Κωνσταντινούπολη ο Ολυμπιακός συμμετείχε για μια ακόμα φορά σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια της αγωνιστικής. Η ομάδα έπαιξε αρκετά καλά, όμως μερικές αδράνειες στην περιφερειακή άμυνα στα τελευταία λεπτά του αγώνα, έβαλαν την Efes ξανά στη διεκδίκηση της νίκης. Όταν ο ρυθμός του Ολυμπιακού ανεβαίνει τότε φαίνεται η ποιότητα της ομάδας. Ο Γιαννάκης παρά την συνεχή κριτική που δέχεται, φαίνεται να έχει καταλάβει ότι φέτος η δύναμη της ομάδας του έγκειται στο transition game και για αυτό το λόγο έχει εγκαταλείψει το πατροπαράδοτο (και αγαπημένο του) set παιχνίδι και προσπαθεί να μεταβεί σε ένα άλλο επίπεδο. Με τον Childress να μην πιάνεται όταν έβρισκε χώρο, τον Kleiza να βάζει εύκολα 16 πόντους και τον Teodosic να είναι εκπληκτικός σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού (17 πόντοι, 12 assists, 3 κλεψίματα) ο Ολυμπιακός έδειξε ότι αν βελτιώσει λίγο την περιφερειακή του άμυνα (η οποία πάντως ταυτόχρονα περιόρισε τον Igor Rakosevic και τον Bostjan Nachbar) και καταφέρει να βγάλει περισσότερους αιφνιδιασμούς τότε θα διευκολύνει σε μέγιστο βαθμό την κατάκτηση της νίκης σε κάθε ματς.

Κατά τ' άλλα καλό παιχνίδι μετά από αρκετό καιρό έκανε ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, ο οποίος αν βελτιώσει τις αντιδράσεις του μπορεί να αποδειχθεί παίχτης-κλειδί στην πιεστική άμυνα που, όπως είπα και παραπάνω, μπορεί αν απελευθερώσει το παιχνίδι του Ολυμπιακού. Την επανεμφάνισή του έκανε και ο Scoonie Penn και αν και στην αρχή φαινόταν η αποχή του από τα παρκέ, στην παράταση έκανε κρίσιμες άμυνες και έβαλε και ένα σημαντικό τρίποντο. Δεν μπορεί, όμως, να κριθεί μόνο από αυτό και θα περιμένουμε να τον δούμε και στους επόμενους αγώνες. Γενικά, οι ερυθρόλευκοι είχαν ένα καλό παιχνίδι (όχι πάντως εξαιρετικό) και αν περιορίσουν τις αδράνειές τους σε κρίσιμα σημεία και δουλέψουν επιτέλους στις βολές (15/29 στην Κων/πολη) θα έχουν μια πολύ καλύτερη συνέχεια. Η πρώτη θέση στον όμιλο είναι πλέον εξασφαλισμένη και ο δρόμος προς το Final Four λίγο πιο εύκολος.

Όσον αφορά στην Efes, είναι αδιαμφισβήτητα η πιο underachieving ομάδα της Euroleague (μπορεί να τη συναγωνιστεί μόνο η Fenerbahce). Το πλούσιο roster της έθετε ως στόχο στην αρχή της χρονιάς τουλάχιστον την πρόκριση ως τους 8, ενώ οι πιο αισιόδοξοι έλεγαν και για Final Four. Αντί αυτού, η Efes αντιμετωπίζει τώρα το μεγάλο κίνδυνο του αποκλεισμού από την πρώτη φάση. Το βάρος πέφτει εξ'ολοκλήρου στον Ergin Ataman, ο οποίος δεν μπορεί να εμπνεύσει τους παίκτες του, δεν αξιοποιεί τους αστέρες της ομάδας και επιβεβαιώνει τις μειωμένες προσδοκίες που είχαμε από αυτόν. Στον προχτεσινό αγώνα, πάντως, διεκδίκησε μέχρι την τελευταία στιγμή τη νίκη με αιχμές του δόρατος τα τρίποντα του Preston Shumpert, τo inside game του Kaya Peker και την overall εμφάνιση του Charles Smith. Άξιος οργανωτής υπήρξε ο Kerem Tunceri, o οποίος ωστόσο δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στον εκτελεστικό τομέα, έχοντας 1/8 σουτ. Η Efes έπαιξε παθιασμένα, πίεσε πολύ τον Ολυμπιακό και έκανε αρκετά κλεψίματα (ασχέτως αν τα περισσότερα προήλθαν από χαλαρότητα και απροσεξία των ερυθρολεύκων) και είναι βέβαιο ότι αν είχε αγωνιστεί με το ίδιο σθένος στα προηγούμενα παιχνίδια δε θα βρισκόταν τώρα σε αυτήν τη θέση.

Euroleague Watch: Week 8

Lietuvos Rytas - Ολυμπιακός 83-89

Ο Ολυμπιακός πήρε, μετά από ένα αγχωτικό ματς, τη νίκη στη Λιθουανία, αφού πρώτα βέβαια δεινοπάθησε και ταλαιπώρησε κατά διαστήματα με τις προβληματικές επιλογές του σε άμυνα και επίθεση. Στο τέλος όμως, όταν η μπάλα έκαιγε και το παιχνίδι πήγαινε να χαθεί, έδειξε χαρακτήρα και κατάφερε να αποδράσει στην παράταση από μία δύσκολη έδρα.

Καταρχήν, το πρωτοφανές για φέτος στο ματς της Τετάρτης ήταν το εξαιρετικά μικρό rotation που χρησιμοποίησε ο Γιαννάκης. Από ένα σημείο και μετά η 5άδα Παπαλουκάς, Teodosic, Childress, Kleiza και Μπουρούσης δεν άλλαζε ούτε για δευτερόλεπτο, κι αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό, πιθανόν όμως θα μπορούσε ο coach να κάνει κάποια αλλαγή εδώ κι εκεί, αφενός για να ξεκουράσει λίγο αυτούς τους 5 (δεδομένης και της παράτασης) και αφετέρου για να επιχειρήσει να διαφοροποιήσει ελαφρά το επιθετικό πλάνο της ομάδας, που είχε γίνει προβλέψιμο.

Και όταν λέμε προβλέψιμο, εννοούμε μόνο αμέτρητα και συνεχόμενα pick-n-rolls μεταξύ Παπαλουκά και Μπουρούση από το 2ο δεκάλεπτο και μετά. Το πλάνο βέβαια τις περισσότερες φορές δούλευε, καθώς απέφερε στο Μπουρούση συνολικά 12 βολές, όμως θεωρώ ότι με κάποια δευτερεύοντα isolation plays για Kleiza ή Childress, που έδειχναν να είναι σε καλή μέρα αλλά δεν πήραν πολλές προσπάθειες για drives (χαρακτηριστικά ο Kleiza δεν εκτέλεσε ούτε 1 βολή, ενώ πριν το ματς σούταρε κατά μέσο όρο 7 στην Euroleague), ίσως ο Ολυμπιακός να είχε επικρατήσει ευκολότερα. Εφόσον όμως αυτό ήταν το παιχνίδι που επιλέχτηκε από το Γιαννάκη, ο Παπαλουκάς όφειλε να το εκτελέσει σωστά, και γενικά θα λέγαμε ότι τα κατάφερε, καθώς είχε assists/turnovers ratio 2.5, που είναι πολυ καλός για κάποιον που είχε την μπάλα τόση ώρα στα χέρια του.

Στο γράφημα φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο κύριος λόγος της επικράτησης του Ολυμπιακού ήταν το πόσο συχνά πήγαινε στη γραμμή (35 βολές έναντι 54 σουτ) αλλά και το πόσο συχνά ευστοχούσε σε αυτές (86%), επιτυγχάνοντας ένα FT Rate ποσοστό εκπληκτικά υψηλό. Η Lietuvos δεν μπορούσε με τίποτα (εκτός κάποιων blocks του Baynes) να αντιμετωπίσει τη δύναμη του Μπουρούση και έτσι επέλεγε να τον στέλνει συνεχώς στη γραμμή της φιλανθρωπίας, απ' όπου αυτός και ο Teodosic ήταν ιδιαίτερα αξιόπιστοι (9/12 και 9/10 αντίστοιχα).

Η λιθουανική ομάδα, παρότι σούταρε υπερβολικά πολλά τρίποντα, κατάφερνε και έμενε μέσα στο ματς λόγω των μετριότατων αμυντικών rotations και της ανεπαρκούς transition defense του Ολυμπιακού, που της προσέφεραν μερικά ελεύθερα σουτ και lay-ups, αλλά και χάρη στον προσωπικό οίστρο των δραστήριων και ταλαντούχων Popovic (19 pts με 8/8 βολές και 5 κλεψίματα), Gecevicius (4 τρίποντα) και Jomantas (πολύπλευρο παιχνίδι με 11 pts, 5 rebs, 6 asts και 3 κλεψίματα). Στο τέλος όμως προδόθηκε από την απειρία της και την έλλειψη βάθους στη frontline, λόγω των πολλών fouls.

Από τον Ολυμπιακό θα μπορούσε να παίξει περισσότερο ο Beverley για να ξεκουράσει τον κατά στιγμές παρασυρόμενο σε κακές επιλογές Teodosic (ίσως να έπαιξε ρόλο και το περιστατικό στον αγώνα με τη Malaga). Ο Sofo ήταν πασιφανές ότι δεν ήταν στη μέρα του και καλώς έμεινε στον πάγκο στα κρίσιμα. Ο Vujcic έδειξε κουρασμένος, ενώ ο Teodosic πήρε πολλά τραβηγμένα σουτ, συν την κακή επιλογή του στη λήξη της κανονικής διάρκειας, αλλά συνολικά μπορούμε να πούμε ότι βοήθησε αρκετά.

Ο όμιλος του Ολυμπιακού έχει γίνει πλέον άνω-κάτω και αναμένουμε με αγωνία τις 2 τελευταίες αγωνιστικές της 1ης φάσης για να ξεκαθαρίσει η τελική κατάταξη.

Lottomatica Roma - Μαρούσι 74-87

Για τον αγώνα του Αμαρουσίου τα λένε όλα οι Four Factors.

Ομάδα με τόσο εκπληκτικό eFG% δεν πρόκειται να χάσει ποτέ. Οι παίκτες της ομάδας των βορείων προαστίων σούταραν με εντυπωσιακή ευστοχία εντός παιδιάς (18/26 δίποντα και 11/20 τρίποντα), ενώ κέρδισαν και 26 fouls, έναντι 18 της Roma, τα οποία μετουσίωσαν σε μία καθοριστική διαφορά 23 ολόκληρων ποσοστιαίων μονάδων στο FT Rate. Η χαώδης διαφορά στον τομέα του Shooting έκανε το μειονέκτημα του Αμαρουσίου στα επιθετικά rebounds να μην έχει σημασία (καθώς δεν υπήρχαν επιθετικά rebounds να διεκδικήσουν!), ενώ και οι πολλές επιθέσεις που ανανέωσαν οι Ρωμαίοι ήταν ουσιαστικά χωρίς αντίκρυσμα, εφόσον δεν μπορούσαν να ευστοχήσουν στα σουτ.

Η άμυνα της Roma ήταν εξαρχής τραγική, δεχόμενη 51 πόντους μέχρι το ημίχρονο, ενώ και το παιχνίδι της ήταν στα όρια του άναρχου. Το Μαρούσι, βοηθούμενο και από την ευστοχία του, πήγε το ματς ακριβώς στο ρυθμό που το ήθελε, κρατώντας μία λίγο-πολύ ασφαλή διαφορά μέχρι το τέλος. Επέτρεψε στους Winston και Minard να πάρουν τα σουτ και να πετύχουν τους πόντους που τους αναλογούν, όμως έκλεισε αποτελεσματικότατα με εντυπωσιακή interior defense το Hutson, που τελείωσε με 1/6 δίποντα. Οι Homan και Καϊμακόγλου είχαν από 2 blocks και ήταν θετικότατοι σε άμυνα και επίθεση, ο Μαυροειδής προσέφερε τους συνηθισμένους του πλέον εύκολους πόντους γύρω από το καλάθι και ο Πελεκάνος τη γνωστή ενέργεια και ταχύτητά του. Καλύτερος όλων όμως ήταν ο lights-out Stevan Nadjfeji, που "έγραφε" από παντού και τελείωσε με 22 πόντους και 22 ranking.

Το Μαρούσι έχει μπει πλέον δυνατά στο παιχνίδι της πρόκρισης και επιζητά μία νίκη σε 1 από τα 2 τελευταία παιχνίδια του, με Caja Laboral εκτός και Maccabi εντός, για να την αγκαλιάσει.

Παναθηναϊκός - Real Madrid 67-76

Σε ένα ακόμη φετινό απαιτητικό παιχνίδι, απέναντι στην ομάδα ενός κορυφαίου και έμπειρου προπονητή όπως είναι ο Messina, ο Παναθηναϊκός έδειξε τις καταφανείς φετινές αδυναμίες του:

1) Τα άψογα αμυντικά rotations, το καίριο collapsing και τα επιτυχή double teams της Real τον αποδιοργάνωσαν τελείως, τον έκαναν να "κολλήσει" στην επίθεση, να μη βρίσκει λύσεις και να εξωθείται πολλές φορές σε κάκιστων προϋποθέσεων ενέργειες. Ο Messina έδειξε πάρα πολύ διαβασμένος, ήξερε ότι σημείο-κλειδί θα ήταν να εμποδίσει τις εύκολες πάσες προς τον Pekovic, γύρω από τον περιορισμό του οποίου κατάστρωσε ολόκληρο το αμυντικό πλάνο της ομάδας του. Σε αυτό βοήθησε και η πολύ καλή (ιδίως στο 1ο ημίχρονο) αμυντική παρουσία (στα όρια του foul πολλές φορές) του Darius Lavrinovic, που έδειχνε ότι είχε μελετήσει καλά τον τρόπο παιχνιδιού του Pekovic, βάζοντας τις περισσότερες φορές το σώμα του σε σωστή θέση για να τον εμποδίσει.

2) Την πρωτοφανή φετινή του αστοχία στα τρίποντα και γενικότερα στο περιφερειακό του σουτ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο 35' είχε 4/20 από τα 6.25. Μερικά ήταν ελεύθερα σουτ που αν έμπαιναν θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει τη ροή του αγώνα, όσο ακόμα ήταν νωρίς. Προφανώς το πρόβλημα είναι θέμα ψυχολογίας και όχι ικανότητας, οπότε μία εμφατική νίκη επί ενός δυνατού αντιπάλου στη συνέχεια θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα εδώ.

3) Την ανικανότητά του να ελέγξει τα αμυντικά rebounds στην αρχή των αγώνων. Ειδικά ο Lavrinovic στο 1ο δεκάλεπτο έκανε πάρτι.

4) Τα γνωστά πλέον φετινά νεκρά διαστήματα, κατά τα οποία δέχεται σερί που τελικά κρίνουν εν πολλοίς τα ματς, όπως το σημερινό 0-7 όταν είχε πλησιάσει στο 32-39.

Η εικόνα των Four Factors προϊδεάζει όποιον δεν έχει δει το ματς για ένα ισορροπημένο παιχνίδι, η αλήθεια όμως είναι ότι τα νούμερα ισοσκελίστηκαν κάπως λόγω του τελευταίου 5λεπτου, όταν και η Real είχε χαλαρώσει υπερβολικά και έπαιρνε κακές προσπάθειες, ενώ και ο Παναθηναϊκός έβρισκε την ευκαιρία να βάλει μερικούς εύκολους πόντους, εκ των οποίων 2 αιφνιδιασμοί του Καλάθη και 4/4 τρίποντα. Ακόμα και έτσι πάντως φαίνεται η αδυναμία του στο αμυντικό rebound, καθώς η Real ανακτούσε το 30% των άστοχων σουτ της.

Όσον αφορά τους παίκτες, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει αναφορά στις απουσίες Διαμαντίδη και Jasikevicius, καθώς ενδεχόμενη παρουσία τους πιθανότατα θα βελτίωνε την επιθετική κίνηση της ομάδας και την καλύτερη αξιοποίηση των επιθετικών επιλογών. Στους παρόντες, τώρα, ο Σπανούλης προσπάθησε αλλά PG δεν είναι, ο Περπέρογλου έχασε κατά κράτος τη μάχη με το Velickovic, ενώ και ο Tepic παρουσιάστηκε υπέρ του δέοντος διστακτικός. Ο Καλάθης ήταν δραστήριος, έτρεξε όταν μπόρεσε αλλά έκανε ένα κρίσιμο λάθος στο τέλος, πατώντας γραμμή τη στιγμή που αχνοφαινόταν ένα comeback στον ορίζοντα.

Ο Φώτσης μπορεί από στατιστικής πλευράς να ήταν καλός, αφού πλησίασε το double-double, αλλά μία προσεκτικότερη ματιά στο ματς αποδεικνύει ότι στην άμυνα χανόταν συνεχώς στα screens και rotations, με αποτέλεσμα ο Garbajosa να μένει ελεύθερος και να το εκμεταλλεύεται, πετυχαίνοντας μερικά άκοπα σουτ. Επίσης, επειδή οι δύο ομάδες μπορεί να ξανασυναντηθούν σύντομα, την επόμενη φορά θα ήταν συνετό να κάνει (και ο Φώτσης και όλοι) καλύτερη προσπάθεια στο shot contesting πάνω στον Bullock, βάζοντας περισσότερο το χέρι στο πρόσωπό του, όταν ο Αμερικανός ετοιμάζεται να σουτάρει.

Για τη διαιτησία του αγώνα, για την οποία έγινε πολύς λόγος, απλά να αναφέρουμε ότι έδωσε ένα ελαφρύ περιθώριο στη Real να παίξει σκληρά τον Pekovic και προέβη σε ένα αμφισβητούμενο (η τεχνική ποινή) και ένα λανθασμένο (το αντιαθλητικό του Σπανούλη) call, αυτά όμως σε καμία περίπτωση δεν έκριναν το αποτέλεσμα.

Εν τέλει αυτή η ήττα μπορεί να μην αποβεί σημαντική (αν και ενδεχόμενη απώλεια της 1ης θέσης ίσως δυσκολέψει τα πράγματα ενόψει της συνέχειας), αλλά αργά η γρήγορα αυτά τα επαναλαμβανόμενα συμπτώματα που αναφέραμε θα πρέπει να εκλείψουν, αν ο Παναθηναϊκός θέλει να νικήσει φέτος στα δύσκολα και κρίσιμα ματς που θα κρίνουν τους τίτλους.