Χάος

Ο 4ος αγώνας στο ΣΕΦ μόλις έχει τελειώσει και επιτέλους η παρωδία έλαβε τέλος (τουλάχιστον εντός παρκέ). Το "καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης" έδειξε για ακόμα μια φορά την ταυτότητά του, που τόσο τεχνηέντως κρύβουν τα φορτωμένα rosters των δύο "αιωνίων" και οι επιτυχίες της Εθνικής. Τα συναισθήματα ποικίλλουν και είναι όλα αρνητικά. Οργή. Απογοήτευση. Απελπισία. Θλίψη. Ντροπή. Στο site του ΕΣΑΚΕ, το κύριο μήνυμα είναι "Αυτό είναι το μπάσκετ". Ε ναι, λοιπόν, κύριοι αυτό είναι το μπάσκετ μας. Το μπάσκετ της διοικητικής ανυπαρξίας, των καρεκλοκένταυρων, των απλήρωτων παικτών, των απαρχαιωμένων γηπέδων, των κάφρων, των οπαδικών στρατών, των οπαδικών διοικήσεων, των ανίκανων διαιτητών, του παρασκηνίου, της βρωμιάς, της σαθρότητας.

Σχόλια για τον αγώνα δεν πρόκειται να κάνω φυσικά. Γιατί για να υπάρχει αγώνας πρωταθλήματος, πρέπει να υπάρχει και πρωτάθλημα και δυστυχώς αυτό στην Ελλάδα είναι στη φαντασία μας. Όλα τα προβλήματά του (ομάδες που δεν πληρώνουν, απεργίες, ανυπαρξία τηλεοπτικών μεταδόσεων, κλπ.) το εξευτέλισαν φέτος και έληξε όπως του αξίζει, με το μεγαλύτερο, το χουλιγκανισμό, να θριαμβεύει σαν νέμεση σε αρχαιοελληνική τραγωδία. Οι ευθύνες; Αμέτρητες και προς πάσα κατεύθυνση. Η ανάληψη αυτών; Μηδενική.

Το γεγονός ότι εν έτει 2010 φτάνουμε να έχουμε ΔΙΑΚΟΠΗ αγώνα λόγω επεισοδίων θεωρούσα ότι θα είναι ενδεικτικό της κατάστασης στο ελληνικό μπάσκετ (για να μην πω ελληνικό αθλητισμό). Κι όμως δεν είναι. Και αυτό είναι το απογοητευτικό. Οι μεν πανηγυρίζουν για την κατάκτηση του 8ου συνεχόμενου πρωταθλήματος. Οι δε σχεδιάζουν τη διαδοχή του Γιαννάκη και πώς θα γλιτώσουν την τιμωρία. Και σε 2-3 μέρες κανένας δε θα ασχολείται με όσα γίνανε το βράδυ της Κυριακής στο ΣΕΦ. Με όσα κατ' επανάληψη γίνονται εδώ και πολλά χρόνια στα γήπεδά μας. Και αυτό είναι το χειρότερο, το πιο λυπηρό. Όλα αυτά είναι που με κάνουν πολλές φορές να γυρνάω την πλάτη στο πρωτάθλημά μας.

Ίσως πολλοί από εσάς να διαφωνήσουν, όμως, προσωπικά δεν έχω καμία όρεξη να παρακολουθώ μια διοργάνωση χωρίς αρχή και τέλος, όπου κανονισμοί δεν τηρούνται, λογική δεν υπάρχει και το μόνο που κυριαρχεί είναι το παρασκήνιο συνεπικουρούμενο από τη βία.

Δεν καταλαβαίνω την έκπληξη πολλών. Μήπως είναι η πρώτη φορά που γίνονται τέτοια πράγματα; Ή απλά μας πειράζει που τώρα διεκόπη ο αγώνας; Γιατί αυτό θα έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού. Απλά παρατείναμε τον κίνδυνο και παίζαμε με τη σωματική ακεραιότητα των παικτών και των φιλάθλων για να "τελειώσει ο αγώνας να πάμε σπίτια μας".

Και αυτό που μας καθησυχάζει είναι ότι "μερικοί ανεγκέφαλοι" τα κάνουν όλα. 100-200 άτομα. Τι είναι 100-200 άτομα στους 12.000; Μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο χουλιγκανισμός έχει ριζώσει βαθιά στην ήδη παρακμάζουσα κοινωνία μας και δε λέει να ξεριζωθεί γιατί κανένας δε νοιάζεται. Δυστυχώς, οι "100-200" είναι πολύ περισσότεροι και δε θα σταματήσουν να πολλαπλασιάζονται. Ένα παράσιτο δε σταματά να τρέφεται από τον ξενιστή του παρά μόνο όταν αυτός πεθάνει. Δυστυχώς, όμως, ούτε στο "θάνατο" δεν μπορούμε να ελπίζουμε, γιατί πρωταθλήματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν και αυτά τα φαινόμενα δε θα σταματήσουν.

Πρόσφατα διάβαζα μια συνέντευξη του "πικραμένου" Γιώργου Βασιλακόπουλου, ο οποίος κοκορευόταν εμμέσως πλην σαφώς για το πού έχει φτάσει το ελληνικό μπάσκετ. Γέλασα. Δε φταίει, ωστόσο, μόνο αυτός. Απλά είναι ο εύκολος στόχος λόγω της θέσης του και της δύναμης που είχε τόσα χρόνια. Ευτυχώς, εδώ στο Run-N-Gun δεν είμαστε του παρασκηνίου και για αυτό το λόγο δεν μπορώ να κατονομάσω τους ανθρώπους που έχουν καταντήσει έτσι το ελληνικό μπάσκετ, πέραν των πιο προφανών. Όλοι τους φταίνε. Όλοι τους μας οδήγησαν στην απόλυτη ανυποληψία (σε μπασκετικό επίπεδο) και μας έκαναν να ντρεπόμαστε για αυτό που αγαπάμε τόσο πολύ.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Από τους άσχετους ανθρώπους της ομοσπονδίας που έχουν καταστρέψει με τις αραχνιασμένες και αναχρονιστικές απόψεις τους την οποιαδήποτε πιθανότητα εξέλιξης; Από τους αδιάφορους προέδρους που δεν εκπληρώνουν ούτε τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους απέναντι στην πλειοψηφία των παικτών; Από τους ανεκδιήγητους διαιτητές που κακοποιούν το άθλημα συνεχώς; Από τους κομπλεξικούς παίκτες που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι αν θα παίζει ο Αμερικανός ή ο Έλληνας; Από τους προκλητικούς δύο "μεγάλους" που βιάζουν συνεχόμενα το μπάσκετ με διαφορετικό τρόπο ο καθένας; Από την αθλητική δικαιοσύνη που κλείνει πονηρά το μάτι σε μερικούς ή σφυρά αδιάφορα σε άλλους; Από την ηλιθιότητα, τη βαρβαρότητα και τη νοοτροπία της αλητείας που βασιλεύει σε ένα μέρος των οπαδών; Σίγουρα έχω ξεχάσει πολλά, σίγουρα δεν εστίασα σε όλα όσα θα ήθελα, όμως είναι μερικά ενδεικτικά του πώς φτάσαμε ως εδώ.

Το μέλλον; Δυσοίωνο. Μαύρο. Κανένας δεν ενδιαφέρεται να διορθώσει, μόνο να μπαλώσει. Οι τομές που πρέπει να γίνουν εδώ και πολύ καιρό, πάλι θα ξεχαστούν σε κάποιο συρτάρι και πολύ φοβάμαι ότι το χάος θα συνεχίσει να κυριεύει. Έτσι θα συνεχίσουν να βαυκαλίζονται οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ (και όχι μόνο) για τη φοβερή και τρομερή Α1, θα συνεχίσουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού να πανηγυρίζουν, του Ολυμπιακού να γκρινιάζουν και να προτρέπουν τη διοίκησή τους να πάρει πρωτοβουλίες στο παρασκήνιο (!) και οι υπόλοιπες ομάδες θα παλεύουν για την τρίτη θέση. Γιατί έτσι μάθαμε. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Θα προτρέψω όποιον μπασκετόφιλο μας διαβάζει να δει κάτι άλλο. ΝΒΑ, ACB, Mundobasket, NCAA, οτιδήποτε. Να δούμε ότι υπάρχει και κάτι καλό, κάτι όμορφο, κάτι αγνά μπασκετικό. Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία μας, να αλλάξουν οι παραστάσεις μας, να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει μόνο αυτό το χάλι που παρακολουθούμε εδώ κάθε χρόνο. Πολλοί μπορεί να με πουν υπερβολικό, όμως εκεί τουλάχιστον παίζεται μπάσκετ. Σας εγγυώμαι ότι δε θα το μετανιώσετε. Από όπου μπορούμε, όλοι μας πρέπει να αδράξουμε τις ευκαιρίες και να δούμε κάτι που να μας ικανοποιεί. Γιατί αυτή η εκτρωματική κατάσταση στο ελληνικό πρωτάθλημα ικανοποιεί μόνο τους κοιμισμένους, τους κομπλεξικούς και τους κάφρους.

Όσον αφορά στους αρμόδιους φορείς, δεν έχω κάτι να πω. Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να ακούσει και κανένας. Θα συνεχίσουν τα παιχνίδια εξουσίας ασελγώντας πάνω στο πτώμα του ελληνικού μπάσκετ. Ντροπή σας κύριοι. Ντροπή σε όλους σας. Τουλάχιστον δεν έχετε ακόμα στο λαιμό σας κάποιο νεκρό. Με αυτήν την πορεία, όμως, που έχετε χαράξει, δεν είναι απίθανο να το δούμε και αυτό. Τίποτα δεν είναι απίθανο πια.

Στους Έλληνες παίκτες που αγωνίζονται εντός συνόρων (και που έχουν τη δυνατότητα να φύγουν έξω) θα ήθελα να εκφράσω την απορία μου. Γιατί; Σας ευχαριστεί να παίζετε υπό αυτές τις συνθήκες; Σας ευχαριστεί να συντηρείτε και εσείς με τον τρόπο σας αυτές τις συνθήκες; Αξίζει να ριψοκινδυνεύετε τις ζωές σας για μερικά ευρώ παραπάνω και για να κατακτήσετε 1-2 πρωταθλήματα Ελλάδος; Δε βλέπετε την ανυπαρξία της διοργάνωσης στην οποία πρωταγωνιστείτε; Γιατί συμβιβάζεστε;

Ξέρετε ότι δε μου αρέσει να μιλάω για τέτοια πράγματα, όμως πλέον η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η έλλειψη τάξης, η απουσία οργάνωσης, η άρρωστη οπτική και η εξαφάνιση κάθε ίχνους λογικής συνθέτουν ένα ζοφερό τοπίο πάνω από το ελληνικό μπάσκετ. Τα υπάρχοντα πρόσωπα και οι ισχύοντες θεσμοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν. Η απέχθειά μου για όλα αυτά εντείνεται μέρα με τη μέρα (όπως και κάθε νοήμονα ανθρώπου) και πλέον δεν μπορώ να τα ανέχομαι άλλο. Ευτυχώς το μαρτύριο τελείωσε. Η νεκροψία έδειξε αυτό που όλοι, όσοι ασχολούμαστε αρκετά με το άθλημα, γνωρίζαμε εδώ και πολύ καιρό. Το ελληνικό μπάσκετ είναι νεκρό.

Το ελληνικό μπάσκετ είναι νεκρό.

Η καθυστέρηση του αναπόφευκτου

Οι τελικοί του φετινού πρωταθλήματος της Α1 είναι πλέον προ των πυλών, αφού όμως πρώτα παρακολουθήσαμε 2 πολύ ενδιαφέροντα ματς. Τα δεύτερα παιχνίδια της φάσης των ημιτελικών δεν είχαν καμία σχέση με τα πρώτα. Οι δύο καλύτερες ελληνικές ομάδες επικράτησαν ξανά των δύο outsiders, όμως αυτή τη φορά δυσκολεύτηκαν πολύ για να το καταφέρουν.

Στην Κυψέλη ο Παναθηναϊκός μπόρεσε να πάρει διαφορά στο ημίχρονο, όμως στη συνέχεια χαλάρωσε αρκετά, εμφάνισε αμυντικές αδυναμίες και απέτυχε στο να διατηρήσει τον έλεγχο του ρυθμού, επιτρέποντας έτσι στο μαχητικό Πανελλήνιο να βρει λύσεις μέσω των Χαραλαμπίδη (ο οποίος πρέπει οπωσδήποτε φέτος να συμπεριληφθεί στην προεπιλογή της Εθνικής) και Βουγιούκα (που έχει σημειώσει μεγάλη μπασκετική ωρίμανση τον τελευταίο χρόνο). Το παιχνίδι κρίθηκε στα τελευταία λεπτά και ο Πανελλήνιος θα μπορούσε κάλλιστα να είχε νικήσει αν παρουσιαζόταν ελάχιστα πιο ψύχραιμος και οργανωμένος στην τελευταία αμυντική κατοχή του (που κατέληξε στο αφύλακτο τρίποντο του Nicholas). Φυσικά αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί και αντίστροφα, υπό την έννοια ότι ο Παναθηναϊκός πήγε λίγο-πολύ να "χαρίσει" το ματς στην ομάδα της Κυψέλης με το χαζό foul του Tepic και τις ασυνήθιστα κακές άμυνές του στα τρίποντα του Smith.

Στο Μαρούσι παρακολουθήσαμε ένα ακόμα πιο αμφίρροπο και σκληρό ματς, όπου η ομώνυμη ομάδα έμοιαζε να πλησιάζει στη νίκη λίγο πριν το τέλος, όμως η αποκαρδιωτική έλλειψη καθαρού μυαλού σε συνδυασμό με καθοριστικά και "ψυχωμένα" plays από τους ερυθρόλευκους έδωσαν το παιχνίδι στον Ολυμπιακό. Το Μαρούσι πάντως έπαιξε σε γενικές γραμμές ωραίο μπάσκετ, με αρκετή κινητικότητα και όμορφες πάσες και διεισδύσεις στη ρακέτα, ενώ ο Ολυμπιακός προτίμησε τον πότε ασφαλή, πότε προβλέψιμο και "κουρασμένο" δρόμο της συνεχούς τροφοδότησης του Σχορτσιανίτη στο low post. Τα σχήματα του Γιαννάκη με 3 κοντούς είχαν και πάλι την τιμητική τους, με τον Penn να παίζει 36 (!) λεπτά και τον Teodosic να επιδεικνύει κατά διαστήματα έλλειψη σιγουριάς στις επιλογές του. Ο Vujcic έδωσε πολλές βοήθειες και στις 2 μεριές του παρκέ, ενώ ο Kleiza έδειξε πόσο μεγάλος παίκτης είναι αφού μίλησε όταν έπρεπε (αν και έχει κάνει βήματα στο νικητήριο καλάθι).

Οι 2 σειρές πλέον αναμένεται, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, να ολοκληρωθούν το Σαββατοκύριακο με τα τρίτα ματς, οδηγώντας μας βέβαια στη σειρά που περιμένουμε να δούμε από τον Οκτώβριο, το best-of-5 των τελικών, στο οποίο και ενδέχεται να κριθούν καριέρες και υστεροφημίες.

Προχωρώντας, είναι μία καλή ευκαιρία πιστεύω για την κατάθεση ενός ευρύτερου σχολίου για το πρωτάθλημα της Α1, το οποίο για μία ακόμα χρονιά κινήθηκε στα πλαίσια που αναμέναμε.

Το ελληνικό πρωτάθλημα σε γενικές γραμμές είναι ικανοποιητικού επιπέδου εντός παρκέ. Στα περισσότερα παιχνίδια του παίζεται σκληρό και ανταγωνιστικό μπάσκετ, με συνέπεια το ενδιαφέρον του θεατή για την έκβασή τους να παραμένει αμείωτο καθ' όλη τη διάρκειά τους. Η ποιοτική στάθμη από αγώνα σε αγώνα και από αγωνιστική σε αγωνιστική έχει προφανώς διακυμάνσεις, όμως συνολικά μπορώ να πω ότι το εντός παρκέ προϊόν μπορεί κάλλιστα να προσελκύσει ένα μέσο fan του αθλήματος. Υπάρχουν αρκετοί καλοί Έλληνες και ξένοι παίκτες και προπονητές, εγείροντας έτσι ισχυρό επιχείρημα για την κατάταξη του πρωταθλήματός μας στην 3η θέση παγκοσμίως με βάση το καθαρά αγωνιστικό επίπεδο.

Φανταστείτε, λοιπόν, πόσο πιο ελκυστικό θα μπορούσε να γίνει, αν διέθετε έστω και ένα ψήγμα οργάνωσης και αξιοπιστίας. Πλέον έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου θεωρούμε φυσιολογικότατα και καθημερινά φαινόμενα όλα τα παρακάτω (τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά):

• απλήρωτους παίκτες (βλ. σχεδόν κάθε ομάδα εκτός από Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και Κολοσσό) που εναλλάσσονται κάθε μήνα και κατά συνέπεια υποβαθμίζουν αφάνταστα το προϊόν που παρουσιάζει μία ομάδα στο παρκέ
• γήπεδα τεχνολογίας δεκαετίας του '90, για να μην πω του '80 (βλ. τα ΑΘΛΙΑ κλειστά των Πανελληνίου, Πανιωνίου, κτλ.)
• ομάδες που δεν έχουν καμία θέση στο πρωτάθλημα λόγω επαναλαμβανόμενων οικονομικών ατασθαλιών που παρόλα αυτά συνεχίζουν να συμμετέχουν αριστίνδην (βλ. ΑΕΚ)
• ο χουλιγκανισμός να μένει συνεχώς ατιμώρητος, αποθαρρύνοντας σε ΤΕΡΑΣΤΙΟ βαθμό τον απλό κόσμο από το να πάει στο γήπεδο
• μηδενική αίσθηση του marketing και του promotion του μπασκετικού προϊόντος από τις περισσότερες ομάδες
• μία διοργανώτρια αρχή (ΕΣΑΚΕ) που αποτελεί ντροπή για τον αθλητισμό (τον παγκόσμιο, γιατί για τον ελληνικό είναι αυτό που του αξίζει) και πρεσβεύει την προχειρότητα και έλλειψη κοινής λογικής στα πάντα (από το διαγωνισμό καρφωμάτων στο All-Star Game, μέχρι τις ακατανόητες απαγορεύσεις αναφορικά με τη μετανάστευση στο εξωτερικό Ελλήνων παικτών)

Φυσικά ξεχνάω πολλά ακόμα, όμως η ουσία συχνά βρίσκεται στα πιο απτά πράγματα. Αν βάζαμε, ας πούμε, 100 Λιθουανούς ή Σέρβους fans του μπάσκετ να παρακολουθήσουν μία αγωνιστική της Α1 και μία αγωνιστική της Liga ACB της Ισπανίας και τους προκαλούσαμε να διαλέξουν ποιο από τα 2 πρωταθλήματα θα προτιμούσαν να παρακολουθούν εφεξής, είναι βέβαιο ότι ποσοστό μεγαλύτερο του 95% θα διάλεγε την ACB, και αυτό δε θα οφειλόταν πρώτιστα στο αγωνιστικό προβάδισμα των Ισπανών. Τουναντίον. Απλά συγκρίνετε αυτό με αυτό. Ή αυτό με αυτό.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι στη δύσκολη εποχή που διανύουμε είναι δύσκολο να αλλάξουν στο άμεσο μέλλον οι τύχες του ελληνικού πρωταθλήματος, εφόσον το τελευταίο έχει ήδη φτάσει σχεδόν στον πάτο της οργανωτικής και οικονομικής εξαθλίωσης. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι με προσεκτική διαχείριση της έμψυχης και άψυχης περιουσίας αυτού και των ομάδων του δε θα μπορούσε να επέλθει μία κάποια σταθερότητα, ισονομία και ισορροπία, που θα έφερνε και το πολυπόθητο στοιχείο της απροβλεψιμότητας σε μία διοργάνωση τους φιναλίστ της οποίας γνωρίζουμε κάθε φορά πριν καν αρχίσει η σεζόν.

A1 Game of the Week: 18η αγωνιστική

Ο Παναθηναϊκός νίκησε χθες στο derby, κάνοντας ένα καθοριστικό βήμα για την κατάληψη της πρωτιάς στη regular season. Πάνω απ' όλα όμως, ευχαριστηθήκαμε ένα άκρως επιθετικό παιχνίδι, με υψηλή ευστοχία, γρήγορο tempo και πολύ επιθετικό ταλέντο σε προβολή και από τις δύο ομάδες, ένα παιχνίδι που μας υπενθύμισε γιατί αγαπάμε το μπάσκετ και μας γέμισε με προσμονή ενόψει των τελικών τον Ιούνιο.

Αν θελήσουμε, πάντως, να παραμελήσουμε το ψυχαγωγικό στοιχείο και να εξετάσουμε σε βάθος το ματς, θα δούμε ότι αυτό κρίθηκε στην (κατά στιγμές συνειδητή) κακή αμυντική συμπεριφορά του Ολυμπιακού στο 1ο ημίχρονο.

Οι παίκτες του ΟΣΦΠ εμφανίστηκαν υπέρ του δέοντος χαλαροί στις αμυντικές περιστροφές, χάνονταν συνεχώς στα screens του ΠΑΟ, ήταν διαρκώς ένα βήμα μετά από κάθε πάσα και δεν έβαζαν πειστικά και δυνατά τα χέρια τους για να δυσκολέψουν τα "πράσινα" τρίποντα, με συνέπεια τα περισσότερα από αυτά να μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ελεύθερα, ή τουλάχιστον πολύ καλών προϋποθέσεων. Όπως φάνηκε, οι παίκτες του Obradovic ήθελαν μόλις μερικά τρίποντα για να ζεσταθούν για τα καλά, να ανέβει στα ύψη η ψυχολογία τους και να αναγκάσουν από νωρίς τον Ολυμπιακό να κυνηγά στο σκορ.

Εν ολίγοις, το πλάνο του Γιαννάκη ήταν να προστατεύσει τη ρακέτα και τη φθορά των ψηλών του (ελλείψει και του Μπουρούση) από τους Pekovic και Batiste (που είναι σταθερά καλοί φέτος) και να ρισκάρει να αφήσει στην "πράσινη" περιφέρεια χώρο να δράσει (ξέροντας ότι φέτος αυτή δεν είναι σε καλή κατάσταση). Η λογική του, πριν τον αγώνα, φάνταζε σωστή, όμως παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημα και τον καταιγισμό τριπόντων από τους guards του ΠΑΟ, δεν μπόρεσε να αναπροσαρμόσει γρήγορα την ξεκάθαρα προβληματική και αργή άμυνά του στο 1ο ημίχρονο.

Σε αυτό το παιχνίδι ο ΠΑΟ παρουσιάστηκε όχι τόσο αλλαγμένος σε σχέση με τα προηγούμενα ματς, αλλά πιο γρήγορος και πιο ευέλικτος. Είχε άριστη και ταχύτατη κυκλοφορία της μπάλας στην περιφέρεια και από μέσα προς τα έξω, θυμίζοντας τον κυρίαρχο Παναθηναϊκό των τελευταίων χρόνων. Οι αντιδράσεις του ήταν πολύ καλές στην επίθεση, με το Διαμαντίδη να παρουσιάζεται πολύ πιο έτοιμος και δραστήριος επιθετικά, δημιουργώντας και εκτελώντας άψογα.

Στην άμυνα οι "πράσινοι" έδειξαν εμφανέστατα προβλήματα στο inside game, όπου δεν είχαν καλές και δυνατές βοήθειες και αλληλοκαλύψεις (προβληματικός εδώ για άλλη μια φορά ο Φώτσης), ενώ είχαν βέβαια να αντιμετωπίσουν και έναν εξαιρετικό Σχορτσιανίτη, ο οποίος έπαιξε ακριβώς όπως πρέπει να παίζει σε κάθε ματς: γρήγορα, παίρνοντας καλές θέσεις, με λίγες και σίγουρες κινήσεις και χωρίς να χάνει χρόνο με το που δεχόταν την μπάλα στο post.

Η επιλογή του Obradovic να δώσει έμφαση στην περιφερειακή άμυνα απέδωσε καρπούς, καθώς οι guards του Ολυμπιακού ήταν συνολικά μετριότατοι, με λίγες πρωτοβουλίες και γενικά χωρίς να μπορούν να πληγώσουν τον ΠΑΟ επιθετικά, παρότι είχαν κάποιες ευκαιρίες μέσω καθοριστικών σουτ στο τέλος. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Childress, που ήταν κινητικότατος και ο μόνος που απειλούσε με drives καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Ο Γιαννάκης προσπάθησε στο 2ο ημίχρονο να ρίξει κάπως το πολύ γρήγορο tempo που (παραδόξως σε αυτό το ματς) ευνοούσε τον Παναθηναϊκό (ο οποίος εκμεταλλευόταν με αιφνιδιασμούς την κακή transition defense του ΟΣΦΠ). Ρίσκαρε ουσιαστικά με ζώνη, ελπίζοντας ότι, με την πάροδο του χρόνου, τη βελτιωμένη άμυνα και το αναπόφευκτο σχετικό "κρύωμα" του χεριού των "πρασίνων" από το τρίποντο, η ομάδα του θα πλησίαζε στο σκορ, όπως και έγινε, αφού στην επίθεση ο ΟΣΦΠ συνέχιζε να είναι αποτελεσματικός κοντά στο καλάθι και να κερδίζει πολλές βολές. Στο τέλος έφτασε να βρίσκεται σε απόσταση βολής από τη νίκη και θα μπορούσε, όπως είπαμε, με 1-2 εύστοχα τρίποντα να "κλέψει" πιθανώς το παιχνίδι.

Η πρωτοφανής ευστοχία του Παναθηναϊκού (στο 1ο ημίχρονο είχε το εκπληκτικό 93% efg!!) από την περιφέρεια του χάρισε εν τέλει συνολικά τη νίκη, παρά το ότι ο Ολυμπιακός επικράτησε στις βολές και τα rebounds.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει φυσικά εκτός από το Διαμαντίδη και στο Nicholas, ο οποίος θυμήθηκε τα χρόνια του ως εκτελεστή και πρώτου επιθετικού "όπλου" στην Efes Pilsen. Ήταν σε εξαιρετική φόρμα από την αρχή του ματς και εκτελούσε χωρίς δισταγμό. Αναμένουμε να δούμε αν αυτός ο αγώνας θα είναι η απαρχή μίας shooting αναγέννησης για την περιφέρεια του ΠΑΟ. Σε αγώνες όπως ο χθεσινός, κατά τους οποίους η αντίπαλη ομάδα επιλέγει να "κλείσει" τη ρακέτα, αν τα τρίποντα μπουν με ικανοποιητικό ποσοστό, τότε ο ΠΑΟ χάνει πολύ δύσκολα, ειδικά αν επιδεικνύει τόσο καλή κυκλοφορία μπάλας, τόσο καλές αποστάσεις στο παρκέ και γενικά τόσο γρήγορη εκτέλεση των plays του, όσο χθες.

Από εκεί και πέρα, ο Σπανούλης ήταν πολύ βελτιωμένος και με άριστο shot selection. Ο Περπέρογλου πλέον βοηθάει κυρίως αμυντικά, καθώς επιθετικά έχει χάσει τεράστιο μέρος της αυτοπεποίθησής του. Οι ψηλοί βρέθηκαν σε μέτρια μέρα, αφού επιθετικά το focus ήταν στην περιφέρεια και αμυντικά εκτέθηκαν αρκετές φορές από Sofo, Μαυροκεφαλίδη και Vujcic. Ο Tepic πρέπει να είναι πλέον καθαρά ρολίστας λίγων λεπτών (από άποψη ταλέντου και τωρινής κατάστασης το λέμε αυτό, όχι από άποψη διαχείρισης roster), ενώ ο Haislip ακόμα ψάχνει κάτι παραπάνω από εκλάμψεις, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι χθες έπαιξε αρκετή ώρα εκτός θέσης (στο "5") για τις ανάγκες της ομάδας.

Οι ψηλοί του ΟΣΦΠ ήταν συνολικά πολύ καλοί, όμως οι guards υστέρησαν σημαντικά. Ο Ολυμπιακός είχε, βέβαια, το ελαφρυντικό της απουσίας δύο βασικότατων παικτών, όπως είναι οι Μπουρούσης και Kleiza. Ειδικά η έλλειψη του Kleiza έδειξε πόσο σημαντικός είναι στο φετινό ΟΣΦΠ, καθώς "συνδέει" άριστα με το inside-outside παιχνίδι του τους κοντούς με τους ψηλούς, μπορεί να μαρκάρει αποτελεσματικά αντίπαλους guards και στην επίθεση "τραβάει" συνεχώς βοήθειες και collapsing πάνω του, δημιουργώντας ελεύθερα σουτ για τους συμπαίκτες του. Σε τέτοια μέρα, λοιπόν, που οι guards μίας ομάδας δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη, ο μοναδικός που μπορεί να γείρει το παιχνίδι προς το μέρος της είναι ένας περιφερειακός που να μπορεί να δημιουργήσει το δικό του σουτ. Αυτός είναι ο Teodosic, ο οποίος ποτέ δεν μπήκε στο κλίμα του ματς.

Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, ήταν ένα διασκεδαστικό παιχνίδι που, πέρα από τη βαθμολογική σημασία του, "αναζωογόνησε" τις επιθέσεις και των δύο ομάδων ενόψει της συνέχειας. Ο Ολυμπιακός πλέον στρέφει το βλέμμα του στον στόχο της κατάληψης της 1ης θέσης στον όμιλο του Top 16, ενώ ο Παναθηναϊκός καλείται να μη "γκελάρει" 2 φορές στις εναπομείνουσες 8 αγωνιστικές της Α1.

Α1 Game of the Week: 15η αγωνιστική

Μαρούσι - Ολυμπιακός 82-74

Οι εκπλήξεις είναι πάντα ωραίες στον αθλητισμό. Το στοιχείο του απρόβλεπτου είναι αυτό που ανεβάζει το επίπεδο και το οποίο τόσο έχει λείψει από το ελληνικό πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Η ευκολία με την οποία περνούσαν οι "αιώνιοι" από σχεδόν όλες τις έδρες ήταν παροιμιώδης. Για να χάσουν, έπρεπε να βρίσκονται σε κακή μέρα και οι αντίπαλοι να σεληνιαστούν, να βάλουν απίστευτα σουτ και να κλέψουν τη νίκη. Πλέον το Μαρούσι μπορεί να λέει ότι δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία ομάδων. Σε δύο συνεχόμενα παιχνίδια έπαιξε στα ίσια τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό και έφτασε να παλεύει για τη 2η θέση του πρωταθλήματος στα τελευταία δευτερόλεπτα του προχθεσινού αγώνα. Το ματς είχε αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία που φανερώνουν την ταυτότητα της κάθε ομάδας, τουλάχιστον για φέτος.

Το οργανωμένο παιχνίδι του Αμαρουσίου είναι εκπληκτικό. Ο Μπαρτζώκας κάνει πολύ καλή δουλειά στο στήσιμο της ομάδας και ο σχεδιασμός στην προπόνηση αποδίδει στο έπακρο και σε καταστάσεις αγώνα. Φυσικά, εμείς δεν είμαστε εκεί για να δούμε τη δουλειά του προπονητικού team, αλλά οι φάσεις που βγάζουν οι παίκτες μέσα στο παρκέ δε γίνεται να είναι έμπνευση της στιγμής. Στην άμυνα δε, είναι σαφείς οι οδηγίες για collapsing και καίριες βοήθειες απέναντι στα επιθετικά ατού του αντιπάλου. Εν ολίγοις, κάθε μονάδα ξέρει πού να βρίσκεται ανά πάσα στιγμή ώστε να βγει το σύστημα είτε στην άμυνα είτε στην επίθεση. Αυτό είναι άλλοτε καλό και άλλοτε κακό, βέβαια, γιατί αν μια ομάδα προβληματίσει αυτό το καλοδουλεμένο σύνολο και το βγάλει από το συνηθισμένο παιχνίδι του, τότε θα έχει κάνει μεγάλο βήμα προς τη νίκη. Ο Ολυμπιακός ξεκάθαρα δεν το έκανε (εκτός πολύ μικρών διαστημάτων).

Ο Γιαννάκης μετά τις τελευταίες καλές εμφανίσεις του έκανε κακό coaching. Η χρησιμοποίηση του Vujcic για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα "σκότωσε" τον Ολυμπιακό και ήταν ό,τι πιο εύκολο είχε να αντιμετωπίσει η επίθεση του Αμαρουσίου που με πολλά, γρήγορα και σωστά pick-n-rolls φανέρωσε τα προβλήματα του Κροάτη. Δεν καταλαβαίνω τη μη χρησιμοποίηση του Σχορτσιανίτη στο 2ο ημίχρονο. Ο "Σόφο" ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά στο 1ο μισό του αγώνα και όταν τροφοδοτούνταν σωστά, δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα με τους ψηλούς της ομάδας των βορείων προαστίων. Αν κουράστηκε στη συνέχεια και δεν μπορούσε να μπει στο παρκέ για λίγα λεπτά δεν το γνωρίζω, αλλά μου φαίνεται υπερβολικό. Το ίδιο εύλογο ερώτημα θα έθετα και για την παρουσία του Μπουρούση. Ο παίκτης προέρχεται από τραυματισμό μεν αλλά ήταν πολύ θετικός στην ολιγόλεπτη παρουσία του στον αγώνα και ίσως να ισορροπούσε την άμυνα του Ολυμπιακού αν έπαιζε στο τέλος. Αν πάντως, ο προπονητής του Ολυμπιακού ήξερε ότι οι δύο από τους κλασικούς centers του δε θα άντεχαν σε αυτόν τον κρίσιμο αγώνα, γιατί άφησε εκτός αποστολής το Γλυνιαδάκη; Τι ρόλο επιτελεί ο Έλληνας διεθνής στη φετινή ομάδα του Ολυμπιακού; Η μεγάλη προσπάθεια που επιδεικνύει πάντα ο πρώην center του Αμαρουσίου ίσως να ήταν ευεργετική για τους ερυθρόλευκους, από τη στιγμή μάλιστα που ο συγκεκριμένος παίκτης έχει και έφεση στο rebound και ίσως να περιόριζε τα 14 επιθετικά των κίτρινων. Σίγουρα, εξάλλου, θα μπορούσε να ανταποδώσει το σκληρό παιχνίδι του Αμαρουσίου στην άμυνα.

Ένα σκληρό παιχνίδι, το οποίο δύσκολα αντιμετωπίζει ο φετινός Ολυμπιακός (ειδικά όταν οι διαιτητές το αφήνουν σε υπέρμετρο βαθμό). Όποιος έχει παρακολουθήσει τους φετινούς αγώνες της ομάδας θα έχει καταλάβει ότι πλέον οι ερυθρόλευκοι δεν έχουν τόσο πρόβλημα με τις γρήγορες και ποιοτικές ομάδες (τύπου Caja Laboral, Efes Pilsen), ενώ προβληματίζονται αρκετά απέναντι σε σύνολα όπως η Partizan, o Άρης, το Μαρούσι, που παίζουν πολύ σκληρά στο αμυντικό κομμάτι. Δε θα χαρακτήριζα τους παίκτες του Ολυμπιακού soft, όμως είναι γεγονός ότι στα κρίσιμα απαιτείται μεγαλύτερο physicality. Βέβαια, αυτό έχει και τα όρια του και οι διαιτητές βρίσκονται ακριβώς για αυτόν το λόγο στο παρκέ. Ο εκνευρισμός των παικτών του Ολυμπιακού αν δεν παίρνουν κάποιο σφύριγμα, παρότι αρκετές φορές ήταν δικαιολογημένος, μόνο κακό μπορεί να κάνει ειδικά όταν έχει ως επακόλουθο κακές επιλογές. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι το επίπεδο διαιτησίας στην Α1 είναι πολύ κακό και το μπάσκετ κακοποιείται συνεχώς.

Δεδομένο είναι εξάλλου ότι ο Ολυμπιακός θα πρέπει να κοιτάξει περισσότερο την άμυνά του στο transition. Οι 10/11 επιτυχείς αιφνιδιασμοί για το Μαρούσι δεν είναι κολακευτικό στατιστικό τη στιγμή, μάλιστα, που ο ίδιος είχε 2/3. Ο Γιαννάκης πρέπει να δουλέψει περισσότερο τόσο στην καλύτερη εκδήλωση των αιφνιδιασμών της ομάδας, όσο και στις ταχύτερες επιστροφές των παικτών του στην άμυνα. Το Μαρούσι και εκεί είχε υποδειγματική λειτουργία.

Περνώντας σε ατομικό επίπεδο, μπορεί MVP να βγήκε ο Κώστας Καϊμακόγλου, όμως πιστεύω ότι ο Jamon Lucas άξιζε εξίσου (αν όχι παραπάνω) το συγκεκριμένο τίτλο. Σκοράροντας με κάθε τρόπο, δημιουργώντας χωρίς να κάνει λάθη, παίζοντας άμυνα τόσο οn-ball όσο και σε βοήθειες, βγαίνοντας πολύ γρήγορα στον αιφνιδιασμό, έκανε τα πάντα για την ομάδα του και πολλοί φίλοι του Ολυμπιακού σίγουρα θα σκέφτηκαν ότι κάποιος σαν και αυτόν λείπει από το φετινό υπερπλήρες roster. Αρκετά καλός ήταν και ο Μαυροειδής, που εκμεταλλεύτηκε πολλές φορές τα mismatches που δημιουργούσαν οι αλλαγές της άμυνας του Ολυμπιακού και σκόραρε εύκολους πόντους.

Όσον αφορά στον Ολυμπιακό, ο Josh Childress εξέθεσε τον προπονητή του για την περιορισμένη χρησιμοποίησή του στο 1ο ημίχρονο (ελαφρυντικό πάντως αποτελεί το γεγονός ότι είχε 2 fouls) και σκόραρε και τους 15 πόντους του στο 2ο, κάνοντας ό,τι περνούσε από το χέρι του για να πάρει τη νίκη ο Ολυμπιακός. Ο Teodosic δε βοήθησε πολύ δημιουργικά και ο Παπαλουκάς συνέχισε τις αρνητικές εμφανίσεις μετά τον τραυματισμό του. Δε νομίζω, ωστόσο, ότι οι φίλοι του Ολυμπιακού πρέπει να ανησυχούν για την απόδοση των 2 συγκεκριμένων παικτών καθώς θα φορμαριστούν όταν τα ματς θα είναι πιο κρίσιμα.

Αντιθέτως, θεωρώ ότι πρέπει να επανεξεταστεί από την ομάδα ο ρόλος του Yotam Halperin και του Scoonie Penn. O Ισραηλινός ήρθε στην ομάδα ως ένα επιθετικό όπλο και ήταν ένας παίκτης που δε φοβόταν να πάρει κρίσιμα σουτ και τις περισσότερες φορές να τα βάλει. Πλέον, όμως, έχει καθαρά αμυντικούς προσανατολισμούς και διστάζει να σουτάρει πολλές φορές ακόμα και όταν είναι ελεύθερος, ενώ σπάνια δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να σκοράρει ο ίδιος. Οι ερυθρόλευκοι έχουν ανάγκη από έναν αξιόπιστο shooting guard και ο Halperin είναι επιτακτικό να αρχίσει να πέρνει περισσότερες προσπάθειες ωστέ να βρει ρυθμό και να βοηθήσει όσο μπορεί. Επίσης, κατανοώ ότι ο Scoonie Penn δεν μπορεί να είναι πρώτη επιλογή στην επίθεση, ειδικά σε μια τόσο γεμάτη ομάδα, όμως όταν είναι στο παρκέ φαίνεται να μην σκέφτεται καν το ενδεχόμενο να απειλήσει και σουτάρει μόνο υπό εξαιρετικές προϋποθέσεις. Έτσι κάνει το πλάνο της ομάδας αρκετά προβλέψιμο. Άποψη μου είναι ότι ο Ολυμπιακός ωφελείται από την "ωρίμανση" του Penn, αλλά δεν πρέπει να το παρακάνει και μερικές από τις συνηθισμένες του "τρελές" προσπάθειες είναι απαραίτητες για να θέτει περισσότερα προβλήματα στις αντίπαλες άμυνες.

Το μεγαλύτερο στοίχημα, όμως, του Ολυμπιακού είναι ο Linas Kleiza. Μπορεί ο Λιθουανός να βάζει σταθερά 15 πόντους στη μεγαλύτερη πλειοψηφία των αγώνων, όμως περνάει ένα παρατεταμένο ντεφορμάρισμα στο περιφερειακό σουτ, παρουσιάζεται υπέρ του δέοντος εκνευρισμένος, λίγο προβληματικός στην άμυνα και γενικότερα η απόδοσή του έχει πέσει σε σχέση με αυτήν που είχε στους πρώτους μήνες του στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι της ομάδας πρέπει να δουλέψουν μαζί του και σε ψυχολογικό επίπεδο έτσι ώστε να είναι απολύτως έτοιμος για τα πολύ δύσκολα ματς που ακολουθούν. Ευτυχώς για τους ερυθρόλευκους, ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης παρουσιάζεται πιο έτοιμος από ποτέ και βοηθάει πολύ την ομάδα, ακόμα και όταν παίζει ως center που δεν του ταιριάζει.

Για το Μαρούσι τα λόγια περιττεύουν. Αν έχεις κερδίσει μέσα σε 4 μέρες Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό τότε μόνο με αισιοδοξία μπορείς να κοιτάς το μέλλον και οποιοδήποτε αντίπαλο αντιμετωπίσεις. Η καλή δουλειά του Μπαρτζώκα θα συνεχιστεί, ελπίζω οι παίκτες να παραμείνουν προσγειωμένοι και αν η ομάδα συνεχίσει να βελτιώνεται κατ' αυτόν το ρυθμό, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχουμε και άλλες εκπλήξεις στο μέλλον.

MVP: Jamon Lucas

A1 Game of the Week: 10η αγωνιστική

ΑΕΚ - Ολυμπιακός 91-96

Όσοι πήγαν στο Ελληνικό την Κυριακή έγιναν μάρτυρες ενός πολύ ενδιαφέροντος παιχνιδιού με αρκετές ανατροπές και μεγάλη αγωνία. Δυστυχώς, οι περισσότεροι από αυτούς θα μπορούσαν να κληθούν ως μάρτυρες και σε ποινική δίκη αν υπήρχε λίγη λογική στον αθλητισμό μας. Ιπτάμενα αντικείμενα στα κεφάλια διαιτητών, καπνογόνα σε κλειστό χώρο, ξυλοδαρμοί δημοσιογράφων και άλλα πολλά "κόσμησαν" για ακόμα μια φορά τον περίβολο ενός παρκέ της Ελλάδας. Το γεγονός ότι οι φωτογραφίες των ηλιθίων που επιτέθηκαν σε κάποιο δύσμοιρο κυκλοφορούσαν χτες σε όλες τις εφημερίδες και τα sites της χώρας, φαίνεται να μη συγκινεί κανέναν και φυσικά στον επόμενο αγώνα με τον Παναθηναϊκό ή κάποιον άλλον "εμπορικό-ορκισμένο" αντίπαλο οι ίδιοι άνθρωποι θα εκσφενδονίζουν οτιδήποτε βρεθεί μπροστά τους στην προσπάθεια να "βοηθήσουν" την ομάδα τους. Αυτός είναι ο "υπέροχος κόσμος της ΑΕΚ" (και του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, του Άρη, του ΠΑΟΚ, του Ηρακλή κλπ.). Όσο οι ίδιες οι διοικήσεις τους χαϊδεύουν τα αυτιά και δεν τους απομονώνουν έξω από τα γήπεδα, τα φαινόμενα βίας δεν πρόκειται να σταματήσουν. Συγχαρητήρια, λοιπόν, για μια ακόμα φορά σε όλους τους αρμόδιους για το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ. Αρκεί να παίρνουμε τα μετάλλια στις εθνικές εφήβων...

Στα καθαρά αγωνιστικά τώρα, το ματς ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον και απροσδόκητα αμφίρροπο. Η ΑΕΚ παρουσιάστηκε πολύ δυνατή και με όπλο την εκτελεστική της δεινότητα πίσω από τη γραμμή του τριπόντου κατάφερε σε όλη τη διάρκεια του ματς να μείνει κοντά στο σκορ και τελικά να διεκδικήσει και τη νίκη. Ο Ολυμπιακός από την άλλη, υπερίσχυσε σε όλους τους τομείς, αλλά για μια ακόμα φορά παρουσιάστηκε πολύ ευάλωτος στην περιφερειακή του άμυνα, γεγονός που παραλίγο να του στοιχίσει το παιχνίδι. Φάνηκε μάλιστα να επιμένει στην επιλογή του για κλειστή άμυνα, προστατεύοντας τη ρακέτα του, ελπίζοντας μάλλον ότι μετά από κάποιο σημείο τα τρίποντα θα σταματήσουν να μπαίνουν. Διαψεύστηκε πανηγυρικά.

Οι παίκτες των φιλοξενούμενων παρουσιάστηκαν για ακόμα μια φορά πολύ παθητικοί, δεν εμπόδιζαν τα σουτ των αντιπάλων τους (έστω και τα πολύ μακρινά), τους άφησαν να βρουν ρυθμό, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιοι δεινοπαθούσαν στην περιφέρεια και ο Φλεβαράκης διατηρούσε τη ζώνη ως αμυντικό μοχλό πίεσης. Αυτό που φαινόταν ξεκάθαρα στην άμυνα του Ολυμπιακού ήταν η έλλειψη διάθεσης, καθώς μόνο ο Beverley συμμάζεψε την κατάσταση όταν μπήκε και προβλημάτισε τους Νικολαϊδη (20 πόντοι, 5/8 3pts), Green (26 πόντοι, 4/6 3pts) και McGrath (17 πόντοι, 4/11 3pts). Γενικά, τον τελευταίο καιρό οι ερυθρόλευκοι παρουσιάζονται με πεσμένο ηθικό και φαίνεται να έχουν κουραστεί από τη διαρκή αμφισβήτηση που υφίστανται τόσο οι ίδιοι, αλλά κυρίως ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μόνοι που παθιάζονται και προσπαθούν να ξελασπώσουν την ομάδα είναι οι Kleiza, Childress, Teodosic, Beverley. Η ομάδα δεν είναι σε ομαλό δρόμο, δε βελτιώνεται και ο coach φαίνεται να έχει πελαγώσει.

Στο προχτεσινό ματς, πάντως ήταν εντυπωσιακή η παρουσία του Josh Childress o οποίος έκανε ρεκόρ καριέρας με 28 πόντους, 4 rebounds, 4 assists και 4 κλεψίματα! Εξίσου καλός ήταν και ο Linas Kleiza (25 pts, 13 rebs, 3 asts), o οποίος πάντως ήταν άστοχος από τα 6.25 (1/8). Ακολούθησε σε απόδοση ο Milos Teodosic, ο οποίος με μυαλωμένες επιλογές στην επίθεση, κρίσιμες assists και καλή άμυνα στο τέλος κατάφερε να αναπληρώσει επάξια το μεγάλο κενό του Θοδωρή Παπαλουκά. Από εκεί και πέρα, μόνο ο Σχορτσιανίτης προσπάθησε να ξεχωρίσει με τους μαζεμένους πόντους του στην αρχή, όμως φορτώθηκε με fouls και κάθισε πολλή ώρα στον πάγκο. Ο Μπουρούσης έκανε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του τα τελευταία χρόνια, ο Vujcic νικήθηκε πολλές φορές στην άμυνα (κυρίως από τον ταχύτατο Green), o Halperin τις περισσότερες φορές ήταν υπέρ του δέοντος διστακτικός και ομαδικός, ενώ ο Βασιλόπουλος συνέχισε τις απογοητευτικές φετινές εμφανίσεις του (βγάζοντας πάντως 2 κρίσιμες άμυνες στο τέλος).

Από την ΑΕΚ όλα ξεκινούσαν και τελείωναν στη γραμμή του τριπόντου. Είναι χαρακτηριστικό ότι επιχείρησε 31 τρίποντα έναντι 26 διπόντων και τελικά δικαιώθηκε. Είχε βέβαια και την τυχή με το μέρος της αρκετές φορές, αφού πολλά από αυτά ήταν υπό δυσμενείς προϋποθέσεις και ενώ ο χρόνος έληγε, αλλά όλοι ξέρουμε ότι αυτό δε σημαίνει απολύτως τίποτα και δεν υποβαθμίζει σε κανένα σημείο την εξαιρετική εμφάνιση της ομάδας. Ο Green ήταν εντυπωσιακός και έδειξε για μια ακόμα φορά ότι είναι ο ηγέτης των κιτρινόμαυρων, ο Νικολαϊδης έβαλε τα κρίσιμα και "τρελά" σουτ που συνηθίζει και ο McGrath επιχείρησε να αφήσει ένα δώρο πριν αποχωρήσει από την ομάδα, όμως τελικά αποδείχθηκε μοιραίος. Αυτό που στοίχισε στην ΑΕΚ ήταν η έλλειψη ισχυρής παρουσίας μέσα στη ρακέτα, όπου ηττήθηκε κατά κράτος από τον Ολυμπιακό. Αυτό μαρτυρούν άλλωστε και οι 4 factors.

Παρατηρώντας το διάγραμμα βλέπουμε ότι το παιχνίδι κρίθηκε στις επιθέσεις που ανανέωσε ο Ολυμπιακός. Είναι χαρακτηριστικό ότι το OR% των ερυθρολεύκων ανήλθε στο 42.1% (!!) επιτρέποντας ταυτόχρονα στην ΑΕΚ να πάρει μόνο 6 επιθετικά rebounds. Το γεγονός αυτό κατάφερε να ισοσταθμίσει την εντυπωσιακή ευστοχία των γηπεδούχων στα τρίποντα, αλλά και την επαναλαμβανόμενη πλέον αστοχία του Ολυμπιακού στις βολές (25/39). Τα λάθη κυμάνθηκαν σε χαμηλά επίπεδα και για τις δύο ομάδες, με τους φιλοξενούμενους πάντως να έχουν την πρωτοκαθεδρία και σε αυτόν τον τομέα.

Τέλος θα ήθελα να κάνω και ένα μικρό σχόλιο για τους διαιτητές του αγώνα. Δεν μπορώ να κατανοήσω τη λογική του να βλέπεις τα αίσχη γύρω σου, να δέχεσαι ο ίδιος αντικείμενο στο κεφάλι και ο αγώνας να συνεχίζεται κανονικά. Βέβαια, με τα δεδομένα της Ελλάδας σε κάθε αγωνιστική θα είχαμε και από 1-2 ματς που δε θα τελειώναν λόγω ανάλογων καταστάσεων και το prestige του πρωταθλήματος μας είναι πολύ υψηλό ώστε να δεχθούμε κάτι τέτοιο. Για αυτό προτιμάμε να κωφεύουμε στα συνεχή σήματα κινδύνου, να αφήνουμε τα πράγματα να χειροτερεύουν και τους ανεγκέφαλους να βασιλεύουν. Επίσης, δεν καταλαβαίνω με ποιο σκεπτικό ακυρώθηκε το τρίποντο του Kleiza στο 3:40 του 4ου δεκαλέπτου. Δε διαφωνώ ότι το σουτ μπορεί να είναι εκπρόθεσμο (100% βέβαιος δεν μπορεί να είναι κανείς με βάση το replay, εκτός αν κάνει ο ίδιος τον υπολογισμό). Εφόσον όμως ο διαιτητής έχει μετρήσει το καλάθι και δεν υπάρχει η βοήθεια του replay, πώς λαμβάνεται η απόφαση να μη μετρήσει τελικά?

Αφού, λοιπόν, το ματς τελείωσε "ομαλά" (δεν είχαμε δηλαδή κάποιο τραυματισμό από εξωαγωνιστικούς παράγοντες) ο Ολυμπιακός στρέφει πλέον την προσοχή του στο σημαντικό αγώνα της Πέμπτης στην Κωνσταντινούπολη, όπου θα αγωνιστεί λογικά και ο Scoonie Penn, ενώ η ΑΕΚ ετοιμάζεται για ένα ακόμα derby, αυτήν τη φορά με τον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη.

MVP: Josh Childress

Οι επίμαχες φάσεις στο Πανιώνιος-Παναθηναϊκός

Πρώτα απ' όλα, ευχόμαστε "Καλή χρονιά!" σε όλους!

Από το παιχνίδι, τώρα, είδα μόνο τα τελευταία λεπτά, οπότε δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να έχω ολοκληρωμένη άποψη για τον αγώνα. Μοναδικός σκοπός αυτού του post είναι να σχολιάσω τις τρεις επίμαχες και συνεχόμενες φάσεις του τελευταίου λεπτού που επηρέασαν σημαντικά το αποτέλεσμα.



Στην 1η φάση, ο Tyrese Rice του Πανιωνίου σφυρίχτηκε για μεταφορά της μπάλας. Από το replay φαίνεται ότι ο διαιτητής είχε δίκιο και ότι όντως ο Rice υπέπεσε στην παράβαση. Για να πειστείτε κι εσείς, απλά δείτε το παρακάτω video. Η περίπτωση του Rice είναι παρόμοια (για να μην πω ολόιδια) με τη 2η φάση του video (αυτή του Stuckey από το Detroit-Portland).



Στη 2η φάση, που αφορά τα πιθανά βήματα του Nicholas, η άποψή μας δεν μπορεί να είναι ξεκάθαρη, καθώς δε μας προσφέρθηκε από το ΣΚΑΙ ένα replay που να δείχνει καθαρά τη φάση από την οπτική γωνία της baseline. Πάντως φαίνεται ότι (με κάθε επιφύλαξη) ο Nicholas, αφού λάβει την πάσα μετά την επαναφορά, σηκώνει και τα δύο πόδια από το παρκέ πριν ντριμπλάρει, κάτι που συνιστά βήματα. Μετά χάνει τον έλεγχο της μπάλας, ακολούθως τον ανακτά και πασάρει στο Jasikevicius, οπότε για εκείνο το σημείο δεν υπάρχει κάτι μεμπτό.

Στην 3η φάση, που αποτελεί συνέχεια της 2ης, ο Πανιώνιος διαμαρτύρεται για παράβαση 8 δευτερολέπτων. Το replay δείχνει ότι ο Batiste αποκτά την κατοχή της μπάλας περίπου στα 9.7 δευτερόλεπτα, οπότε είναι σαφές ότι τα πράγματα είναι εξαιρετικά οριακά και το σφύριγμα είναι καθαρά στην κρίση των διαιτητών.

Είναι γεγονός πάντως, ανεξάρτητα από το εν λόγω ματς, ότι το επίπεδο της διαιτησίας τον τελευταίο καιρό στην Α1 προβληματίζει και καλό θα είναι η ρίζα του κακού να εντοπιστεί και να διορθωθεί, καθώς απομένουν πολλοί κρίσιμοι αγώνες ακόμη μέχρι το τέλος της σεζόν.

A1 Game of the Week: 8η αγωνιστική

Πανιώνιος-Ολυμπιακός 96-94

Η χθεσινή ήττα του Ολυμπιακού ήταν προδιαγεγραμμένη. Φυσικά δεν έχω στο μυαλό μου κάποια θεωρία συνομωσίας. Για όσους, ωστόσο, έχουν παρακολουθήσει τα παιχνίδια της ομάδας φέτος ήταν προφανές ότι κάποια στιγμή θα γινόταν η ζημιά. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για το κακό ξεκίνημα του Ολυμπιακού, τα νεκρά διαστήματα, την προσμονή για τις μεγάλες του προσωπικότητες να λάμψουν στα κρίσιμα κλπ. Όλα αυτά ήρθε να μας τα θυμήσει εμφατικά και παράλληλα να δώσει ένα νέο ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα ο Πανιώνιος, που αγωνιζόταν και χωρίς 2 αρκετά σημαντικούς παίκτες του (το Zoroski και τον Efthimov).

Ουσιαστικά, χθες δεν είδαμε κάτι που να μην έχουμε δει φέτος από τους ερυθρόλευκους. Ήταν πολύ χαλαροί, σχεδόν αδιάφοροι για το παιχνίδι και δεν έπαιξαν άμυνα (εκτός από μερικές φάσεις στο τέλος της κανονικής διάρκειας) επιτρέποντας στον Πανιώνιο να σκοράρει σχεδόν 100 πόντους! Ο Γιαννάκης δε βοήθησε καθόλου από τον πάγκο, καθώς το μόνο που έκανε ήταν να έχει στο παρκέ τους βασικούς του παίκτες (βάζοντας πού και πού το Vujcic και το Halperin), ξέχασε να πάρει time-out στο πρώτο δεκάλεπτο και το έκανε μόνο όταν η διαφορά ήταν σε υψηλά επίπεδα (13-15 πόντους), ενώ σε 9 δευτερόλεπτα στο τέλος της παράτασης η ομάδα μπήκε χωρίς πλάνο και δεν κατάφερε να εκδηλώσει καν επίθεση. Δε θα μπούμε στη λογική να ζητήσουμε από αυτόν να ελέγξει το ρυθμό της ομάδας, όταν το παιχνίδι είχε πλέον γυρίσει υπέρ του Ολυμπιακού, να δώσει οδηγίες ώστε να μην παραχωρηθούν δικαιώματα στον Πανιώνιο γιατί πολύ απλά δε φαινόταν ικανός να το κάνει.

Γενικά από την αρχή της σεζόν, ο Ολυμπιακός έχει παρεξηγήσει την ιδέα του γρήγορου μπάσκετ και η ομάδα δεν παίζει άμυνα, ενώ προφανώς έχει τους παίκτες για να το κάνει. Τα παραδείγματα της Orleans, της Partizan, του Πανιωνίου κλπ. απλά επιβεβαιώνουν την παραπάνω αντίληψη. Επιπλέον, στην επίθεση δεν υπάρχει ξεκάθαρο πλάνο. Ευτυχώς οι παίκτες έχουν μάθει τον τρόπο παιχνιδιού του Childress και σε συνδυασμό με τον αυξημένο "εγωισμό" του Αμερικανού και τη βελτίωσή του στο σουτ, αυτός αποδίδει καλύτερα. Ο Kleiza θα πάρει τις προσωπικές προσπάθειες που του αναλογούν και τις περισσότερες φορές θα το κάνει με επιτυχία, η τροφοδότηση των ψηλών είναι απλοϊκή και απλά υπάρχει εμπιστοσύνη στο μεγάλο εύρος κινήσεων του Vujcic και στο δυναμισμό του Μπουρούση και του Σχορτσιανίτη, ο Παπαλουκάς βάζει πλέον και τρίποντα, ενώ ο Teodosic ως αποτέλεσμα του εξαιρετικού Eurobasket που έκανε έχει αποκτήσει το δικαίωμα να σουτάρει όποτε το επιθυμεί. Τι σημαίνουν όλα αυτά? Ότι συστήματα στην ομάδα δεν υπάρχουν, ή τελοσπάντων είναι ελάχιστα (και δε φαίνονται στο παρκέ στους περισσότερους αγώνες). Το μόνο που βγαίνει σχετικά εύκολα είναι το pick n' roll και όπως φαίνεται αυτό δε φτάνει. Όπως δε φτάνουν και 8-9 παίκτες για να διεκδικήσεις τρεις τίτλους. Δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο για τον οποίο ο Μαυροκεφαλίδης, ο Σλούκας, ο Γλυνιαδάκης και ο Beverley βρίσκονται σχεδόν εκτός ομάδας και παίζουν μόνο στο +15 με τα Τρίκαλα και την Καβάλα. Αν οι βασικοί του Ολυμπιακού δεν έχουν κίνητρο και αδιαφορούν για τον Πανιώνιο (κακώς βέβαια) νομίζω ότι εύλογα αναρωτιέμαι, μήπως θα έπρεπε να παίξει κάποιος από τους παραπάνω που θα "καιγόταν" να δείξει ότι αξίζει? Αν δεν μπορεί να το κάνει, τότε δεν έχει νόημα να βρίσκεται στο roster του Ολυμπιακού.

Επίσης, μου φαίνεται εξαιρετικά πρόδηλο το γεγονός ότι η ομάδα χρειάζεται ένα shooting guard επιπέδου. Και όταν λέω επιπέδου δεν εννοώ απαραίτητα Σπανούλη, Rakocevic, Wafer (στα λεφτά) αλλά έναν παίκτη που θα μπορεί να μπει και να προσφέρει score από την περιφέρεια όταν δεν είναι στη μέρα του ο Halperin και όταν οι αλχημείες με Teodosic και Παπαλουκά δεν έχουν αποτέλεσμα.

Φυσικά και αυτή η ήττα μπορεί να μη σημάνει τίποτα από μόνη της. Έχουμε δει, άλλωστε, ότι και ο Παναθηναϊκός κάθε χρόνο κάπου χάνει. Άρα η πρώτη θέση δεν έχει κριθεί ακόμη. Ο λόγος για τον οποίον γίνεται, ωστόσο, αυτός ο θόρυβος είναι γιατί όπως είπαμε και στον πρόλογο, η ήττα του Ολυμπιακού ήταν προδιαγεγραμμένη. Όταν μια ομάδα δε διορθώνει τα αρνητικά της και συνεχίζει να ακροβατεί, είναι αναπόφευκτο ότι θα το πληρώσει κάποια στιγμή. Ο Πανιώνιος απλά φρόντισε να εφαρμοστεί ο κανόνας.

Το ποσοστό του eFG είναι αρκετά υψηλό για τους κυανέρυθρους, γεγονός που απορρέει και από τη μεγαλύτερη ευστοχία τους στα τρίποντα. Ο Ολυμπιακός από την άλλη ανανέωνε σχεδόν το 40% των επιθέσεων του, αλλά δεν είχε τόσο μεγάλη επιτυχία και δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί αυτό το τεράστιο πλεονέκτημα. Στον τομέα των λαθών υπάρχει ισορροπία, ενώ οι ερυθρόλευκοι για μια ακόμα φορά ήταν αρκετά εύστοχοι από τη γραμμή, την οποία επισκέφτηκαν περισσότερες φορές από τον Πανιώνιο.

Στα καθαρά αγωνιστικά, το παιχνίδι ήταν συναρπαστικό καθώς είχε πολλές ανατροπές, θεαματικές φάσεις (τρίποντο του Καλαμπόκη από το κέντρο), παράταση και τελικά νίκη του outsider. Η τελευταία ανήκει σε μεγάλο βαθμό σε έναν πρώην παίκτη του Ολυμπιακού, το Γιάννη Καλαμπόκη, ο οποίος με 28 πόντους και 6 τρίποντα εκτέλεσε τους ερυθρόλευκους ενώ πέτυχε και το νικητήριο καλάθι 9 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη. Εξαιρετικός ήταν και ο Zoran Erceg (16 pts, 6 rebs), που αγωνίζεται στον Πανιώνιο εδώ και δύο βδομάδες ως δανεικός από τον Ολυμπιακό και με την ευελιξία του και την ταχύτητά του δημιούργησε πολλά προβλήματα, κυρίως απέναντι στον αργό Vujcic. Πολύ καλός ήταν και ο Tyrese Rice (17 pts, 4 asts, 3 stls) του οποίου η απουσία στην παράταση δε στοίχισε τελικά. Aπό τον Ολυμπιακό ξεχώρισε ο βιονικός φέτος Childress (19 pts, 8 rebs), ο Παπαλουκάς δημιούργησε και εκτέλεσε με 12 πόντους και 6 assists, ενώ και ο Μπουρούσης ήταν σχετικά καλός με 17 πόντους και 9 rebounds. Η αστοχία του Kleiza και του Teodosic (9/25 σουτ και οι 2), ωστόσο, αποδείχθηκε καθοριστική.

Πλέον η πίεση έχει επιστρέψει στον Ολυμπιακό, ο οποίος παίζει την Τετάρτη με τον Άρη για τους ημιτελικούς του Κυπέλλου. Αντίθετα ο Πανιώνιος με την ψυχολογία στα ύψη μετά από αυτήν τη μεγάλη νίκη ελπίζει, μόλις ξεπεράσει και τα προβλήματα τραυματισμών, να βελτιώσει κι άλλο την απόδοσή του.

ΜVP: Γιάννης Καλαμπόκης

P.S. Το σχόλιο του Παπαλουκά για τη διατησία αποδίδεται στην ένταση της στιγμής και δε θα μπούμε σε διαδικασία σχολιασμού, εφόσον η διατησία δεν καθόρισε σε καμία περίπτωση το αποτέλεσμα.

Α1 Game of the Week: 7η αγωνιστική

Άρης-Περιστέρι 86-79

Αυτό το Σαββατοκύριακο οι δύο μεγάλοι του ελληνικού μπάσκετ είχαν εύκολες αποστολές. Ο Ολυμπιακός συνέτριψε τα Τρίκαλα στο ΣΕΦ και ο Παναθηναϊκός επιβλήθηκε λίγο πιο δύσκολα απ' όσο θα περίμενε κόντρα στην Καβάλα. Το ματς της αγωνιστικής, ωστόσο, έγινε στο Αλεξάνδρειο ανάμεσα στο γηπεδούχο Άρη και το νεοφώτιστο Περιστέρι. Το τελευταίο μπορεί να ανέβηκε φέτος για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια στην Α1, έχει κάνει όμως πολύ προσεγμένες κινήσεις και με συστηματική δουλειά από το head coach Θανάση Σκουρτόπουλο έχει καταφέρει να φτιάξει ένα πολύ αξιόμαχο σύνολο. Ανέβηκε, λοιπόν, στη Θεσσαλονίκη με στόχο τη νίκη και την διεκδίκησε μέχρι τελευταίας πτώσης.

Συγκεκριμένα, ο Άρης ξεκίνησε με καλή άμυνα και στην επίθεση προσπαθούσε να περάσει την μπάλα στο Δήμο Ντικούδη και τον Andrew Betts, που είχαν σαφές πλεονέκτημα δύναμης έναντι των Arnold και Τσιάκου. Έτσι χτίστηκε μια μικρή διαφορά, την οποία το Περιστέρι ανέτρεψε προς το τέλος του δεκαλέπτου με ένα σερί 8-2. Στη 2η περίοδο, και οι δύο ομάδες ήταν εξαιρετικές αμυντικά, όμως ο Άρης προβλημάτιζε με την αστοχία του πίσω από τη γραμμή των 6.25μ. Έτσι, σημείο αναφοράς αποτελούσε ο Betts, που φόρτωνε με fouls τους ψηλούς του Περιστερίου (χαρακτηριστικό το ότι 3.51 λεπτά πριν τη λήξη του ημιχρόνου, το Περιστέρι είχε κάνει 16 fouls εκ των οποίων τα 10 στο Betts και τον Ντικούδη). Στα προβλήματα που δημιουργούσε, ωστόσο, η καλή άμυνα του Άρη στην ομάδα των δυτικών προαστίων η απάντηση ήταν ο Νίκος Παπανικολόπουλος, ο οποίος με 17 πόντους και 4/4 τρίποντα στο 1ο ημίχρονο κρατούσε την ομάδα του σε απόσταση αναπνοής.

Το 3ο δεκάλεπτο ανήκε ολοκληρωτικά στους Αμερικανούς και των 2 ομάδων οι οποίοι σκόραραν τους 28 από τους 41 πόντους. Την άμυνα του Περιστερίου νικούσε ο Juan Dixon (14 pts) ενώ για τους φιλοξενούμενους πρωταγωνιστές ήταν ο Clifford Hammonds (18 pts, 4 asts, 3 stls) και ο Marcus Faison. Mπαίνοντας στην τελευταία περίοδο, το Περιστέρι έκανε ένα μικρό σερί 6-0 με το Hammonds μην αφήνοντας τον Άρη να ξεφύγει και καταφέρνοντας να επιστρέψει ακόμα και από το κρίσιμο τρίποντο του Jeremy Richardson 2 λεπτά πριν τη λήξη. Τελικά, με ένα δίποντο του Hammonds ύστερα από επιθετικό rebound του Faison, το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση, όπου το Περιστέρι ξεκίνησε δυνατά αλλά ο Richardson με 5 πόντους και οι Ντικούδης (15 pts, 5 rebs, 9/10 βολές), Κακιούζης με καλές επιλογές σε άμυνα και επίθεση κατάφεραν να δώσουν στον Άρη τη νίκη.

Ας δούμε τώρα πού κρίθηκε ο αγώνας με βάση τους Four Factors.

Παρατηρώντας το διάγραμμα βλέπουμε ότι υπάρχει μια σχετική ισορροπία στους τομείς των σουτ και των λαθών. Βλέπουμε, ωστόσο, ότι ο Άρης υπερείχε ξεκάθαρα στο ποσοστό των επιθετικών rebounds, ανακτώντας περίπου το 1/3 των χαμένων του σουτ, ποσοστό αρκετά υψηλό. Επίσης, διαπιστώνουμε ότι οι Θεσσαλονικείς πήγαιναν πιο συχνά στη γραμμή των βολών και ταυτόχρονα ήταν πολύ εύστοχοι σε αυτές, γεγονός το οποίο έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην εξασφάλιση της νίκης. Τα πολλά χαμένα αμυντικά rebounds, λοιπόν, καθώς και τα πολλά fouls (λόγω τον οποίων έμεινε πολλή ώρα εκτός και ο Jamie Arnold, πρώτος scorer της Α1) αποδείχθηκαν καθοριστικά στην ήττα του Περιστερίου.

Πλέον, ο Άρης συγκεντρώνεται στην αυριανή αναμέτρηση του με τη Siauliai για το Eurocup και το Περιστέρι φιλοδοξεί να συνεχίσει τις πολύ καλές εμφανίσεις του στην πρώτη κατηγορία.

MVP: Δήμος Ντικούδης

A1 Game of the Week: 6η αγωνιστική

Παναθηναϊκός-ΠΑΟΚ 83-78

Ο ΠΑΟΚ φέτος δεν έχει ξεκινήσει καλά το πρωτάθλημα. Βρίσκεται στην προτελευταία θέση με μόλις 1 νίκη σε 6 παιχνίδια και με βάση τα στατιστικά η χρονιά προμηνύεται πολύ κακή. Όσοι, ωστόσο, έχουν παρακολούθησει τα παιχνίδια της ομάδας θα έχουν καταλάβει ότι η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική, το αντίθετο μάλιστα. Ο ΠΑΟΚ έχει παίξει με τον Πανελλήνιο, τον Άρη, το Μαρούσι, τον Ολυμπιακό, την Καβάλα και τον Παναθηναϊκό. Μπορούμε να πούμε, δηλαδή, ότι έχει δώσει αγώνες με τις 5 καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος και την Καβάλα. Η ήττα από την τελευταία, σίγουρα αφήνει αρνητικές εντυπώσεις, όμως πιστεύω ότι δεν μπορεί να αμαυρώσει την εμφανή δουλειά που γίνεται στη Θεσσαλονίκη.

Και αυτό το Σαββατοκύριακο ο ΠΑΟΚ συμμετείχε στο Game of the Week και είχε ως αντίπαλο τον Παναθηναϊκό. Όσοι περίμεναν μια εύκολη επικράτηση των πράσινων, δε δικαιώθηκαν και οι Θεσσαλονικείς πίεσαν αφόρητα τους πρωταθλητές Ευρώπης μέσα στο ΟΑΚΑ, κυνήγησαν τη νίκη και διαμαρτύρονται για αμφιλεγόμενες αποφάσεις των διαιτητών προς το τέλος του ματς, οι οποίες όπως λένε καθόρισαν το απότελεσμα.

Το παιχνίδι δεν ξεκίνησε εντυπωσιακά και ο Παναθηναϊκός είχε μια μικρή διαφορά στο πρώτο δεκάλεπτο. Στη συνέχεια, όμως, οι φιλοξενούμενοι ανέβασαν ρυθμό και ποσοστά ευστοχίας από την περιφέρεια και κατάφεραν να περάσουν μπροστά. Εξαιρετικός ήταν σε αυτό το διάστημα ο Χρήστος Ταπούτος, γρήγορο tempo έδινε ο Γιάννης Δεμερτζής, ενώ και οι δύο Αμερικανοί, Kenny Gregory και Chris Monroe πρωταγωνιστούσαν στο προβάδισμα που είχε αποκτήσει η ομάδα τους μέχρι το τέλος του ημιχρόνου. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού, ωστόσο, μπήκαν δυναμικά στην 3η περίοδο και έδειχναν αποφασισμένοι να καθαρίσουν το ματς. Κατάφεραν να περάσουν εκ νέου μπροστά χάρη στη μεγάλη βελτίωση της αμυντικής τους προσπάθειας και στον επιθετικό οίστρο του Δημήτρη Διαμαντίδη (χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι ο αρχηγός παραμέλησε την άμυνα αφού είχε 3 κλεψίματα και 1 τάπα). Και ενώ είχε παγιωθεί μια διαφορά της τάξης των 5-8 πόντων και ο ΠΑΟΚ είχε χάσει πολύ από τον ενθουσιασμό του και δεν έπαιρνε τα σουτ και γενικότερα τις ατομικές προσπάθειες που τον είχαν κρατήσει στο παιχνίδι και δημιουργούσαν μεγάλο πρόβλημα στον Παναθηναϊκό, ήρθε ένα σερί 8-0 προς το τέλος του παιχνιδιού από τη μεριά των φιλοξενούμενων, βάζοντάς τους έτσι και πάλι στη διεκδίκηση του αγώνα. Οι πράσινοι κατάφεραν τελικά, πάντως, να διατηρήσουν τη νίκη χάρη στις σωστές επιθετικές τους επιλογές και την εμπειρία τους.

Ο ΠΑΟΚ, ωστόσο, διαμαρτύρεται έντονα για μερικές αποφάσεις των διαιτητών στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Δε μας αρέσει η διαιτητολαγνεία, ειδικά στο βαθμό που γίνεται στην Ελλάδα και για αυτόν το λόγο δε θα προβούμε σε μακρόσυρτες αναλύσεις όσον αφορά τα σφυρίγματα των διαιτητών. Συγκεκριμένα, οι Θεσσαλονικείς διαμαρτυρήθηκαν αρχικά για ένα κόψιμο του Φώτση, το οποίο έγινε με το σκορ στο 78-76 και ύστερα από προσπάθεια του θετικότατου Λάζαρου Παπαδόπουλου (9 πόντοι, 7 rebounds). Δεν είχαν δίκιο καθώς η μπάλα δεν έχει μπει στο καλάθι αλλά περιστρέφεται πάνω σε αυτό. Στη συνέχεια, μπορούμε να πούμε ότι το foul που σφυρίζεται εις βάρος του Todor Gecevski και στέλνει το Διαμαντίδη στις βολές, είναι αρκετά αυστηρό. Η φάση, όμως, που συγκέντρωσε τις περισσότερες διαμαρτυρίες και δικαίως, ήταν το καθαρό foul του Nicholas (ύστερα από εντολή του Obradovic για να μη ρισκάρει να δεχτεί τρίποντο) πάνω στο Μοnroe, το οποίο οι διαιτητές δεν είδαν στερώντας έτσι κάθε ελπίδα από την ομάδα της Θεσσαλονίκης.

Στα καθαρά αγωνιστικά, η ευστροφία του Διαμαντίδη (22 πόντοι, 11/13 βολές) που έψαχνε την επαφή για να πάει στις βολές (αλλά και η ευστοχία του από εκεί) ήταν καθοριστική, όπως και οι 11 πόντοι του Σπανούλη (με ένα πολύ κρίσιμο τρίποντο στο τέλος). Στον αντίποδα, οι Kenny Gregory (21 pts, 6 rebs) και Chris Monroe (20 pts) πήραν πολλές πρωτοβουλίες στην επίθεση, ενώ ο Παπαδόπουλος φαίνεται να βρίσκει ρυθμό. Ο ΠΑΟΚ, με παρακαταθήκη πλέον τις καλές εμφανίσεις του σε αυτούς τους δύσκολους αγώνες, συνεχίζει με άλλο αέρα στο πρωτάθλημα και μένει μόνο να δικαιώσει τις προσδοκίες μας για καλή πορεία. Ο Παναθηναϊκός από την άλλη, προβληματίζει λίγο με τα κενά διαστήματα που παρουσιάζει στην απόδοσή του κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, αλλά και με τα πολλά χαμένα rebounds (24, έναντι 36 του ΠΑΟΚ) και καλείται να βρει άμεσα τις απαραίτητες λύσεις, γιατί ειδικά στο πρωτάθλημα οι εκπλήξεις απαγορεύονται.

MVP: Δημήτρης Διαμαντίδης

Stats

Άμυνα και Eπίθεση του Ολυμπιακού στο derby

Σας είχαμε υποσχεθεί μία διεισδυτικότερη ματιά στο derby και σήμερα σας την παρουσιάζουμε. Στο παρακάτω video θα παρακολουθήσετε μία συλλογή από επεξηγημένα plays, που δείχνουν την αποτελεσματική λειτουργία της άμυνας (κυρίως) και της επίθεσης του Ολυμπιακού στον αγώνα της περασμένης Κυριακής. Enjoy!

Α1 Game of the Week: 5η αγωνιστική

Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 87-76

Η αναφορά στο χθεσινό derby πρέπει να ξεκινήσει με μία μεγάλη παραδοχή, που μπορεί να "ενοχλεί" πολλούς: Ο Παναγιώτης Γιαννάκης νίκησε κατά κράτος τον Zeljko Obradovic. Δε με ενδιαφέρει κατά πόσο δεν "καιγόταν" ο Ζοτς να πάρει το ματς, εφόσον δεν μπορώ να το ξέρω. Σημασία έχει το τι έδειξαν οι δύο ομάδες στο παρκέ, και εκεί ο Ολυμπιακός αποδείχθηκε πολύ πιο καλά στημένος, οργανωμένος, διαβασμένος και παθιασμένος. Με άλλα λόγια, η δουλειά του Γιαννάκη στις μέρες πριν από το παιχνίδι τον δικαίωσε και επέτρεψε στην ομάδα να κάνει στροφή σχεδόν 180 μοιρών σε σχέση με την τραγική εικόνα που είχαμε δει εναντίον της Partizan την Πέμπτη. Και τότε η μεγαλύτερη ευθύνη ήταν δική του και δε διστάσαμε να το πούμε, όπως και σήμερα δε διστάζουμε να τον συγχαρούμε για την εξαιρετική "απόδοσή" του εντός και εκτός παρκέ, στον καθαρά coaching αλλά και στον ψυχολογικό τομέα.

Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε υπέρ του δέοντος χαλαρός, δεν κατάφερε σε κανένα σημείο του αγώνα να ελέγξει το παιχνίδι και μοιραία έχασε. Ο Obradovic δε βρέθηκε κι αυτός σε καλή βραδιά, κάνοντας ορισμένες ακατανόητες επιλογές (π.χ. σχήμα για πολλή ώρα με τρεις κοντούς ενώ ξεκάθαρα δεν απέδιδε, πολλά λεπτά σε Καλάθη που ήταν εκτός κλίματος αγώνα).

Πέντε ήταν τα καθαρά αγωνιστικά σημεία-κλειδιά που έγειραν το παιχνίδι υπέρ των γηπεδούχων:

1) Οι σωστότατες οδηγίες από τον πάγκο για την αντιμετώπιση του δολοφονικού pick-n-roll του Παναθηναϊκού. Τα είχαμε πει και την Πέμπτη για την τεράστια σημασία αυτού του τομέα και για τις δύο ομάδες. Ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε σχεδόν σε καμία στιγμή να εφαρμόσει το αγαπημένο του play στην εντέλεια και ως εκ τούτου δεν κατάφερνε να δημιουργεί τις συνηθισμένες πολυάριθμες επιλογές για καλά σουτ μετά από kickout. Λίγα "πράσινα" τρίποντα μπήκαν, επειδή λίγα "πράσινα" τρίποντα ήταν καλών προϋποθέσεων, με αρκετά να είναι λύσεις ανάγκης από Nicholas και Διαμαντίδη. Μας εξέπληξε ο διαβασμένος και οξυδερκής Σχορτσιανίτης στην άμυνα. Επίσης ο Γιαννάκης, ορθότατα σκεπτόμενος, χρησιμοποίησε μόλις 3 λεπτά το Vujcic, ενθυμούμενος ότι στους περσινούς τελικούς ο Obradovic τον "σημάδευε" συνεχώς ως στόχο των PnR's του, λόγω των αργών ποδιών του Κροάτη.

2) Την πλήρη αδυναμία της frontline του Παναθηναϊκού να νικήσει στο αμυντικό rebound την αθλητικότερη και ποιοτικότερη του Ολυμπιακού. Είχαμε επισημάνει την ανικανότητα των ψηλών των "πρασίνων", στην κατάσταση που είναι τώρα (Batiste ανέτοιμος για μεγάλα ματς, Pekovic πολύ μόνος του, Φώτσης πολύ ασταθής, Τσαρτσαρής κακός, Golemac υπάρχει για να υπάρχει), να επιβληθούν καθαρά στα rebounds, από το παιχνίδι με την Oldenburg. Χθες, Childress και Sofo έκαναν ό,τι ήθελαν, παίρνοντας μαζί 7 επιθετικά rebounds και ως εκ τούτου ανανεώνοντας πολλές επιθέσεις και φορτώνοντας με extra fouls τους αντίπαλους ψηλούς. Ίσως ο Obradovic θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει για λίγο το Shermandini, εφόσον ήταν ξεκάθαρο ότι η ζημιά που έκανε ο Sofo δεν μπορούσε να περιοριστεί, καθώς οι Pekovic και Batiste δεν μπορούσαν στο τέλος να παίξουν όσο physical θα ήθελαν, λόγω των πολλών fouls.

3) Τα ανεπίτρεπτα πολλά λάθη (16) για τέτοιας σημασίας αγώνα από τους παίκτες του Obradovic. Μπορεί και ο Ολυμπιακός να είχε αρκετά (12), αλλά ειδικά από τον Παναθηναϊκό περιμέναμε μεγαλύτερη συγκέντρωση και ηρεμία, βάσει των δειγμάτων που μας έχει δώσει κατ' επανάληψη στο παρελθόν. Τα πολλά λάθη του αποδεικνύουν ότι ουδέποτε μπόρεσε να επιβάλει το ρυθμό που αυτός ήθελε στο ματς, και ότι ο Ολυμπιακός κατάφερε με το γρήγορο παιχνίδι του να παρασύρει τους "πράσινους" σε ένα tempo που σε καμία περίπτωση δε τους ευνοούσε, αντίθετα τους έκανε επιπόλαιους. Όταν βλέπεις τον Διαμαντίδη, επηρεασμένο από το ρυθμό του αγώνα, να επιχειρεί pull-up τρίποντο στα 18 δευτερόλεπτα του shot clock, ξέρεις ότι ο Παναθηναϊκός έχει εξωθηθεί από το αποτελεσματικό παιχνίδι του.

4) Η προσωπικότητα των παικτών του Ολυμπιακού μίλησε τις κατάλληλες στιγμές. Χωρίς ιδιαίτερα περίπλοκα plays, όπως μας είχε συνηθίσει δηλαδή, ο Ολυμπιακός αποδείχθηκε παραγωγικός στην επίθεση, φτάνοντας τους 87 πόντους. Ο Γιαννάκης έκανε αυτό ακριβώς που θέλαμε όλοι να δούμε από αυτόν να κάνει. Ενεργώντας ως προπονητής NBA θα λέγαμε, δημιουργούσε σε όλο το παιχνίδι καταστάσεις για να εκμεταλλευτεί ιδανικά τις προσωπικές αρετές κάθε παίκτη του. Ο Childress κινούμενος στη baseline έκανε θραύση με καρφώματα και rebounds και ο Kleiza με καίρια isolations και τοποθετήσεις στα "sweet spots" του έδειξε όταν η μπάλα "έκαιγε" το τεράστιο επιθετικό ταλέντο του, "τελειώνοντας" με τρία τρίποντα τον Παναθηναϊκό. Ο Παπαλουκάς, που χθες σε μία σπάνια περίσταση λειτούργησε πολύ περισσότερο εκτελεστικά από οργανωτικά, βρέθηκε τις σωστές στιγμές στην κορυφή για να εκτελέσει ως άλλος Jason Kidd κρισιμότατα catch 'n shoot τρίποντα, ενώ και ο Μπουρούσης έδωσε κάποια δείγματα βελτιωμένου post game που μας εξέπληξαν ευχάριστα.

5) Η μεγαλύτερη αφανής (στον επιφανειακό παρατηρητή) διαφορά του φετινού Ολυμπιακού από τον περσινό είναι η τεράστια αμυντική ευελιξία που αποκτά η ομάδα όταν στην πεντάδα του βρίσκονται ταυτόχρονα οι Childress, Βασιλόπουλος και Kleiza. Αυτό φάνηκε περίτρανα χθες, καθώς σε κάθε αμυντικό switch που γινόταν κατά τις επιθέσεις του Παναθηναϊκού, καθένας από αυτούς τους τρεις μπορούσε να ακολουθήσει τις περισσότερες φορές επιτυχώς τον παίκτη του Παναθηναϊκού τον οποίο κατέληγε να μαρκάρει. Χάρη στα γρήγορα πόδια, τα μακριά χέρια και το υψομετρικό πλεονέκτημά του, καθένας από τους τρεις μπορούσε στην ιδανική περίπτωση να παίξει αξιοπρεπέστατη on-ball defense π.χ. στον Σπανούλη, ενώ αν ο τελευταίος κατάφερνε να τους υπερκεράσει στο quickness, είχαν την απαιτούμενη ευελιξία για να επανακάμψουν και να προσφέρουν την απαραίτητη βοήθεια σε μία πιθανή πάσα από kickout, κλείνοντας τις passing lanes και βραχυκυκλώνοντας έτσι ουσιαστικά ολόκληρο το παιχνίδι του ΠαναθηναΪκού. Η διαφορά στο συγκεκριμένο αμυντικό τομέα είναι μεγάλη σε σχέση με πέρσι, όταν και η ανάγκη να αγωνίζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα ο Greer (λόγω του επιθετικού του ταλέντου) δημιουργούσε πολλά προβλήματα από mis-matches στην περιφέρεια, τα οποία οι πράσινοι εκμεταλλεύονταν στο έπακρο.

Από εκεί και πέρα, όσον αφορά τους υπόλοιπους παίκτες του Ολυμπιακού, οι Teodosic και Μπουρούσης ήταν θετικοί, χωρίς να είναι εξαιρετικοί. Ο Σέρβος κατευθυνόταν με συνέπεια προς τη γραμμή των βολών (6/8) και προσέφερε και οργανωτικά, ενώ ο Μπουρούσης τελείωσε με 6 αμυντικά rebounds. Ο Βασιλόπουλος επικεντρώθηκε κυρίως στην γνωστή και καλή team defense του, επιχειρώντας ένα μόλις (εύστοχο) δίποντο. Οι Beverley και Παπανικολάου έπαιξαν πολύ λίγο και δεν μπορούν να κριθούν, ενώ ο Halperin έκανε το καθήκον του όταν κλήθηκε, με 2/2 τρίποντα.

Για τον Παναθηναϊκό, ο Drew Nicholas πρωτοστάτησε στο σκοράρισμα με 18 πόντους αλλά πολλά κακών προϋποθέσεων τρίποντα. Οι Σπανούλης και Διαμαντίδης τον συνεπικούρησαν επιθετικά, κερδίζοντας αρκετά fouls (συνολικά 12), αλλά σε αρκετές περιπτώσεις ταλαιπώρησαν την μπάλα οδηγούμενοι σε κακές επιλογές (7 λάθη συνολικά), όντας καλά κλεισμένοι από τη διαβασμένη άμυνα του Ολυμπιακού. Ο Batiste ήταν μακριά από τις παραδοσιακά εξαιρετικές εμφανίσεις του απέναντι στον Ολυμπιακό, έχοντας 10 πόντους αλλά με 6 λάθη. Ο Περπέρογλου έκανε 2 γρήγορα fouls και εν συνεχεία εξαφανίστηκε, ενώ ο Φώτσης ήταν αναιμικός, έχοντας μεν 3/3 δίποντα αλλά χάνοντας κρίσιμα τρίποντα, που αποδείχθηκαν καταδικαστικά. Τέλος, ο Pekovic πάλεψε στην άμυνα με Sofo και Μπουρούση, έκανε πολλά fouls και κατά συνέπεια δεν μπόρεσε να μείνει πολλή ώρα στο παρκέ (μόλις 15 λεπτά). Στον Παναθηναϊκό έλειψαν ξεκάθαρα, και λόγω της μετριότητας του Batiste, τα συνηθισμένα around the rim καλάθια που ο Μαυροβούνιος πετυχαίνει χάρη στη δύναμή του. Άλλο ένα συν, λοιπόν, στο report card του Γιαννάκη για χθες, αφού σημαδεύοντας τον Pekovic μέσω της συνεχούς τροφοδότησης του Sofo στην αρχή, τον φόρτωσε με γρήγορα fouls και τον αχρήστεψε ουσιαστικά στο επιθετικό κομμάτι για τον υπόλοιπο αγώνα.

Ως συνέχεια της ανάλυσής μας στο derby, θα εξετάσουμε με τη βοήθεια video σε ξεχωριστό άρθρο μεθαύριο το πώς ακριβώς αιχμαλώτισε ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό σε άμυνα και επίθεση.

MVP: Josh Childress

Stats

Παναθηναϊκός: παραδοσιακή σιγουριά και μηχανική τελειότητα

Τα τελευταία χρόνια, στην αρχή κάθε χρονιάς ξέρουμε τι να περιμένουμε από τον Παναθηναϊκό, και αυτό είναι παρατεταμένη τελειότητα, σε όλους τους τομείς. Αυτή η σεζόν δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, συνυπολογίζοντας και το ότι έγιναν και φέτος ουσιαστικές προσθήκες στον προϋπάρχοντα, απόλυτα επιτυχημένο κορμό.

Είναι μία ομάδα που ξέρει πάντα ακριβώς τι είναι αυτό που θέλει στο παρκέ και τον τρόπο με τον οποίο θα το κερδίσει. Το αγωνιστικό πλάνο είναι σαφές και κατασκευασμένο προσεκτικά από τους Obradovic και Ιτούδη. Με τι ποσοστό συμβάλλει ο καθένας από τους δύο στη διαμόρφωση του gameplan και της τακτικής δε μας πολυενδιαφέρει. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι αυτό το πλάνο αποδίδει και έχει φέρει 2 triple crowns σε 3 χρόνια, επίτευγμα που αν κάτσει να το σκεφτεί καλά κάποιος σίγουρα θα του φανεί κάτι παραπάνω από εκπληκτικό.

Τα βασικότερα επιθετικά options του Παναθηναϊκού είναι τα εξής:

-- High pick-n-roll με ballhandler τον Διαμαντίδη ή τον Σπανούλη και screener τον Pekovic ή το Batiste.

-- Drive 'n kick Διαμαντίδη και Σπανούλη στους ακροβολισμένους shooters (Φώτσης, Nicholas, Περπέρογλου).

-- Entry pass σε Pekovic ή Batiste για να παίξουν με πλάτη και να εκμεταλλευτούν ο Pekovic τη δύναμή του και ο Βatiste την ευελιξία και το θαυματουργό touch του γύρω από το καλάθι.

-- Περιστασιακά post-ups των Διαμαντίδη και Περπέρογλου, όταν τους μαρκάρει κάποιος κοντύτερος ή πιο αδύναμος αμυντικός. Ο Διαμαντίδης συνήθως θα πασάρει και ο Περπέρογλου θα εκτελέσει με fadeaway ή με step-through.

Ειδικά από ένα καλά εκτελεσμένο pick-n-roll προκύπτουν πάρα πολλές επιλογές για τον Παναθηναϊκό και ο αντίπαλος θα πρέπει να διαλέξει πού θα δώσει έμφαση στην άμυνα απέναντι στο PnR, καθώς είναι αδύνατον να καλύψει όλες τις απειλές. Παίκτες με την κλάση και την οξυδέρκεια του Διαμαντίδη, του Σπανούλη, ακόμα και του Καλάθη, μπορούν κάθε φορά να κάνουν την καλύτερη επιλογή ανάλογα με τις περιστροφές της άμυνας.

Για παράδειγμα, στο επερχόμενο derby, θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός θα πρέπει να αντιμετωπίσει το two-man game των Διαμαντίδη και Pekovic χωρίς βοήθειες στο κρίσιμο screen. Αν επιλέξει να βοηθήσει από την strong ή weak side, ο Παναθηναϊκός έχει εκπληκτική ικανότητα στο να εντοπίζει, με διαδοχικές extra πάσες όποτε χρειαστεί, τον ελεύθερο παίκτη και θα πονέσει τον Ολυμπιακό από το τρίποντο. Άρα ο Ολυμπιακός θα πρέπει εξαρχής να βάλει ένα δυνατό αμυντικό με μακριά χέρια (π.χ. Childress) πάνω στο Διαμαντίδη, που να μπορεί αφενός να διασπά με σχετική επιτυχία τα screens των Pekovic και Batiste, αφετέρου να κλείνει γρήγορα τις passing lanes και να κάνει δύσκολη (ιδανικά, ανέφικτη) την πάσα προς τον rolling ψηλό. Στο παρελθόν ο Παναθηναϊκός έχει τιμωρήσει πολύ σκληρά την ανικανότητα του Ολυμπιακού να περιστραφεί γρήγορα στα PnR's, με πολλά ελεύθερα (και εύστοχα) τρίποντα.

Η ομάδα του Obradovic θα επιδιώξει να πάει το παιχνίδι, όπως πάντα, σε σχετικά μεγάλες επιθέσεις, για να μην επιτρέψει στον Ολυμπιακό να μετουσιώσει την αντικειμενικά αθλητική του υπεροχή σε εύκολους πόντους μέσω αιφνιδιασμών. Κλειδί σε αυτό θα είναι οι γρήγορες και αποτελεσματικές επιστροφές στην άμυνα, που έλαμψαν διά της απουσίας τους στο 2ο δεκάλεπτο του χθεσινού αγώνα εναντίον της Oldenburg.

Η άμυνα των "πρασίνων" θα πρέπει να είναι πολύ επιθετική και physical από τα πρώτα λεπτά. Μέσω αυτής θα εκνευριστεί πιθανότατα ο Teodosic, και μέχρι να μπει ο ούτως ή άλλως όχι 100% έτοιμος Παπαλουκάς, ο Παναθηναϊκός θα έχει πάρει μερικούς πόντους από λάθη του Ολυμπιακού. Η ίδια σκληρή άμυνα θα πρέπει να εφαρμοστεί και στον Βασιλόπουλο, που συνηθίζει να κάνει ballhandling ή passing turnovers υπό πίεση. Ο Childress θα πρέπει να αντιμετωπιστεί συλλογικά, με καίριες βοήθειες στα drives του, και ιδιαίτερη προσοχή στη baseline, καθώς αυτή είναι ο κύριος χώρος δράσης του.

Ένα ερωτηματικό, που οξύνθηκε μετά και το χθεσινό αγώνα, είναι τα αμυντικά rebounds. Η frontline του Ολυμπιακού, με Sofo, Vujcic, Μπουρούση και Kleiza, συνολικά υπερτερεί των Pekovic, Batiste, Τσαρτσαρή και Φωτση στο rebounding κομμάτι. Τα καλά box-outs θα είναι το ζητούμενο εδώ.

Ο Kleiza και ο Μπουρούσης εύκολα ή δύσκολα θα βάλουν τους πόντους τους. Το κλειδί του ματς, όμως, θα είναι ο περιορισμός (ή όχι) του Sofo. Κρίνεται απαραίτητο το συχνό rotation στην frontline του ΠΑΟ, με χρησιμοποίηση γιατί όχι και του Shermandini, με σκοπό την κούραση του Σχορτσιανίτη και τον εξαναγκασμό αυτού να "δουλέψει" για τους πόντους του, από τη γραμμή των βολών.

Ένας extra κίνδυνος για τον Παναθηναϊκό θεωρώ ότι είναι ο Κώστας Παπανικολάου. O Obradovic δεν τον έχει ξανααντιμετωπίσει και ενδεχομένως να υποτιμήσει το ρόλο που μπορεί να παίξει σε ένα τέτοιο ματς, με τα μακριά του χέρια, την καλή του άμυνα, το ύψος του και το αξιόπιστο σουτ του. Επιπροσθέτως, κρίνονται απολύτως απαραίτητα τα ταχύτατα closeouts στον Teodosic, που έχει πολύ γρήγορο shooting motion. Ειδικά στο 4ο δεκάλεπτο ο Σέρβος έχει μια τάση να ζεσταίνεται πολύ γρήγορα και μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά στα κρίσιμα.

Συνοψίζοντας, εχθρός του Παναθηναϊκού θα είναι οι ατομικές ενέργειες των πολλών ταλαντούχων παικτών του Ολυμπιακού (Vujcic, Childress, Παπαλουκάς, Kleiza, Wafer). Στο halfcourt set παιχνίδι ο Παναθηναϊκός δύσκολα θα χάσει. Έτσι, λοιπόν, το κύριο ζητούμενο θα είναι η "σμίκρυνση" του γηπέδου μέσω των κατάλληλων matchup zones (man-to-man στον ballhandler και ζώνη με βοήθειες μακριά από την μπάλα), ώστε να αποφευχθούν τα drives και το 1-on-1 παιχνίδι, που είναι η δύναμη του Ολυμπιακού. Τέλος, ο παράγοντας έδρα θα παίξει, βέβαια, όπως πάντα το ρόλο του, ο Παναθηναϊκός όμως έχει δείξει ότι δεν επηρεάζεται τόσο από εχθρικές ατμόσφαιρες και εκτελεί αμέριμνος το θαυματουργό παιχνίδι του.

Ας ευχηθούμε όλοι, λοιπόν, να δούμε ένα μεγάλο και αμφίρροπο παιχνίδι, αντάξιο του ταλέντου των δύο ομάδων!

Ολυμπιακός: υψηλές φιλοδοξίες και αβέβαιες προσδοκίες

Από χθες έχουμε μπει και επίσημα στην τελική ευθεία για το πρώτο derby "αιωνίων" της χρονιάς. Όσο περνάνε οι μέρες και ειδικά μετά τα ματς των δύο ομάδων στην Euroleague, οι αναλύσεις θα πυκνώνουν, οι προβλέψεις θα πολλαπλασιάζονται και η μπασκετική Ελλάδα (και όχι μόνο) θα αναμένει με αγωνία το βράδυ της Κυριακής. Δε θα μπορούσαμε να αποτελέσουμε την εξαίρεση. Θα αναλύσουμε, λοιπόν, τους δύο αντιπάλους εντοπίζοντας δυνατά σημεία και αδυναμίες και θα προσπαθήσουμε να σας παρουσιάσουμε όσο το δυνατόν μια ξεκάθαρη εικόνα για το πώς πάνε οι δύο ομάδες στο derby. Ας ξεκινήσουμε με το γηπεδούχο Ολυμπιακό.

Η σεζόν ξεκίνησε, όπως πάντα τα τελευταία χρόνια, με περισσότερα όνειρα από ποτέ. Οι ηχηρές μεταγραφές του καλοκαιριού δημιούργησαν ένα roster που πολλοί ζηλεύουν και το οποίο είναι ικανό για μεγάλα πράγματα. Η ομάδα, ωστόσο, μέχρι και σήμερα δεν έχει πείσει για το τι μπορεί να καταφέρει, παρά τη μόλις μια ήττα που έχει υποστεί εκτός έδρας από την Unicaja. Οι λόγοι για τη δημιουργία αυτής της αντίληψης είναι πολλοί . Ο κόσμος είδε τα ονόματα που ήρθαν φέτος στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού και εντυπωσιάστηκε. Kleiza, Wafer, Childress, Teodosic, Vujcic, Παπαλουκάς, Μπουρούσης, Σχορτσιανίτης. Παίκτες μεγάλης αξίας που συνθέτουν (τουλάχιστον στα χαρτιά) ένα υπερηχητικό σύνολο. Κάπως έτσι φτάσαμε στο απόφθεγμα "ο φετινός Ολυμπιακός απαγορεύεται να χάνει". Υπερβολικό? Σίγουρα. Όμως έτσι σκέφτονταν πολλοί φίλοι της ομάδας, ακόμα και οι δημοσιογράφοι. Όταν, λοιπόν, ήρθε η βαριά ήττα στην Ισπανία, πολλοί έπεσαν από τα σύννεφα και η αναταραχή ήταν μεγαλύτερη από τον αρχικό ενθουσιασμό. Μέχρι και η διοίκηση φημολογείται ότι επέβαλε πρόστιμο στους παίκτες για μια ήττα τον Οκτώβριο, που πολύ μικρή σημασία έχει για την εξέλιξη της σεζόν. "Ο φετινός Ολυμπιακός απαγορεύεται να χάνει".

Υπήρχαν, όμως, και οι πιο αισιόδοξοι. Αυτοί που έλεγαν ότι όλες οι ομάδες δικαιούνται κακές βραδιές και ότι ο Ολυμπιακός δεν αποτελεί την εξαίρεση. Συν τοις άλλοις, η Μάλαγα είναι μια καλή ομάδα, οι ερυθρόλευκοι είχαν πολλές ατυχίες οπότε βάσιμες δικαιολογίες υπάρχουν. Το ξέσπασμα με την Καβάλα, τη Lietuvos Rytas και την Efes Pilsen τους δικαίωσε σε κάποιο βαθμό. Ή τουλάχιστον αυτό έδειξαν τα αποτελέσματα. Τα διπλά ματς με τον ΠΑΟΚ, όμως, έφεραν πάλι κάποια ανησυχία. Για ακόμα μια φορά ο Ολυμπιακός πήρε μεγάλες διαφορές μόνο και μόνο για να τις χάσει λίγο αργότερα (όπως και με τον Άρη και με το Μαρούσι), για ακόμα μια φορά βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, για ακόμα μια φορά καθάρισε ένα ματς απέναντι σε υποδεέστερη ομάδα στα τελευταία 5 λεπτά. Το roster μέχρι στιγμής είναι στο απυρόβλητο, καθώς η αξία των παικτών είναι δεδομένη και κανένας δεν μπορεί να την αμφισβητήσει. Κάπως έτσι φτάσαμε στο δεύτερο απόφθεγμα, "Ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν μπορεί να χειριστεί την ομάδα".

Σε όλα αυτά συνέβαλε, βέβαια, και ο Παναθηναϊκός με τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις και τη μόνη ήττα του να έχει έρθει στην Ισπανία από τη Real του Messina. Kαι τα αποφθέγματα πλέον έχουν γίνει 3. "Αυτός ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να κερδίσει τον Παναθηναϊκό".

Θα σας πω ευθύς αμέσως την άποψη μου για όλα αυτά και για το φετινό Ολυμπιακό, όπως τον έχω δει μέχρι τώρα άλλωστε. Κρίνω τη μεταγραφική πολιτική άκρως επιτυχημένη, τη στιγμή που έγινε βέβαια, γιατί εκ του ασφαλούς όλοι μπορούμε να μιλήσουμε. Ο Kleiza αποτελεί έναν σύγχρονο forward με περιφερειακό σουτ, έφεση στο rebound (για τα ευρωπαϊκά δεδομένα) και σωματική δύναμη που τον κάνει να υπερέχει πολλών αντιπάλων του. Ο Βeverley είναι ένας νεαρός, γρήγορος guard με εντυπωσιακά αθλητικά προσόντα, αξιοπρεπές σουτ, ο οποίος μπορεί να βοηθήσει αμυντικά και εκτελεστικά χωρίς να υστερεί σημαντικά στη δημιουργία. Ο Γλυνιαδάκης είναι ένας κλασικός χρήσιμος ψηλός, που παίζει άμυνα και παίρνει rebounds και ο Παπανικολάου είναι ο πιο ελπιδοφόρος παίκτης στην Ελλάδα. Άφησα τελευταίο το Von Wafer. Πολλά έχουν γραφτεί τον τελευταίο καιρό για αυτόν και ακόμα περισσότερα έχουν ακουστεί. Η μέγιστη πλειοψηφία αυτών έρχεται από ανθρώπους που δεν έχουν ξαναδεί το Wafer και μοιραία δεν έχουν άποψη για τις ικανότητές του. Ο Wafer είναι ένας σκόρερ ολκής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Μπορεί να φέρει σε πέρας τις περισσότερες επιθετικές προκλήσεις ενός guard και να πετύχει πόντους με κάθε τρόπο. Δεν παίζει καμιά φοβερή άμυνα, όμως τα σωματικά του προσόντα τον βάζουν σε πλεονεκτική θέση απέναντι στον προσωπικό του αντίπαλο και σε καμία περίπτωση δεν είναι χειρότερος από το Lynn Greer (όπως πολλοί υποστηρίζουν). Αυτά όσον αφορά στα καθαρά αγωνιστικά, όπως ήταν διαμορφωμένα το καλοκαίρι όταν και έγιναν οι μεταγραφές. Πώς φτάσαμε λοιπόν από την ονειρικά πλασμένη ομάδα του καλοκαιριού στο σήμερα?

Από το τέλος της περσινής χρονιάς οι φίλοι του Ολυμπιακού ακούν ότι φέτος η ομάδα θα είναι καλύτερη, καθώς έχει μείνει σταθερός ένας κορμός και σε αυτόν θα προστεθούν απλά κάποιοι παίκτες (στα πρότυπα δηλαδή του σχεδιασμού του Παναθηναϊκού). Προσωπικά, πιστεύω ότι αυτό είναι ένας μικρός μύθος. ΟΚ, δεν ήρθαν πολλοί νέοι παίκτες και έμειναν αρκετοί παλιοί. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει απαραίτητα κάτι. Ο Teodosic φέτος έχει πολύ μεγαλύτερο και σημαντικότερο ρόλο στην ομάδα απ' ότι πέρυσι, που ήταν παραγκωνισμένος. Ο Σχορτσιανίτης το ίδιο. Ο Vujcic έρχεται πλέον από τον πάγκο. Ο Childress έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αγωνίζεται, ενώ ο Kleiza και ο Wafer ήρθαν από το ΝΒΑ για να ενταχθούν στην ομάδα και στο παιχνίδι της ως βασικά στελέχη. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι αν και πολλοί παίκτες έχουν παραμείνει στον Ολυμπιακό, το πλάνο της ομάδας έχει αλλάξει για τα καλά. Άρα, μπορεί στη θεωρία ο κορμός να έχει μείνει ίδιος, στην πράξη όμως πολλά έχουν διαφοροποιηθεί για ακόμα μια χρονιά. Το συμπέρασμα? Χρειάζεται χρόνος για να αποκτήσει η ομάδα την ομοιογένεια που πολλοί υποστήριζαν ότι θα ήταν δεδομένη στο ξεκίνημα.

Η ομάδα, μάλιστα, όπως υποστηρίζουν και το προπονητικό team αλλά και οι παίκτες, φέτος θέλει να παίζει ένα διαφορετικό μπάσκετ. Πιο γρήγορο, πιο εντυπωσιακό, πιο ταιριαστό στο roster της. Προσπαθώντας να πετύχει αυτό, λοιπόν, έχει ξεχάσει την άμυνα, γεγονός εντυπωσιακό για ένα σύνολο με προπονητή το Γιαννάκη. Αν μια ομάδα δεν παίζει καλή άμυνα, δέχεται εύκολους πόντους. Αν μια ομάδα δέχεται εύκολους πόντους, δίνει την ευκαιρία στον αντίπαλο να οργανωθεί με τη σειρά του στο αμυντικό κομμάτι και όταν οργανωθεί, η άλλη ομάδα δεν μπορεί να τρέξει. Μην παίζοντας καλή άμυνα, λοιπόν, ο Ολυμπιακός εισέρχεται σε ένα φαύλο κύκλο και δεν μπορεί να εντάξει στο παιχνίδι του το στυλ που θέλει. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλα τα παιχνίδια στα οποία κινδύνεψε η ομάδα, όταν έσφιξε η άμυνα δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για αιφνιδιασμούς (πρωτεύοντες ή δευτερεύοντες) και κατάφερε τελικά να κατακτήσει το ροζ φύλλο.

Επιπλέον, υπάρχουν ουσιαστικά 3 καινούριοι guards, από τα χέρια των οποίων περνάει όλο το παιχνίδι. Και αν ο Milos Teodosic θεωρείται παλιός (παρ' ότι πέρυσι αγωνιζόταν ελάχιστα), ο Von Wafer και ο Patrick Beverley θέλουν σίγουρα χρόνο για να μάθουν να ελέγχουν το παιχνίδι. Ο Teodosic συνεχίζει τις καλές εμφανίσεις του Eurobasket και τις περισσότερες φορές είναι πολύ καλός. Μένει να δούμε πώς θα ανταπεξέλθει την Κυριακή απέναντι σε μια σκληρή και πιεστική άμυνα, παρόμοια με αυτή της Ισπανίας που τον είχε εξουδετερώσει στον τελικό. Ο Beverley έχει αφήσει καλές εντυπώσεις και μπορεί να βοηθήσει σε αρκετούς τομείς, αλλά δείχνει να κωλυσιεργεί λίγο όταν είναι ο μοναδικός οργανωτής και έτσι πέφτει ο ρυθμός.

Για το Wafer, οι προσδοκίες δεν έχουν επιβεβαιωθεί ούτε στο ελάχιστο. Παρουσιάζεται κακός, διστακτικός και εγκλωβισμένος. Οι πρώτες αμφισβητήσεις έχουν κάνει την εμφάνισή τους, το προπονητικό team δε δείχνει να τον εμπιστεύεται και μάλιστα φημολογείται ότι θα αντικατασταθεί στην Α1 από τον Beverley. Δέχομαι ότι ο Wafer δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα, ότι δεν έχει προσαρμοστεί επιτυχώς στα ευρωπαϊκά δεδομένα, ότι είναι αδρανής και δεν έχει καταλάβει τα lanes που πρέπει να ακολουθεί για να φτάνει στο καλάθι. Υπάρχουν, ωστόσο, και έντονα ελαφρυντικά. Η ομάδα δε δείχνει καμία διάθεση να τον αξιοποιήσει. Συστήματα ειδικά για αυτόν δεν υπάρχουν και δεν έχει την μπάλα στα χέρια του για να δημιουργήσει για τον εαυτό του. Όταν παίρνει την μπάλα, οι συμπαίκτες του δεν του ανοίγουν το χώρο ώστε να παίξει 1 on 1, γεγονός που τον αναγκάζει να πασάρει γρήγορα. Επίσης, φαίνεται ότι συγκρατείται να μην πάρει τραβηγμένες προσωπικές προσπάθειες και δεν επιδιώκει την επαφή στη διείσδυση, εντολές που μάλλον δείχνουν ότι το προπονητικό team δεν ξέρει πώς να τον χρησιμοποιήσει. Επιπλέον, ο ελάχιστος χρόνος συμμετοχής και οι πολλές και συχνές αλλαγές του μετά από χαμένα σουτ έχουν καταρρακώσει την ψυχολογία του. Και ο Wafer είναι κατ' εξοχήν παίκτης ψυχολογίας. Βλέποντας ότι δεν τον εμπιστεύονται, απογοητεύεται και αυτό αντικατοπτρίζεται στο παιχνίδι του. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης δε φαίνεται να έχει καταλάβει ότι παίκτες σαν και αυτόν (αλλά και τον Pargo πέρυσι) δεν μπορούν να μπαινοβγαίνουν ανά 5 λεπτά, αλλά θέλουν αρκετό χρόνο συμμετοχής και αρκετή ώρα την μπάλα στα χέρια τους σε σταθερή βάση, ώστε να βρουν το ρυθμό και στο παιχνίδι τους και κυριότερα στο σουτ. Ο Wafer, δηλαδή, από εκεί που πέρυσι έπαιζε 3-4 ματς τη βδομάδα με 20 λεπτά ανά παιχνίδι, παίζει φέτος 1-2 ματς με μέσο όρο αρκετά κάτω από 10 λεπτά. Τα 2 αυτά γεγονότα είναι πολύ σημαντικά και εξηγούν γιατί ο Αμερικανός παρουσιάζεται έτσι στην αρχή της χρονιάς. Αν περιθωριοποιηθεί περαιτέρω σε 1 ματς τη βδομάδα, η ψυχολογία του παίκτη θα καταστραφεί και θα οδηγηθεί γρήγορα στην έξοδο.

Αναφερόμενος στο τεχνικό team θα ήθελα να σχολιάσω και τη δική του απόδοση καθώς είναι αναπόσπαστο και σημαντικότατο κομμάτι της ομάδας. Πρώτα, ασχολούμενος με το αγωνιστικό κομμάτι, βλέπω ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει σαφή προσανατολισμό. Τα συστήματα είναι τα απολύτως βασικά και υπάρχουν φορές που κανένας δεν κινείται, περιμένοντας από τον Παπαλουκά να δημιουργήσει. Φυσικά, η λύση σε αυτό δεν είναι οι κραυγές του Γιαννάκη, αλλά η σκληρή δουλειά στην προπόνηση ώστε να αποτυπωθούν στο παρκέ συστήματα που θα ξεμπλοκάρουν την ομάδα. Ακόμα, βλέπουμε τον Ολυμπιακό να πηγαίνει συχνά σε καταστάσεις 1 on 1. Ακόμα και αυτό, ωστόσο, δε γίνεται πολλές φορές σωστά. Το 1 on 1 δε σημαίνει ότι η μπάλα πάει σε 1 παίκτη, ο οποίος επιχειρεί να πάει στο καλάθι ενώ οι συμπαίκτες του κοιτούν και παραμένουν στάσιμοι. Αντίθετα, το εν λόγω τέχνασμα για να γίνει επιτυχώς, προϋποθέτει κίνηση και τον υπολοίπων παικτών ώστε να ανοίγουν οι διάδρομοι καθώς βέβαια και ένα center τύπου Μπουρούση, που μπορεί να απειλήσει από την περιφέρεια και όχι Σχορτσιανίτη, ο οποίος κάθεται αγκυροβολημένος στο low post και δημιουργεί συνωστισμό στη ρακέτα. Επιπλέον, για να εκμεταλλευθεί η ομάδα τον τελευταίο χρειάζονται δουλεμένα συστήματα όπως του Kazlauskas στην Εθνική, καθώς η τυφλή τροφοδότησή του όταν βρίσκεται κοντά στο καλάθι δε λειτουργεί πάντα ευεργετικά. Τέλος, η ευστοχία στις βολές είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του παιχνιδιού. Η νοοτροπία "θα μπουν όταν πρέπει" είναι λανθασμένη και μόνο με προπόνηση μπορούν να ανέβουν τα ποσοστά.

Τα πράγματα, βέβαια, δεν είναι και τραγικά. Ο Kleiza αποδίδει φοβερά μέχρι στιγμής, ο Παπαλουκάς καθοδηγεί μαεστρικά την ομάδα και ο Μπουρούσης είναι εξαιρετικός. Το ίδιο και ο Teodosic αλλά και ο Childress, που παρουσιάζεται πολύ βελτιωμένος και συνειδητοποιημένος τη δεύτερη χρονιά του. Ακόμα και οι μικροί (Σλούκας, Παπανικολάου) είχαν θετική παρουσία όποτε κλήθηκαν να αγωνιστούν. Αποτελεί σημαντικό στοιχείο, εξάλλου, το γεγονός ότι όποτε η ομάδα βρέθηκε σε κρίσιμο σημείο κατάφερε να ανακάμψει και να πάρει το παιχνίδι (ακόμα και απέναντι σε κατώτερους αντιπάλους).

Στο ψυχολογικό κομμάτι του παιχνιδιού, πάντως, το άγχος είναι έκδηλο σε όλες τις τάξεις της ομάδας. Ο κόσμος πιέζει, η διοίκηση το ίδιο και οι παίκτες με τον προπονητή πρέπει να συγκεντρωθούν γιατί η παραμικρή αποτυχία μπορεί να επιφέρει κύματα αντιδράσεων. Ο προπονητής παρουσιάζεται πανικόβλητος και πελαγωμένος μερικές φορές, και ειδικά όταν οι αντίπαλοι κάνουν σερί δε φαίνεται να μπορεί να αντιδράσει. Οι παίκτες είναι λίγο πιο ψύχραιμοι και ξέρουν ότι προς το παρόν δεν κρίνεται τίποτα και απλά πρέπει να βρουν το ρυθμό τους ο ένας με τον άλλον. Γνωρίζουν, ωστόσο, ότι μια νίκη σε βάρος του αιώνιου αντιπάλου θα φέρει ηρεμία και κατανοούν τη μεγάλη σημασία του παιχνιδιού.

Στο συγκεκριμένο ματς, λοιπόν, ο Ολυμπιακός δεν πηγαίνει ως outsider αλλά δε θα λέγαμε ότι φέρει και τον τίτλο του favorite. Συγκεκριμένα, για να νικήσει θα πρέπει να παίξει καλή περιφερειακή άμυνα και να προσέξει το pick-n-roll του Παναθηναϊκου, απέναντι στο οποίο παραδοσιακά αντιμετωπίζει προβλήματα. Θα χρειαστεί ατομικές ενέργειες, καθώς ο Παναθηναϊκός είναι πολύ καλός στο να αμύνεται απέναντι σε set παιχνίδι. Σημαντικός τομέας είναι πάντα ο έλεγχος των rebounds αλλά και η αξιοποίηση των παικτών-ηγετών. Για αυτό το λόγο, ο Linas Kleiza είναι πολύ σημαντικό να πάρει προσπάθειες με καλές προϋποθέσεις και οι guards να απειλήσουν από την περιφέρεια, έτσι ώστε να ανοίξουν οι διάδρομοι για τον Childress. Επίσης πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα ο Vujcic όταν αμύνεται, γιατί οι παίκτες του Παναθηναϊκού αναμφίβολα θα τον σημαδέψουν. Τέλος, θεωρώ ότι η συμμετοχή του Wafer μπορεί να αποδιοργανώσει τον Παναθηναϊκό που έχει δείξει προβλήματα στο παρελθόν απέναντι σε παίκτες τέτοιου τύπου, ενώ ταυτόχρονα θα τονώσει την ψυχολογία του παίκτη, ο οποίος θα παθιαστεί με την ατμόσφαιρα που θα συναντήσει και με την εμπιστοσύνη που θα του δείξει ο προπονητής σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι. Όπως όλοι ξέρουμε, οι εκπλήξεις πάντα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο σε τέτοιους αγώνες και o Wafer είναι παίκτης που μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα στην άμυνα του Παναθηναϊκού και να δώσει ένα απροσδόκητο πλεονέκτημα στους ερυθρόλευκους.

Σκέψεις... 15/11

1) Μάλλον ελάχιστοι από εμάς είχαν δει τον Brandon Jennings όταν αγωνιζόταν στο Oak Hill Academy. Oι περισσότεροι τον μάθαμε όταν αποφάσισε να κάνει μια μεγάλη πρωτοτυπία για τα αμερικανικά δεδομένα, να φύγει δηλαδή ακριβώς μετά το high school και να έρθει να αγωνιστεί στην Ευρώπη αντί να πάει σε κάποιο κολλέγιο. Προσωπικά, τότε ήμουν περίεργος να δω αυτόν τον παίκτη που σε τόσo νεαρή ηλικία είχε το θάρρος να δοκιμάσει κάτι που άλλοι δεν κάνουν ούτε στα 35 τους. Δυστυχώς, ο Jennings επέλεξε τη Lottomatica Roma για τον ευρωπαϊκό σταθμό της καριέρας του. Λέω δυστυχώς γιατί δεν ήταν εύκολο να παρακολουθήσουμε τον BJ σε ματς του ιταλικού πρωταθλήματος, οπότε έπρεπε να περιοριστούμε στα αντίστοιχα της Euroleague. Από όσα είδα σε αυτά μπορώ να πω ότι δεν εντυπωσιάστηκα. Σαφώς, ο Jennings ήταν ένας πολύ γρήγορος play-maker, με έφεση στο σουτ, ευχάριστος να τον παρακολουθείς καθώς του άρεσε το θεαματικό και up-tempo παιχνίδι, αλλά ίσως ο μεγάλος ντόρος που έγινε γύρω από το όνομα του να μου προκάλεσε υπέρμετρες προσδοκίες.

Όταν μάλιστα το καλοκαίρι έγινε drafted από τους Milwaukee Bucks και όχι από τους πολύ πιο εμπορικούς New York Knicks (όπως εικαζόταν), τότε ήρθαν στην επιφάνεια κάποιες δηλώσεις του που με έκαναν να τον αμφισβητήσω περαιτέρω. Συγκεκριμένα, ο BJ άρχισε να λέει στα media ότι ο Ricky Rubio (no. 5 του draft) ήταν οverrated και τον περίμενε για να δείξει ποιος ήταν καλύτερος.

Στη συνέχεια, βγήκε στον αέρα ένα video που τράβηξε ένας φίλος (?) του Jennings με τη webcam του κατά τη διάρκεια μιας online συνομιλίας τους και στο οποίο ο παίκτης των Bucks κατακεραυνώνει πραγματικά τους NY Knicks, τον Chris Duhon (play-maker των Knicks), το Ricky Rubio κλπ. Δεν είναι ότι έχει απαραίτητα άδικο σε αυτά που λέει. Ο τρόπος του, ωστόσο, καθώς και το γεγονός ότι ένας "άγουρος" 19χρονος μαινόταν κατά πάντων, μου προκάλεσε μια αρκετά έντονη δυσφορία προς το πρόσωπό του.

'Οταν, πάντως, άρχισαν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις του BJ πολλά στόματα έκλεισαν (μαζί και το δικό μου). Όσοι δεν πείστηκαν ούτε από το εκπληκτικό summer league του, πρέπει να έχουν σταματήσει την κριτική τώρα, μετά τις πρώτες του εμφανίσεις στο υψηλότατο επίπεδο του ΝΒΑ. Συγκεκριμένα, σε μια ομάδα όπου ο φυσικός της ηγέτης Michael Redd απουσιάζει λόγω τραυματισμού και δεν υπήρχε κάποιος αξιόλογος PG για να πάρει πολλά λεπτά συμμετοχής (ο Luke Ridnour είναι καλός παίκτης αλλά δεν πείθει αυτόν τον καιρό), ο Jennings έχει πάρει τα ηνία και με εκπληκτικές εμφανίσεις αναδεικνύεται σε μια από τις εκπλήξεις του πρωταθλήματος, βάζοντας παράλληλα πολύ νωρίς υποψηφιότητα για "Rookie of the Year". Αποκορύφωμα αποτέλεσε η χθεσινή του παράσταση απέναντι στους Golden State Warriors, οι οποίοι μπορεί να μην παίζουν άμυνα και να έχουν πολλά εσωτερικά προβλήματα αλλά αυτό δε μειώνει το κατόρθωμα του BJ. Συγκεκριμένα, ο Jennings σκόραρε 55 (!!) πόντους μαζεύοντας 5 rebounds και μοιράζοντας 5 assists, ενώ είχε 7/8 τρίποντα. Aυτή η επίδοση ήταν η 4η καλύτερη όλων των εποχών για rookie, πίσω από ιερά τέρατα του αθλήματος όπως ο Wilt Chamberlain (2 φορές 58 πόντους), ο Rick Barry και ο Earl Monroe.

Δεν είναι, όμως, μόνο τα στατιστικά που εντυπωσιάζουν όσο κυρίως οι εμφανίσεις του Jennings. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν έχει καμία σχέση με τον παίκτη που είδαμε πέρυσι στην Ευρώπη. Φαίνεται πολύ πιο κατασταλαγμένος, έχει αναλάβει το ρόλο του ηγέτη έστω και σε μια μέτρια (όχι κακή) ομάδα του ΝΒΑ, έχει πάρα πολύ αγωνιστικό θράσσος (μερικές φορές υπερβολικά πολύ), διαθέτει κάθε είδους σουτ (off the dribble, off the screen, pull-up jumper, floaters, catch n' shoot κλπ.) και έχει ποσοστό σχεδόν 50%! Γενικά εξελίσσεται εντυπωσιακά και με κάνει να αναρωτιέμαι τι στατιστικά θα μπορούσε να έχει στο up-tempo παιχνίδι του Mike D' Antoni αντί για το πιο control μπάσκετ του Scott Skiles. Όσοι δε με πιστεύετε, θα σας παραπέμψω στα επόμενα παιχνίδια των Bucks και σας εγγυώμαι ότι θα αλλάξετε γνώμη.

2) Για όσους ενδιαφέρονται, έχει ξεκινήσει και η ψηφοφορία για την ανάδειξη των All-Stars που θα αγωνιστούν στο All-Star Game στο Dallas το 2010. Μπορείτε αφού φτιάξετε account στο ΝΒΑ κλπ. να ψηφίσετε εδώ. Αντιρρήσεις εγέρθηκαν για το πρόωρο της ανάρτησης του ψηφοδελτίου. Με μόλις 2 βδομάδες αγώνων, πιστεύω και εγώ ότι είναι πολύ νωρίς για να βγουν υποψηφιότητες καθώς δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα και όλοι θα ψηφίσουν είτε έχοντας ως κριτήριο την περσινή σεζόν είτε με τα περιορισμένα και πιθανώς παραπλανητικά σε βάθος χρόνου που έχουμε δει εώς τώρα.

Προσωπικά, πάντως, διαφωνώ και με το συγκεκριμένο τρόπο ανάδειξης των παικτών που θα αγωνιστούν στο πιο ελεύθερο και εντυπωσιακό μπασκετικό event της χρονιάς. Το να αφήνεις την επιλογή των βασικών απολύτως στα χέρια του κοινού καταλήγει σε φαινόμενα Allen Iverson, που είναι μεν ένας από τους πιο ευχάριστους παίκτες για να παρακολουθείς, όμως η συνεχόμενη κλήση του στα All-Star Games παρά τη φθίνουσα πορεία της καριέρας του είναι μεγάλη αδικία για άλλους παίκτες όπως ο Deron Williams για παράδειγμα. Πάλι καλά να λέμε, που δεν είναι υποψήφιος ο Yi Jianlian γιατί θα έσπευδε όλο το "φιλοθεάμον" κοινό της Κίνας να τον αναδείξει σε All-Star του ΝΒΑ και είναι κάτι που πιστεύω κανένας μας δε θα άντεχε. Ίσως το ΝΒΑ να έπρεπε να βρει ένα συνδυαστικό σύστημα, για παράδειγμα, μεταξύ δημοσιογράφων, παλαιών παικτών, προπονητών και του κοινού για να αναδεικνύει τους αστέρες του και να τους επιβραβεύει για τις επιδόσεις τους. Το παρόν σύστημα, πάντως, είναι άδικο και για αυτό θα συμβούλευα όποιον ψηφίσει να προτιμήσει τους καλύτερους (όσο και αν θέλω να δω ανάλογες στιγμές με Shaq και D12 να χορεύουν).

3) Αφού, λοιπόν, είπαμε αυτά τα ωραία για το ΝΒΑ, ας επιστρέψουμε λίγο στη μιζέρια της Α1. Συγγνώμη αν χαλάω (για μια ακόμα φορά) την ονειρικά πλασμένη εικόνα που μας έχουν παρουσιάσει τα media για το "καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης" αλλά απέχουμε έτη φωτός από αυτό. Αυτό το Σαββατοκύριακο δεν έγινε αγωνιστική στα γήπεδα της Α1 λόγω της απεργίας του ΠΣΑΚ. Όπως είπε και ο Β.Α. στο shoutbox, τα αιτήματα των αθλητών είναι απολύτως σεβαστά και λογικά. Όταν εμείς μιλήσαμε για απαξίωση της Α1, δεν εννοούσαμε ότι διαφωνούμε με τις απαιτήσεις του ΠΣΑΚ, ούτε φυσικά με τις κινητοποιήσεις του για διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων των μελών του.

Παρ' όλα αυτά, δεν μπορώ να κατανοήσω την απορία του φίλου D.K. στο shoutbox (αλλά και άλλων εκτός αυτού). Δηλαδή, ένα πρωτάθλημα δεν απαξιώνεται άμα δε γίνονται αγώνες λόγω απεργιών (έστω και δικαιολογημένων)? Δεν απαξιώνεται όταν οι θεατές δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν παιχνίδια 2 εκ των κορυφαίων ομάδων στην Ευρώπη από την τηλεόραση, γιατί κανένας δεν είχε την ευαισθησία να βρει μια λύση στα δικαιώματα? Δεν απαξιώνεται όταν στάζουν σκεπές και πλημμυρίζουν γήπεδα και έχουμε ανθρώπους με σφουγγαρόπανα να τρέχουν για να συνεχιστεί ο αγώνας του πρωταθλητή Ευρώπης? Δεν απαξιώνεται όταν ομάδες δεν πληρώνουν, όταν τους απαγορεύεται να συμμετέχουν με ξένους και κάνουν εράνους για να σωθούν? Δεν απαξιώνεται όταν βλέπουμε άδεια γήπεδα γιατί κάποιοι κανίβαλοι παίζουν ξύλο στις κερκίδες ή βάζουν φωτιά σε πάγκους ομάδων? Δεν απαξιώνεται όταν έχουμε γήπεδα σαν του Αιγάλεω, τα οποία είναι χειρότερα και από σχολικά γυμναστήρια?

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται κάποιος να μη βλέπει όλα αυτά. Όπως και δεν καταλαβαίνω την επιθυμία-ευχή να μη γίνουν 10 αγωνιστικές. Είναι ανθρώπινο να δημιουργούνται προβλήματα μεταξύ εργαζομένων, οπαδών και γενικά μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων σε ένα high profile άθλημα όπως το μπάσκετ. Είναι, ωστόσο, θλιβερό, απαξιωτικό και αναχρονιστικό να μη γίνεται καμία προσπάθεια από τις μπασκετικές αρχές ή τελοσπάντων οποιονδήποτε αρμόδιο να επιλυθούν τέτοια ζητήματα, που πλήττουν διαρκώς το άθλημα. Εμείς εδώ εξετάζουμε το αποτέλεσμα και δε θέλουμε να μπούμε σε λογικές παραγόντων, υπουργών και σε άλλες μικρότητες. Θέλουμε να βλέπουμε μπάσκετ, να το απολαμβάνουμε και όταν αυτό δε γίνεται έστω και ως αποτέλεσμα μιας δικαιολογημένης απεργίας, το θεωρούμε λογικά απαξίωση νομίζω.

P.S. Όταν κάναμε αυτό το blog, ήταν επειδή είχαμε βαρεθεί όλη αυτήν την αρρωστημένη ατμόσφαιρα που επικρατεί στην Ελλάδα με τους παράγοντες, τις διενέξεις, ποιος έχει δίκιο, ποιος έχει άδικο. Δε μας αφορούν αυτού του είδους τα εξωαγωνιστικά, ειδικά στο βαθμό και τη συχνότητα με την οποία διαδραματίζονται στη χώρα μας. Δε θέλουμε να μπούμε σε τέτοιες λογικές, ούτε να ασχοληθούμε με κάτι τέτοιο και για αυτό δεν έχετε δει (και ούτε θα δείτε) κείμενα για τέτοια γεγονότα από εμάς. Όλα αυτά δε μας αρέσουν και θα τα αποφεύγουμε.

A1 Games of the Week: 2η αγωνιστική

Ολυμπιακός-Μαρούσι 86-77

Όπως το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, έτσι και τώρα ο Ολυμπιακός κλήθηκε να αντιμετωπίσει έναν αξιόμαχο αντίπαλο επιπέδου Euroleague, το Μαρούσι. Οι κερκίδες του ΣΕΦ ήταν άδειες καθώς ο Ολυμπιακός ήταν τιμωρημένος από τους περσινούς τελικούς με τον Παναθηναϊκό, η ώρα ήταν 2 το μεσημέρι και το Μαρούσι είχε δύο σημαντικότατες απουσίες, το Μιχάλη Πελεκάνο και τον Κώστα Καϊμακόγλου, κοινώς όλοι ήμασταν έτοιμοι να δούμε μια εύκολη επικράτηση των "ερυθρολεύκων", οι οποίοι μάλιστα την έψαχναν κιόλας για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από τη βαριά ήττα που υπέστησαν στην Ισπανία μεσοβδόμαδα. Τι είδαμε τελικά? Κάτι τελείως διαφορετικό...

Ο Ολυμπιακός μπήκε πιο δυνατά στο ματς, έχτισε μια διαφορά 10-12 πόντων την οποία έχανε κατά διαστήματα και έφτασε τελικά να πάρει το ματς στα τελευταία 4-5 λεπτά χάρη στον επιθετικό οίστρο του Linas Kleiza. Εξετάζοντας, τώρα, σε βάθος τον αγώνα μπορούμε να πούμε ότι αυτή η νίκη ήρθε πολύ δύσκολα και αγχωτικά. Το Μαρούσι, ενθουσιασμένο από την πρώτη του νίκη στη Euroleague και απαλλαγμένο από το άγχος αφού του έλειπαν πολύ σημαντικοί παίκτες, δεν το έβαλε κάτω, πίστεψε στο ματς και παραλίγο να δικαιωθεί. Ο Ολυμπιακός από την άλλη για 2ο συνεχόμενο παιχνίδι δεν ικανοποίησε, έδειξε υπερβολικά αγχωμένος και επιπόλαιος, δεν έπαιξε καλή άμυνα στο μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού και θα πρέπει να ευχαριστεί τον "ατομιστή" (όπως τον έχουν βαφτίσει πολλοί) Kleiza που δεν επέτρεψε να γίνει η πρώτη "γκέλα" μέσα στο ΣΕΦ.

Γενικά, οι ερυθρόλευκοι αποπνέουν τον αέρα της ομάδας που δεν έχει βρει πατήματα, που δεν ξέρει καλά καλά τι στυλ παιχνιδιού θέλει να παίξει, που έχει αρκετούς ρόλους συγκεχυμένους στο μυαλό των παικτών και που δέχεται πίεση από όλον τον κόσμο καθώς φέτος φαίνεται ότι απαγορεύεται να χάνει. Αυτήν την κατάσταση ενέτεινε και η φημολογία ότι ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος επέβαλε πρόστιμο στην ομάδα μετά την ήττα στην Ισπανία, ενέργεια της οποία η λογική αν μη τι άλλο είναι αμφιλεγόμενη. Κοιτάζοντας, πάντως, το παιχνίδι αυτό καθ'εαυτό (τα προβλήματα και την εν γένει κατάσταση στον Ολυμπιακό θα τη δούμε σε άλλο άρθρο μέσα στη βδομάδα) μπορούμε να πούμε ότι οι κόκκινοι ψάξανε το Σχορτσιανίτη (16pts 6rebs 1stl 1bl) μέσα στη ρακέτα στην επίθεση και αυτός τους δικαίωσε.

Το πρόβλημα, ωστόσο, ήταν ότι τον... ψάχνανε και στην άμυνα καθώς εκεί χτύπαγε συστηματικά το Μαρούσι με τον εξαιρετικό Jared Homan (23 pts) αλλά και τους πολύ καλούς και δραστήριους Levon Kendall και Δημήτρη Μαυροειδή, οι οποίοι πήραν αρκετά επιθετικά rebounds καταδεικνύοντας την αδυναμία του Ολυμπιακού στο συγκεκριμένο τομέα. Το Μαρούσι, μάλιστα, επέστρεψε και από το -12 στο οποίο έφτασε ο Ολυμπιακός στα τέλη της 3ης περιόδου με ένα υπερβολικό αντιαθλητικό foul υπέρ του Kleiza και μια τεχνική ποινή που ακολούθησε στον πάγκο των κιτρινόμαυρων. Φάνηκε να μένει από δυνάμεις, όμως, στο τέλος (απόρροια και της ταλαιπωρίας του ταξιδιού στη Σλοβενία), δεν είχε σωστές επιλογές στην επίθεση και του έλειψαν πολύ οι 2 παίκτες που προαναφέραμε στα κρίσιμα σημεία, όπου θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να κλέψει και τη νίκη.

Αυτά τα χαρακτηριστικά, που έλειψαν από το Μαρούσι, φαίνεται ότι είχε ο Linas Kleiza (27pts 7rebs), ο οποίος στο τέλος του αγώνα με προσωπικές ενέργειες πήρε πάνω του τον Ολυμπιακό και επέφερε μια (προσωρινή?) ηρεμία στις τάξεις της ομάδας. Σημαντικές βοήθειες υπήρχαν για ένα ακόμα παιχνίδι και από τον Josh Childress (15pts 7rebs 3stls). Αντίθετα ο Von Wafer μπήκε για μόλις 8 λεπτά, έβαλε 4 πόντους και ακόμα δεν μπορεί να προσαρμοστεί (χωρίς βέβαια και η ομάδα να δείχνει μεγάλη διάθεση να τον... "προσαρμόσει" στα πλάνα της). Το παιχνίδι του Ολυμπιακού σε πολλά σημεία είναι άναρχο, η περσινή άμυνα δεν υπάρχει πλέον, τα νεκρά διαστήματα είναι πολλά, η ψυχολογία στο ναδίρ (ίσως και αδικαιολόγητα), τα προβλήματα στο αμυντικό rebound κάνουν την εμφάνιση τους, ενώ και τα μηνύματα από το ΟΑΚΑ και τις εντυπωσιακές εμφανίσεις του Παναθηναϊκού προσθέτουν ένα επιπρόσθετο βάρος στις πλάτες των παικτών και κυρίως του Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος μένει να δούμε αν μπορεί τελικά να ενσωματώσει όλα αυτά τα τεράστια ταλέντα, να δώσει έναν πιο γρήγορο και ευχάριστο ρυθμό στην ομάδα και φέρει ξανά την ηρεμία που χρειάζεται ένα σύνολο για να προχωρήσει απερίσπαστο στη διεκδίκηση τίτλων.

MVP: Linas Kleiza

Stats

ΠΑΟΚ-Άρης 83-48

Το άλλο derby της αγωνιστικής, έγινε στην Πυλαία μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Άρη. Βέβαια, από τη στιγμή που ξεκίνησε το παιχνίδι και ο ΠΑΟΚ πήρε τη διαφορά, υπήρχε μια μόνο ομάδα στο παρκέ. Ο Άρης σε κανένα σημείο δεν μπόρεσε (ούτε προσπάθησε) να επιστρέψει στον αγώνα και έτσι ήρθε η μεγαλύτερη διαφορά σε μεταξύ τους derby.

Μετά το ματς με τον Ολυμπιακό, είχαμε γράψει ότι ο Φώτης Κατσικάρης ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να ξανακάνει τον Άρη, "Αυτοκράτορα", όμως φαίνεται ότι αυτός ο θρόνος (ή έστω και τα σκαλοπάτια μπροστά του) είναι ακόμα πολύ μακριά. Είναι ο ΠΑΟΚ, τόσο καλύτερη ομάδα? Όχι. Απλά είναι δουλεμένος. Ο Σούλης Μαρκόπουλος, συνεχίζει την καλή δουλειά που έκανε στο Μαρούσι και έκανε απλά πράγματα που του έφεραν αυτήν την εύκολη νίκη. Γνωρίζοντας, ότι ο Άρης δεν έχει ποιοτική frontline, έφθειρε τον Andrew Betts με fouls, ανάγκασε τους κίτρινους σε μακρινά σουτ (μερικά υπό πολύ άσχημες προϋποθέσεις), έτρεξε στον αιφνιδιασμό και τελείωσε το ματς από την πρώτη περίοδο. Από εκεί κι ύστερα δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε. Ο Άρης δεν είναι ομάδα, ο καθένας έκανε ότι ήθελε στο παρκέ, ενώ και μετά τη μεγάλη διαφορά και με τον κόσμο να πιέζει αφόρητα στην Πυλαία, δεν έδειξε διάθεση να αντιδράσει. Ο Φώτης Κατσικάρης, παρακολουθούσε περίλυπος από τον πάγκο και μάλλον αναρωτιόταν από πού πρέπει να ξεκινήσει για να κάνει τους παίκτες του, ομάδα του.

Από το δικέφαλο, ξεχώρισε φυσικά ο Chris Monroe, που με 18 πόντους 5 rebounds και 5 assists ήταν ο πρωταγωνιστής ενώ εξαιρετικός ήταν και ο Παναγιώτης Καυκής στην 1η περίοδο, οπότε και χτίστηκε η διαφορά που έκανε τον αγώνα πιο εύκολο. Αξιόπιστοι ήταν και ο Kenny Gregory και ο Predrag Drobnjak. Στον αντίποδα, δεν ξεχώρισε κανείς. Επειδή όμως κάποιος έπρεπε να πάρει περισσότερες προσπάθειες, ο Andrew Betts είχε 15 πόντους και ακολούθησε ο Jeremy Richardson με 12.

Το συμπέρασμα? Οσον αφορά στον ΠΑΟΚ, η δουλειά του προπονητή φαίνεται στο παρκέ. Είναι αλήθεια, πάντως, ότι οι παίκτες βρέθηκαν σε ιδανική μέρα και αναρωτιόμαστε τι θα γίνει όταν δε θα είναι όλα τόσο ρόδινα. Οσον αφορά στον Άρη, ο Juan Dixon και ο Jeremy Richardson είναι αρκετά καλοί παίκτες. Το ίδιο και ο Aaron Miles και ο Kee-Kee Clark. To πρόβλημα, ωστόσο, εστιάζεται στους ψηλούς όπου υπάρχει μόνο ο Betts και ο Ντικούδης (τραυματίας) που μπορούν να αγωνιστούν κοντά στο καλάθι. Αν λοιπόν ο Άρης δε βρει κι άλλες λύσεις στη frontline (προσπαθεί εδώ και μερικές εβδομάδες χωρίς αποτέλεσμα να επαναποκτήσει το Massey) τότε το μέλλον του για φέτος είναι αβέβαιο.

MVP: Chris Monroe

Stats