Η καθυστέρηση του αναπόφευκτου

Οι τελικοί του φετινού πρωταθλήματος της Α1 είναι πλέον προ των πυλών, αφού όμως πρώτα παρακολουθήσαμε 2 πολύ ενδιαφέροντα ματς. Τα δεύτερα παιχνίδια της φάσης των ημιτελικών δεν είχαν καμία σχέση με τα πρώτα. Οι δύο καλύτερες ελληνικές ομάδες επικράτησαν ξανά των δύο outsiders, όμως αυτή τη φορά δυσκολεύτηκαν πολύ για να το καταφέρουν.

Στην Κυψέλη ο Παναθηναϊκός μπόρεσε να πάρει διαφορά στο ημίχρονο, όμως στη συνέχεια χαλάρωσε αρκετά, εμφάνισε αμυντικές αδυναμίες και απέτυχε στο να διατηρήσει τον έλεγχο του ρυθμού, επιτρέποντας έτσι στο μαχητικό Πανελλήνιο να βρει λύσεις μέσω των Χαραλαμπίδη (ο οποίος πρέπει οπωσδήποτε φέτος να συμπεριληφθεί στην προεπιλογή της Εθνικής) και Βουγιούκα (που έχει σημειώσει μεγάλη μπασκετική ωρίμανση τον τελευταίο χρόνο). Το παιχνίδι κρίθηκε στα τελευταία λεπτά και ο Πανελλήνιος θα μπορούσε κάλλιστα να είχε νικήσει αν παρουσιαζόταν ελάχιστα πιο ψύχραιμος και οργανωμένος στην τελευταία αμυντική κατοχή του (που κατέληξε στο αφύλακτο τρίποντο του Nicholas). Φυσικά αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί και αντίστροφα, υπό την έννοια ότι ο Παναθηναϊκός πήγε λίγο-πολύ να "χαρίσει" το ματς στην ομάδα της Κυψέλης με το χαζό foul του Tepic και τις ασυνήθιστα κακές άμυνές του στα τρίποντα του Smith.

Στο Μαρούσι παρακολουθήσαμε ένα ακόμα πιο αμφίρροπο και σκληρό ματς, όπου η ομώνυμη ομάδα έμοιαζε να πλησιάζει στη νίκη λίγο πριν το τέλος, όμως η αποκαρδιωτική έλλειψη καθαρού μυαλού σε συνδυασμό με καθοριστικά και "ψυχωμένα" plays από τους ερυθρόλευκους έδωσαν το παιχνίδι στον Ολυμπιακό. Το Μαρούσι πάντως έπαιξε σε γενικές γραμμές ωραίο μπάσκετ, με αρκετή κινητικότητα και όμορφες πάσες και διεισδύσεις στη ρακέτα, ενώ ο Ολυμπιακός προτίμησε τον πότε ασφαλή, πότε προβλέψιμο και "κουρασμένο" δρόμο της συνεχούς τροφοδότησης του Σχορτσιανίτη στο low post. Τα σχήματα του Γιαννάκη με 3 κοντούς είχαν και πάλι την τιμητική τους, με τον Penn να παίζει 36 (!) λεπτά και τον Teodosic να επιδεικνύει κατά διαστήματα έλλειψη σιγουριάς στις επιλογές του. Ο Vujcic έδωσε πολλές βοήθειες και στις 2 μεριές του παρκέ, ενώ ο Kleiza έδειξε πόσο μεγάλος παίκτης είναι αφού μίλησε όταν έπρεπε (αν και έχει κάνει βήματα στο νικητήριο καλάθι).

Οι 2 σειρές πλέον αναμένεται, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, να ολοκληρωθούν το Σαββατοκύριακο με τα τρίτα ματς, οδηγώντας μας βέβαια στη σειρά που περιμένουμε να δούμε από τον Οκτώβριο, το best-of-5 των τελικών, στο οποίο και ενδέχεται να κριθούν καριέρες και υστεροφημίες.

Προχωρώντας, είναι μία καλή ευκαιρία πιστεύω για την κατάθεση ενός ευρύτερου σχολίου για το πρωτάθλημα της Α1, το οποίο για μία ακόμα χρονιά κινήθηκε στα πλαίσια που αναμέναμε.

Το ελληνικό πρωτάθλημα σε γενικές γραμμές είναι ικανοποιητικού επιπέδου εντός παρκέ. Στα περισσότερα παιχνίδια του παίζεται σκληρό και ανταγωνιστικό μπάσκετ, με συνέπεια το ενδιαφέρον του θεατή για την έκβασή τους να παραμένει αμείωτο καθ' όλη τη διάρκειά τους. Η ποιοτική στάθμη από αγώνα σε αγώνα και από αγωνιστική σε αγωνιστική έχει προφανώς διακυμάνσεις, όμως συνολικά μπορώ να πω ότι το εντός παρκέ προϊόν μπορεί κάλλιστα να προσελκύσει ένα μέσο fan του αθλήματος. Υπάρχουν αρκετοί καλοί Έλληνες και ξένοι παίκτες και προπονητές, εγείροντας έτσι ισχυρό επιχείρημα για την κατάταξη του πρωταθλήματός μας στην 3η θέση παγκοσμίως με βάση το καθαρά αγωνιστικό επίπεδο.

Φανταστείτε, λοιπόν, πόσο πιο ελκυστικό θα μπορούσε να γίνει, αν διέθετε έστω και ένα ψήγμα οργάνωσης και αξιοπιστίας. Πλέον έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου θεωρούμε φυσιολογικότατα και καθημερινά φαινόμενα όλα τα παρακάτω (τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά):

• απλήρωτους παίκτες (βλ. σχεδόν κάθε ομάδα εκτός από Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και Κολοσσό) που εναλλάσσονται κάθε μήνα και κατά συνέπεια υποβαθμίζουν αφάνταστα το προϊόν που παρουσιάζει μία ομάδα στο παρκέ
• γήπεδα τεχνολογίας δεκαετίας του '90, για να μην πω του '80 (βλ. τα ΑΘΛΙΑ κλειστά των Πανελληνίου, Πανιωνίου, κτλ.)
• ομάδες που δεν έχουν καμία θέση στο πρωτάθλημα λόγω επαναλαμβανόμενων οικονομικών ατασθαλιών που παρόλα αυτά συνεχίζουν να συμμετέχουν αριστίνδην (βλ. ΑΕΚ)
• ο χουλιγκανισμός να μένει συνεχώς ατιμώρητος, αποθαρρύνοντας σε ΤΕΡΑΣΤΙΟ βαθμό τον απλό κόσμο από το να πάει στο γήπεδο
• μηδενική αίσθηση του marketing και του promotion του μπασκετικού προϊόντος από τις περισσότερες ομάδες
• μία διοργανώτρια αρχή (ΕΣΑΚΕ) που αποτελεί ντροπή για τον αθλητισμό (τον παγκόσμιο, γιατί για τον ελληνικό είναι αυτό που του αξίζει) και πρεσβεύει την προχειρότητα και έλλειψη κοινής λογικής στα πάντα (από το διαγωνισμό καρφωμάτων στο All-Star Game, μέχρι τις ακατανόητες απαγορεύσεις αναφορικά με τη μετανάστευση στο εξωτερικό Ελλήνων παικτών)

Φυσικά ξεχνάω πολλά ακόμα, όμως η ουσία συχνά βρίσκεται στα πιο απτά πράγματα. Αν βάζαμε, ας πούμε, 100 Λιθουανούς ή Σέρβους fans του μπάσκετ να παρακολουθήσουν μία αγωνιστική της Α1 και μία αγωνιστική της Liga ACB της Ισπανίας και τους προκαλούσαμε να διαλέξουν ποιο από τα 2 πρωταθλήματα θα προτιμούσαν να παρακολουθούν εφεξής, είναι βέβαιο ότι ποσοστό μεγαλύτερο του 95% θα διάλεγε την ACB, και αυτό δε θα οφειλόταν πρώτιστα στο αγωνιστικό προβάδισμα των Ισπανών. Τουναντίον. Απλά συγκρίνετε αυτό με αυτό. Ή αυτό με αυτό.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι στη δύσκολη εποχή που διανύουμε είναι δύσκολο να αλλάξουν στο άμεσο μέλλον οι τύχες του ελληνικού πρωταθλήματος, εφόσον το τελευταίο έχει ήδη φτάσει σχεδόν στον πάτο της οργανωτικής και οικονομικής εξαθλίωσης. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι με προσεκτική διαχείριση της έμψυχης και άψυχης περιουσίας αυτού και των ομάδων του δε θα μπορούσε να επέλθει μία κάποια σταθερότητα, ισονομία και ισορροπία, που θα έφερνε και το πολυπόθητο στοιχείο της απροβλεψιμότητας σε μία διοργάνωση τους φιναλίστ της οποίας γνωρίζουμε κάθε φορά πριν καν αρχίσει η σεζόν.

Top 16 Watch: Week 3

Ολυμπιακός - Cibona 78-75

Ο Ολυμπιακός κινδύνεψε πολύ περισσότερο του αναμενομένου στο ματς της Τετάρτης, όμως τελικά η κλάση και η εμπειρία των παικτών του δεν επέτρεψαν να σημειωθεί μία πολύ μεγάλη έκπληξη.

Αυτό που παραλίγο να καταδικάσει τον Ολυμπιακό, ήταν και αυτό που οδήγησε τελικά στην επικράτησή του. Και αυτό ήταν τα πάρα πολλά επιθετικά rebounds από τις πάρα πολλές χαμένες βολές. Η χαρακτηριστική αδυναμία της Cibona να επωφεληθεί ουσιαστικά από την απαράδεκτη (για ομάδα τέτοιου επιπέδου) ανικανότητα του Ολυμπιακού από τη γραμμή, επέτρεψε στην ελληνική ομάδα να ανανεώνει συχνότατα τις επιθέσεις της και να ψάχνει περισσότερο το καλό σουτ.

Και το ψάξιμο του καλού σουτ στα κρίσιμα σημεία του ματς ήταν μία αναγκαιότητα, καθώς η διαρκής ζώνη των Κροατών εγκλώβιζε κατά διαστήματα τον Ολυμπιακό, εφόσον επεδίωκε να του αφαιρέσει το δυνατό φετινό του στοιχείο, το γρήγορο transition game. Όποτε δεν μπορούσε να βγάλει τον αιφνιδιασμό, η κροατική άμυνα μοιραία προλάβαινε και "έκλεινε", με συνέπεια να καθυστερεί και να γίνεται προβλέψιμη η ελληνική επίθεση.

Ευτυχώς όμως για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, υπήρχε στο παρκέ ο εξαιρετικός Nikola Vujcic, που έκανε μία από τις πιο ουσιαστικές και καταλυτικές εμφανίσεις του από τότε που ήρθε στον Ολυμπιακό. Ο Κροάτης center έπαιρνε συνεχώς ιδανικές θέσεις κοντά στο καλάθι, δε δίσταζε καθόλου όταν έπρεπε να εκτελέσει, έδινε (όπως πάντα) καλές πάσες και εξασφάλιζε σημαντικά rebounds. Και όλα αυτά σε 16 μόλις λεπτά. Άξιοι συμπαραστάτες του επιθετικά ο Σχορτσιανίτης (ειδικά στο 1ο δεκάλεπτο) και ο Μαυροκεφαλίδης, που έδειξε ξανά πως ό,τι του λείπει σε δύναμη το έχει σε ισορροπία σώματος και σωστή χρήση των ποδιών στο post (το λεγόμενο footwork).

Ο αντίλογος, βέβαια, για την επίδραση των ψηλών του Ολυμπιακού στο ματς βρισκόταν στην άμυνα, όπου η Cibona σωστά επέμενε να χρησιμοποιεί τους προσωπικούς αντιπάλους των Vujcic και Sofo στα pick-n-rolls της, έχοντας ως χειριστές της μπάλας τον Gordon (κυρίως) και τον Tomas. Σε αυτά τα pick-n-rolls ορισμένες φορές αντιδρούσαν ο Sofo υπέρ του δέοντος επιθετικά (με υπερβολικά hedge-outs που άφηναν ελεύθερο τον ψηλό της Cibona που ρόλαρε στο καλάθι) και ο Vujcic σχετικά παθητικά (δίνοντας χώρο στον Gordon να εκτελεί), με συνέπεια να εκτίθεται η ελληνική άμυνα και να αναγκάζονται να έρχονται σε βοήθεια οι άλλοι ψηλοί του Ολυμπιακού, δημιουργώντας με τη σειρά τους κροατικές ευκαιρίες για αποκομιδή σκορ ή fouls.

Τα αμυντικά rotations του Ολυμπιακού βελτιώθηκαν βέβαια πολύ προς το τέλος, "κλείνοντας" τους Κροάτες και εξωθώντας τους σε δύσκολα σουτ, αλλά η εκμετάλλευση των αργών ψηλών του Ολυμπιακού στο pick-n-roll παραμένει ως επιλογή σε κάθε αντίπαλο, και είναι κάτι που θα πρέπει να προσεχθεί και καταπολεμηθεί ώστε να μην αποτελέσει και φέτος βασική αμυντική "ρωγμή", όπως πέρσι με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στους τελικούς.

Από τους υπόλοιπους παίκτες, ο Kleiza ήταν μέτριος και με πολλά νεύρα μέχρις ότου να μιλήσει με το κρίσιμο τρίποντο στο 4ο δεκάλεπτο, οι Παπαλουκάς και Teodosic οργάνωσαν καλά, έδωσαν πολλές assists και ήταν θετικοί (με τον Teodosic να έχει και 5 τρίποντα), ενώ ο Childress επιθετικά ήταν ασταθής, αλλά βοήθησε στο τέλος πολύ στο αμυντικό rebound.

Ο Ολυμπιακός παίζει μεν αύριο με την Καβάλα και την Τετάρτη με τον ΠΑΟΚ για την Α1, αλλά φυσικά προετοιμάζεται ταυτόχρονα πυρετωδώς για τον τελικό του Κυπέλλου το άλλο Σάββατο.

Μαρούσι - Partizan 57-49

Το ματς αυτό ήταν πραγματικά ένα από τα χειρότερα των τελευταίων χρόνων.

Το 1ο ημίχρονο ήταν άθλιο, με τις επιθέσεις των δύο ομάδων να μην μπορούν να λειτουργήσουν ούτε στο ελάχιστο. Η Partizan, μετά την αρχική πλήρη ανομβρία της, χρησιμοποίησε το Vranes στην άμυνα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο (αφήνοντάς τον, δηλαδή, κάτω από το καλάθι) και έτσι δυσκόλευε υπερβολικά το Μαρούσι, τα σουτ του οποίου δεν έμπαιναν με κανένα τρόπο.

Τα τραγικά ποσοστά και των δύο ομάδων συνεχίστηκαν μέχρι και το τέλος. Και όταν ένα ματς περιέχει τόση αστοχία, τότε σχεδόν πάντα καταλήγει να είναι πολύ σκληρό και με νεύρα. Οι physical άμυνες δεν επέτρεπαν σε καμία ομάδα να βρει επιθετικό ρυθμό μέχρι το τελευταίο 10λεπτο, οπότε και μερικές επιθέσεις με καλή κυκλοφορία της μπάλας από το Μαρούσι κατέληξαν σε ελεύθερα και καθοριστικά περιφερειακά σουτ, τιμωρώντας την κακά εφαρμοσμένη ζώνη του Vujosevic.

Η αδυναμία του Αμαρουσίου στο αμυντικό rebound (η Partizan ανακτούσε 1 στα 2 άστοχα σουτ της) τελικά δεν το καταδίκασε, όμως θα πρέπει να εμφανιστεί αρκετά βελτιωμένο σε αυτόν τον τομέα στα επόμενα ματς και ειδικά στο Βελιγράδι, αν θέλει να διεκδικήσει τη νίκη (και κατ' επέκταση την πρόκριση) σε μία από τις δυσκολότερες έδρες του κόσμου.

Σε επίπεδο παικτών ξεχώρισαν για μία ακόμη φορά οι εξαιρετικά αξιόπιστοι Lucas και Homan. Ο πρώτος χρησιμοποίησε το κοντρολαρισμένο παιχνίδι του και τις ξαφνικές επιθέσεις του για να αιφνιδιάζει την κακή on-ball άμυνα της Partizan, ενώ ο δεύτερος έδωσε τις συνήθεις μάχες του κάτω από τα καλάθια και εξουδετέρωσε σε αρκετά σημεία τον παράγοντα Vranes. Άξιος αναφοράς φυσικά και ο Πατ Καλάθης, τα γωνιακά τρίποντα του οποίου φαίνεται ότι διαφεύγουν (ή υποτιμώνται ή αγνοούνται) από το pre-game report όλων των αντίπαλων ομάδων, καθώς και ο πάντα ευέλικτος και δραστήριος Πελεκάνος, τα γρήγορα χέρια του οποίου είχαν και χθες επίδραση σε άμυνα και επίθεση.

Barcelona - Παναθηναϊκός 83-71

Από το ματς του Παναθηναϊκού μπορούν να εξαχθούν κάμποσες μεγάλες αλήθειες:

-- Η φετινή Barcelona είναι μία από τις πιο επιβλητικές και ταυτόχρονα αρμονικές ομάδες που έχει δει η σύγχρονη εποχή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Είναι, μαζί με τις Zalgiris '99, Λιθουανία '03, Παναθηναϊκό '00 και '07 και Maccabi '04 και '05, η πιο διασκεδαστική και ελκυστική ευρωπαϊκή ομάδα που θυμάμαι. Βοηθούμενη από το εκπληκτικό και πλήρες roster της, αγωνίζεται με βάση κάποιες θεμελιώδεις κατευθυντήριες γραμμές και χώρους κίνησης των παικτών, χωρίς να γίνεται καθόλου προβλέψιμη ή να καθυστερεί να αναπτυχθεί. Όλα τα plays της βασίζονται στην πληθώρα επιλογών-διακλαδώσεων και "βγάζει" έξοχα το ατομικό ταλέντο μέσα από την ομαδική συνεργασία, κάτι που ο Παναθηναϊκός ελάχιστες φορές φέτος έχει δείξει πειστικά.

-- Ο Παναθηναϊκός πλέον έχει γίνει εξαιρετικά προβλέψιμος στην επίθεσή του και όσο δυνατή κι αν φαίνεται αυτή κατά καιρούς, δεν αρκεί για να του δίνει σταθερά τη νίκη απέναντι σε ποιοτικούς αντιπάλους. Όλοι ξέρουν ότι οι μισές και παραπάνω επιθέσεις θα ξεκινήσουν με ένα high pick-n-roll του εκάστοτε χειριστή της μπάλας (Διαμαντίδη ή Σπανούλη ή Nicholas) με Pekovic ή Batiste, από το οποίο:

- ο Διαμαντίδης δε θα σουτάρει ποτέ αλλά θα ψάξει την προβλέψιμη πάσα μετά από το drive, η οποία κλέβεται εύκολα από μία ομάδα με αμυντικούς με μακριά χέρια, όπως χθες η Barcelona.
- ο Σπανούλης δε θα επιχειρήσει ποτέ το pull-up jumpshot (δηλαδή δε θα σταματήσει ποτέ απότομα για να σουτάρει, όπως κάνει π.χ. ο Jasikevicius), αλλά θα επιχειρήσει πάντα το δύσκολο drive, ψάχνοντας την επαφή και το σουτ με ταμπλό, το οποίο απέναντι σε έναν αθλητικό, αλτικό και ψηλό αμυντικό όπως ο N'Dong είναι σπάνια αποτελεσματικό.
- ο Nicholas διαφοροποιεί περισσότερο τις επιλογές του και συχνά έχει μεγαλύτερη ευελιξία από τους άλλους δύο, αλλά πρώτον δε βλέπει τόσο καλά το παρκέ όσο οι άλλοι, δεύτερον διαθέτει χειρότερο ball-handling, και τρίτον, όταν είναι ο ίδιος χειριστής, χάνει ο Παναθηναϊκός το γρήγορο catch-n-shoot τρίποντο του Drew, που υπάρχει πάντα ως επιλογή όταν είναι άλλος ο χειριστής.

-- Απέναντι σε ομάδες καλά προετοιμασμένες στην άμυνα, που επιχειρούν να τρέξουν όποτε μπορούν και να επιβάλουν ένα σχετικά γρήγορο ρυθμό με κύριο στοιχείο την ατομική πρωτοβουλία (Ολυμπιακός, Μπαρτσελόνα), ο φετινός Παναθηναϊκός έχει πρόβλημα. Αυτό κατάλαβε ο Obradovic και επιχείρησε να αλλάξει το προφίλ του, αποκτώντας έναν παίκτη όπως ο Haislip, όμως χθες αυτός δεν μπόρεσε να σκοράρει σταθερά και να αποτελέσει διαρκή απειλή, παρότι του δόθηκαν αρκετές ευκαιρίες σε isolation καταστάσεις.

Οι ευθύνες του Obradovic για τη χθεσινή ήττα είναι σίγουρα μεγάλες, εφόσον δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο του αγώνα να βρει τη λύση για τα πολύ άσχημα αμυντικά rotations της ομάδας του. Σίγουρα η Barcelona ήταν για μία ακόμη φορά ιδιαίτερα εύστοχη, όμως ομάδες τέτοιας ποιότητας και με τόσους καλούς σουτέρ στο roster τους, το μόνο που χρειάζονται είναι 2-3 ελεύθερα σουτ για να "ζεσταθούν", και ο Παναθηναϊκός της τα προσέφερε γρήγορα-γρήγορα. Από την άλλη, ο Obradovic δεν μπορούσε να δει ότι η on-ball άμυνα των παικτών του πάνω σε Navarro (5 assists) και Grimau (17 πόντοι, κυρίως από drives) ήταν τραγική. Οι Tepic (που υποτίθεται ότι ήρθε κυρίως ως αμυντικό εργαλείο) και Περπέρογλου είχαν ελάχιστη συνεισφορά στο ματς, ενώ την ίδια στιγμή ο Mickael αποδείκνυε ότι είχε την ευελιξία και την πλάγια ταχύτητα για να μαρκάρει το Διαμαντίδη ή το Σπανούλη.

Στους ψηλούς ο Batiste αγωνίστηκε πολύ δυνατά και αποτελεσματικά και ήταν το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς. Ο Pekovic ως δυνήθως κέρδισε αρκετά fouls, όμως έβαλε μόλις 2 καλάθια εντός παιδιάς, με συνέπεια να μη βρει ποτέ ρυθμό, δεχόμενος γρήγορα double-teams όποτε έπαιρνε την μπάλα στο low post. Από την άλλη, ο "άτεχνος" (στην πραγματικότητα ικανότατος, αθλητικότατος και πολύ καλός αμυντικός και blocker) N'Dong προστάτευε το καταλανικό καλάθι και ο Lorbek έδειχνε για μία ακόμη φορά το πολυσύνθετο επιθετικό ταλέντο του.

Πλέον ο επόμενος αγώνας με την Barcelona στο Ο.Α.Κ.Α, που θα είναι προφανώς do-or-die, θα διεξαχθεί μετά τον τελικό Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε τι είδους ψυχική επίδραση θα έχει το αποτέλεσμα του τελικού στις "πράσινες" ελπίδες για πρόκριση στα knock-out παιχνίδια της Euroleague.

Υ.Γ.: Αν και το έχουμε κάνει πάρα πολλές φορές, δε γίνεται να αγνοήσουμε και αυτήν τη φορά τα συνεχή προσβλητικά, "εξυπνακίστικα", αλαζονικά και γενικότερα χαμηλότατου επιπέδου σχόλια του Φίλιππου Συρίγου. Όταν κατέχεις τόσο σημαντική θέση και σε ακούει τόσος κόσμος, οφείλεις να δείχνεις τη δέουσα σοβαρότητα και το δέοντα σεβασμό προς τους αθλητές και το τηλεοπτικό κοινό. Αν οι συνάδελφοί του δεν έχουν πρόβλημα με τους συνεχείς λαϊκισμούς και προσπάθειές του για αυτοπροβολή, τότε πρέπει τουλάχιστον εμείς να δηλώσουμε ότι η υπομονή μας έχει εξαντληθεί. Αντί για γελοιότητες τύπου "ο Vranes ο καρνάβαλος", "ο Vujosevic δεν ξέρει πώς να καλεί timeout" και άλλα παρόμοια, περιμένουμε (ως αποδέκτες ενός πληρωτέου αγαθού, στην τελική) να ακούσουμε μία σοβαρή μπασκετική ανάλυση. Ξέρουμε ότι το επίπεδο των ελληνικών μεταδόσεων είναι εκ προοιμίου χαμηλό, αλλά πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς...

Euroleague Crash Test

Η φετινή σεζόν της Euroleague μετράει 12 αγωνιστικές, εκ των οποίων οι 2 για το Top 16, και η μάχη για την πρόκριση στους προημιτελικούς και το Final 4 έχει πλέον ανάψει. Θεωρήσαμε, λοιπόν, αναγκαίο να αναλύσουμε το πώς έχουν παρουσιαστεί οι 3 ελληνικές ομάδες μέχρι τώρα, υπό το πρίσμα των προχωρημένων στατιστικών. Συγκεκριμένα, θα παρουσιάσουμε το πώς διαμορφώνονται συγκεντρωτικά οι Four Factors για Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και Μαρούσι μέχρι τώρα στην Euroleague. Πριν συνεχίσουμε, επιβάλλεται να διαβάσετε το σχετικό άρθρο για να κατανοήσετε το σκεπτικό αυτής της σύγκρισης.

Εκτός όμως από τους 4F, το κυριότερο και συγκεντρωτικό ομαδικό στατιστικό στο μπάσκετ είναι το offensive rating (ή offensive efficiency). Τι είναι αυτό;

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη άγνοιας που μπορεί να κάνει κανείς όταν συγκρίνει ομάδες είναι να πει π.χ. "Η Καβάλα σκοράρει 70 πόντους ανά αγώνα, ενώ τα Τρίκαλα σκοράρουν 75 πόντους ανά αγώνα, άρα τα Τρίκαλα έχουν καλύτερη επίθεση από την Καβάλα". Οι ομαδικές επιδόσεις πρέπει να αναλύονται όχι ανά αγώνα, αλλά ανά κατοχή. Η σωστή ερώτηση λοιπόν είναι όχι πόσους πόντους σκοράρουν τα Τρίκαλα σε κάθε ματς, αλλά πόσους σκοράρουν σε κάθε κατοχή. Και αυτό γιατί υπεισέρχεται πάντα ο παράγοντας του "ρυθμού" (pace), δηλαδή του πόσο γρήγορα παίζει μία ομάδα, ή με άλλα λόγια του πόσες κατοχές μπάλας "χρησιμοποιεί" σε κάθε παιχνίδι.

Έστω, π.χ. ότι η Καβάλα παίζει πάντα σε αργό tempo και ξοδεύει μεγάλο μέρος του shot clock της κάθε φορά για να εκτελέσει την επίθεσή (κατοχή) της, δηλ. χρησιμοποιεί ας πούμε 65 κατοχές ανά παιχνίδι. Τότε λέμε ότι η επίθεσή της παράγει (70 π. ανά αγώνα / 65 κατοχές ανά αγώνα) = 1.08 πόντους ανά κατοχή, ή 108 πόντους ανά 100 κατοχές, το οποίο λέγεται offensive rating. Έστω τώρα ότι τα Τρίκαλα πετυχαίνουν τους 75 π. ανά αγώνα παίζοντας γρήγορα και με μικρές επιθέσεις, χρησιμοποιώντας 73 κατοχές ανά αγώνα. Τότε το offensive rating τους θα είναι (75 / 73) * 100 = 103. Βλέπουμε λοιπόν ότι μπορούμε τώρα να συγκρίνουμε την επιθετική απόδοση της Καβάλας και των Τρικάλων επί ίσοις όροις, με αυτήν της Καβάλας να αποδεικνύεται τελικά η πιο αποδοτική.

Σημειώνεται ότι ο αριθμός των κατοχών (possessions) μίας ομάδας σε ένα χρονικό διάστημα υπολογίζεται (κατά προσέγγιση) από τον τύπο POSS = FGA + 0.47 * FTA - OREB + TOV, όπου FGA οι προσπάθειες για σουτ εντός παιδιάς, FTA οι προσπάθειες για βολές, OREB τα επιθετικά rebounds και TOV τα λάθη. Ο τύπος αυτός εκφράζει το γεγονός ότι μία ομαδική κατοχή μπορεί να λήξει (δηλαδή η μπάλα να αλλάξει χέρια) είτε μέσω ενός άστοχου σουτ εντός παιδιάς, είτε μέσω εκτέλεσης βολών (ο συντελεστής 0.47 έχει προκύψει μέσω έρευνας και δε μας ενδιαφέρει εδώ), είτε μέσω λάθους. Τα επιθετικά rebounds αφαιρούνται, καθώς μέσω αυτών απλά παρατείνεται μία ήδη υπάρχουσα κατοχή (δε χάνει δηλαδή η ομάδα την κατοχή).

Σημειώνεται επίσης ότι το defensive rating εκφράζει το πόσους πόντους δέχεται μία ομάδα ανά 100 κατοχές των αντιπάλων της.

Αφού ξεκαθαρίσαμε τα παραπάνω, ας ρίξουμε καταρχήν μία ματιά στο πώς τα έχουν πάει οι επιθέσεις των 3 εκπροσώπων μας στα 12 πρώτα παιχνίδια της Euroleague season.

-- Ο Ολυμπιακός είναι ο καλύτερος και στα 5 μέτρα σύγκρισης, αλλού καθαρά και αλλού οριακά. Έχει την καλύτερη επίθεση (δηλαδή το καλύτερο offensive rating), πετυχαίνοντας 1.17 (!) πόντους ανά κατοχή, σουτάρει πιο αποδοτικά, κάνει τα λιγότερα λάθη, εξασφαλίζει το μεγαλύτερο ποσοστό επιθετικών rebounds και πάει συχνότερα στη γραμμή των βολών, από την οποία είναι αποτελεσματικός.

-- Και οι 3 ομάδες κάνουν λάθος περίπου στο 17% των κατοχών τους, οπότε σε αυτόν τον τομέα υπάρχει σχετική ισορροπία.

-- Ο Παναθηναϊκός δεν παρουσιάζει τη συνέπεια στα σουτ των προηγούμενων χρόνων, με αποτέλεσμα η επίθεσή του να μην είναι στα ιδανικά επίπεδα. Το μεγάλο του πρόβλημα παρουσιάζεται στα επιθετικά rebounds. Το 28.1% σημαίνει ότι από τα 100 άστοχα σουτ του Παναθηναϊκού, στα 28 ανακτά το rebound και ανανεώνει την επίθεση, ενώ στα άλλα 72 η αντίπαλη ομάδα παίρνει το αμυντικό rebound.

-- Το Μαρούσι δεν κερδίζει πολλά fouls για βολές, ούτε ευστοχεί συχνά στις βολές τις οποίες καταφέρνει να κερδίσει.

Ας δούμε τώρα πώς τα πάνε οι 3 ελληνικές ομάδες στα αμυντικά τους καθήκοντα.

Στο από πάνω διάγραμμα φαίνονται οι αποδόσεις στους Four Factors των ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ των 3 ελληνικών ομάδων στα 12 παιχνίδια τους, συν τα defensive ratings των τριών. Όπως είναι λογικό, εδώ το ζητούμενο είναι η μικρότερη δυνατή τιμή, εκτός από το TOV% (αφού θέλεις να αναγκάσεις τον αντίπαλό σου να διαπράξει όσο το δυνατόν περισσότερα λάθη).

-- Το Μαρούσι έχει μακράν τη χειρότερη άμυνα εκ των τριών, και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι επιτρέπει στους αντιπάλους του να σουτάρουν με πολύ καλά ποσοστά (57.4% efg).

-- Στον τομέα των λαθών υπάρχει και εδώ ισορροπία, εφόσον και οι 3 ομάδες εξωθούν τους αντιπάλους τους σε λάθος στο 19% περίπου των κατοχών των τελευταίων.

-- Ο Παναθηναϊκός έχει την καλύτερη άμυνα (όπως άλλωστε ξέρουμε τόσα χρόνια), κρατάει τα shooting ποσοστά των αντιπάλων του στα χαμηλότερα επίπεδα, όμως φαίνεται καθαρά ότι χωλαίνει και στο αμυντικό rebound, εκτός από το επιθετικό, που είδαμε πριν. Και αυτό γιατί επιτρέπει στους αντιπάλους του να του παίρνουν 1 επιθ. rebound για κάθε 2 δικά του αμυντικά. Να δούμε αν ο Haislip θα βοηθήσει στη συνέχεια σε αυτόν τον τομέα, καθώς οι Batiste, Pekovic και Φώτσης δε δείχνουν να τα καταφέρνουν ιδιαίτερα καλά φέτος.

-- Το Μαρούσι κάνει την καλύτερη δουλειά στο να κρατά τους αντιπάλους του μακριά από τη γραμμή των βολών, ενώ ο Ολυμπιακός τη χειρότερη. Οι διαφορές πάντως σε αυτόν τον τομέα δεν είναι μεγάλες.

Εδώ είναι μία καλή ευκαιρία να εξηγήσουμε γιατί η σύγκριση απόλυτων αριθμών rebounds δεν έχει νόημα, και γιατί η χρήση των rebounding ποσοστών είναι απείρως προτιμότερη. Κοιτάζοντας στα συνήθη ομαδικά στατιστικά της Euroleague βλέπουμε ότι το Μαρούσι είναι 15ο στις 16 συνολικά ομάδες του Top 16 στα αμυντικά rebounds ανά αγώνα, με μόλις 20.6. Αυτό όμως δε μας λέει τίποτα για την ικανότητα του Αμαρουσίου στα αμυντικά rebounds, εφόσον αυτό δεν έχει τη δυνατότητα να συλλέξει μεγάλο αριθμό αμυντικών rebounds, αφού όπως είδαμε η άμυνά του επιτρέπει στους αντιπάλους να σουτάρουν με πολύ καλά ποσοστά, με συνέπεια να μην υπάρχουν πολλά διαθέσιμα rebounds στο καλάθι του προς περισυλλογή.

Βλέπουμε όμως από το διάγραμμα ότι το Μαρούσι επιτρέπει στους αντιπάλους του να έχουν ORB% μόλις 28.6%. Δηλαδή, το Μαρούσι εξασφαλίζει περίπου 71 από τα 100 δυνητικά (ή διαθέσιμα) αμυντικά rebounds, τη στιγμή που ο ΠΑΟ και ο ΟΣΦΠ εξασφαλίζουν μόλις 68 και 69 αντίστοιχα, ενώ έχουν απόλυτο μέσο όρο αμυντικών rebounds 22.4 και 23.7 αντίστοιχα (δηλαδή μεγαλύτερους από το 20.6 του Αμαρουσίου)! Άρα η πραγματικότητα είναι ότι το Μαρούσι είναι καλύτερο φέτος στα αμυντικά rebounds από Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στην Euroleague.

Ας δούμε τώρα ένα τελευταίο διάγραμμα που εξετάζει τη διαφορά (μέσω της πράξης της αφαίρεσης) ανάμεσα στην επιθετική και αμυντική επίδοση κάθε ομάδας στους 5 τομείς.

-- Παρατηρούμε την κυριαρχία του Ολυμπιακού σε συνολική απόδοση στο παρκέ, με overall rating +14.7, που σημαίνει ότι σε 100 κατοχές θα βάλει 15 παραπάνω πόντους απ' ότι θα δεχτεί σε 100 αντίπαλες κατοχές. Το overall rating, δηλαδή το (off. rating - def. rating), ουσιαστικά μας προσφέρει μία καλή εικόνα για το πόσο καλή είναι πραγματικά μία ομάδα. Ο Παναθηναϊκός ακολουθεί από όχι και τόσο μακριά, ενώ το Μαρούσι έχει χειρότερη άμυνα απ' ότι επίθεση.

-- Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στα σουτ και στα λάθη, με τον Ολυμπιακό να σουτάρει καλύτερα και να κάνει λιγότερα λάθη συγκριτικά με τους αντιπάλους του απ' ότι οι άλλες 2 ελληνικές ομάδες. Αξίζουν οπωσδήποτε συγχαρητήρια στο Γιαννάκη για την εξαιρετική αυτή εικόνα των "ερυθρολεύκων" φέτος.

-- Το Μαρούσι σουτάρει χειρότερα από τους αντιπάλους του, αλλά τουλάχιστον κάνει λιγότερα λάθη από αυτούς.

-- Για άλλη μία (τελευταία) φορά θα τονίσουμε το πρόβλημα του Παναθηναϊκού στα rebounds, που φαίνεται πιο καθαρά από ποτέ εδώ, καθώς επιτρέπει στους αντιπάλους του να είναι καλύτεροι στο επιθ. rebound απ' ότι ο ίδιος.

-- Οι ΠΑΟ και ΟΣΦΠ έχουν εμφανές πλεονέκτημα στις βολές έναντι των αντιπάλων τους, σε αντίθεση με το Μαρούσι, που δεν επιδιώκει την επαφή όσο οι 2 "μεγάλοι".

Αυτά προς το παρόν. Σήμερα ξεκινά η 3η αγωνιστική του Top 16 και ελπίζουμε να αναμένετε κι εσείς πλέον με περισσότερη αγωνία τη συνέχεια των "μαχών" στα παρκέ, μετά από αυτήν τη στατιστική "ανάσα"!

Α1 Game of the Week: 15η αγωνιστική

Μαρούσι - Ολυμπιακός 82-74

Οι εκπλήξεις είναι πάντα ωραίες στον αθλητισμό. Το στοιχείο του απρόβλεπτου είναι αυτό που ανεβάζει το επίπεδο και το οποίο τόσο έχει λείψει από το ελληνικό πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια. Η ευκολία με την οποία περνούσαν οι "αιώνιοι" από σχεδόν όλες τις έδρες ήταν παροιμιώδης. Για να χάσουν, έπρεπε να βρίσκονται σε κακή μέρα και οι αντίπαλοι να σεληνιαστούν, να βάλουν απίστευτα σουτ και να κλέψουν τη νίκη. Πλέον το Μαρούσι μπορεί να λέει ότι δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία ομάδων. Σε δύο συνεχόμενα παιχνίδια έπαιξε στα ίσια τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό και έφτασε να παλεύει για τη 2η θέση του πρωταθλήματος στα τελευταία δευτερόλεπτα του προχθεσινού αγώνα. Το ματς είχε αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία που φανερώνουν την ταυτότητα της κάθε ομάδας, τουλάχιστον για φέτος.

Το οργανωμένο παιχνίδι του Αμαρουσίου είναι εκπληκτικό. Ο Μπαρτζώκας κάνει πολύ καλή δουλειά στο στήσιμο της ομάδας και ο σχεδιασμός στην προπόνηση αποδίδει στο έπακρο και σε καταστάσεις αγώνα. Φυσικά, εμείς δεν είμαστε εκεί για να δούμε τη δουλειά του προπονητικού team, αλλά οι φάσεις που βγάζουν οι παίκτες μέσα στο παρκέ δε γίνεται να είναι έμπνευση της στιγμής. Στην άμυνα δε, είναι σαφείς οι οδηγίες για collapsing και καίριες βοήθειες απέναντι στα επιθετικά ατού του αντιπάλου. Εν ολίγοις, κάθε μονάδα ξέρει πού να βρίσκεται ανά πάσα στιγμή ώστε να βγει το σύστημα είτε στην άμυνα είτε στην επίθεση. Αυτό είναι άλλοτε καλό και άλλοτε κακό, βέβαια, γιατί αν μια ομάδα προβληματίσει αυτό το καλοδουλεμένο σύνολο και το βγάλει από το συνηθισμένο παιχνίδι του, τότε θα έχει κάνει μεγάλο βήμα προς τη νίκη. Ο Ολυμπιακός ξεκάθαρα δεν το έκανε (εκτός πολύ μικρών διαστημάτων).

Ο Γιαννάκης μετά τις τελευταίες καλές εμφανίσεις του έκανε κακό coaching. Η χρησιμοποίηση του Vujcic για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα "σκότωσε" τον Ολυμπιακό και ήταν ό,τι πιο εύκολο είχε να αντιμετωπίσει η επίθεση του Αμαρουσίου που με πολλά, γρήγορα και σωστά pick-n-rolls φανέρωσε τα προβλήματα του Κροάτη. Δεν καταλαβαίνω τη μη χρησιμοποίηση του Σχορτσιανίτη στο 2ο ημίχρονο. Ο "Σόφο" ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά στο 1ο μισό του αγώνα και όταν τροφοδοτούνταν σωστά, δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα με τους ψηλούς της ομάδας των βορείων προαστίων. Αν κουράστηκε στη συνέχεια και δεν μπορούσε να μπει στο παρκέ για λίγα λεπτά δεν το γνωρίζω, αλλά μου φαίνεται υπερβολικό. Το ίδιο εύλογο ερώτημα θα έθετα και για την παρουσία του Μπουρούση. Ο παίκτης προέρχεται από τραυματισμό μεν αλλά ήταν πολύ θετικός στην ολιγόλεπτη παρουσία του στον αγώνα και ίσως να ισορροπούσε την άμυνα του Ολυμπιακού αν έπαιζε στο τέλος. Αν πάντως, ο προπονητής του Ολυμπιακού ήξερε ότι οι δύο από τους κλασικούς centers του δε θα άντεχαν σε αυτόν τον κρίσιμο αγώνα, γιατί άφησε εκτός αποστολής το Γλυνιαδάκη; Τι ρόλο επιτελεί ο Έλληνας διεθνής στη φετινή ομάδα του Ολυμπιακού; Η μεγάλη προσπάθεια που επιδεικνύει πάντα ο πρώην center του Αμαρουσίου ίσως να ήταν ευεργετική για τους ερυθρόλευκους, από τη στιγμή μάλιστα που ο συγκεκριμένος παίκτης έχει και έφεση στο rebound και ίσως να περιόριζε τα 14 επιθετικά των κίτρινων. Σίγουρα, εξάλλου, θα μπορούσε να ανταποδώσει το σκληρό παιχνίδι του Αμαρουσίου στην άμυνα.

Ένα σκληρό παιχνίδι, το οποίο δύσκολα αντιμετωπίζει ο φετινός Ολυμπιακός (ειδικά όταν οι διαιτητές το αφήνουν σε υπέρμετρο βαθμό). Όποιος έχει παρακολουθήσει τους φετινούς αγώνες της ομάδας θα έχει καταλάβει ότι πλέον οι ερυθρόλευκοι δεν έχουν τόσο πρόβλημα με τις γρήγορες και ποιοτικές ομάδες (τύπου Caja Laboral, Efes Pilsen), ενώ προβληματίζονται αρκετά απέναντι σε σύνολα όπως η Partizan, o Άρης, το Μαρούσι, που παίζουν πολύ σκληρά στο αμυντικό κομμάτι. Δε θα χαρακτήριζα τους παίκτες του Ολυμπιακού soft, όμως είναι γεγονός ότι στα κρίσιμα απαιτείται μεγαλύτερο physicality. Βέβαια, αυτό έχει και τα όρια του και οι διαιτητές βρίσκονται ακριβώς για αυτόν το λόγο στο παρκέ. Ο εκνευρισμός των παικτών του Ολυμπιακού αν δεν παίρνουν κάποιο σφύριγμα, παρότι αρκετές φορές ήταν δικαιολογημένος, μόνο κακό μπορεί να κάνει ειδικά όταν έχει ως επακόλουθο κακές επιλογές. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι το επίπεδο διαιτησίας στην Α1 είναι πολύ κακό και το μπάσκετ κακοποιείται συνεχώς.

Δεδομένο είναι εξάλλου ότι ο Ολυμπιακός θα πρέπει να κοιτάξει περισσότερο την άμυνά του στο transition. Οι 10/11 επιτυχείς αιφνιδιασμοί για το Μαρούσι δεν είναι κολακευτικό στατιστικό τη στιγμή, μάλιστα, που ο ίδιος είχε 2/3. Ο Γιαννάκης πρέπει να δουλέψει περισσότερο τόσο στην καλύτερη εκδήλωση των αιφνιδιασμών της ομάδας, όσο και στις ταχύτερες επιστροφές των παικτών του στην άμυνα. Το Μαρούσι και εκεί είχε υποδειγματική λειτουργία.

Περνώντας σε ατομικό επίπεδο, μπορεί MVP να βγήκε ο Κώστας Καϊμακόγλου, όμως πιστεύω ότι ο Jamon Lucas άξιζε εξίσου (αν όχι παραπάνω) το συγκεκριμένο τίτλο. Σκοράροντας με κάθε τρόπο, δημιουργώντας χωρίς να κάνει λάθη, παίζοντας άμυνα τόσο οn-ball όσο και σε βοήθειες, βγαίνοντας πολύ γρήγορα στον αιφνιδιασμό, έκανε τα πάντα για την ομάδα του και πολλοί φίλοι του Ολυμπιακού σίγουρα θα σκέφτηκαν ότι κάποιος σαν και αυτόν λείπει από το φετινό υπερπλήρες roster. Αρκετά καλός ήταν και ο Μαυροειδής, που εκμεταλλεύτηκε πολλές φορές τα mismatches που δημιουργούσαν οι αλλαγές της άμυνας του Ολυμπιακού και σκόραρε εύκολους πόντους.

Όσον αφορά στον Ολυμπιακό, ο Josh Childress εξέθεσε τον προπονητή του για την περιορισμένη χρησιμοποίησή του στο 1ο ημίχρονο (ελαφρυντικό πάντως αποτελεί το γεγονός ότι είχε 2 fouls) και σκόραρε και τους 15 πόντους του στο 2ο, κάνοντας ό,τι περνούσε από το χέρι του για να πάρει τη νίκη ο Ολυμπιακός. Ο Teodosic δε βοήθησε πολύ δημιουργικά και ο Παπαλουκάς συνέχισε τις αρνητικές εμφανίσεις μετά τον τραυματισμό του. Δε νομίζω, ωστόσο, ότι οι φίλοι του Ολυμπιακού πρέπει να ανησυχούν για την απόδοση των 2 συγκεκριμένων παικτών καθώς θα φορμαριστούν όταν τα ματς θα είναι πιο κρίσιμα.

Αντιθέτως, θεωρώ ότι πρέπει να επανεξεταστεί από την ομάδα ο ρόλος του Yotam Halperin και του Scoonie Penn. O Ισραηλινός ήρθε στην ομάδα ως ένα επιθετικό όπλο και ήταν ένας παίκτης που δε φοβόταν να πάρει κρίσιμα σουτ και τις περισσότερες φορές να τα βάλει. Πλέον, όμως, έχει καθαρά αμυντικούς προσανατολισμούς και διστάζει να σουτάρει πολλές φορές ακόμα και όταν είναι ελεύθερος, ενώ σπάνια δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να σκοράρει ο ίδιος. Οι ερυθρόλευκοι έχουν ανάγκη από έναν αξιόπιστο shooting guard και ο Halperin είναι επιτακτικό να αρχίσει να πέρνει περισσότερες προσπάθειες ωστέ να βρει ρυθμό και να βοηθήσει όσο μπορεί. Επίσης, κατανοώ ότι ο Scoonie Penn δεν μπορεί να είναι πρώτη επιλογή στην επίθεση, ειδικά σε μια τόσο γεμάτη ομάδα, όμως όταν είναι στο παρκέ φαίνεται να μην σκέφτεται καν το ενδεχόμενο να απειλήσει και σουτάρει μόνο υπό εξαιρετικές προϋποθέσεις. Έτσι κάνει το πλάνο της ομάδας αρκετά προβλέψιμο. Άποψη μου είναι ότι ο Ολυμπιακός ωφελείται από την "ωρίμανση" του Penn, αλλά δεν πρέπει να το παρακάνει και μερικές από τις συνηθισμένες του "τρελές" προσπάθειες είναι απαραίτητες για να θέτει περισσότερα προβλήματα στις αντίπαλες άμυνες.

Το μεγαλύτερο στοίχημα, όμως, του Ολυμπιακού είναι ο Linas Kleiza. Μπορεί ο Λιθουανός να βάζει σταθερά 15 πόντους στη μεγαλύτερη πλειοψηφία των αγώνων, όμως περνάει ένα παρατεταμένο ντεφορμάρισμα στο περιφερειακό σουτ, παρουσιάζεται υπέρ του δέοντος εκνευρισμένος, λίγο προβληματικός στην άμυνα και γενικότερα η απόδοσή του έχει πέσει σε σχέση με αυτήν που είχε στους πρώτους μήνες του στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι της ομάδας πρέπει να δουλέψουν μαζί του και σε ψυχολογικό επίπεδο έτσι ώστε να είναι απολύτως έτοιμος για τα πολύ δύσκολα ματς που ακολουθούν. Ευτυχώς για τους ερυθρόλευκους, ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης παρουσιάζεται πιο έτοιμος από ποτέ και βοηθάει πολύ την ομάδα, ακόμα και όταν παίζει ως center που δεν του ταιριάζει.

Για το Μαρούσι τα λόγια περιττεύουν. Αν έχεις κερδίσει μέσα σε 4 μέρες Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό τότε μόνο με αισιοδοξία μπορείς να κοιτάς το μέλλον και οποιοδήποτε αντίπαλο αντιμετωπίσεις. Η καλή δουλειά του Μπαρτζώκα θα συνεχιστεί, ελπίζω οι παίκτες να παραμείνουν προσγειωμένοι και αν η ομάδα συνεχίσει να βελτιώνεται κατ' αυτόν το ρυθμό, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχουμε και άλλες εκπλήξεις στο μέλλον.

MVP: Jamon Lucas

Top 16 Watch: Week 2

Ολυμπιακός - Khimki 87-69

Ο Ολυμπιακός έδειξε σε ένα ακόμα παιχνίδι ότι φέτος είναι η μεγάλη του ευκαιρία να κατακτήσει (τουλάχιστον) έναν τίτλο. Η ομάδα έχει δέσει σε πολύ μεγάλο βαθμό και παρουσιάζει στο παρκέ ένα θεαματικό αλλά και ουσιαστικό στιλ μπάσκετ, που μέχρι στιγμής την οδηγεί σταθερά και σίγουρα στο Final 4.

Το ότι ο Ολυμπιακός έχει υπερπλήρες roster, το ξέραμε από το καλοκαίρι. Αυτό που έχει αλλάξει τους 2 τελευταίους μήνες είναι η καθοδήγηση από τον πάγκο. Κατά το παρελθόν ο Γιαννάκης είχε δεχτεί σκληρή κριτική, άλλοτε δίκαιη και άλλοτε υπερβολική. Για το παρόν χρονικό διάστημα, όμως, δύσκολα μπορεί να του προσάψει κανείς κάτι. Έχει κάνει την ομάδα του, και από άποψη τακτικής και από άποψη ψυχολογίας, να ξέρει τι θέλει πάνω στο παρκέ και έχει βρει τον τρόπο παιχνιδιού για να το επιτύχει.

Στο προχθεσινό ματς, εκμεταλλεύτηκε για μία ακόμη φορά άριστα τους περισσότερους παίκτες του, έχοντας κατανοήσει πλέον τις ανάγκες σε plays και χώρους κίνησης του καθενός. Έχει τον Childress να κινείται κυρίως στη baseline, καλεί καίρια isolation plays για τον Kleiza, δίνει εντολή να παίρνει ο Μαυροκεφαλίδης την μπάλα στο high post και έχει για playmakers τον Vujcic κοντά στο καλάθι και τον Παπαλουκά στην περιφέρεια. Η κίνησή του π.χ. να βάλει χθες Παπαλουκά, Penn και Teodosic στο παρκέ για καλύτερο χειρισμό όταν η Khimki επιχείρησε να πιέσει, φανερώνει τη βελτιωμένη οξυδέρκειά του. Γενικότερα, έχει πλέον ξεκάθαρη ΕΠΙΓΝΩΣΗ τού τι συμβαίνει κάθε στιγμή στο παρκέ, και αυτό μεταφράζεται σε νίκες.

Στην επίθεση ο Ολυμπιακός είχε πολύ καλή κίνηση της μπάλας, η οποία του προσέφερε διαρκώς λύσεις απέναντι στη συνεχή ζώνη της Khimki. Έδειξε μεγάλη αυτοπεποίθηση στις δυνάμεις του και δεν επέτρεψε, όπως συνήθιζε να κάνει φέτος, στην αντίπαλο να ανατρέψει τη διαφορά. Σημαντικότατο το γεγονός ότι οι 3 καλύτεροι επιθετικά ήταν οι Halperin, Sofo και Μαυροκεφαλίδης, που πήραν καλές προσπάθειες και είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, τη στιγμή που τα αστέρια της ομάδας δεν απέδιδαν τόσο καλά όσο στα προηγούμενα παιχνίδια.

Αμυντικά η εικόνα ήταν επίσης θετική. Δεν επέτρεψε σε καμία στιγμή στην Khimki να επιβάλει τον οποιοδήποτε ρυθμό και να πετύχει εύκολα καλάθια, εκτός ίσως από μερικές προσπάθειες του Langford. Εντοπίσαμε ένα μικρό πρόβλημα στο αμυντικό rebound, το οποίο όμως οφείλεται κυρίως στην απουσία του Μπουρούση. Ο Penn έπαιζε σωστή άμυνα πάνω στην μπάλα, αλλά θα επαναλάβουμε ότι ο Childress πρέπει να βελτιώσει την κίνησή του μέσα από τα screens, γιατί τείνει να χάνει σχετικά συχνά τον προσωπικό του αντίπαλο.

Συμπερασματικά, ο Ολυμπιακός πλέον έχει αδιαμφισβήτητα την ποιότητα να τελειώσει αήττητος το Top 16 και δείχνει έτοιμος για Final 4. Θα πρέπει, όμως, πρώτα να περιμένουμε τα καθοριστικά συνεχόμενα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό για να σχηματίσουμε την πρώτη ασφαλή άποψη για το πού πραγματικά οδεύει η "ερυθρόλευκη" σεζόν.

Μαρούσι - Παναθηναϊκός 80-78

Ο ελληνικός "εμφύλιος" της Πέμπτης ήταν ένα ματς με πρωτεύον στοιχείο την αστάθεια. Αστάθεια στον ασφαλή χειρισμό της μπάλας (πολλά παιδαριώδη λάθη, ειδικά από το Μαρούσι) και κυρίως αστάθεια στην ποιότητα των αμυνών.

Ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο του αγώνα να μας πείσει για την προφανή ποιοτική διαφορά του roster του από του Αμαρουσίου. Η μόνη περίοδος που βρήκε ένα σταθερό σημείο αναφοράς ήταν η 1η, με την απόλυτη κυριαρχία του Pekovic κάτω από το καλάθι, όπου ο Homan δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να τον σταματήσει. Σε όλο το ματς οι "πράσινες" επιθέσεις ήταν προβλέψιμες, αλλά τουλάχιστον στην αρχή δούλευαν ιδανικά.

Όχι ότι η άμυνα του Αμαρουσίου στη συνέχεια "έσφιξε" ιδιαίτερα. Απλά επικρατούσε μεγάλη σύγχυση επιθετικά για τον ΠΑΟ. Οι Σπανούλης (κυρίως) και Διαμαντίδης ήταν ξεκάθαρο ότι δεν μπορούσαν να δώσουν σταθερές λύσεις, ενώ για μία ακόμη βραδιά τα ελεύθερα τρίποντα δεν έμπαιναν (αποδεικνύοντας π.χ. ότι η σωματική και ψυχική κούραση φέτος του Σπανούλη είναι μεγάλη).

Εκεί που χάθηκε, όμως, το παιχνίδι για τον ΠΑΟ ήταν στην άμυνα. Εκεί το Μαρούσι, είτε μέσω pick-n-rolls, είτε μέσω "κοψιμάτων" των forwards στη ρακέτα, είτε μέσω τριπόντων με καλές προϋποθέσεις, έβρισκε συνεχώς τον τρόπο να μένει πολύ κοντά στο σκορ. Τα αμυντικά rotations και η προστασία του "ζωγραφιστού" από τους παίκτες του ΠΑΟ ήταν πραγματικά τραγική για ομάδα-πρωταθλήτρια Ευρώπης. Δεν ξέρω αν αυτό οφειλόταν σε κακό σχεδιασμό του Obradovic ή ανικανότητα των παικτών, αλλά με τόσο διάτρητη, αργή και υποτονική άμυνα ο ΠΑΟ δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει φέτος το back-to-back.

Το Μαρούσι ξεπέρασε κάθε προσδοκία με την εμφάνισή του, "έβγαλε" τις κρίσιμες άμυνες όταν έπρεπε και αξίζει συγχαρητηρίων ο Μπαρτζώκας για την ευέλικτη, επιθετικά πολύμορφη και δυνατή ομάδα που παρουσιάζει τον τελευταίο καιρό. Ο Homan έδειξε πόσο χρήσιμος είναι και πόσο μπορεί να τιμωρήσει τους αργούς αντίπαλους ψηλούς με το αξιόπιστο midrange shot του, ενώ οι Πατ Καλάθης, Πελεκάνος και Lucas τιμώρησαν πολλάκις τη χαλαρή και χωρίς συγκέντρωση άμυνα του Παναθηναϊκού. Τα λόγια περιττεύουν, βεβαίως, για την ΤΕΡΑΣΤΙΑ εμφάνιση του Keys, που στο σημείο με τα συνεχόμενα τρίποντα βρισκόταν πραγματικά στη "ζώνη του λυκόφωτος", που λένε και οι Αμερικανοί.

Από τον Παναθηναϊκό ήταν πολύ κακός ο Tepic (που δε δικαιώνει τις προσδοκίες σε καμία περίπτωση), ο Batiste προσπαθούσε, ενώ ο Haislip ποτέ δε βρήκε ρυθμό. Οργανωτής για τον ΠΑΟ σε αυτό το ματς σπάνια βρισκόταν, και εδώ θα πρέπει να αποδοθούν βέβαια ευθύνες στον Obradovic για το κακό του rotation, αφήνοντας αρκετή ώρα έξω τον Pekovic όταν η ομάδα είχε "μπλοκάρει" και μη εμπιστευόμενος σχεδόν καθόλου για άλλη μία φορά τον Καλάθη, του οποίου το γρήγορο και απρόβλεπτο παιχνίδι μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες σε τέτοια κλειστά ματς. Για τη μη χρησιμοποίηση του Jasikevicius δεν μπορούμε να εκφέρουμε ασφαλή γνώμη, εφόσον κυκλοφορούν φήμες ότι οι λόγοι του παραγκωνισμού του είναι και εξωαγωνιστικοί.

Τα στατιστικά επιβεβαιώνουν ότι το Μαρούσι κέρδισε το ματς επειδή πήρε άριστα στον σημαντικότερο από τους Four Factors, τα σουτ. Συγκέντρωσε το εκπληκτικό και πρωτοφανές 74% (!) eFG, ποσοστό που είναι πιθανότατα μέσα στα 5 χειρότερα στην ιστορία του Παναθηναϊκού στην Euroleague. Το Μαρούσι έχασε τα λάθη και τις βολές (με ισορροπία να επικρατεί στο rebounding κομμάτι), αλλά η τρομακτική ευστοχία του αρκούσε για να του χαρίσει αυτήν τη νίκη, ίσως τη σημαντικότερη της ιστορίας του.

Ο Παναθηναϊκός πλέον πάει στη Βαρκελώνη χωρίς περιθώριο για ήττα, σε ένα παιχνίδι που θα είναι απ' όλες τις απόψεις must-see.

Euroleague Watch: Week 10

Ολυμπιακός - Partizan 81-60

Στο ΣΕΦ ο Ολυμπιακός είχε εξασφαλισμένη την πρώτη θέση στον όμιλο και έτσι το ματς για αυτόν ήταν διαδικαστική υπόθεση. Για αυτόν το λόγο ξεκίνησε νωχελικά τον αγώνα. Στην επίθεση οι γηπεδούχοι δυσκολεύτηκαν λίγο να προσαρμοστούν στα δεδομένα που έθεταν τα 230 εκατοστά του Slavko Vranes (αλλά και η ζώνη του Vujosevic), ενώ στην άμυνα ήταν χαλαροί. Στο 2ο ημίχρονο ωστόσο βελτιώθηκαν αμυντικά, πίεσαν τους όχι και τόσο καλούς στο ball-handling Σέρβους, κατάφεραν να κάνουν 16 κλεψίματα και ως φυσικό επακόλουθο έφεραν σε πέρας πολλούς αιφνιδιασμούς που διευκόλυναν πολύ τη νίκη της ομάδας.

Πρωταγωνιστής ήταν για μια ακόμα φορά ο Milos Teodosic, ο οποίος εν τη απουσία του Θοδωρή Παπαλουκά ανέλαβε την πλήρη καθοδήγηση της ομάδας και με 9 assists και μόλις 1 λάθος μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι πέτυχε στην αποστολή του. Συν τοις άλλοις είχε και 4 κλεψίματα και 3 τάπες (!), δείχνοντας και την αφοσίωσή του στην άμυνα.

Από τους υπόλοιπους, ο Kleiza έκανε τα αναμενόμενα (16 pts, 4 rebs), ο Halperin ήταν εξαιρετικός στο shot selection του με 14 πόντους, ενώ πολύ θετικός ήταν και ο Patrick Beverley που εκτός των 9 πόντων και 2 κλεψιμάτων σε 16 λεπτά συμμετοχής, πρωταγωνίστησε και στη φάση του αγώνα σε ένα posterizing κάρφωμα στον αιφνιδιασμό. Αντίθετα, ο Scoonie Penn έδειξε ανέτοιμος και δεν μπόρεσε να δώσει το στίγμα του στα 12 λεπτά που αγωνίστηκε. Η Partizan από την άλλη προσπάθησε αρκετά στο 1ο ημίχρονο, αλλά μόλις η διαφορά ανέβηκε στο 2ο δεν μπόρεσε να αντιδράσει. Καλύτεροί της παίκτες ήταν οι δύο Αμερικανοί, Bo McCalebb και Lawrence Roberts με 14 πόντους έκαστος.

Και οι δύο ομάδες περιμένουν πλέον την κλήρωση της Δευτέρας. Σε αυτήν ο Ολυμπιακός φαίνεται να ξέρει ήδη τους δύο αντιπάλους του, δηλαδή την Caja Laboral και την Khimki και περιμένει ή την Cibona ή την Prokom σε έναν όμιλο όπου με την απαραίτητη σε αυτό το επίπεδο προσοχή και σοβαρότητα, μπορεί να βγει πρώτος, ερχόμενος έτσι ακόμα πιο κοντά στο Final Four του Παρισιού. Αντίθετα η Partizan θα περιμένει μέχρι τη Δευτέρα για να μάθει σε ποιον όμιλο θα κληρωθεί.

Oldenburg - Παναθηναϊκός 64-67

Ο αγώνας του Παναθηναϊκού στη Γερμανία θεωρητικά δεν ήταν βαθμολογικά αδιάφορος (εξαρτώταν από το τι θα έκανε η Real, που τελικά νίκησε), όμως απεδείχθη ποιοτικά κακός. Κακές και πρόχειρες επιθέσεις, κυρίως από την Oldenburg, και έλλειψη οργάνωσης από τον Παναθηναϊκό (που έκανε 14 λάθη, επιτρέποντας στους Γερμανούς να κάνουν 7 κλεψίματα) συνέθεσαν την εικόνα ενός παιχνιδιού που κι ο Obradovic θα προτιμούσε να ξεχάσει γρήγορα.

H Oldenburg το πάλεψε και ίσως να είχε πάρει τη νίκη αν τα τρίποντα, στα οποία βασίστηκε υπέρ του δέοντος (33 σουτ από τα 6.25, έναντι 31 διπόντων) έμπαιναν με μεγαλύτερη συχνότητα από το 27%. Από την άλλη μεριά, η απουσία του Pekovic φάνηκε ξεκάθαρα, αφού ο Batiste, παρότι εξαιρετικός και σίγουρα MVP του ματς, ήταν κάποιες στιγμές σαν να παλεύει μόνος του κοντά στο καλάθι στην επίθεση. Παρ' όλα αυτά, η κλάση των παικτών του ΠΑΟ μίλησε στα κρίσιμα τελευταία λεπτά, όταν ένα signature running σουτ του Saras, ένα hustle play από τον Καλάθη και μερικές καλές ομαδικές άμυνες μοιραία βραχυκύκλωσαν τους Γερμανούς και έφεραν τη νίκη γοήτρου.

Η ευκαιρία να ξεκινήσει βασικός ο Καλάθης και να παίξει 32 ολόκληρα λεπτά ήταν μάλλον το σημαντικότερο που αποκόμισε ο Παναθηναϊκός από αυτόν τον αγώνα. Ο ομογενής point guard μπορούμε να πούμε ότι τα πήγε ικανοποιητικά. Δεν παρασυρόταν σε τόσο βεβιασμένες ενέργειες όπως σε προηγούμενα ματς (τα 3 λάθη του δεν είναι πολλά, τηρουμένων των προσδοκιών), επέβαλε το ρυθμό όταν έπρεπε και έδειξε κατά διαστήματα την απαιτούμενη επιθετικότητα, η οποία τον οδήγησε στη γραμμή για 7 συνολικά βολές. Το περιφερειακό του σουτ θα επιδέχεται πάντα βελτίωσης, όμως τα σημάδια είναι αν μη τι άλλο ενθαρρυντικά.

Μαρούσι - Maccabi Tel Aviv 83-75

Είναι προφανέστατα μεγάλο κατόρθωμα για το Μαρούσι να περάσει στο Top 16 στην πρώτη κιόλας χρονιά του στην Euroleague, δεδομένων και των προβλήματων όλων των ειδών που βιώνει αυτήν την εποχή. Γι' αυτό και του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Η πρόκριση όμως αυτή δεν ήρθε εύκολα.

Στο 1ο ημίχρονο το Μαρούσι παρουσιάστηκε ιδιαίτερα αγχωμένο και κατά στιγμές αποπροσανατολισμένο. Η ζώνη του Gherson το δυσκόλευε, τα περιφερειακά του σουτ δεν έμπαιναν με τίποτα κι έτσι στηριζόταν σε εκτός συστημάτων ατομικές προσπάθειες των Καϊμακόγλου (με μερικά δυνατά drives) και Homan (που έπαιρνε καλες θέσεις για rebounds κάτω από το καλάθι αλλά ήταν ελαφρά αναποτελεσματικός στο τελείωμα των φάσεων). Η Maccabi από την άλλη φαινόταν υπέρ του δέοντος casual αρκετές φορές στην επίθεση και έδειχνε να μην καίγεται ιδιαίτερα για το παιχνίδι. Κύριο μέλημά της ήταν να τρέξει στο transition και δευτερευόντως να περάσει την μπάλα στους ψηλούς Fischer και Lasme, για τους οποίους το Μαρούσι δεν είχε έτοιμη απάντηση.

Στο 2ο ημίχρονο το Μαρούσι μπήκε πιο οργανωμένα, έψαχνε πιο πολύ τις επιθέσεις του και κατάφερνε να σκοράρει με μεγαλύτερη ευκολία. Ο ρυθμός του παιχνιδιού ανέβηκε, το παιχνίδι έγινε derby για τα καλά, για να φτάσουμε στο κρίσιμο 4ο δεκάλεπτο όπου η Maccabi έπαθε κυριολεκτικά black out, επιτρέποντας στην ελληνική ομάδα να πάει μέσα σε 6 λεπτά από το -3 στο +11. Προσωπικά θεωρώ ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει για αυτά τα 6 άποντα λεπτά ο Gherson, ο οποίος επέμενε να βασίζεται σε προβλέψιμα isolations του Perkins στην περιφέρεια και του Anderson στο low post, ενώ ήταν φανερό ότι αυτά δεν απέφεραν κάτι καλό. Δεν άλλαξε, λοιπόν, έγκαιρα το επιθετικό πλάνο του για να αντιμετωπίσει την προσαρμοσμένη άμυνα του Αμαρουσίου, επέτρεπε σε Perkins και Wisniewski να ταλαιπωρούν άσκοπα την μπάλα, ενώ ξέχασε τελείως το Fischer στον πάγκο, όταν έπρεπε να κάνει κάτι για την παντελή ανικανότητα των ψηλών του να εξασφαλίσουν το οποιοδήποτε αμυντικό rebound.

Η έφεση του Αμαρουσίου στο επιθετικό rebound ανήλθε σε εντυπωσιακά επίπεδα και ουσιαστικά έκρινε το ματς. Συγκεκριμένα, εξασφάλισε σχεδόν τα μισά (!!) διαθέσιμα rebounds από το καλάθι των Ισραηλινών, ποσοστό απίστευτο και πρωτοφανές που θα έπρεπε να ντροπιάζει πραγματικά τη frontline της Maccabi. Δεύτερο σημαντικότατο στοιχείο αποτέλεσε η συχνότητα με την οποία οι παίκτες του Αμαρουσίου κέρδιζαν και ευστοχούσαν σε βολές (27 εύστοχες βολές έναντι 58 σουτ εντός παιδιάς!). Πολλά από τα fouls που οδήγησαν σε αυτόν τον αριθμό βολών προήλθαν βέβαια από τα πάρα πολλά κερδισμένα επιθετικά rebounds.

Τη μερίδα του λέοντος (6) από αυτά τα off. rebounds εξασφάλισε ο μαχητικός Homan, που κρατούσε όρθιο το Μαρούσι κοντά στο καλάθι, την ώρα που ο Μαυροειδής έκανε ένα μέτριο ματς. Ο Καϊμακόγλου έβαζε αθόρυβα πόντους, όλους καίριους και καθόλη τη διάρκεια του αγώνα, ενώ ο Πελεκάνος περιόρισε όσο έπρεπε τον Anderson και προσέφερε το γνωστό του hustling. Οι Καλάθης και Nadjfeji έβαλαν 2 συνεχόμενα καθοριστικά τρίποντα που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ της ομάδας του Μπαρτζώκα, ενώ και ο Jamon Lucas έβαλε στο τέλος κρισιμότατα καλάθια που αποτελείωσαν τη Maccabi, προσπερνώντας την κακή του απόδοση μέχρι τότε.

Εν τέλει, το Μαρούσι έμαθε από τις ήττες απειρίας του στη regular season και έπαιξε σωστά και ψυχωμένα όταν έπρεπε, κερδίζοντας πανάξια την είσοδο στη φάση των 16 καλύτερων ομάδων της Ευρώπης. Από εδώ και πέρα τα πράγματα είναι δύσκολα, η πρόκριση στους "8" ίσως ακατόρθωτη, όμως το σίγουρο είναι ότι η σχετική έλλειψη άγχους που θα έχουν οι παίκτες του θα μας χαρίσει μερικά ωραία παιχνίδια!

Μ.Π. & Β.Α.

Euroleague Watch: Week 9

Παναθηναϊκός - Prokom 74-66

Το ματς της Τετάρτης στο Ο.Α.Κ.Α. ήταν ένα τυπικό ματς του φετινού Παναθηναϊκού. Το παιχνίδι κύλαγε στα μέτρα του (με τη βοήθεια της ζώνης) μέχρι τα μέσα περίπου του 2ου δεκαλέπτου, οπότε και η ξαφνικά ανεπαρκέστατη άμυνά του, καθώς και η αδυναμία του στο αμυντικό rebound, επέτρεψε στην Prokom να ανατρέψει το -10 και να περάσει μπροστά.

Ο αγώνας, βέβαια, φαινόταν καθαρά ότι θα έληγε όταν θα μειωνόταν η αποτελεσματικότητα των Αμερικανών της πολωνικής ομάδας. Και αυτό ήταν αναπόφευκτο, εφόσον ουσιαστικά "έβγαλαν" όλο το ματς στις αντίστοιχες θέσεις τους (38 λεπτά ο Woods και ο Ewing, 37 ο Logan). Η άμυνα του Παναθηναϊκού από τα μέσα του 3ου δεκαλέπτου οργανώθηκε, ο επιθετικός ρυθμός της Prokom μετριάστηκε, όμως το σκορ παρέμενε close αφού οι επιθετικές επιλογές του ΠΑΟ δεν ήταν σταθερά αξιόπιστες. Η Prokom το πάλεψε και στην 4η περίοδο, μέχρι που η ψυχραιμία και ωριμότητα των παικτών της ελληνικής ομάδας, σε συνδυασμό με μερικές κάκιστες επιλογές του Woods σε κρισιμότατες επιθέσεις, έφεραν τη νίκη.

Ο Σπανούλης ήταν σε μέτρια βραδιά, ο Batiste μετά την 1η περίοδο σίγησε, ενώ ο Jasikevicius παρουσιάστηκε όπως τον έχουμε συνηθίσει, ορεξάτος και ικανός να δώσει ακούραστους πόντους με τις εμπνεύσεις του. Ο Pekovic θα μπορούσε να παίξει και καλύτερα, έχοντας μερικά πολύ άστοχα σουτ από κοντά, και ο Τσαρτσαρής έδωσε ευελιξία στην ομάδα με την είσοδό του, βοηθώντας την να σταματήσει το σερί των Πολωνών. Ο Καλάθης συνεχίζει να απογοητεύει αναφορικά με το jumpshot του, το οποίο συνεχίζει να είναι πολύ μακριά από το πώς το θυμάμαι από τη Florida. Τουλάχιστον είχε μία φοβερή ασίστ, που ήταν το highlight του αγώνα (μαζί με το alley-oop του Saras στον Batiste).

Caja Laboral - Μαρούσι 73-65

Η διαφορά κλάσης από τη Laboral στοίχισε στο Μαρούσι μία νίκη που θα του έδινε σχεδόν αυτόματα την πρόκριση. Στην αρχή πιστέψαμε ότι θα μπορούσε όντως να παλέψει για τη νίκη, εφόσον πήρε γρήγορα μία καλή διαφορά και έδειχνε να βρίσκει έυκολα λύσεις στην επίθεση, έχοντας ως αιχμές τον πολύ καλό Homan γύρω από το καλάθι και τον Keys από την περιφέρεια.

Το 2ο δεκάλεπτο ήταν ισορροπημένο, όμως στο 3ο η Laboral σοβαρεύτηκε και σκόραρε 27 πόντους, με τους Splitter και Teletovic να μην έχουν πραγματικά αντίπαλο. Στην τελευταία περίοδο το Μαρούσι κατάφερε να μειώσει προσωρινά, όμως ανατροπές από υποδεέστερες ομάδες μέσα σε μία τόσο δύσκολη έδρα δύσκολα ολοκληρώνονται.

Από το παιχνίδι κρατάμε την ελπιδοφόρα εμφάνιση του Igor Milosevic (3/4 σουτ με 5 assists), που φαίνεται σιγά-σιγά να βρίσκει τον τρόπο να εκδηλώσει το ταλέντο του. Επιπροσθέτως, επειδή γίνεται πολλή κουβέντα για αυτόν, η γνώμη μου για το Μαυροειδή είναι η εξής: δείχνει ξεκάθαρα ότι κατέχει άριστα την κίνηση χωρίς την μπάλα στην επίθεση κι ότι μπορεί λόγω του ελαφριάς κατασκευής του να τελειώνει γρήγορα και αποτελεσματικά τις φάσεις γύρω από το καλάθι, όμως θα χρειαστεί μεγαλύτερη ποικιλία κινήσεων στο post και καλύτερες αντιδράσεις στην άμυνα αν θέλει να κάνει μακρόχρονη και επιτυχημένη καριέρα.

Efes Pilsen - Ολυμπιακός 85-93

Στην Κωνσταντινούπολη ο Ολυμπιακός συμμετείχε για μια ακόμα φορά σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια της αγωνιστικής. Η ομάδα έπαιξε αρκετά καλά, όμως μερικές αδράνειες στην περιφερειακή άμυνα στα τελευταία λεπτά του αγώνα, έβαλαν την Efes ξανά στη διεκδίκηση της νίκης. Όταν ο ρυθμός του Ολυμπιακού ανεβαίνει τότε φαίνεται η ποιότητα της ομάδας. Ο Γιαννάκης παρά την συνεχή κριτική που δέχεται, φαίνεται να έχει καταλάβει ότι φέτος η δύναμη της ομάδας του έγκειται στο transition game και για αυτό το λόγο έχει εγκαταλείψει το πατροπαράδοτο (και αγαπημένο του) set παιχνίδι και προσπαθεί να μεταβεί σε ένα άλλο επίπεδο. Με τον Childress να μην πιάνεται όταν έβρισκε χώρο, τον Kleiza να βάζει εύκολα 16 πόντους και τον Teodosic να είναι εκπληκτικός σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού (17 πόντοι, 12 assists, 3 κλεψίματα) ο Ολυμπιακός έδειξε ότι αν βελτιώσει λίγο την περιφερειακή του άμυνα (η οποία πάντως ταυτόχρονα περιόρισε τον Igor Rakosevic και τον Bostjan Nachbar) και καταφέρει να βγάλει περισσότερους αιφνιδιασμούς τότε θα διευκολύνει σε μέγιστο βαθμό την κατάκτηση της νίκης σε κάθε ματς.

Κατά τ' άλλα καλό παιχνίδι μετά από αρκετό καιρό έκανε ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, ο οποίος αν βελτιώσει τις αντιδράσεις του μπορεί να αποδειχθεί παίχτης-κλειδί στην πιεστική άμυνα που, όπως είπα και παραπάνω, μπορεί αν απελευθερώσει το παιχνίδι του Ολυμπιακού. Την επανεμφάνισή του έκανε και ο Scoonie Penn και αν και στην αρχή φαινόταν η αποχή του από τα παρκέ, στην παράταση έκανε κρίσιμες άμυνες και έβαλε και ένα σημαντικό τρίποντο. Δεν μπορεί, όμως, να κριθεί μόνο από αυτό και θα περιμένουμε να τον δούμε και στους επόμενους αγώνες. Γενικά, οι ερυθρόλευκοι είχαν ένα καλό παιχνίδι (όχι πάντως εξαιρετικό) και αν περιορίσουν τις αδράνειές τους σε κρίσιμα σημεία και δουλέψουν επιτέλους στις βολές (15/29 στην Κων/πολη) θα έχουν μια πολύ καλύτερη συνέχεια. Η πρώτη θέση στον όμιλο είναι πλέον εξασφαλισμένη και ο δρόμος προς το Final Four λίγο πιο εύκολος.

Όσον αφορά στην Efes, είναι αδιαμφισβήτητα η πιο underachieving ομάδα της Euroleague (μπορεί να τη συναγωνιστεί μόνο η Fenerbahce). Το πλούσιο roster της έθετε ως στόχο στην αρχή της χρονιάς τουλάχιστον την πρόκριση ως τους 8, ενώ οι πιο αισιόδοξοι έλεγαν και για Final Four. Αντί αυτού, η Efes αντιμετωπίζει τώρα το μεγάλο κίνδυνο του αποκλεισμού από την πρώτη φάση. Το βάρος πέφτει εξ'ολοκλήρου στον Ergin Ataman, ο οποίος δεν μπορεί να εμπνεύσει τους παίκτες του, δεν αξιοποιεί τους αστέρες της ομάδας και επιβεβαιώνει τις μειωμένες προσδοκίες που είχαμε από αυτόν. Στον προχτεσινό αγώνα, πάντως, διεκδίκησε μέχρι την τελευταία στιγμή τη νίκη με αιχμές του δόρατος τα τρίποντα του Preston Shumpert, τo inside game του Kaya Peker και την overall εμφάνιση του Charles Smith. Άξιος οργανωτής υπήρξε ο Kerem Tunceri, o οποίος ωστόσο δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στον εκτελεστικό τομέα, έχοντας 1/8 σουτ. Η Efes έπαιξε παθιασμένα, πίεσε πολύ τον Ολυμπιακό και έκανε αρκετά κλεψίματα (ασχέτως αν τα περισσότερα προήλθαν από χαλαρότητα και απροσεξία των ερυθρολεύκων) και είναι βέβαιο ότι αν είχε αγωνιστεί με το ίδιο σθένος στα προηγούμενα παιχνίδια δε θα βρισκόταν τώρα σε αυτήν τη θέση.

Euroleague Watch: Week 8

Lietuvos Rytas - Ολυμπιακός 83-89

Ο Ολυμπιακός πήρε, μετά από ένα αγχωτικό ματς, τη νίκη στη Λιθουανία, αφού πρώτα βέβαια δεινοπάθησε και ταλαιπώρησε κατά διαστήματα με τις προβληματικές επιλογές του σε άμυνα και επίθεση. Στο τέλος όμως, όταν η μπάλα έκαιγε και το παιχνίδι πήγαινε να χαθεί, έδειξε χαρακτήρα και κατάφερε να αποδράσει στην παράταση από μία δύσκολη έδρα.

Καταρχήν, το πρωτοφανές για φέτος στο ματς της Τετάρτης ήταν το εξαιρετικά μικρό rotation που χρησιμοποίησε ο Γιαννάκης. Από ένα σημείο και μετά η 5άδα Παπαλουκάς, Teodosic, Childress, Kleiza και Μπουρούσης δεν άλλαζε ούτε για δευτερόλεπτο, κι αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό, πιθανόν όμως θα μπορούσε ο coach να κάνει κάποια αλλαγή εδώ κι εκεί, αφενός για να ξεκουράσει λίγο αυτούς τους 5 (δεδομένης και της παράτασης) και αφετέρου για να επιχειρήσει να διαφοροποιήσει ελαφρά το επιθετικό πλάνο της ομάδας, που είχε γίνει προβλέψιμο.

Και όταν λέμε προβλέψιμο, εννοούμε μόνο αμέτρητα και συνεχόμενα pick-n-rolls μεταξύ Παπαλουκά και Μπουρούση από το 2ο δεκάλεπτο και μετά. Το πλάνο βέβαια τις περισσότερες φορές δούλευε, καθώς απέφερε στο Μπουρούση συνολικά 12 βολές, όμως θεωρώ ότι με κάποια δευτερεύοντα isolation plays για Kleiza ή Childress, που έδειχναν να είναι σε καλή μέρα αλλά δεν πήραν πολλές προσπάθειες για drives (χαρακτηριστικά ο Kleiza δεν εκτέλεσε ούτε 1 βολή, ενώ πριν το ματς σούταρε κατά μέσο όρο 7 στην Euroleague), ίσως ο Ολυμπιακός να είχε επικρατήσει ευκολότερα. Εφόσον όμως αυτό ήταν το παιχνίδι που επιλέχτηκε από το Γιαννάκη, ο Παπαλουκάς όφειλε να το εκτελέσει σωστά, και γενικά θα λέγαμε ότι τα κατάφερε, καθώς είχε assists/turnovers ratio 2.5, που είναι πολυ καλός για κάποιον που είχε την μπάλα τόση ώρα στα χέρια του.

Στο γράφημα φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο κύριος λόγος της επικράτησης του Ολυμπιακού ήταν το πόσο συχνά πήγαινε στη γραμμή (35 βολές έναντι 54 σουτ) αλλά και το πόσο συχνά ευστοχούσε σε αυτές (86%), επιτυγχάνοντας ένα FT Rate ποσοστό εκπληκτικά υψηλό. Η Lietuvos δεν μπορούσε με τίποτα (εκτός κάποιων blocks του Baynes) να αντιμετωπίσει τη δύναμη του Μπουρούση και έτσι επέλεγε να τον στέλνει συνεχώς στη γραμμή της φιλανθρωπίας, απ' όπου αυτός και ο Teodosic ήταν ιδιαίτερα αξιόπιστοι (9/12 και 9/10 αντίστοιχα).

Η λιθουανική ομάδα, παρότι σούταρε υπερβολικά πολλά τρίποντα, κατάφερνε και έμενε μέσα στο ματς λόγω των μετριότατων αμυντικών rotations και της ανεπαρκούς transition defense του Ολυμπιακού, που της προσέφεραν μερικά ελεύθερα σουτ και lay-ups, αλλά και χάρη στον προσωπικό οίστρο των δραστήριων και ταλαντούχων Popovic (19 pts με 8/8 βολές και 5 κλεψίματα), Gecevicius (4 τρίποντα) και Jomantas (πολύπλευρο παιχνίδι με 11 pts, 5 rebs, 6 asts και 3 κλεψίματα). Στο τέλος όμως προδόθηκε από την απειρία της και την έλλειψη βάθους στη frontline, λόγω των πολλών fouls.

Από τον Ολυμπιακό θα μπορούσε να παίξει περισσότερο ο Beverley για να ξεκουράσει τον κατά στιγμές παρασυρόμενο σε κακές επιλογές Teodosic (ίσως να έπαιξε ρόλο και το περιστατικό στον αγώνα με τη Malaga). Ο Sofo ήταν πασιφανές ότι δεν ήταν στη μέρα του και καλώς έμεινε στον πάγκο στα κρίσιμα. Ο Vujcic έδειξε κουρασμένος, ενώ ο Teodosic πήρε πολλά τραβηγμένα σουτ, συν την κακή επιλογή του στη λήξη της κανονικής διάρκειας, αλλά συνολικά μπορούμε να πούμε ότι βοήθησε αρκετά.

Ο όμιλος του Ολυμπιακού έχει γίνει πλέον άνω-κάτω και αναμένουμε με αγωνία τις 2 τελευταίες αγωνιστικές της 1ης φάσης για να ξεκαθαρίσει η τελική κατάταξη.

Lottomatica Roma - Μαρούσι 74-87

Για τον αγώνα του Αμαρουσίου τα λένε όλα οι Four Factors.

Ομάδα με τόσο εκπληκτικό eFG% δεν πρόκειται να χάσει ποτέ. Οι παίκτες της ομάδας των βορείων προαστίων σούταραν με εντυπωσιακή ευστοχία εντός παιδιάς (18/26 δίποντα και 11/20 τρίποντα), ενώ κέρδισαν και 26 fouls, έναντι 18 της Roma, τα οποία μετουσίωσαν σε μία καθοριστική διαφορά 23 ολόκληρων ποσοστιαίων μονάδων στο FT Rate. Η χαώδης διαφορά στον τομέα του Shooting έκανε το μειονέκτημα του Αμαρουσίου στα επιθετικά rebounds να μην έχει σημασία (καθώς δεν υπήρχαν επιθετικά rebounds να διεκδικήσουν!), ενώ και οι πολλές επιθέσεις που ανανέωσαν οι Ρωμαίοι ήταν ουσιαστικά χωρίς αντίκρυσμα, εφόσον δεν μπορούσαν να ευστοχήσουν στα σουτ.

Η άμυνα της Roma ήταν εξαρχής τραγική, δεχόμενη 51 πόντους μέχρι το ημίχρονο, ενώ και το παιχνίδι της ήταν στα όρια του άναρχου. Το Μαρούσι, βοηθούμενο και από την ευστοχία του, πήγε το ματς ακριβώς στο ρυθμό που το ήθελε, κρατώντας μία λίγο-πολύ ασφαλή διαφορά μέχρι το τέλος. Επέτρεψε στους Winston και Minard να πάρουν τα σουτ και να πετύχουν τους πόντους που τους αναλογούν, όμως έκλεισε αποτελεσματικότατα με εντυπωσιακή interior defense το Hutson, που τελείωσε με 1/6 δίποντα. Οι Homan και Καϊμακόγλου είχαν από 2 blocks και ήταν θετικότατοι σε άμυνα και επίθεση, ο Μαυροειδής προσέφερε τους συνηθισμένους του πλέον εύκολους πόντους γύρω από το καλάθι και ο Πελεκάνος τη γνωστή ενέργεια και ταχύτητά του. Καλύτερος όλων όμως ήταν ο lights-out Stevan Nadjfeji, που "έγραφε" από παντού και τελείωσε με 22 πόντους και 22 ranking.

Το Μαρούσι έχει μπει πλέον δυνατά στο παιχνίδι της πρόκρισης και επιζητά μία νίκη σε 1 από τα 2 τελευταία παιχνίδια του, με Caja Laboral εκτός και Maccabi εντός, για να την αγκαλιάσει.

Παναθηναϊκός - Real Madrid 67-76

Σε ένα ακόμη φετινό απαιτητικό παιχνίδι, απέναντι στην ομάδα ενός κορυφαίου και έμπειρου προπονητή όπως είναι ο Messina, ο Παναθηναϊκός έδειξε τις καταφανείς φετινές αδυναμίες του:

1) Τα άψογα αμυντικά rotations, το καίριο collapsing και τα επιτυχή double teams της Real τον αποδιοργάνωσαν τελείως, τον έκαναν να "κολλήσει" στην επίθεση, να μη βρίσκει λύσεις και να εξωθείται πολλές φορές σε κάκιστων προϋποθέσεων ενέργειες. Ο Messina έδειξε πάρα πολύ διαβασμένος, ήξερε ότι σημείο-κλειδί θα ήταν να εμποδίσει τις εύκολες πάσες προς τον Pekovic, γύρω από τον περιορισμό του οποίου κατάστρωσε ολόκληρο το αμυντικό πλάνο της ομάδας του. Σε αυτό βοήθησε και η πολύ καλή (ιδίως στο 1ο ημίχρονο) αμυντική παρουσία (στα όρια του foul πολλές φορές) του Darius Lavrinovic, που έδειχνε ότι είχε μελετήσει καλά τον τρόπο παιχνιδιού του Pekovic, βάζοντας τις περισσότερες φορές το σώμα του σε σωστή θέση για να τον εμποδίσει.

2) Την πρωτοφανή φετινή του αστοχία στα τρίποντα και γενικότερα στο περιφερειακό του σουτ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο 35' είχε 4/20 από τα 6.25. Μερικά ήταν ελεύθερα σουτ που αν έμπαιναν θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει τη ροή του αγώνα, όσο ακόμα ήταν νωρίς. Προφανώς το πρόβλημα είναι θέμα ψυχολογίας και όχι ικανότητας, οπότε μία εμφατική νίκη επί ενός δυνατού αντιπάλου στη συνέχεια θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα εδώ.

3) Την ανικανότητά του να ελέγξει τα αμυντικά rebounds στην αρχή των αγώνων. Ειδικά ο Lavrinovic στο 1ο δεκάλεπτο έκανε πάρτι.

4) Τα γνωστά πλέον φετινά νεκρά διαστήματα, κατά τα οποία δέχεται σερί που τελικά κρίνουν εν πολλοίς τα ματς, όπως το σημερινό 0-7 όταν είχε πλησιάσει στο 32-39.

Η εικόνα των Four Factors προϊδεάζει όποιον δεν έχει δει το ματς για ένα ισορροπημένο παιχνίδι, η αλήθεια όμως είναι ότι τα νούμερα ισοσκελίστηκαν κάπως λόγω του τελευταίου 5λεπτου, όταν και η Real είχε χαλαρώσει υπερβολικά και έπαιρνε κακές προσπάθειες, ενώ και ο Παναθηναϊκός έβρισκε την ευκαιρία να βάλει μερικούς εύκολους πόντους, εκ των οποίων 2 αιφνιδιασμοί του Καλάθη και 4/4 τρίποντα. Ακόμα και έτσι πάντως φαίνεται η αδυναμία του στο αμυντικό rebound, καθώς η Real ανακτούσε το 30% των άστοχων σουτ της.

Όσον αφορά τους παίκτες, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει αναφορά στις απουσίες Διαμαντίδη και Jasikevicius, καθώς ενδεχόμενη παρουσία τους πιθανότατα θα βελτίωνε την επιθετική κίνηση της ομάδας και την καλύτερη αξιοποίηση των επιθετικών επιλογών. Στους παρόντες, τώρα, ο Σπανούλης προσπάθησε αλλά PG δεν είναι, ο Περπέρογλου έχασε κατά κράτος τη μάχη με το Velickovic, ενώ και ο Tepic παρουσιάστηκε υπέρ του δέοντος διστακτικός. Ο Καλάθης ήταν δραστήριος, έτρεξε όταν μπόρεσε αλλά έκανε ένα κρίσιμο λάθος στο τέλος, πατώντας γραμμή τη στιγμή που αχνοφαινόταν ένα comeback στον ορίζοντα.

Ο Φώτσης μπορεί από στατιστικής πλευράς να ήταν καλός, αφού πλησίασε το double-double, αλλά μία προσεκτικότερη ματιά στο ματς αποδεικνύει ότι στην άμυνα χανόταν συνεχώς στα screens και rotations, με αποτέλεσμα ο Garbajosa να μένει ελεύθερος και να το εκμεταλλεύεται, πετυχαίνοντας μερικά άκοπα σουτ. Επίσης, επειδή οι δύο ομάδες μπορεί να ξανασυναντηθούν σύντομα, την επόμενη φορά θα ήταν συνετό να κάνει (και ο Φώτσης και όλοι) καλύτερη προσπάθεια στο shot contesting πάνω στον Bullock, βάζοντας περισσότερο το χέρι στο πρόσωπό του, όταν ο Αμερικανός ετοιμάζεται να σουτάρει.

Για τη διαιτησία του αγώνα, για την οποία έγινε πολύς λόγος, απλά να αναφέρουμε ότι έδωσε ένα ελαφρύ περιθώριο στη Real να παίξει σκληρά τον Pekovic και προέβη σε ένα αμφισβητούμενο (η τεχνική ποινή) και ένα λανθασμένο (το αντιαθλητικό του Σπανούλη) call, αυτά όμως σε καμία περίπτωση δεν έκριναν το αποτέλεσμα.

Εν τέλει αυτή η ήττα μπορεί να μην αποβεί σημαντική (αν και ενδεχόμενη απώλεια της 1ης θέσης ίσως δυσκολέψει τα πράγματα ενόψει της συνέχειας), αλλά αργά η γρήγορα αυτά τα επαναλαμβανόμενα συμπτώματα που αναφέραμε θα πρέπει να εκλείψουν, αν ο Παναθηναϊκός θέλει να νικήσει φέτος στα δύσκολα και κρίσιμα ματς που θα κρίνουν τους τίτλους.

Euroleague Watch: Week 6

CSKA Moscow - Μαρούσι 78-65

Άλλη μια ήττα για το Μαρούσι και η πρόκριση στην επόμενη φάση φαντάζει πλέον πολύ μακρινή. Το πρώτο ημίχρονο ήταν ισορροπημένο και η CSKA απειλούσε κυρίως με τον Trajan Langdon. To Μαρούσι από την άλλη, είχε την ατυχία να τραυματιστεί νωρίς ο Κώστας Καϊμακόγλου, αλλά παρ' όλα αυτά κατάφερε να μείνει κοντά στο σκορ κυρίως χάρη στον Billy Keys και το Δημήτρη Μαυροειδή. Στο δεύτερο μισό του αγώνα, ωστόσο, οι Ρώσοι πάτησαν το γκάζι, έχτισαν μια διαφορά γύρω στους 15 πόντους, χτύπησαν το Μαρούσι μέσα στη ρακέτα και κατέκτησαν μια εύκολη νίκη. Πρωταγωνιστές ήταν ο JR Holden (16 pts) και ο Langdon (13 pts) ενώ πολύ καλά έπαιξαν και ο Viktor Khryapa (13 pts, 6 rebs, με απόλυτη ευστοχία) και ο Sasha Kaun (12 pts, 5rebs, με επίσης απόλυτη ευστοχία). Το Μαρούσι πλέον γνωρίζει ότι οι ελπίδες του για πρόκριση έχουν ψαλιδιστεί κατά πολύ και θα χρειαστεί ένα μικρό θαύμα για να περάσει στην επόμενη φάση. Θα αντιμετωπίσει, λοιπόν, τους επόμενους αγώνες χωρίς άγχος και θα ελπίζει για το καλύτερο.

Entente Orleanaise - Ολυμπιακός 84-88

Στη Γαλλία, ο Ολυμπιακός παραλίγο να γίνει και πάλι το θύμα της αγωνιστικής. Κόντρα στην ομάδα της Ορλεάνης οι ερυθρόλευκοι εμφανίστηκαν πολύ νωθροί και εμφανώς ονειροπαρμένοι από τη μεγάλη νίκη επί του Παναθηναϊκού. Για 30 λεπτά έπαιξαν με τη φωτιά, έμειναν πίσω μέχρι και με 13 πόντους και χρειάστηκαν την ισοφάριση του ρεκόρ των assist από τον Παπαλουκά (14!!) αλλά και τη δημιουργία ενός νέου ρεκόρ με το Linas Kleiza, για να πάρουν μία αυτονόητη πριν από το ματς νίκη. Συγκεκριμένα, ο Λιθουανός μέχρι την τελευταία περίοδο δεν είχε σκοράρει κανένα πόντο, εκεί όμως μίλησε το τεράστιο επιθετικό ταλέντο του και με 19 πόντους σε 6 λεπτά (επίδοση ρεκόρ για τα μέτρα της Euroleague) έβαλε τον Ολυμπιακό στη θέση του οδηγού, την οποία στη συνέχεια δεν απώλεσε ποτέ.

Στη μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού έκαναν την εμφάνισή τους οι γνωστές φετινές αδυναμίες του Ολυμπιακού στην άμυνα. Οι Γάλλοι πίεζαν την ελληνική ομάδα, γεγονός που αντικατοπτρίζεται και στα 14 κλεψίματά τους, και ο Ολυμπιακός έδειχνε ανήμπορος να αντιδράσει κυρίως στην περιφέρεια αλλά και μέσα στη ρακέτα. Ούτε και στην επίθεση, ωστόσο, είχαν καθαρό μυαλό οι περισσότεροι παίκτες, εξ' ου και τα πολλά λάθη της ομάδας (17). Όταν ήταν στην 5άδα ο Σχορτσιανίτης, το παιχνίδι γινόταν υπερβολικά προβλέψιμο, ενώ και ο Vujcic δεν ήταν σε πολύ καλή μέρα. Ο Γιαννάκης για ακόμα ένα ματς δε χρησιμοποίησε το Von Wafer, o οποίος πιστεύω ότι ταίριαζε σε αυτό το ελεύθερο, γρήγορο, ΝΒΑ-style ματς πιο πολύ απ' ότι σε κάθε άλλο στην 1η φάση. Η δικαιολογία αυτήν τη φορά ήταν ότι ο coach ήθελε παίκτες που να καταλαβαίνουν την Ευρωπαϊκή νοοτροπία, όπως ο Kleiza που με 5 απανωτά τρίποντα "τελείωσε" το παιχνίδι. Μάλλον ήταν ιδέα μου ότι ο Wafer είναι ίσως ο πλέον κατάλληλος για να αντιμετωπίσει τους αθλητικούς παίκτες των Γάλλων (ακόμα και αν δεν έχει έφεση στην άμυνα) και να τους χτυπήσει με το ίδιο νόμισμα στην επίθεση. Το κλίμα που βγαίνει από την όλη ιστορία είναι ότι το τεχνικό team δεν προτίθεται να τον χρησιμοποιήσει, ο ίδιος το 'χει πάρει προσωπικά και δε βελτιώνει την προβληματική συμπεριφορά του και ο Ολυμπιακός πετάει τα λεφτά του για έναν ταλαντούχο scorer ο οποίος βάζει καλάθια μόνο στην προπόνηση. Αν μάλιστα δεν είχε τόσο μεγάλο συμβόλαιο ο Αμερικανός τότε μάλλον θα είχε πάρει ήδη το δρόμο του γυρισμού προς την άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Στα καθαρά αγωνιστικά, τώρα, ο Παπαλουκάς μετά τo ρόλο του scorer που έπαιξε στο derby χτες μεγαλούργησε στο δημιουργικό κομμάτι και έχει ξεκινήσει εντυπωσιακά τη σεζόν. Εξαιρετικός ήταν ο Yotam Halperin (22 pts), του οποίου η ωριμότητα και το ένστικτο είναι απαραίτητα στους ερυθρόλευκους. Θετικός ήταν και ο Milos Teodosic. Aπό την άλλη, ο Justin Doellman έκανε μεγάλη ζημιά (17 pts, 6 rebs) από την περιφέρεια στους ψηλούς του Ολυμπιακού που δεν μπορούσαν να τον ακολουθήσουν. Πολύ καλός ήταν και ο Anthony Dobbins (12 pts, 4 rebs, 4 asts, 3 stls) ενώ και ο Aldo Curti δημιουργούσε πολλές ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του. Στο τέλος, ωστόσο, η απειρία των Γάλλων, το δολοφονικό ένστικτο του Kleiza και οι εντυπωσιακές άμυνες του Μπουρούση έπαιξαν καθοριστικό ρόλο και βοήθησαν τον Ολυμπιακό στο να αποφύγει μια ακόμα ήττα που θα τον απομάκρυνε σε μεγάλο βαθμό και άλλο από την 1η θέση. Τώρα, την επόμενη αγωνιστική με την Unicaja ο Ολυμπιακός θα προσπαθήσει να νικήσει με μεγάλη διαφορά (ει δυνατόν +22) αλλιώς θα ελπίζει και σε άλλη ήττα των Ισπανών για να τερματίσει πρώτος στον όμιλο. Αν βέβαια χάσει μέσα στο ΣΕΦ η 1η θέση θα έχει χαθεί οριστικά.

Παναθηναϊκός - AJ Milano 80-68

Το ότι ο Παναθηναϊκός θα επικρατούσε της Milano το ξέραμε από πριν. Το θέμα είναι ότι δεν έδειξε να έχει ανακάμψει πλήρως από την ήττα από τον Ολυμπιακό και ότι δε διόρθωσε τα λάθη στα οποία είχε υποπέσει στο derby της περασμένης Κυριακής.

Το παιχνίδι στα 3 πρώτα δεκάλεπτα οδηγούσε φαινομενικά σε μία χαλαρή νίκη 20-25 πόντων. Ο Παναθηναϊκός εκτελούσε, η Milano δεν έδειχνε να προβάλλει ιδιαίτερη αντίσταση και η διαφορά γρήγορα πήρε διαστάσεις, 12 πόντους στο ημίχρονο και 15 στο τέλος του 3ου.

Εκεί όμως εμφανίστηκε το βασικό πρόβλημα του φετινού Παναθηναϊκού, τα νεκρά διαστήματα. Η ιταλική ομάδα, παίζοντας όχι τόσο ποιοτικά αλλά κυρίως γρήγορα, εκμεταλλεύτηκε την έλλειψη συγκέντρωσης και την για μία ακόμη φορά ανομβρία από το τρίποντο (ο Καλάθης τα 'σπασε με 0/3 και 0/2 βολές) και πλησίασε σε χρόνο μηδέν στο -6. Η ποιότητά της βέβαια δεν επέτρεπε κάτι παραπάνω, και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες από Maciulis, Hall και Bulleri, η ήττα ήρθε φυσιολογικά από τη στιγμή που ο Obradovic έβαλε τις φωνές στο timeout, επανέφερε τους βασικούς στο παρκέ, η άμυνα έσφιξε και η μπάλα πήγε μέσα στη ρακέτα για εύκολα καλάθια και κερδισμένα fouls. Το γεγονός, όμως, παραμένει ότι ο Παναθηναϊκός φέτος παρουσιάζει μία ανεξήγητη χαλαρότητα και έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης κατά διαστήματα. Αυτά μπορεί να μην κοστίζουν σε έναν αγώνα με αντίπαλο τη Milano, όμως ήδη αποδείχθηκαν μία από τις κύριες αιτίες ήττας σε ματς απέναντι σε top level ομάδες, όπως είναι η Real και ο Ολυμπιακός. Σίγουρα ο Obradovic θα ερευνήσει και θα διορθώσει το πρόβλημα, όπως έχει κάνει πάμπολλες φορές στο παρελθόν.

Στα ατομικά, τώρα, κυρίαρχο στοιχείο του ματς ήταν η επανεμφάνιση του Sarunas Jasikevicius, που έδειξε ορεξάτος, σε σχετικά καλή κατάσταση δεδομένου του χρόνου αποχής του και έτοιμος όπως πάντα να αναλάβει αμέσως πρωτοβουλίες στην επίθεση και να δημιουργήσει με το γνωστό απρόβλεπτο τρόπο του, για τον εαυτό του και τους συμπαίκτες του. Χρειάζεται 1-2 παιχνίδια ακόμα βέβαια για να μπει σε πλήρεις ρυθμούς, αλλά το σημαντικό είναι ότι, στα 14 λεπτά που έπαιξε φάνηκε ξεκάθαρα το τι είχε λείψει από τον Παναθηναϊκό κατά το διάστημα απουσίας του.

Από τους υπόλοιπους παίκτες πρέπει να αναφέρουμε τον Περπέρογλου, ο οποίος απέναντι σε μία μέτρια άμυνα βρήκε την ευκαιρία να "ξεσκουριάσει" κάπως με 4/5 δίποντα, καθώς και τον Batiste, που δεν είχε πρόβλημα να σκοράρει 12 πόντους σε 18 λεπτά συμμετοχής απέναντι στους ανεπαρκείς ψηλούς της Milano. Το ίδιο και ο Pekovic, που σημείωσε με άνεση 16 πόντους και 11 (!) κερδισμένα fouls, σουτάροντας 14 βολές και ευστοχώντας στις 10. Τέλος, ο Φώτσης είχε ένα εύκολο βράδυ, μαζεύοντας 8 rebounds, ενώ Shermandini και Καλάθης χρειάζονται πάνω απ' όλα αυτοπεποίθηση και περισσότερη δουλειά στις προπονήσεις, καθώς δε δείχνουν να καταλαβαίνουν στο 100% τι ζητάει κάθε φορά η ομάδα από αυτούς.

Μ.Π. & Β.Α.

Euroleague Watch: Week 5

Παναθηναϊκός-Oldenburg 96-63

Ο αγώνας του Παναθηναϊκού με τους Γερμανούς είναι από αυτά τα ματς που έχουν ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο σε κάθε ημίχρονο. Στο πρώτο, οι "πράσινοι" δυσκολεύονταν, έπαιζαν απρόσεκτα στην επίθεση, έχοντας φανερά υποτιμήσει την Oldenburg. Η τελευταία το εκμεταλλεύτηκε άμεσα, καθώς πήρε πολλούς 2nd chance points από επιθετικά rebounds και έτρεξε στον αιφνιδιασμό, πετυχαίνοντας μερικά γρήγορα καλάθια λόγω της αδυναμίας του Παναθηναϊκού στις επιστροφές. Το παιχνίδι πήγε σε γρήγορο (ή βιαστικό αν θέλετε) tempo, κάτι που παραδοσιακά δεν ευνοεί τον Παναθηναϊκό, ενώ και η ευστοχία των Γερμανών ήταν απρόσμενη.

Στο ημίχρονο προφανώς ο Obradovic έβαλε τις φωνές, η ομάδα σοβαρεύτηκε και πειθαρχώντας επιθετικά και αμυντικά έβαλε άμεσο τέλος στην οποιαδήποτε ελπίδα των Γερμανών. Η Oldenburg ήταν τραγική στην άμυνα (απόδειξη το απίστευτο 28/32 του Παναθηναϊκού στα δίποντα), τα σουτ πλέον δεν της έβγαιναν και ο Batiste έκανε ότι ήθελε (25 pts με 9/11 σουτ). Στο 2ο μισό του αγώνα το σκορ ήταν 60-21 υπέρ των γηπεδούχων και ο Obradovic είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει κάποια plays ενόψει του derby της Κυριακής.

Μaccabi Electra-Μαρούσι 75-67

Δύσκολη αποστολή είχε αυτήν την αγωνιστική το Μαρούσι, καθώς έπαιζε στη Νokia Arena με την ανανεωμένη φέτος Maccabi του Pini Gershon. Το παιχνίδι στην αρχή ήταν ισορροπημένο, με πολλά λάθη και από τις δύο ομάδες. Στη συνέχεια, το Μαρούσι ανέβασε την απόδοσή του και κατάφερε να προηγηθεί μέχρι και με 8 πόντους πριν το τέλος του ημιχρόνου. Τα τελευταία δύο λεπτά της δεύτερης περιόδου, ωστόσο, η ομάδα έπαθε black-out και η Maccabi με ένα γρήγορο σερί 9-0, άλλαξε τα δεδομένα και πήγε στα αποδυτήρια σε θέση ισχύος. Οι Ισραηλινοί είχαν πλέον και ανεβασμένη ψυχολογία, γεγονός που δε βοηθούσε το Μαρούσι. Πήραν μια μικρή διαφορά στις αρχές της τρίτης περιόδου και όποτε η ομάδα των βορείων προαστίων πλησίαζε, αυτοί άνοιγαν πάλι το ρυθμό και ξέφευγαν.

Καθοριστικό ρόλο για την ομάδα του Μπαρτζώκα έπαιξαν τα πολλά άστοχα τρίποντα σε κρίσιμα σημεία του παιχνιδιού, τη στιγμή που η Maccabi έβρισκε τις λύσεις μέσα από τη ρακέτα. Από την ελληνική ομάδα ξεχώρισαν ο Billy Keys με 14 πόντους 4 assists αλλά και 4/13 (!!) τρίποντα και ο Δημήτρης Μαυροειδής, ο οποίος είχε 12 πόντους 7 rebounds και 3 κλεψίματα. Στον αντίποδα, ο Andrew Wisniewski (20 pts, 4 asts, 3 stls) ήταν εξαιρετικός, όπως άλλωστε και ο Maciej Lampe (19 pts, 9 rebs). Το Μαρούσι πλέον βρίσκεται στην τελευταία θέση του ομίλου και πάει την επόμενη αγωνιστική στη Μόσχα για να παίξει τις λιγοστές πιθανότητές του για πρόκριση στο Top 16.

Partizan-Oλυμπιακός 86-80

Στο Βελιγράδι έγινε η μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς και ως συνήθως συμμετείχε σε αυτήν ο Ολυμπιακός. Η ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη μπήκε δυνατά στο παιχνίδι και γρήγορα έφτιαξε μια διαφορά 8-9 πόντων. Κάπου εκεί, όμως, οι παίκτες και η τεχνική ηγεσία πρέπει να νόμισαν ότι το παιχνίδι τελείωσε και οι Σέρβοι δε θα αντιδρούσαν. Για μια ακόμα φορά, λοιπόν, η ομάδα χαλάρωσε και επέτρεψε στον αντίπαλο να επιστρέψει στον αγώνα. Η Partizan άδραξε, φυσικά, την ευκαιρία που προσέφερε απλόχερα ο Γιαννάκης και πίεσε πολύ τον Ολυμπιακό, ο οποίος πάντως έκλεισε το ημίχρονο στο +5, χάρη στις ενέργειες του Josh Childress. To δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε όπως και το πρώτο. Οι ερυθρόλευκοι πήραν μια διαφορά και στη συνέχεια κατέβασαν ρυθμό. Ο Aleksandar Maric (23 pts, 15rebs, 5stls) έκανε πάρτυ μέσα στη ρακέτα του Ολυμπιακού, ενώ ο Bo McCalebb και ο Aleksandar Rasic βομβάρδιζαν από την περιφέρεια. Το γήπεδο είχε πάρει φωτιά, η ελληνική ομάδα φαινόταν ανήμπορη να αντιδράσει, είχε σπάσει τα καλάθια από τη γραμμή του τριπόντου (3/19) και έτσι η ήττα από την αποδεκατισμένη φέτος Partizan ήρθε φυσιολογικά. Από τη μετριότητα του Ολυμπιακού ξεχώρισαν ο Josh Childress (18 pts, 7 rebs, 2 bls), ο Yotam Halperin (15pts 4asts) και ο Linas Kleiza (18 pts 4rebs) o οποίος πάντως ήταν αρκετά άστοχος στα εντός παιδιάς.

Τι μας μένει από αυτό το παιχνίδι? Ο Ολυμπιακός έπαιξε με τη φωτιά για μια ακόμα φορά σε μια καυτή έδρα και τιμωρήθηκε. Είχε μεν τις ατυχίες με τον Παπαλουκά (έμεινε στην Αθήνα λόγω ίωσης) και το Σχορτσιανίτη (τραυματίστηκε στο 3ο λεπτό) αλλά αυτές δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση δικαιολογίες για την εμφάνιση και το αποτέλεσμα της Πέμπτης. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης φέρει κατά την άποψη μου τεράστιες ευθύνες για τη συγκεκριμένη ήττα, που μπορεί να στοιχίσει στον Ολυμπιακό την πρώτη θέση του ομίλου και να τον ρίξει σε έναν πιο δύσκολο στο Top 16. Και αν αυτό φαίνεται μακρινό τώρα, νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτός ήταν ο χειρότερος τρόπος για να πάνε στο derby οι ερυθρόλευκοι, μέσα σ' ένα ΣΕΦ που θα βράζει από την αμφισβήτηση και με μια ψυχολογία καταρρακωμένη.

Στα καθαρά αγωνιστικά, ο Ολυμπιακός για μια ακόμη φορά δεν είχε πλάνο στην επίθεση. Όποτε έβρισκε χώρο προσπαθούσε να τρέξει, αλλά έδινε την εντύπωση ότι δεν ήξερε ακριβώς πώς να το κάνει και τελικά κωλυσιεργούσε. Το επιθετικό πρόβλημα της ομάδας ήταν τεράστιο και σε κάποιο σημείο του παιχνιδιού κρατούσε επαφή μόνο με τις βολές. Ο Teodosic και ο Beverley δε βοήθησαν καθόλου στη δημιουργία, η άμυνα ήταν ανύπαρκτη, η συγκέντρωση της ομάδας μηδενική, ενώ χαρακτηριστικές του κλίματος που επικρατούσε στην ομάδα ήταν και οι απονενοημένες επιλογές στο τέλος του παιχνιδιού. Επίσης, ο Γιαννάκης κράτησε στον πάγκο τον Childress για τα πρώτα 5 λεπτά της 4ης περιόδου και όταν τον ξαναέβαλε μέσα, ο τελευταίος ήταν εμφανώς εκτός ρυθμού. Παρά την επιθετική ανομβρία, ο coach του Ολυμπιακού δεν έβαλε καθόλου τον πιο γνήσιο scorer (έστω και απροσάρμοστο) της ομάδας, Von Wafer, και εμπιστεύθηκε τον Παναγιώτη Βασιλόπουλο για 20 λεπτά, ο οποίος τον δικαίωσε με 2 πόντους και 5 rebounds.

Mετά το τέλος του αγώνα, μάλιστα, ο Μάνος Μανουσέλης υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας, υποστήριξε ότι ο Wafer έμεινε στον πάγκο γιατί δε θα μπορούσε να αντέξει την ατμόσφαιρα στη Hala Pionir, ξεχνώντας μάλλον ότι βασικός ξεκίνησε ο 19χρόνος Kώστας Παπανικολάου. Την επόμενη μέρα, ο Wafer περιορίστηκε στα ματς της Euroleague και αντικαστάθηκε από τον Beverley στην Α1, ερχόμενος έτσι ένα βήμα πιο κοντά στην έξοδο. Αφού, λοιπόν, ο Ολυμπιακός δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει για ένα χρόνο τον Childress και έβγαλε άχρηστο τον Jannero Pargo, τώρα παρουσιάζει προβληματικό και το Von Wafer και τον ωθεί εκτός ομάδας. Οι ευθύνες του Παναγιώτη Γιαννάκη και στις 3 περιπτώσεις είναι αδιαμφισβήτητες. Εφόσον, λοιπόν, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να εκμεταλλευθεί τέτοιους παίκτες, κάτι θα πρέπει να αλλάξει είτε στη φιλοσοφία της ομάδας είτε στην ηγεσία του τεχνικού team.

Το σίγουρο είναι, πάντως, ότι ο Ολυμπιακός πάει σε ένα από τα πιο κρίσιμα παιχνίδια της χρονιάς με την ψυχολογία στο ναδίρ, με τον κόσμο να έχει χάσει την υπομονή του και με τον Παναθηναϊκό να έρχεται πεινασμένος για να τελειώσει τον αντίπαλό του τώρα που δεν είναι σε καλή κατάσταση. Το ματς της Κυριακής, λοιπόν, θα είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια των τελευταίων χρόνων, όπως βέβαια και τα όσα (αγωνιστικά) θα το ακολουθήσουν. Μέχρι τότε, υπομονή...

P.S.: Ετοιμάζουμε μία έκπληξη αναφορικά με την ανάλυση του κυριακάτικου derby. Stay tuned...

Μ.Π. & Β.Α.

Όλα βάσει προγράμματος...

Χθες έλαβαν χώρα οι 3 από τους 4 προημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας. Εκπλήξεις δεν υπήρξαν και έτσι Άρης, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός προκρίθηκαν στους ημιτελικούς και περιμένουν να δουν ποιος θα νικήσει στο Ηρακλής-Πανιώνιος την επόμενη βδομάδα και θα συμπληρώσει την τετράδα.

Άρης-Μαρούσι 75-63

Στον πρώτο προημιτελικό είχαμε ένα από τα κλασικά derby των τελευταίων χρόνων (συνήθως για το ποιος θα βγει στην Euroleague) μεταξύ του Άρη και του Αμαρουσίου. Ο "αυτοκράτορας" ξεκίνησε δυνατά, πήρε μια μεγάλη διαφορά χάρη στην ευστοχία του από τη γραμμή του τριπόντου και στον εκνευρισμό της ομάδας των βορείων προαστίων. Από εκεί και πέρα, προσπάθησε να διατηρήσει αυτή τη διαφορά και να κατακτήσει τη νίκη. Το Μαρούσι, ωστόσο, παρά το πρώτο κακό ημίχρονο, επιχείρησε να επιστρέψει στο ματς και τα κατάφερε προς το τέλος του παιχνιδιού. Κάποια νεύρα, όμως, σε συνδυασμό με ορισμένες κακές επιλογές στην επίθεση, του στέρησαν την ολική επαναφορά και επέτρεψαν στον Άρη να ανοίξει πάλι το ρυθμό και να ξεφύγει στο σκορ. Από τον τελευταίο ξεχώρισε ο Νίκος Χατζηβρέττας (20 πόντοι), ο οποίος φαίνεται να έχει θυμηθεί τον καλό scorer εαυτό του από όταν ήταν στον Ηρακλή και με κρίσιμα σουτ στο τέλος και πολλή ψυχραιμία στις βολές οδήγησε εκ του ασφαλούς τον Άρη στα ημιτελικά, όπου θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Ακολούθησαν σε απόδοση ο Andrew Betts και ο Νίκος Μπάρλος με 14 πόντους έκαστος. Από το μέτριο Μαρούσι, κανένας δεν είχε εμφάνιση άξια συγχαρητηρίων αλλά αν έπρεπε να διαλέξουμε τους διακριθέντες, τότε αυτοί θα ήταν ο Igor Milosevic (12 πόντοι) και ο Jared Homan (13 πόντοι). Κατά τη γνώμη μας, το παιχνίδι κρίθηκε στη μεγάλη διαφορά που πήρε ο Άρης νωρίς και η οποία έκανε το Μαρούσι να κυνηγάει από την αρχή. Επιπλέον υπήρξαν αρκετές διαμαρτυρίες από τους φιλοξενούμενους για μερικά σφυρίγματα των διαιτητών, ειδικά για τα πολλά αντιαθλητικά fouls και τεχνικές ποινές που χρεώθηκαν σε αυτούς. Μερικές από αυτές ήταν δικαιολογημένες εκ πρώτης όψεως, η έλλειψη replay ωστόσο εκ μέρους της κρατικής τηλεόρασης δε μας επέτρεψε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Γενικά, στην αρχή της σαιζόν το Μαρούσι παρουσιάζεται ελαφρά "ζαλισμένο" από την 1η συμμετοχή του στην Euroleague και είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να πορευτεί με επιτυχία σε 2 (ή και 3 αν συμπεριλάβουμε το Κύπελλο) τόσο σημαντικές διοργανώσεις. Επιπλέον, φαίνεται ότι στα ματς εντός συνόρων οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα έχουν το άγχος να αποδείξουν ότι αξίζουν να θεωρούνται 3η καλύτερη ομάδα πίσω από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό και αυτό αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην προσπάθειά τους.

Για να έχει καλύτερη συνέχεια το Μαρούσι, θα πρέπει να καλύψει τις αδυναμίες του στη frontline, να ανέβασουν την απόδοση τους μερικοί παίκτες-βαρόμετρα (όπως ο τραγικός χθες Πελεκάνος και ο μέτριος Καϊμακόγλου) και να παίξει το μπάσκετ που έπαιζε τόσα χρόνια και το οποίο δεν καταβαλλόταν από άγχος για το αποτέλεσμα και νεύρα και απογοήτευση αν κάτι πήγαινε στραβά.

ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 70-82

Μετά το Αλεξάνδρειο, δεν πήγαμε πολύ μακριά καθώς ο δεύτερος προημιτελικός έγινε στην Πυλαία μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού. Ο τελευταίος κέρδισε το αξιόμαχο σύνολο του Σούλη Μαρκόπουλου πολύ πιο δύσκολα απ' όσο θα περίμενε. Παρά το καλό ξεκίνημα του ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός αντέδρασε και κατάφερε να προηγηθεί μέχρι και 11 πόντους κάνοντας το γήπεδο να σιγήσει για λίγο και εμάς να πιστέψουμε ότι κάπου εκεί τελείωσε το ματς. Για μια ακόμα φορά, ωστόσο, ήρθε ένα νεκρό διάστημα κατά το οποίο ο ΠΑΟΚ έτρεξε σερί 23-4, η Πυλαία πήρε φωτιά, ο Γιαννάκης έμοιαζε υπνωτισμένος/πελαγωμένος και τα τρίποντα του Ολυμπιακού έβρισκαν μόνο σίδερο. Εκεί άλλαξε η ροή του παιχνιδιού, οι ερυθρόλευκοι αγχώθηκαν καθώς το ματς στράβωνε και το κάζο του αποκλεισμού πλησίαζε, οι παίκτες του ΠΑΟΚ αντλούσαν ψυχολογία από την εξέδρα τη στιγμή που οι αντίστοιχοι του Ολυμπιακού "αντλούσαν" μπουκάλια και γενικά η ατμόσφαιρα προϊδέαζε για έκπληξη. Αντίθετη άποψη είχαν, ωστόσο, ο Θοδωρής Παπαλουκάς (4pts, 12asts!), ο οποίος ίσως θα πρέπει να αναλάβει τη θέση του προπονητή και εκτός γηπέδου χάρη στο μαεστρικό τρόπο που καθοδηγεί την ομάδα και αξιοποιεί τους συμπαίκτες του εντός παρκέ, ο Γιάννης Μπουρούσης (19pts, 9rebs) ο οποίος εξέθεσε τη frontline του ΠΑΟΚ (που θα βελτιωθεί πάντως με τον πολυαναμενόμενο Λάζαρο Παπαδόπουλο), ο Linas Kleiza (21pts) που αν συνεχίσει έτσι θα τελειώσει εύκολα τη σεζόν με 20 πόντους μέσο όρο και ο θρασύς για ακόμα μια φορά Milos Teodosic (15pts με 1 πολύ κρίσιμο τρίποντο στο τέλος). Από τον ΠΑΟΚ, εξαιρετικός ήταν ο Chris Monroe (ο οποίος πάντως σίγησε στο τελευταίο δεκάλεπτο) με 23 πόντους, ενώ σημαντικές βοήθειες προσέφερε και ο William Avery με 18 πόντους.

Στο δια ταύτα τώρα. Ο ΠΑΟΚ είναι μια αρκετά καλή ομάδα με έναν πολύ καλό προπονητή. Αυτό άλλωστε φάνηκε και στο ματς με τον Ολυμπιακό. Μεγάλη του αδυναμία, ωστόσο, αποτέλεσε η έλλειψη inside game που επέτρεπε στον Ολυμπιακό να είναι κοντά στο σκορ και έδινε την εντύπωση ότι αν έβαζε μερικά τρίποντα θα καθάριζε το ματς. Ελπίζουμε ότι η παρουσία του Παπαδόπουλου θα δυναμώσει και άλλο την ομάδα του Σούλη Μαρκόπουλου και αν γίνει αυτό θα έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα μάχη για την 3η θέση του πρωταθλήματος φέτος. Στον αντίποδα ο Ολυμπιακός έδειξε για μια ακόμα φορά ότι αντιμετωπίζει προβλήματα αν του στραβώσει το ματς, ειδικά σε καυτές έδρες. Η ομάδα δε φαίνεται να έχει κανένα πλάνο στην επίθεση και όλοι περιμένουν από τον Παπαλουκά να δημιουργήσει και τον Kleiza να εκτελέσει. Συστήματα, εκτός μερικών πολύ βασικών, δε φαίνεται να υπάρχουν προς το παρόν ή τουλάχιστον αν υπάρχουν δεν αποτυπώνονται στο παρκέ. Διάθεση για να αξιοποιηθεί ο Wafer δε φαίνεται στον ορίζοντα, γεγονός που αδιαμφισβήτητα έχει σπάσει την ψυχολογία του παίκτη. Όσο νικάει η ομάδα χάρη στις τεράστιες προσωπικότητες που έχει στο παρκέ δε θα υπάρχει πρόβλημα. Άποψή μου, ωστόσο, είναι ότι αρκεί ένα κακό αποτέλεσμα για να φέρει τα πάνω κάτω στους ερυθρόλευκους. Αν μάλιστα αυτό συνοδεύεται από την υπογραφή του Zelimir Obradovic και του Παναθηναϊκού, τότε τα πράγματα δε θα είναι καθόλου καλά για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, o oποίος δε φαίνεται να έχει μάθει από τα παθήματά του τόσο καιρό και επιμένει όταν η ομάδα προηγείται με 10-15 πόντους, να αφήνει τους παίκτες του να χαλαρώνουν και τελικά να βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση στη συνέχεια του αγώνα.

Περισσότερα για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό θα πούμε και σε άρθρα που σας έχουμε υποσχεθεί και θα ακολουθήσουν εντός των ημερών, ως ορεκτικό για το derby της 29ης Νοεμβρίου. Μέχρι τότε, πάντως, οι ερυθρόλευκοι απολαμβάνουν την πρόκρισή τους στα ημιτελικά και ο ΠΑΟΚ περιμένει και τη δεύτερή του ευκαιρία το Σαββατοκύριακο στο πρωτάθλημα για να κάνει τη ζημιά στο σύνολο του Γιαννάκη.

Παναθηναϊκός-Πανελλήνιος 80-66

Tα πράγματα στο ΟΑΚΑ, αντιθέτως με τους άλλους προημιτελικούς, ήταν πολύ ήρεμα. Τόσο ήρεμα που έκαναν το Zelimir Obradovic να διαμαρτυρηθεί για τα πολλά άδεια καθίσματα που υπήρχαν στο γήπεδο. Ο Πανελλήνιος μπήκε καλά στο ματς, ο Παναθηναϊκός ακολούθως συμμάζεψε λίγο την άμυνά του, πήρε μια διαφορά και μετά... αυτόματος πιλότος και εύκολη πρόκριση στα ημιτελικά. Για το ματς δεν υπάρχουν πολλά να πεις. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί η επιστροφή του Mike Batiste και του Κώστα Τσαρτσαρή στην ομάδα, καθώς και το γεγονός ότι ήταν σαν να μην έλειψαν ποτέ. Ο Mike ήταν με 15 πόντους ο πρώτος scorer της ομάδας του δείχνοντας ότι είναι πανέτοιμος, ενώ ο Τσαρτσαρής πρόσθεσε άλλους 7. Από τον Πανελλήνιο ξεχώρισε ο Iαν Βουγιούκας με 12 πόντους και αρκετά καλές κινήσεις στο low post. Ο Παναθηναϊκός περιμένει τώρα το νικητή του Ηρακλής-Πανιώνιος για να ξέρει ποιον πρέπει να αποκλείσει ώστε να πανηγυρίσει και τυπικά μια ακόμη πρόκριση σε τελικό Κυπέλλου.

Euroleague Watch: Week 4

Η 4η αγωνιστική της Euroleague ολοκληρώθηκε πριν λίγες ώρες, ας δούμε λοιπόν πως τα πήγαν οι ελληνικές ομάδες.

Ο Ολυμπιακός νίκησε την Efes Pilsen παίρνοντας διαφορά στο τέλος, σε ένα παιχνίδι που μπορεί να χαρακτηριστεί NBA-like: γρήγορο tempo, πολύ τρέξιμο σε ανοικτούς χώρους, οι προσωπικές ενέργειες προηγούνταν συχνά του ομαδικού παιχνιδιού, γρήγορα σουτ στα 10 δευτερόλεπτα της επίθεσης και τελικά υψηλό σκορ. Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι ο Γιαννάκης έδειξε πως φέτος έχει αλλάξει την προσέγγισή του, καταλαβαίνει ότι η δύναμη του Ολυμπιακού είναι στο fast-paced παιχνίδι και ότι εκεί θα πρέπει να χτυπάει πρώτιστα τα παιχνίδια.

Στη σημερινή κατοστάρα, βέβαια, συνετέλεσε κατά ένα μεγάλο μερίδιο και η κάκιστη πραγματικά άμυνα της Efes στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Πολύ αργές επιστροφές,
πολύ κακή αλληλοκάλυψη, γενικά σε κάθε κατοχή του Ολυμπιακού σου δινόταν η αίσθηση ότι με μία mininum περιστροφή της μπάλας το καλών προϋποθέσεων σουτ θα βρισκόταν ΚΑΘΕ φορά. Σε αυτά προσθέστε και το πολύ απρόσεκτο παιχνίδι των Τούρκων (20 λάθη, μερικά εκ των οποίων επιπέδου Α2) και τη γενικότερη απάθεια (ή ανικανότητα) του Ataman στον πάγκο. Ο τελευταίος έβλεπε στο 4ο δεκάλεπτο τη νίκη να απομακρύνεται χωρίς να επιχειρεί να αλλάξει το οτιδήποτε στο επιθετικό πλάνο του, ελπίζοντας προφανώς ότι η εκπληκτική μέχρι τότε ευστοχία των Rakocevic, Arslan και Tunceri στα τρίποντα θα συνεχιζόταν μέχρι και το τελευταίο λεπτό.

Από την πλευρά του ο Ολυμπιακός ξεκίνησε ικανοποιητικά, με το Sofo να δείχνει πολύ δυνατός στο επιθετικό rebound και με γερά πατήματα, ενώ στην άμυνα ο Beverley με τα γρήγορα πόδια και χέρια του βοήθησε στο να επιτευχθούν μερικά εύκολα transition layups. Ο Kleiza έπαιρνε την μπάλα για να δημιουργήσει στο κατάλληλο σημείο (έξω από το τρίποντο από τα elbows μέχρι την κορυφή), όμως έδειξε εξαρχής ότι βρισκόταν σε μέτρια μέρα. Ο Βασιλόπουλος φαινόταν να βρίσκει τον καλό εαυτό του όντας δραστήριος αμυντικά και επιθετικά, ως ομάδα ο Ολυμπιακός όμως ήταν διάτρητος, αφού σε συνδυασμό με κακή transition defense έκανε και πολύ αργά close-outs στους σουτέρ της Efes, που βρίσκονταν εξαρχής σε πολύ καλή κατάσταση.

Την εικόνα του αγώνα άλλαξε η είσοδος των Παπαλουκά και Vujcic. Έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν το υψηλότατο επίπεδο συνεργασίας που έχουν αναπτύξει αυτοί οι δύο μεταξύ τους και για μία ακόμη φορά δικαίωσαν τις προσδοκίες. Τα pick-n-rolls τους, η σιγουριά που προσέδωσε στο ball-handling ο Θοδωρής και το court vision του Vujcic προσέδωσαν την απαιτούμενη ποικιλία στις επιθέσεις του Ολυμπιακού, που χωρίς αυτούς τους δύο στην πεντάδα πολύ συχνά γίνεται προβλέψιμος στο half-court παιχνίδι.

Εντωμεταξύ το υψηλό tempo στο παιχνίδι καλά κρατούσε και η ευστοχία της Efes στα μακρινά σουτ δεν έδειχνε να μειώνεται. Οι άμυνες ήταν εκατέρωθεν κακές και ο Ολυμπιακός έφτασε να χάνει με 8. Η αρχηγική εμφάνιση του Μπουρούση όμως, σε συνδυασμό με μεγάλες ενέργειες από το Βασιλόπουλο (με χαρακτηριστικότερη ένα κρίσιμο τρίποντο όταν η διαφορά πήγαινε να ξεφύγει) και κάποιες εμπνεύσεις του Kleiza ανέτρεψαν γρήγορα το σκηνικό. Η ζώνη του Ataman δε βοήθησε την Efes, η οποία στην επίθεση συνέχιζε τα βιαστικά σουτ. Στην αρχή της 4ης περιόδου το παιχνίδι καθάρισε και τα τελευταία λεπτά παίχτηκε ελεύθερο (ή αν θέλετε βιαστικό και απρόσκετο) μπάσκετ.

Οφείλουμε να επισημάνουμε ακόμα το hustling και την ενέργεια του Κώστα Παπανικολάου, καθώς και την τραγική πραγματικά αστοχία του Sofo αλλά και όλου του Ολυμπιακού στις βολές (29/49), που προφανώς καλό θα είναι να μην επαναληφθεί. Επιπροσθέτως, ο ανταποκριτής μας στο ΣΕΦ, Μ.Π., αναφέρει ότι υπήρχε μεγάλη δυσαρέσκεια στην εξέδρα για τις επιλογές του Γιαννάκη στο rotation, καθώς ο τελευταίος σε ορισμένες στιγμές απέσυρε παίκτες από το παρκέ χωρίς προφανή λόγο.

Ο Παναθηναϊκός, παρά την τελική διαφορά των 10 πόντων που μπορεί να φαντάζει σχετικά μικρή, είχε ένα πολύ εύκολο βράδυ και δεν κινδύνεψε ουσιαστικά σε κανένα σημείο του αγώνα με την Prokom στην Πολωνία. Καθάρισε το παιχνίδι από νωρίς και στη συνέχεια χαλάρωσε, παίζοντας ελεύθερα και δοκιμάζοντας κάποια πράγματα. Η Prokom απειλούσε μόνο στην αρχή που οι προσωπικές και συχνά τραβηγμένες ενέργειες των Logan, Jagla, Woods και Ewing απέδιδαν, όταν όμως προσάρμοσε την άμυνά του ο Παναθηναϊκός δεν αντιμετώπισε το παραμικρό πρόβλημα.

Στην επίθεση οι συνεργασίες του Διαμαντίδη με Pekovic και Shermandini (που έχει βελτιωθεί κάπως αλλά ακόμα του λείπει η τεχνική) είχαν την τιμητική τους, ενώ οι Φώτσης και Tepic ακόμα δεν έχουν πάρει μπρος φέτος. Πρόσωπο του αγώνα ήταν ασφαλώς ο Drew Nicholas, που φέτος φαίνεται να απολαμβάνει μεγαλύτερης ελευθερίας επιθετικά, κάτι που τον έχει βοηθήσει να βρει το ένστικτο του volume scorer που είχε όταν έπαιζε στην Efes.

Μιας και μιλάμε για Παναθηναϊκό, πρέπει επιτέλους να το πούμε. Κάτι πρέπει να γίνει κάποια στιγμή με τα illegal screens με κάθε πιθανό μέρος του σώματος από τον Pekovic. Όσο και αν είμαστε Έλληνες και μας βολεύει, η ασυλία στον Παναθηναϊκό (και στις μεγάλες ομάδες γενικότερα, όπως στην CSKA του Messina) σε αυτό το θέμα έχει καταντήσει πλέον αηδιαστική. Στο 80% τουλάχιστον των screens που κάνουν οι Pekovic και Batiste γίνεται επιθετικό foul και αν μπορούμε να το δούμε εμείς αυτό, σίγουρα μπορεί να το δει και η Euroleague.

Για το Μαρούσι τι να πει κανείς. Η εμφάνιση απέναντι στην Caja Laboral ήταν σίγουρα αποκαρδιωτική, δεδομένων των δειγμάτων που είχε δώσει η ομάδα στα μέχρι τώρα παιχνίδια της στη σεζόν. Το θέμα δεν είναι η ήττα με 17 πόντους διαφορά, όσο το πώς επήλθε αυτή στο δεύτερο ημίχρονο. Σίγουρα η ευστοχία των Βάσκων ήταν εντυπωσιακή (14/22 τρίποντα!), η άμυνα όμως του Αμαρουσίου δε δημιουργούσε προσδοκίες για κάτι καλύτερο, αφού ήταν ως επί το πλείστον κάκιστη.

Η θρυλούμενη μαχητικότητα των παικτών του Μπαρτζώκα την Τετάρτη είχε κάνει φτερά, έκαναν ανεπίτρεπτα λάθη, ενώ ο ίδιος ο head coach της ελληνικής ομάδας αρνούταν να αντιδράσει όταν το παιχνίδι χανόταν. Έτσι πήγε χαμένη άλλη μία θετικότατη επιθετικά εμφάνιση από τους Καϊμακόγλου και Μαυροειδή (ο δεύτερος θα χτυπήσει την πόρτα της Εθνικής άμα συνεχίσει έτσι) και τα πράγματα για το Μαρούσι δυσκολεύουν αρκετά ενόψει της συνέχειας.