Zone 'em up!

Έχει περάσει κάμποσος καιρός από το derby και το video που είχαμε φτιάξει τότε, οπότε αποφασίσαμε να φτιάξουμε άλλο ένα στο ίδιο στιλ, αυτήν τη φορά για τις διάφορες μορφές της άμυνας ζώνης, με πολύ πρόσφατα παραδείγματα από Κύπελλο Ελλάδας, NBA και NCAA. Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε βέβαια για τη σύγκριση του NBA με τα άλλα δύο είναι ο κανονισμός των 3 δευτερολέπτων στην άμυνα, ο οποίος αναφέρει ότι ένας αμυντικός δεν μπορεί να μείνει για παραπάνω από 3 δευτερόλεπτα στη ρακέτα (ή "ζωγραφιστό") χωρίς να μαρκάρει ξεκάθαρα κάποιον αντίπαλο (δηλαδή να βρίσκεται το πολύ σε απόσταση εκτεταμένου χεριού από κάποιον αντίπαλο).

Enjoy!

Ανώδυνο το αποτέλεσμα, επώδυνες οι αιτίες του...

Άρης - Ολυμπιακός 93-83

Ο χθεσινός ημιτελικός Κυπέλλου στο Αλεξάνδρειο ήταν ενδιαφέρων από πολλές απόψεις.

Καταρχήν, η επίδραση που είχε ο David Blatt στο πρώτο του παιχνίδι στον πάγκο του Άρη ήταν εντυπωσιακή. Η ομάδα φάνηκε εντελώς αλλαγμένη στη νοοτροπία, το πάθος στο παρκέ, καθώς και την τακτική. Ο Άρης δε θύμιζε το απόλυτο επιθετικό χάος επί Mazzon και Κατσικάρη. Στην επίθεση υπήρχε διαρκής κίνηση, γίνονταν συνέχεια screens για τον Richardson, isolations για Clark και Miles, ενώ υπήρχε και μία γερή δόση από post-ups για τον Betts. Με λίγα λόγια, ο Blatt έδειξε από το πρώτο κιόλας ματς την τεράστια κλάση του, που του επιτρέπει να σχεδιάζει τα πλάνα του ώστε να εκμεταλλεύεται τις ειδικές ικανότητες του κάθε παίκτη του.

Εξάλλου, ο Αμερικανο-ισραηλινός coach έδειξε ότι είναι ιδιαίτερα ενεργός και συμμετέχων και στο αμυντικό κομμάτι του παιχνιδιού, χρησιμοποιώντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα διάφορες περίτεχνες matchup zones που ανέκοπταν το ρυθμό του Ολυμπιακού. Ο Blatt όμως μας θύμησε ότι δεν είναι μόνο ειδικός του αργού tempo, αλλά και ότι δίνει εντολή στην ομάδα του να τρέχει όποτε μπορεί, όπως και έκανε αρκετές φορές χθες ο Άρης, τιμωρώντας την χαρακτηριστική απροθυμία (ή ανικανότητα) του Ολυμπιακού να παίξει έξυπνη και αποτελεσματική άμυνα.

Ένας Ολυμπιακός που μας είχε δώσει την εντύπωση στα τελευταία του παιχνίδια ότι είχε βρει έναν κάποιο επιθετικό ρυθμό, ότι είχε δουλέψει λίγο στο halfcourt παιχνίδι κι ότι πλέον "έβγαζε" συνεργασίες στο παρκέ με ευκολία. Όλα αυτά τα είδαμε χθες εν αφθονία μόνο στο 1ο δεκάλεπτο, αφού από το 2ο και μετά η σκληρή (συχνά υπέρ του δέοντος) άμυνα του Άρη τον περιόριζε στις γνωστές ατομικές ενέργειες που είναι ευκολότερα αντιμετωπίσιμες, ιδίως από έναν τόσο έμπειρο και οξυδερκή προπονητή όπως ο Blatt, σε σχέση με ένα οργανωμένο επιθετικό πλάνο με πολλές επιλογές. Ένα πολύμορφο επιθετικό πλάνο το οποίο ακόμα δεν έχει καταφέρει να μεταλαμπαδεύσει (ή να εφευρέσει) το προπονητικό team του Ολυμπιακού, ενώ πλησιάζουμε ολοένα και περισσότερο στα πραγματικά κρίσιμα ματς της σεζόν.

Αυτή όμως που πραγματικά εμπνέει ανησυχία είναι η άμυνα των "ερυθρολεύκων". Το Δεκέμβριο στην ανάλυση του derby με τον ΠΑΟ μιλούσαμε για τα εξαιρετικά και γρήγορα αμυντικά rotations που είχαν τότε πραγματικά εγκλωβίσει τους "πράσινους". Στο χθεσινό ματς αυτά τα rotations ηταν ανύπαρκτα, οι παίκτες (κυρίως ο Childress και ο Teodosic) χάνονταν διαρκώς στα off-ball screens του Άρη, διάθεση για ενεργό και επιθετική άμυνα δεν υπήρχε και γρήγορες βοήθειες δεν "έβγαιναν". Ο Άρης είχε offensive rating (πόντους ανά 100 επιθέσεις) το ανεπίτρεπτο (για τον Ολυμπιακό) 131.65, τη στιγμή που στο παιχνίδι εναντίον του Πανελληνίου για την προπερασμένη αγωνιστική της Α1 είχε μόλις 83.8! Η διαφορά αυτή οφείλεται (μεταξύ άλλων) στον παράγοντα Blatt, αλλά και στην προβληματική αμυντική συμπεριφορά του Ολυμπιακού.

Οι Four Factors επιβεβαιώνουν το αυτονόητο, ότι ο Άρης έπαιξε αρκετά καλύτερα από τον Ολυμπιακό και άξιζε ξεκάθαρα τη νίκη (η οποία βέβαια ήταν απλά νίκη γοήτρου). Θα μπορούσε να είχε πάρει και την πρόκριση, αν ήταν ελαφρά πιο ψύχραιμος στις τελευταίες κρίσιμες επιθέσεις, καθώς και αν η αλληλοκάλυψή του στην άμυνα δεν ήταν τόσο κακή στα καθοριστικά καλάθια των Παπαλουκά κυρίως και Kleiza δευτερευόντως.

Σε επίπεδο παικτών τώρα, από τον Ολυμπιακό ξεχώρισε σίγουρα ο αρχηγός του, που οργάνωσε και εκτέλεσε με συνέπεια και "μίλησε" με γρήγορα drives όταν ο Άρης είχε πλησιάσει για τα καλά. Ο Childress ήταν ασταθής, κυρίως αμυντικά, όπως και ο Teodosic. Ο Μπουρούσης φάνηκε να μην έχει ιδιαίτερη διάθεση στην άμυνα και ο Kleiza βρέθηκε σε μέτρια shooting βραδιά. Ο Vujcic βοήθησε αρκετά όσο έπαιξε, ενώ ο Penn έδειξε να μπαίνει όλο και περισσότερο στο κλίμα της ομάδας και να καταλαβαίνει (όπως αναμέναμε δηλαδή) το τι ζητείται από αυτόν.

Από τον Άρη ξεχώρισε ασφαλώς ο Richardson, που σε αυτό το ματς παρουσίασε σε όλη του τη διάσταση το δολοφονικό του σουτ, καθώς και την ικανότητά του στην κίνηση χωρίς την μπάλα. Ο Betts είχε μερικές ωραίες κινήσεις στο post (1-2 εκ των οποίων βέβαια ήταν καθαρά "βήματα") και οι Clark και Miles έδειξαν επιθετικοί, αν και μερικές φορές επιπόλαιοι (που φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς συνήθως η πολλή ώρα με την μπάλα στα χέρια φέρνει νομοτελειακά λάθη). Ο Χατζηβρέττας ήταν κακός, ενώ ο Paunic απέδειξε τη χρησιμότητά του ως ένας πολύ δυνατός και σκληρός man defender.

Τέλος, και ενόψει του τελικού Κυπέλλου του Φεβρουαρίου ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, θα πρέπει να επικροτήσουμε την ιδιαίτερα αξιέπαινη πρόταση του ΠΣΑΚ για διεξαγωγή του μπροστά σε μόνο μαθητές και γενικότερα "υγιή" άτομα. Μακάρι να περάσει αυτή η πρόταση, για να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε επιτέλους απερίσπαστοι, όπως δηλαδή του αρμόζει, έναν τελικό ανάμεσα σε 2 πραγματικά μεγάλες ομάδες.

M.V.P.: Jeremy Richardson

Α1 Game of the Week: 7η αγωνιστική

Άρης-Περιστέρι 86-79

Αυτό το Σαββατοκύριακο οι δύο μεγάλοι του ελληνικού μπάσκετ είχαν εύκολες αποστολές. Ο Ολυμπιακός συνέτριψε τα Τρίκαλα στο ΣΕΦ και ο Παναθηναϊκός επιβλήθηκε λίγο πιο δύσκολα απ' όσο θα περίμενε κόντρα στην Καβάλα. Το ματς της αγωνιστικής, ωστόσο, έγινε στο Αλεξάνδρειο ανάμεσα στο γηπεδούχο Άρη και το νεοφώτιστο Περιστέρι. Το τελευταίο μπορεί να ανέβηκε φέτος για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια στην Α1, έχει κάνει όμως πολύ προσεγμένες κινήσεις και με συστηματική δουλειά από το head coach Θανάση Σκουρτόπουλο έχει καταφέρει να φτιάξει ένα πολύ αξιόμαχο σύνολο. Ανέβηκε, λοιπόν, στη Θεσσαλονίκη με στόχο τη νίκη και την διεκδίκησε μέχρι τελευταίας πτώσης.

Συγκεκριμένα, ο Άρης ξεκίνησε με καλή άμυνα και στην επίθεση προσπαθούσε να περάσει την μπάλα στο Δήμο Ντικούδη και τον Andrew Betts, που είχαν σαφές πλεονέκτημα δύναμης έναντι των Arnold και Τσιάκου. Έτσι χτίστηκε μια μικρή διαφορά, την οποία το Περιστέρι ανέτρεψε προς το τέλος του δεκαλέπτου με ένα σερί 8-2. Στη 2η περίοδο, και οι δύο ομάδες ήταν εξαιρετικές αμυντικά, όμως ο Άρης προβλημάτιζε με την αστοχία του πίσω από τη γραμμή των 6.25μ. Έτσι, σημείο αναφοράς αποτελούσε ο Betts, που φόρτωνε με fouls τους ψηλούς του Περιστερίου (χαρακτηριστικό το ότι 3.51 λεπτά πριν τη λήξη του ημιχρόνου, το Περιστέρι είχε κάνει 16 fouls εκ των οποίων τα 10 στο Betts και τον Ντικούδη). Στα προβλήματα που δημιουργούσε, ωστόσο, η καλή άμυνα του Άρη στην ομάδα των δυτικών προαστίων η απάντηση ήταν ο Νίκος Παπανικολόπουλος, ο οποίος με 17 πόντους και 4/4 τρίποντα στο 1ο ημίχρονο κρατούσε την ομάδα του σε απόσταση αναπνοής.

Το 3ο δεκάλεπτο ανήκε ολοκληρωτικά στους Αμερικανούς και των 2 ομάδων οι οποίοι σκόραραν τους 28 από τους 41 πόντους. Την άμυνα του Περιστερίου νικούσε ο Juan Dixon (14 pts) ενώ για τους φιλοξενούμενους πρωταγωνιστές ήταν ο Clifford Hammonds (18 pts, 4 asts, 3 stls) και ο Marcus Faison. Mπαίνοντας στην τελευταία περίοδο, το Περιστέρι έκανε ένα μικρό σερί 6-0 με το Hammonds μην αφήνοντας τον Άρη να ξεφύγει και καταφέρνοντας να επιστρέψει ακόμα και από το κρίσιμο τρίποντο του Jeremy Richardson 2 λεπτά πριν τη λήξη. Τελικά, με ένα δίποντο του Hammonds ύστερα από επιθετικό rebound του Faison, το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση, όπου το Περιστέρι ξεκίνησε δυνατά αλλά ο Richardson με 5 πόντους και οι Ντικούδης (15 pts, 5 rebs, 9/10 βολές), Κακιούζης με καλές επιλογές σε άμυνα και επίθεση κατάφεραν να δώσουν στον Άρη τη νίκη.

Ας δούμε τώρα πού κρίθηκε ο αγώνας με βάση τους Four Factors.

Παρατηρώντας το διάγραμμα βλέπουμε ότι υπάρχει μια σχετική ισορροπία στους τομείς των σουτ και των λαθών. Βλέπουμε, ωστόσο, ότι ο Άρης υπερείχε ξεκάθαρα στο ποσοστό των επιθετικών rebounds, ανακτώντας περίπου το 1/3 των χαμένων του σουτ, ποσοστό αρκετά υψηλό. Επίσης, διαπιστώνουμε ότι οι Θεσσαλονικείς πήγαιναν πιο συχνά στη γραμμή των βολών και ταυτόχρονα ήταν πολύ εύστοχοι σε αυτές, γεγονός το οποίο έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην εξασφάλιση της νίκης. Τα πολλά χαμένα αμυντικά rebounds, λοιπόν, καθώς και τα πολλά fouls (λόγω τον οποίων έμεινε πολλή ώρα εκτός και ο Jamie Arnold, πρώτος scorer της Α1) αποδείχθηκαν καθοριστικά στην ήττα του Περιστερίου.

Πλέον, ο Άρης συγκεντρώνεται στην αυριανή αναμέτρηση του με τη Siauliai για το Eurocup και το Περιστέρι φιλοδοξεί να συνεχίσει τις πολύ καλές εμφανίσεις του στην πρώτη κατηγορία.

MVP: Δήμος Ντικούδης

Όλα βάσει προγράμματος...

Χθες έλαβαν χώρα οι 3 από τους 4 προημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας. Εκπλήξεις δεν υπήρξαν και έτσι Άρης, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός προκρίθηκαν στους ημιτελικούς και περιμένουν να δουν ποιος θα νικήσει στο Ηρακλής-Πανιώνιος την επόμενη βδομάδα και θα συμπληρώσει την τετράδα.

Άρης-Μαρούσι 75-63

Στον πρώτο προημιτελικό είχαμε ένα από τα κλασικά derby των τελευταίων χρόνων (συνήθως για το ποιος θα βγει στην Euroleague) μεταξύ του Άρη και του Αμαρουσίου. Ο "αυτοκράτορας" ξεκίνησε δυνατά, πήρε μια μεγάλη διαφορά χάρη στην ευστοχία του από τη γραμμή του τριπόντου και στον εκνευρισμό της ομάδας των βορείων προαστίων. Από εκεί και πέρα, προσπάθησε να διατηρήσει αυτή τη διαφορά και να κατακτήσει τη νίκη. Το Μαρούσι, ωστόσο, παρά το πρώτο κακό ημίχρονο, επιχείρησε να επιστρέψει στο ματς και τα κατάφερε προς το τέλος του παιχνιδιού. Κάποια νεύρα, όμως, σε συνδυασμό με ορισμένες κακές επιλογές στην επίθεση, του στέρησαν την ολική επαναφορά και επέτρεψαν στον Άρη να ανοίξει πάλι το ρυθμό και να ξεφύγει στο σκορ. Από τον τελευταίο ξεχώρισε ο Νίκος Χατζηβρέττας (20 πόντοι), ο οποίος φαίνεται να έχει θυμηθεί τον καλό scorer εαυτό του από όταν ήταν στον Ηρακλή και με κρίσιμα σουτ στο τέλος και πολλή ψυχραιμία στις βολές οδήγησε εκ του ασφαλούς τον Άρη στα ημιτελικά, όπου θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Ακολούθησαν σε απόδοση ο Andrew Betts και ο Νίκος Μπάρλος με 14 πόντους έκαστος. Από το μέτριο Μαρούσι, κανένας δεν είχε εμφάνιση άξια συγχαρητηρίων αλλά αν έπρεπε να διαλέξουμε τους διακριθέντες, τότε αυτοί θα ήταν ο Igor Milosevic (12 πόντοι) και ο Jared Homan (13 πόντοι). Κατά τη γνώμη μας, το παιχνίδι κρίθηκε στη μεγάλη διαφορά που πήρε ο Άρης νωρίς και η οποία έκανε το Μαρούσι να κυνηγάει από την αρχή. Επιπλέον υπήρξαν αρκετές διαμαρτυρίες από τους φιλοξενούμενους για μερικά σφυρίγματα των διαιτητών, ειδικά για τα πολλά αντιαθλητικά fouls και τεχνικές ποινές που χρεώθηκαν σε αυτούς. Μερικές από αυτές ήταν δικαιολογημένες εκ πρώτης όψεως, η έλλειψη replay ωστόσο εκ μέρους της κρατικής τηλεόρασης δε μας επέτρεψε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Γενικά, στην αρχή της σαιζόν το Μαρούσι παρουσιάζεται ελαφρά "ζαλισμένο" από την 1η συμμετοχή του στην Euroleague και είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να πορευτεί με επιτυχία σε 2 (ή και 3 αν συμπεριλάβουμε το Κύπελλο) τόσο σημαντικές διοργανώσεις. Επιπλέον, φαίνεται ότι στα ματς εντός συνόρων οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα έχουν το άγχος να αποδείξουν ότι αξίζουν να θεωρούνται 3η καλύτερη ομάδα πίσω από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό και αυτό αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην προσπάθειά τους.

Για να έχει καλύτερη συνέχεια το Μαρούσι, θα πρέπει να καλύψει τις αδυναμίες του στη frontline, να ανέβασουν την απόδοση τους μερικοί παίκτες-βαρόμετρα (όπως ο τραγικός χθες Πελεκάνος και ο μέτριος Καϊμακόγλου) και να παίξει το μπάσκετ που έπαιζε τόσα χρόνια και το οποίο δεν καταβαλλόταν από άγχος για το αποτέλεσμα και νεύρα και απογοήτευση αν κάτι πήγαινε στραβά.

ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 70-82

Μετά το Αλεξάνδρειο, δεν πήγαμε πολύ μακριά καθώς ο δεύτερος προημιτελικός έγινε στην Πυλαία μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού. Ο τελευταίος κέρδισε το αξιόμαχο σύνολο του Σούλη Μαρκόπουλου πολύ πιο δύσκολα απ' όσο θα περίμενε. Παρά το καλό ξεκίνημα του ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός αντέδρασε και κατάφερε να προηγηθεί μέχρι και 11 πόντους κάνοντας το γήπεδο να σιγήσει για λίγο και εμάς να πιστέψουμε ότι κάπου εκεί τελείωσε το ματς. Για μια ακόμα φορά, ωστόσο, ήρθε ένα νεκρό διάστημα κατά το οποίο ο ΠΑΟΚ έτρεξε σερί 23-4, η Πυλαία πήρε φωτιά, ο Γιαννάκης έμοιαζε υπνωτισμένος/πελαγωμένος και τα τρίποντα του Ολυμπιακού έβρισκαν μόνο σίδερο. Εκεί άλλαξε η ροή του παιχνιδιού, οι ερυθρόλευκοι αγχώθηκαν καθώς το ματς στράβωνε και το κάζο του αποκλεισμού πλησίαζε, οι παίκτες του ΠΑΟΚ αντλούσαν ψυχολογία από την εξέδρα τη στιγμή που οι αντίστοιχοι του Ολυμπιακού "αντλούσαν" μπουκάλια και γενικά η ατμόσφαιρα προϊδέαζε για έκπληξη. Αντίθετη άποψη είχαν, ωστόσο, ο Θοδωρής Παπαλουκάς (4pts, 12asts!), ο οποίος ίσως θα πρέπει να αναλάβει τη θέση του προπονητή και εκτός γηπέδου χάρη στο μαεστρικό τρόπο που καθοδηγεί την ομάδα και αξιοποιεί τους συμπαίκτες του εντός παρκέ, ο Γιάννης Μπουρούσης (19pts, 9rebs) ο οποίος εξέθεσε τη frontline του ΠΑΟΚ (που θα βελτιωθεί πάντως με τον πολυαναμενόμενο Λάζαρο Παπαδόπουλο), ο Linas Kleiza (21pts) που αν συνεχίσει έτσι θα τελειώσει εύκολα τη σεζόν με 20 πόντους μέσο όρο και ο θρασύς για ακόμα μια φορά Milos Teodosic (15pts με 1 πολύ κρίσιμο τρίποντο στο τέλος). Από τον ΠΑΟΚ, εξαιρετικός ήταν ο Chris Monroe (ο οποίος πάντως σίγησε στο τελευταίο δεκάλεπτο) με 23 πόντους, ενώ σημαντικές βοήθειες προσέφερε και ο William Avery με 18 πόντους.

Στο δια ταύτα τώρα. Ο ΠΑΟΚ είναι μια αρκετά καλή ομάδα με έναν πολύ καλό προπονητή. Αυτό άλλωστε φάνηκε και στο ματς με τον Ολυμπιακό. Μεγάλη του αδυναμία, ωστόσο, αποτέλεσε η έλλειψη inside game που επέτρεπε στον Ολυμπιακό να είναι κοντά στο σκορ και έδινε την εντύπωση ότι αν έβαζε μερικά τρίποντα θα καθάριζε το ματς. Ελπίζουμε ότι η παρουσία του Παπαδόπουλου θα δυναμώσει και άλλο την ομάδα του Σούλη Μαρκόπουλου και αν γίνει αυτό θα έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα μάχη για την 3η θέση του πρωταθλήματος φέτος. Στον αντίποδα ο Ολυμπιακός έδειξε για μια ακόμα φορά ότι αντιμετωπίζει προβλήματα αν του στραβώσει το ματς, ειδικά σε καυτές έδρες. Η ομάδα δε φαίνεται να έχει κανένα πλάνο στην επίθεση και όλοι περιμένουν από τον Παπαλουκά να δημιουργήσει και τον Kleiza να εκτελέσει. Συστήματα, εκτός μερικών πολύ βασικών, δε φαίνεται να υπάρχουν προς το παρόν ή τουλάχιστον αν υπάρχουν δεν αποτυπώνονται στο παρκέ. Διάθεση για να αξιοποιηθεί ο Wafer δε φαίνεται στον ορίζοντα, γεγονός που αδιαμφισβήτητα έχει σπάσει την ψυχολογία του παίκτη. Όσο νικάει η ομάδα χάρη στις τεράστιες προσωπικότητες που έχει στο παρκέ δε θα υπάρχει πρόβλημα. Άποψή μου, ωστόσο, είναι ότι αρκεί ένα κακό αποτέλεσμα για να φέρει τα πάνω κάτω στους ερυθρόλευκους. Αν μάλιστα αυτό συνοδεύεται από την υπογραφή του Zelimir Obradovic και του Παναθηναϊκού, τότε τα πράγματα δε θα είναι καθόλου καλά για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, o oποίος δε φαίνεται να έχει μάθει από τα παθήματά του τόσο καιρό και επιμένει όταν η ομάδα προηγείται με 10-15 πόντους, να αφήνει τους παίκτες του να χαλαρώνουν και τελικά να βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση στη συνέχεια του αγώνα.

Περισσότερα για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό θα πούμε και σε άρθρα που σας έχουμε υποσχεθεί και θα ακολουθήσουν εντός των ημερών, ως ορεκτικό για το derby της 29ης Νοεμβρίου. Μέχρι τότε, πάντως, οι ερυθρόλευκοι απολαμβάνουν την πρόκρισή τους στα ημιτελικά και ο ΠΑΟΚ περιμένει και τη δεύτερή του ευκαιρία το Σαββατοκύριακο στο πρωτάθλημα για να κάνει τη ζημιά στο σύνολο του Γιαννάκη.

Παναθηναϊκός-Πανελλήνιος 80-66

Tα πράγματα στο ΟΑΚΑ, αντιθέτως με τους άλλους προημιτελικούς, ήταν πολύ ήρεμα. Τόσο ήρεμα που έκαναν το Zelimir Obradovic να διαμαρτυρηθεί για τα πολλά άδεια καθίσματα που υπήρχαν στο γήπεδο. Ο Πανελλήνιος μπήκε καλά στο ματς, ο Παναθηναϊκός ακολούθως συμμάζεψε λίγο την άμυνά του, πήρε μια διαφορά και μετά... αυτόματος πιλότος και εύκολη πρόκριση στα ημιτελικά. Για το ματς δεν υπάρχουν πολλά να πεις. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί η επιστροφή του Mike Batiste και του Κώστα Τσαρτσαρή στην ομάδα, καθώς και το γεγονός ότι ήταν σαν να μην έλειψαν ποτέ. Ο Mike ήταν με 15 πόντους ο πρώτος scorer της ομάδας του δείχνοντας ότι είναι πανέτοιμος, ενώ ο Τσαρτσαρής πρόσθεσε άλλους 7. Από τον Πανελλήνιο ξεχώρισε ο Iαν Βουγιούκας με 12 πόντους και αρκετά καλές κινήσεις στο low post. Ο Παναθηναϊκός περιμένει τώρα το νικητή του Ηρακλής-Πανιώνιος για να ξέρει ποιον πρέπει να αποκλείσει ώστε να πανηγυρίσει και τυπικά μια ακόμη πρόκριση σε τελικό Κυπέλλου.

A1 Games of the Week: 2η αγωνιστική

Ολυμπιακός-Μαρούσι 86-77

Όπως το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, έτσι και τώρα ο Ολυμπιακός κλήθηκε να αντιμετωπίσει έναν αξιόμαχο αντίπαλο επιπέδου Euroleague, το Μαρούσι. Οι κερκίδες του ΣΕΦ ήταν άδειες καθώς ο Ολυμπιακός ήταν τιμωρημένος από τους περσινούς τελικούς με τον Παναθηναϊκό, η ώρα ήταν 2 το μεσημέρι και το Μαρούσι είχε δύο σημαντικότατες απουσίες, το Μιχάλη Πελεκάνο και τον Κώστα Καϊμακόγλου, κοινώς όλοι ήμασταν έτοιμοι να δούμε μια εύκολη επικράτηση των "ερυθρολεύκων", οι οποίοι μάλιστα την έψαχναν κιόλας για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από τη βαριά ήττα που υπέστησαν στην Ισπανία μεσοβδόμαδα. Τι είδαμε τελικά? Κάτι τελείως διαφορετικό...

Ο Ολυμπιακός μπήκε πιο δυνατά στο ματς, έχτισε μια διαφορά 10-12 πόντων την οποία έχανε κατά διαστήματα και έφτασε τελικά να πάρει το ματς στα τελευταία 4-5 λεπτά χάρη στον επιθετικό οίστρο του Linas Kleiza. Εξετάζοντας, τώρα, σε βάθος τον αγώνα μπορούμε να πούμε ότι αυτή η νίκη ήρθε πολύ δύσκολα και αγχωτικά. Το Μαρούσι, ενθουσιασμένο από την πρώτη του νίκη στη Euroleague και απαλλαγμένο από το άγχος αφού του έλειπαν πολύ σημαντικοί παίκτες, δεν το έβαλε κάτω, πίστεψε στο ματς και παραλίγο να δικαιωθεί. Ο Ολυμπιακός από την άλλη για 2ο συνεχόμενο παιχνίδι δεν ικανοποίησε, έδειξε υπερβολικά αγχωμένος και επιπόλαιος, δεν έπαιξε καλή άμυνα στο μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού και θα πρέπει να ευχαριστεί τον "ατομιστή" (όπως τον έχουν βαφτίσει πολλοί) Kleiza που δεν επέτρεψε να γίνει η πρώτη "γκέλα" μέσα στο ΣΕΦ.

Γενικά, οι ερυθρόλευκοι αποπνέουν τον αέρα της ομάδας που δεν έχει βρει πατήματα, που δεν ξέρει καλά καλά τι στυλ παιχνιδιού θέλει να παίξει, που έχει αρκετούς ρόλους συγκεχυμένους στο μυαλό των παικτών και που δέχεται πίεση από όλον τον κόσμο καθώς φέτος φαίνεται ότι απαγορεύεται να χάνει. Αυτήν την κατάσταση ενέτεινε και η φημολογία ότι ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος επέβαλε πρόστιμο στην ομάδα μετά την ήττα στην Ισπανία, ενέργεια της οποία η λογική αν μη τι άλλο είναι αμφιλεγόμενη. Κοιτάζοντας, πάντως, το παιχνίδι αυτό καθ'εαυτό (τα προβλήματα και την εν γένει κατάσταση στον Ολυμπιακό θα τη δούμε σε άλλο άρθρο μέσα στη βδομάδα) μπορούμε να πούμε ότι οι κόκκινοι ψάξανε το Σχορτσιανίτη (16pts 6rebs 1stl 1bl) μέσα στη ρακέτα στην επίθεση και αυτός τους δικαίωσε.

Το πρόβλημα, ωστόσο, ήταν ότι τον... ψάχνανε και στην άμυνα καθώς εκεί χτύπαγε συστηματικά το Μαρούσι με τον εξαιρετικό Jared Homan (23 pts) αλλά και τους πολύ καλούς και δραστήριους Levon Kendall και Δημήτρη Μαυροειδή, οι οποίοι πήραν αρκετά επιθετικά rebounds καταδεικνύοντας την αδυναμία του Ολυμπιακού στο συγκεκριμένο τομέα. Το Μαρούσι, μάλιστα, επέστρεψε και από το -12 στο οποίο έφτασε ο Ολυμπιακός στα τέλη της 3ης περιόδου με ένα υπερβολικό αντιαθλητικό foul υπέρ του Kleiza και μια τεχνική ποινή που ακολούθησε στον πάγκο των κιτρινόμαυρων. Φάνηκε να μένει από δυνάμεις, όμως, στο τέλος (απόρροια και της ταλαιπωρίας του ταξιδιού στη Σλοβενία), δεν είχε σωστές επιλογές στην επίθεση και του έλειψαν πολύ οι 2 παίκτες που προαναφέραμε στα κρίσιμα σημεία, όπου θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να κλέψει και τη νίκη.

Αυτά τα χαρακτηριστικά, που έλειψαν από το Μαρούσι, φαίνεται ότι είχε ο Linas Kleiza (27pts 7rebs), ο οποίος στο τέλος του αγώνα με προσωπικές ενέργειες πήρε πάνω του τον Ολυμπιακό και επέφερε μια (προσωρινή?) ηρεμία στις τάξεις της ομάδας. Σημαντικές βοήθειες υπήρχαν για ένα ακόμα παιχνίδι και από τον Josh Childress (15pts 7rebs 3stls). Αντίθετα ο Von Wafer μπήκε για μόλις 8 λεπτά, έβαλε 4 πόντους και ακόμα δεν μπορεί να προσαρμοστεί (χωρίς βέβαια και η ομάδα να δείχνει μεγάλη διάθεση να τον... "προσαρμόσει" στα πλάνα της). Το παιχνίδι του Ολυμπιακού σε πολλά σημεία είναι άναρχο, η περσινή άμυνα δεν υπάρχει πλέον, τα νεκρά διαστήματα είναι πολλά, η ψυχολογία στο ναδίρ (ίσως και αδικαιολόγητα), τα προβλήματα στο αμυντικό rebound κάνουν την εμφάνιση τους, ενώ και τα μηνύματα από το ΟΑΚΑ και τις εντυπωσιακές εμφανίσεις του Παναθηναϊκού προσθέτουν ένα επιπρόσθετο βάρος στις πλάτες των παικτών και κυρίως του Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος μένει να δούμε αν μπορεί τελικά να ενσωματώσει όλα αυτά τα τεράστια ταλέντα, να δώσει έναν πιο γρήγορο και ευχάριστο ρυθμό στην ομάδα και φέρει ξανά την ηρεμία που χρειάζεται ένα σύνολο για να προχωρήσει απερίσπαστο στη διεκδίκηση τίτλων.

MVP: Linas Kleiza

Stats

ΠΑΟΚ-Άρης 83-48

Το άλλο derby της αγωνιστικής, έγινε στην Πυλαία μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Άρη. Βέβαια, από τη στιγμή που ξεκίνησε το παιχνίδι και ο ΠΑΟΚ πήρε τη διαφορά, υπήρχε μια μόνο ομάδα στο παρκέ. Ο Άρης σε κανένα σημείο δεν μπόρεσε (ούτε προσπάθησε) να επιστρέψει στον αγώνα και έτσι ήρθε η μεγαλύτερη διαφορά σε μεταξύ τους derby.

Μετά το ματς με τον Ολυμπιακό, είχαμε γράψει ότι ο Φώτης Κατσικάρης ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να ξανακάνει τον Άρη, "Αυτοκράτορα", όμως φαίνεται ότι αυτός ο θρόνος (ή έστω και τα σκαλοπάτια μπροστά του) είναι ακόμα πολύ μακριά. Είναι ο ΠΑΟΚ, τόσο καλύτερη ομάδα? Όχι. Απλά είναι δουλεμένος. Ο Σούλης Μαρκόπουλος, συνεχίζει την καλή δουλειά που έκανε στο Μαρούσι και έκανε απλά πράγματα που του έφεραν αυτήν την εύκολη νίκη. Γνωρίζοντας, ότι ο Άρης δεν έχει ποιοτική frontline, έφθειρε τον Andrew Betts με fouls, ανάγκασε τους κίτρινους σε μακρινά σουτ (μερικά υπό πολύ άσχημες προϋποθέσεις), έτρεξε στον αιφνιδιασμό και τελείωσε το ματς από την πρώτη περίοδο. Από εκεί κι ύστερα δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε. Ο Άρης δεν είναι ομάδα, ο καθένας έκανε ότι ήθελε στο παρκέ, ενώ και μετά τη μεγάλη διαφορά και με τον κόσμο να πιέζει αφόρητα στην Πυλαία, δεν έδειξε διάθεση να αντιδράσει. Ο Φώτης Κατσικάρης, παρακολουθούσε περίλυπος από τον πάγκο και μάλλον αναρωτιόταν από πού πρέπει να ξεκινήσει για να κάνει τους παίκτες του, ομάδα του.

Από το δικέφαλο, ξεχώρισε φυσικά ο Chris Monroe, που με 18 πόντους 5 rebounds και 5 assists ήταν ο πρωταγωνιστής ενώ εξαιρετικός ήταν και ο Παναγιώτης Καυκής στην 1η περίοδο, οπότε και χτίστηκε η διαφορά που έκανε τον αγώνα πιο εύκολο. Αξιόπιστοι ήταν και ο Kenny Gregory και ο Predrag Drobnjak. Στον αντίποδα, δεν ξεχώρισε κανείς. Επειδή όμως κάποιος έπρεπε να πάρει περισσότερες προσπάθειες, ο Andrew Betts είχε 15 πόντους και ακολούθησε ο Jeremy Richardson με 12.

Το συμπέρασμα? Οσον αφορά στον ΠΑΟΚ, η δουλειά του προπονητή φαίνεται στο παρκέ. Είναι αλήθεια, πάντως, ότι οι παίκτες βρέθηκαν σε ιδανική μέρα και αναρωτιόμαστε τι θα γίνει όταν δε θα είναι όλα τόσο ρόδινα. Οσον αφορά στον Άρη, ο Juan Dixon και ο Jeremy Richardson είναι αρκετά καλοί παίκτες. Το ίδιο και ο Aaron Miles και ο Kee-Kee Clark. To πρόβλημα, ωστόσο, εστιάζεται στους ψηλούς όπου υπάρχει μόνο ο Betts και ο Ντικούδης (τραυματίας) που μπορούν να αγωνιστούν κοντά στο καλάθι. Αν λοιπόν ο Άρης δε βρει κι άλλες λύσεις στη frontline (προσπαθεί εδώ και μερικές εβδομάδες χωρίς αποτέλεσμα να επαναποκτήσει το Massey) τότε το μέλλον του για φέτος είναι αβέβαιο.

MVP: Chris Monroe

Stats

Σκέψεις... 31/10

1) Ο Άρης, μετά την (ουσιαστική αν κρίνουμε από την πρεμιέρα με τον Ολυμπιακό) απόκτηση του Aaron Miles προχωρά, όπως όλα δείχνουν, και στην αντικατάσταση του Quinton Day με τον επιτυχημένο και αναγνωρισμένο Αμερικανό guard, Juan Dixon. Το παιχνίδι του Dixon το είχαμε αναλύσει και παλιότερα (για λογαριασμό του Ολυμπιακού τότε) και θεωρούμε ότι αποτελεί μία πολύ καλή προσθήκη για τον Άρη. Με το ταλέντο και την εμπειρία του θα προσφέρει αρκετές λύσεις στα δύσκολα, αρκεί βέβαια να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος σε κάθε παιχνίδι, αλλιώς κινδυνεύουν να επαναληφθούν περιστατικά σαν αυτό.

Ο Day ήταν εμφανές από το πρώτο του ματς με το Μαρούσι στο Αλεξάνδρειο για την Euroleague ότι δεν επρόκειτο ποτέ να προσαρμοστεί σε μία ομάδα που ήθελε να τον χρησιμοποιεί ως αναπληρωματικό με περιορισμένο χρόνο συμμετοχής. Είναι isolation-type παίκτης που θέλει πολλή ώρα την μπάλα στα χέρια του και πολλά σουτ για να βρει ρυθμό και να είναι αποτελεσματικός. Αυτή η πρακτική όμως δε θα δούλευε ποτέ στον Άρη των αρκετών παρόμοιων (και πιο σημαντικών στα μάτια της διοίκησης και του προπονητή) παικτών, όπως ο Clark και ο Χατζηβρέττας.

Απ' ότι καταλαβαίνουμε από το ρεπορτάζ για τον Dixon, ο ίδιος ο Φώτης Κατσικάρης επιθυμούσε ιδιαίτερα την έλευσή του, άρα είναι λογικό να περιμένουμε ότι έχει ήδη καταστρώσει τα σχέδιά του αναφορικά με τη δύσκολη αποστολή της διαμοίρασης των λεπτών στο backcourt ανάμεσα στους πολλούς guards (αυτούς που αναφέραμε συν τον Αργυρόπουλο). Ο Dixon λογικά θα θέλει πολλά λεπτά στο παρκέ, οπότε οι ισορροπίες αναμένονται λεπτές και εύθραυστες.

2) Το φετινό NBA άρχισε την Τρίτη και μέχρι στιγμής έχουμε παρακολουθήσει κάποια μεγάλα παιχνίδια, όπως το Cavaliers-Celtics της πρεμιέρας και το χθεσινό Lakers-Mavericks. Τις αναλυτικές μας εντυπώσεις από ολόκληρη την Premiere Week θα τις παραθέσουμε στην αρχή της επόμενης εβδομάδας, προς το παρόν όμως ας πούμε ότι κανένα από τα συμβατικά φαβορί δε φαντάζει μέχρι στιγμής ανίκητο. Για όσους δε το ξέρουν να αναφέρουμε ότι αγώνες του NBA φέτος θα δείχνουν ο ΣΚΑΙ κάθε Κυριακή και (κατά 99%) η NOVA κάθε Παρασκευή και Σάββατο.

3) Εξωαγωνιστικά, το σημαντικότερο και κρισιμότερο παρασκήνιο της φετινής NBA season αφορά φυσικά την πολυσυζητημένη free agent class του επόμενου καλοκαιριού, που περιλαμβάνει (υπό όρους για μερικούς) πολλά τρανταχτά ονόματα, όπως LeBron James, Dwyane Wade, Dirk Nowitzki, Amare Stoudemire, κ.ά. Πολλές ομάδες έχουν ήδη προβεί από πέρσι σε οικονομικής στρατηγικής και λογικής trades, ούτως ώστε να βρίσκονται σε θέση ισχύος για τον επόμενο Ιούλιο και να μπορούν να προσφέρουν τα περισσότερα δυνατά χρήματα σε κάποιον (ή κάποιους) superstar free agents. Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, όμως, δεν αποτελεί σύμμαχο σε αυτήν τους την προσπάθεια, καθώς σύμφωνα με τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις (στις οποίες πρέπει πάντα να βασίζεται ένας καλός GM), το salary cap της επόμενης χρονιάς αναμένεται να βυθιστεί από τα φετινά $57,7 εκ. στα μόλις $50,4 εκ. Αν επαληθευτεί αυτή η δυσοίωνη προοπτική, πολλές ομάδες θα χρειαστεί πιθανότατα να αναπροσαρμόσουν τα σχέδιά τους, αφού δε θα έχουν το cap space που ευελπιστούσαν ότι θα είχαν.

4) Παρακολουθήσαμε σήμερα το παιχνίδι της ACB ανάμεσα σε Bilbao και Real Madrid, κάνοντας ένα scouting της τελευταίας εν αναμονεί του αγώνα με τον Παναθηναϊκό την Πέμπτη στην πρωτεύουσα της Ισπανίας. Η Real έδειξε σοβαρή, οργανωμένη, ομαδική και αρκετά δουλεμένη, στοιχεία που οδήγησαν στην εύκολη επικράτησή της επί της σχετικά αδύναμης Bilbao. Είδαμε τον Prigioni να κρατάει το tempo και να καθοδηγεί σωστά τους υπόλοιπους guards της Real. Τον Velickovic να είναι επιπόλαιος στην αρχή αλλά να είναι συγκεντρωμένος μετέπειτα και εύστοχος από την περιφέρεια. Τον Bullock να εκμεταλλεύεται την κάκιστη περιστροφή της Bilbao στα drive-n-kicks των Μαδριλένων, τελειώνοντας με 5/5 τρίποντα και δείχνοντας πολύ φορμαρισμένος ενόψει του Παναθηναϊκού.

Η γενικότερη άποψη που σχηματίσαμε από το παιχνίδι ήταν ότι ο Messina έχει διεκπεραιώσει πλέον το πρώτο στάδιο της ενσωμάτωσης στο παιχνίδι της Real των στοιχείων που πρεσβεύει, δηλαδή της συγκέντρωσης επί 40 λεπτά και της συνεχούς αναζήτησης του ελεύθερου και σίγουρου σουτ μέσα από το ομαδικό παιχνίδι με τη γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας. Ο Obradovic προφανώς δεν περίμενε να τα μάθει τώρα αυτά, γι' αυτό και ξέρουμε ότι η ομάδα του θα παρουσιαστεί έτοιμη και διαβασμένη την Πέμπτη. Κλειδί θα είναι κατά τη γνώμη μας η ασφυκτική πίεση στον Prigioni στο ξεκίνημα κάθε επίθεσης των Ισπανών (από Διαμαντίδη πρώτιστα και από Καλάθη δευτερευόντως), έτσι ώστε να αφαιρέσει από τη Real και το Messina τη χρονική άνεση στην εκτέλεση των plays τους.

Α1 Game of the Week: 1η αγωνιστική

Άρης-Ολυμπιακός 78-85

Το ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ ξεκίνησε επιτέλους το σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Μη θέλοντας να σας κουράσουμε με την απλή αναπαραγωγή αποτελεσμάτων και άσκοπων κλισέ αναλύσεων, προτιμήσαμε να εστιάσουμε στο σπουδαιότερο ματς της αγωνιστικής, δηλαδή στο derby του Αλεξανδρείου μεταξύ του Άρη και του Ολυμπιακού.

Η πρεμιέρα, σίγουρα ήταν πολύ δύσκολη και για τις 2 ομάδες, αφού ούτε ο Άρης ούτε ο Ολυμπιακός επιθυμούσαν ένα τόσο high-profile παιχνίδι τόσο νωρίς στο πρόγραμμα. Η κληρωτίδα, ωστόσο, είχε άλλη άποψη.

Η ομάδα της Θεσσαλονίκης, είχε στον πάγκο της νέο προπονητή το φιλόδοξο Φώτη Κατσικάρη, ο οποίος επέστρεψε στα πάτρια εδάφη μετά την περιπλάνησή του στην Ισπανία με μόνο στόχο την επανενθρόνιση (ή τελοσπάντων κάτι κοντά σε αυτό) του Αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ. Η αποστολή του για αυτόν τον αγώνα, πάντως, ήταν πολύ δύσκολη αφού απέναντι του δε βρήκε μόνο μια από τις καλύτερες και πληρέστερες ομάδες στην Ευρώπη αλλά και την ανομοιογένεια του roster των κιτρινόμαυρων καθώς και τις σημαντικές απουσίες του Νίκου Χατζηβρέττα και Δήμου Ντικούδη, που όπως και να το κάνουμε έχουν μεγάλη εμπειρία από τέτοια παιχνίδια.

Το γήπεδο ήταν γεμάτο, η τηλεοπτική κάλυψη υπαρκτή έστω και την ύστατη στιγμή (δε θα αναφερθούμε άλλο στη γελοιότητα και τη μιζέρια που αιωρείται πάνω από την έναρξη του ελληνικού πρωταθλήματος) και το παιχνίδι προμηνυόταν δυνατό και ενδιαφέρον.

Ο Άρης ξεκίνησε δυναμικά και στα πρώτα 5 λεπτά προβλημάτιζε τους Πειραιώτες. Κάπου εκεί, ωστόσο, ο Ολυμπιακός σοβαρεύτηκε, πέρασε μπροστά στο σκορ και δεν έχασε ποτέ ξανά το προβάδισμα. Ο Άρης, πάντως, δεν παράτησε το παιχνίδι και καθοδηγούμενος μαεστρικά από τον πάγκο (τις περισσότερες φορές) και με τη βοήθεια των φιλάθλων του, επέστρεψε αρκετές φορές από τις διαφορές που έχτιζε ο Ολυμπιακός. Η πληθώρα λύσεων και η εμπειρία των ερυθρόλευκων, ωστόσο, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του αγώνα.

Από τον Άρη, ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα ο νεοφερμένος Aaron Miles, ο οποίος με 27pts 4asts 2stls και αρκετές περίτεχνες ενέργειες πήγε να πάρει το παιχνίδι σχεδόν μόνος του. Σημαντική ήταν και η συμβολή του Kiki Clark με 14 πόντους και μερικά πολύ δύσκολα και τυχερά καλάθια, ενώ αξίζει να σημειωθεί και το αγωνιστικό θράσσος του νεαρού Λίνου Χρυσικόπουλου. Η έλλειψη inside game, πάντως ήταν εμφανής όπως άλλωστε και η αδυναμία του Άρη να κοντράρει τον Ολυμπιακό (και κυρίως τον Kleiza και τον Childress) στην ταχύτητα, την ευελιξία και τη δύναμη.

Από τους ερυθρόλευκους, πρωταγωνιστής ήταν και πάλι ο Linas Kleiza. Με 24 πόντους 8 rebounds και πολύ καλή στατιστική (8/9 βολές, 8/10 δίποντα) ο Λιθουανός forward έδωσε το κάτι παραπάνω στην ομάδα του Πειραιά και έδειξε ότι φέτος θα αποτελεί στυλοβάτη του Ολυμπιακού στην επίθεση καθώς το εύρος των κινήσεων του (post game, fade away, turnaround jumper, διεισδύσεις κλπ) είναι μεγάλο (είναι αναπόφευκτη η σύγκριση με τον αρκετά πιο περιορισμένο επιθετικά Γιώργο Πρίντεζη) όπως και η σιγουριά που αποπνέουν οι προσπάθειές του. Απελευθερωμένος παρουσιάστηκε ξανά και ο Josh Childress (17pts), που γνωρίζοντας περισσότερο το ευρωπαϊκό μπάσκετ, επιδιώκει περισσότερο τις 1 on 1 καταστάσεις, κυνηγάει την επαφή (ακόμα και αν μερικές φορές τα fouls δε σφυρίζονται) και βλέπει πλέον τα αμυντικά lanes ώστε να μην "κουτουλάει" πάνω στην αντίπαλη άμυνα (εν αντιθέσει με τον Von Wafer που είναι εμφανές ότι χρειάζεται περισσότερο χρόνο προσαρμογής). Σημαντική χαρακτηρίζεται και η βοήθεια του Patrick Beverley, ο οποίος με κρίσιμα και θεαματικά καλάθια αλλά και καλή άμυνα προσέφερε τα μέγιστα. Τέλος, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την ενέργεια (και το σκορ) που έφερε στο παρκέ ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, αλλά και την εμπειρία που έδειξε ο Nikola Vujcic. Αρνητικά στοιχεία των ερυθρόλευκων αποτέλεσαν η αδυναμία τους να περιορίσουν τη μοναδική επιθετική απειλή του Άρη, τον Aaron Miles, αλλά και η ανικανότητά τους να κρατήσουν τις διαφορές. Το πρώιμο στάδιο, πάντως, της μπασκετικής σαιζόν επιτρέπει ακόμα αυτά τα λάθη, πόσο μάλλον όταν δε συνοδεύονται από βαθμολογικές απώλειες.

Ο Ολυμπιακός άντεξε, λοιπόν, στην πίεση του κόσμου, τη ζώνη του Κατσικάρη και τον επιθετικό οίστρο του χαρισματικού Miles και ξεκίνησε το ελληνικό πρωτάθλημα με νίκη μέσα στη Θεσσαλονική αποφεύγοντας έτσι, ίσως τον πιο σημαντικό σκόπελο (από άποψη έδρας) μετά τα ματς με τον Παναθηναϊκό.

MVP: Linas Kleiza

Stats

Σκέψεις... 02/10

1) Πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια για τον επαναληπτικό του Ο.Α.Κ.Α. ανάμεσα σε Μαρούσι και Άρη για τα προκριματικά της Euroleague. Η διαφορά ήταν απλά χαώδης. Ο Άρης έμοιαζε χωρίς υπερβολή με ομάδα Β΄ Εθνικής. Καμία οργάνωση, καμία αποτελεσματικότητα, παντελής έλλειψη χαρακτήρα και μυαλού από μία ομάδα που με τις καλοκαιρινές κινήσεις της μας είχε σχεδόν πείσει ότι φέτος είναι η χρονιά της. Οι ευθύνες δεν ξέρω ποιον βαρύνουν περισσότερο, μάλλον όλους. Το καλύτερο που έχει να κάνει ο Άρης είναι να ξεχάσει ολοκληρωτικά αυτό το παιχνίδι, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό μιας και η Euroleague έμοιαζε σαν τη Γη της αγωνιστικής και οικονομικής Επαγγελίας. Πρέπει το προπονητικό team να κάτσει να σκεφτεί καθαρά και να αποφασίσει πώς ακριβώς θέλει να παίζει η ομάδα, πού να δίνει προτεραιότητα και πώς να μοιράζει τους ρόλους, αφού μερικοί (Day, Richardson) δεν αξιοποιούνται επαρκώς και άλλοι (Χατζηβρέττας) κάνουν ώρες ώρες απονεννοημένες ενέργειες.

Το Μαρούσι από την άλλη εμφανίστηκε σε αυτούς τους δύο αγώνες πολύ μυαλωμένο και με την εικόνα της ομάδας που ξέρει τι ζητάει στο παρκέ, δεν εκβιάζει ενέργειες, ξέρει τα ατού της και πώς να τα εκμεταλλευτεί και που μπορεί άριστα να επιβάλει το ρυθμό της στον αντίπαλο. Οι συνεργασίες μεταξύ των ψηλών είχαν πάλι την τιμητική τους, η πιεστική άμυνα περιόρισε σε μεγάλο βαθμό το περιφερειακό σουτ του Άρη, οι guards βρέθηκαν σε πολύ καλή shooting μέρα, ενώ η ενέργεια και το hustling Πελεκάνου και Καϊμακόγλου αποτελείωσαν τον εντελώς ανήμπορο (και μετριότατο από πλευράς φυσικής κατάστασης όπως παρατηρήσαμε) Άρη. Περιμένουμε από το Μαρούσι να παλέψει με μεγάλες αξιώσεις για την πρόκριση στους ομίλους απέναντι σε Alba ή Le Mans και εν συνεχεία να θέσει σοβαρότατη υποψηφιότητα για την 3η θέση στην Α1. Τον Άρη, τουλάχιστον, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα (λιγοστά) δεδομένα, φαίνεται να τον "έχει".

2) Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο Ολυμπιακός φέρεται να είναι έτοιμος να αφήσει το Nikola Vujcic εκτός Α1 προς χάρην του απρόσμενα (όπως φαίνεται) θετικού Patrick Beverley, κρατώντας (ή προφυλάσσοντας αν θέλετε) τον έμπειρο Κροάτη center για τα δυσκολότερα, από κάθε άποψη, παιχνίδια της Euroleague.

Εμείς φυσικά συμφωνούμε πλήρως με τη λογική του Ολυμπιακού σε αυτήν την περίπτωση, καθώς μία τέτοια κίνηση μόνο οφέλη μπορεί να έχει για το σύνολο του roster της ομάδας. Αφενός, ο Beverley έχει δείξει με τις μέχρι τώρα εμφανίσεις του στα φιλικά ότι αποτελεί έναν πολύπλευρο παίκτη που μπορεί να βοηθήσει σε πολλά κομμάτια του παιχνιδιού του Ολυμπιακού, αν κρίνουμε από τους υψηλούς αριθμούς του σε rebounds και κλεψίματα. Άλλωστε, μία καλή αμυντική παρουσία στις νευραλγικές θέσεις των guards (όπου τόσο υπέφερε ο Ολυμπιακός πέρσι στα μεγάλα ματς με τον Παναθηναϊκό) είναι πάντα καλοδεχούμενη, ου μην και επιτακτική.

Από την άλλη, είναι προφανέστατο σε όλους όσους παρακολούθησαν τον Vujcic στην περσινή σεζόν και στο πρόσφατο Eurobasket ότι αντιμετωπίζει πλέον μεγάλα προβλήματα με τα πόδια του, τόσα ώστε να έχει μειωθεί σε μεγάλο βαθμό η αποτελεσματικότητά του, εφόσον έχει γίνει αρκετά πιο αργός, με ελάχιστη εκρηκτικότητα και με πολύ προβλέψιμες κινήσεις στο post. Ο περιορισμός της συμμετοχής του μόνο στη Euroleague σίγουρα θα βελτιώσει τη συνεισφορά του, αφού η καταπόνησή του μέσα στη χρονιά θα είναι σαφώς μικρότερη. Η frontline στο πρωτάθλημα θα παραμείνει πολύ δυνατή (ειδικά αν παρουσιαστεί ο Sofo του Eurobasket) και δε θα έχει κανένα πρόβλημα να τα βγάλει πέρα στο 95% των αγώνων, ενώ με αυτόν τον τρόπο θα πάρουν περισσότερο χρόνο οι Γλυνιαδάκης και Μαυροκεφαλίδης.

3) Με χαρά διαβάσαμε ότι ο Chris Bosh θα εμφανιστεί σωματικά πολύ πιο δυνατός φέτος, αφού δουλεύοντας σκληρά το καλοκαίρι έχει καταφέρει να φτάσει πλέον στα 115 περίπου κιλά. Αυτή φαίνεται να είναι η απάντηση στους επικριτές του που μέχρι τώρα έλεγαν ότι ο Bosh ήταν "πολύ soft" και "απρόθυμος να χτυπηθεί μέσα στη ρακέτα", προτιμώντας τα mid-range jumpshots από τις μάχες κάτω από τα καλάθια. Ο ίδιος ο Bosh φαίνεται να θέλει να "αμερικανοποιήσει" περαιτέρω τα παιχνίδι του, απομακρυνόμενος από το ευρωπαϊκό πρότυπο του ευέλικτου 4αριού που κινείται πολύ έξω από το ζωγραφιστό (π.χ. LaMarcus Aldridge) και πλησιάζοντας στον τύπο ψηλού που είναι διατεθειμένος να επικρατήσει μέσω της δύναμής του (π.χ. Shaq). Οι Raptors θα πρέπει να τρίβουν πλέον τα χέρια τους, αφού αυτή η είδηση δίνει μεγάλη ώθηση στις ήδη αισιόδοξες προβλέψεις για τη φετινή χρονιά τους. Άλλωστε μία βασική πεντάδα αποτελούμενη από Calderon, DeRozan, Turkoglu, Bargnani και έναν πιο δυνατό Bosh είναι αρκετή για να φοβίσει οποιονδήποτε αντίπαλο.

Τριήμερη παράταση

Με αυτό το μεγάλο σουτ του Νίκου Χατζηβρέττα ο Άρης πήρε χθες στο τελευταίο δευτερόλεπτο τη νίκη απέναντι στο Μαρούσι στον πρώτο αγώνα των προκριματικών της Euroleague. Μία νίκη όμως που προφανώς έχει μόνο ψυχολογική σημασία ενόψει του επαναληπτικού της Παρασκευής στο Ο.Α.Κ.Α., εφόσον στον επόμενο γύρο θα προκριθεί η ομάδα με το μεγαλύτερο point differential. Από την άλλη, το ψυχολογικό αυτό momentum είναι σίγουρο ότι θα ευνοήσει τον ίδιο το Χατζηβρέττα, ο οποίος φαίνεται να απολαμβάνει το ρόλο του βασικού scoring option (μαζί με Kee-Kee Clark και Andrew Betts).

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι η εμφάνιση του Χατζηβρέττα ήταν θετική καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα. Αρκετές φορές αναλώθηκε σε άσκοπο overdribbling και τραβηγμένες 1-on-1 προσπάθειες που ξεκινούσαν 6-7 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του shot clock. Η επιθυμία του να προβεί σε πολλές προσωπικές ενέργειες πάντως δεν ήταν πάντοτε αναίτια, καθώς ήταν φανερό ότι ο Άρης έψαχνε σπανιότατα να πάρει πόντους μέσα από το ομαδικό παιχνίδι, δείχνοντας ότι η ομάδα δεν έχει δέσει ακόμα. Παρατηρήσαμε την πλήρη απουσία plays και οργανωμένων επιθέσεων, κάτι που εν μέρει δικαιολογείται από το γεγονός ότι η ομάδα είναι ουσιαστικά ακόμα στην προετοιμασία της. Η προφανής εντολή από τον πάγκο ήταν η μπάλα να πηγαίνει είτε στον Betts στο low post, είτε στους Χατζηβρέττα και Clark στην περιφέρεια για να σουτάρουν off-the-dribble (με όχι πάντα καλές προϋποθέσεις).

Το Μαρούσι, από την άλλη, έδειξε αρκετά πιο διαβασμένο στην επίθεση, έχοντας δουλέψει αρκετά τις συνεργασίες μεταξύ των ψηλών και τις inside the paint πάσες, εκμεταλλευόμενο τις πολύ αργές περιστροφές των ψηλών του Άρη. Homan (κυρίως), Καϊμακόγλου και Μαυροειδής ήταν θετικοί στο μεγαλύτερο μέρος, με τον Gordon να βοηθάει δημιουργώντας τα δικά του σουτ και τον Πελεκάνο να προσφέρει τη γνωστή του ενέργεια. Ιδιαίτερα θετική εντύπωση μας άφησε και ο Μάριος Μπατής, ο οποίος έδωσε δείγματα ενός πολύ αξιόπιστου spot-up shooter. Συνολικά το Μαρούσι καταβλήθηκε από τη σχετική έλλειψη εμπειρίας και συγκέντρωσης που προκάλεσε μερικές κακές επιλογές στο τέλος (π.χ. βιαστικό τρίποντο Καϊμακόγλου σε μία κρίσιμη στιγμή), καθώς και από τον παράγοντα έδρα, που πάντα στο Αλεξάνδρειο είναι καθοριστικός.

Γενικότερα, πάντως, το παιχνίδι ήταν σχετικά χαμηλού επιπέδου, με τις σκληρές άμυνες και τις επιθέσεις με απροσδιόριστο πολλές φορές προσανατολισμό να έχουν τον πρώτο λόγο. Επιπροσθέτως, οι Αμερικανοί Jeremy Richardson και Quinton Day φάνηκαν να μην έχουν προσαρμοστεί ακόμα στα νέα δεδομένα και στον τρόπο που θέλει ο Andrea Mazzon από αυτούς να αγωνίζονται, περιμένουμε όμως στον αγώνα της Παρασκευής να εμφανιστούν πιο έτοιμοι και συγκεντρωμένοι. Ο Κακιούζης ήταν ο γνωστός Κακιούζης, ακριβώς όπως τον θυμόμασταν: μη αθλητικός και μετριότατος αμυντικός, αλλά ικανότατος στο off-the-ball movement και στο περισταστιακό spot-up τρίποντο. Τέλος, το επιθετικό foul του Keys στην φάση πριν το καθοριστικό τρίποντο του Άρη κρίνεται υπερβολικό, αλλά ο Brazauskas ούτως ή άλλως πάντα είχε μία τάση να σφυρίζει αυστηρά.

Αναμένουμε λοιπόν με ενδιαφέρον το do-or-die παιχνίδι της Παρασκευής για να μάθουμε ποια θα είναι η τρίτη ελληνική ομάδα που θα έχει ελπίδες να συντροφεύσει Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στη φετινή, ιδιαίτερα ανταγωνιστική όπως αναμένεται, Euroleague...

Σκέψεις... 23/07

1) Ο Sarunas Jasikevicius απ' ότι φαίνεται τα βρήκε με τον Παναθηναϊκό και θα συνεχίσει για ένα τουλάχιστον χρόνο ακόμα να αγωνίζεται στους "πράσινους". Η εξέλιξη αυτή βέβαια χαροποιεί ιδιαίτερα όχι μόνο τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού, αλλά θέλω να πιστεύω και κάθε οπαδό του μπάσκετ, καθώς ο Λιθουανός είναι από τους ελάχιστους (προικισμένους) παίκτες του ελληνικού πρωταθλήματος που ενεργούν πάνω στο παρκέ με βάση σχεδόν αποκλειστικά το ένστικτο. Η παραμονή του, από την άλλη, δημιουργεί μία σχετική πολυκοσμία στις δύο θέσεις των guards, την οποία αναμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να δω πώς θα χειριστεί ο μετρ τέτοιων καταστάσεων Zelimir Obradovic.

Η ασφαλής πρόβλεψη είναι ότι ο Παναθηναϊκός θα ξεκινάει με βασικούς τους Διαμαντίδη και Σπανούλη, ενώ οι δύο πρώτοι guards off the bench θα είναι ο Saras με τον υπερβολικά συμπαθή σε εμένα Drew Nicholas. Το δυστύχημα είναι ότι ένας παίκτης με το ταλέντο του Νικ Καλάθη (τον οποίο παρακολούθησα εκτεταμένα πέρυσι έχοντας αποκομίσει θετικότατες εντυπώσεις) θα υποχρεωθεί φέτος (και μπορεί και του χρόνου) σε ολιγόλεπτες συμμετοχές, οι οποίες θέλω να πιστεύω ότι δε θα ζημιώσουν την ανάπτυξη και ωρίμανσή του ως παίκτη μακροπρόθεσμα. Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για το Δημήτρη Βεργίνη, ο οποίος μετά την μακρά περσινή απραξία είναι αναγκαίο φέτος να δοθεί δανεικός κάπου όπου θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

2) Περνάμε στον Άρη, ο οποίος μετά το κλείσιμο του Νίκου Χατζηβρέττα προχώρησε και στη σύναψη συμφωνίας με το Δήμο Ντικούδη. Οι κινήσεις αυτές χαρακτηρίζονται φυσικά εξαιρετικές και γεμίζουν αισιοδοξία όσους θέλουν να δουν τον Άρη να παρουσιάζεται δυνατός στις υποχρεώσεις του εντός και εκτός συνόρων μετά την υπερβολικά μέτρια περσινή του πορεία. Παίκτες σαν το Ντικούδη και το Χατζηβρέττα μπορεί να ήταν δεύτερες ή τρίτες λύσεις όταν αγωνίζονταν στον Παναθηναϊκό των πολλών ικανών παικτών, όμως στον Άρη θεωρώ ότι, εφόσον θα έχουν πολύ περισσότερη ώρα την μπάλα στα χέρια τους και κατά πολύ αυξημένες αρμοδιότητες, θα ξαναθυμηθούν τα prime χρόνια τους που αναλάμβαναν μεγάλο μέρος του scoring της ομάδας τους (μην ξεχνάμε ότι ο Χατζηβρέττας είχε αναδειχθεί πρώτος scorer της Α1 με τον Ηρακλή την περίοδο 2001-2002).

3) Ο Lamar Odom και οι Lakers ξανάρχισαν τις διαπραγματεύσεις για την παραμονή του ultra-versatile point forward στο Los Angeles. Η εξέλιξη της υπόθεσης αυτής θα αποδειχθεί κατά τη γνώμη μου καθοριστική για τη δυνατότητα των Lakers να πετύχουν την επόμενη season το repeat (που τελευταία φορά κατάφεραν οι ίδιοι το 2002). Ο λόγος είναι ότι ο Odom προσφέρει ανεκτίμητη βοήθεια (πόντους, rebounds, άμυνα και γενιότερα hustling και ευελιξία) και στις δύο θέσεις των forwards, κάτι που οι τα υπόλοιπα 3άρια του rotation είναι δύσκολο να αντικαταστήσουν πλήρως. Ο Trevor Ariza έφυγε για το Houston, ο Luke Walton είναι ασταθής και στερείται προσωπικότητας και ο νεοαποκτηθείς Ron Artest ακόμα δε με έχει πείσει ότι θα σοβαρευτεί και θα συμμορφωθεί στην αρμονική λειτουργία του triangle offense του Phil Jackson. Γι' αυτό, λοιπόν, όλη η Δύση κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα (κυρίως οι Spurs, οι Nuggets και οι Mavericks, δηλαδή οι αυτή τη στιγμή επικρατέστεροι να εκθρονίσουν τους Lakers).

4) Τέλος, πρέπει να αναφέρω την εκτίμηση του nba.com ότι οι Derrick Rose και Kevin Durant είναι οι δύο επικρατέστεροι για να καλύψουν 2 από τις 4 ανοιχτές θέσεις της Team U.S.A. ενόψει του Mundobasket του 2010 και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012. Η προοπτική αυτή της συμμετοχής τους με χαροποιεί ιδιαίτερα, καθώς απολαμβάνω πάρα πολύ να βλέπω και τους δύο να παίζουν (ειδικά το Rose) και άμα τελικά όντως επιλεγούν θα έχω την once in a lifetime ευκαιρία να τους δω από κοντά του χρόνου στο Ο.Α.Κ.Α. αντίπαλους με την Εθνική.