Τελικός Teodosic και Γιαννάκη

Ο Ολυμπιακός κατέκτησε χθες επάξια το πρώτο του Κύπελλο από το 2002. Το παιχνίδι ήταν μέτριο επιθετικά, πολύ καλό αμυντικά και κυρίως physical και σκληρό καθ' όλη τη διάρκειά του. Ας δούμε πώς παρουσιάστηκαν σε επίθεση και άμυνα οι δύο ομάδες.

Η επίθεση του Ολυμπιακού είχε μεγάλες διακυμάνσεις μέσα στο ματς. Βασικός άξονας ήταν τα pick-n-rolls με Παπαλουκά και Teodosic και τα isolations με Childress και Kleiza. Στο 1ο ημίχρονο τα σουτ δεν έμπαιναν και κανείς παίκτης δε φαινόταν να έχει ρυθμό, με συνέπεια η επιθετική λειτουργία να φαντάζει μερικές φορές πρόχειρη και βιαστική. Για να ξεφύγει ο Ολυμπιακός στο σκορ χρειάστηκε να καταφύγει στο αγαπημένο του φέτος transition game και να τιμωρήσει σε 2-3 ψυχολογικά καθοριστικές φάσεις (με καθοριστικότερο το κάρφωμα του Kleiza) την προβληματική φέτος transition defense του Παναθηναϊκού.

Από τη στιγμή που κατάφερε να "ανοίξει" κάπως το μέχρι εκείνη τη στιγμή πολύ κλειστό και "αγχωμένο" παιχνίδι, η ψυχολογία των παικτών του ΟΣΦΠ ανέβηκε και η διαφορά αυξήθηκε. Τρεις ήταν οι σημαντικότεροι επιθετικοί παράγοντες που έθεσαν τις βάσεις για την τελική "κόκκινη" επικράτηση:

• Η επιμονή του Teodosic να παίρνει τρίποντα που δυνητικά κρίνουν ένα ματς. Έχασε αρκετά στην αρχή (4 συγκεκριμένα) όμως επέμεινε και δικαιώθηκε.
• Ο Παπαλουκάς μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να καθυστέρησε στην ανάπτυξη και να πήρε αμφισβητούμενες επιλογές, όμως όποτε κατάφερνε να βγάλει τις πάσες που ήθελε, αυτές πάντα απέφεραν κάτι το θετικό για τον ΟΣΦΠ.
• Φυσικά η καθολική κυριαρχία του Ολυμπιακού στο επιθετικό rebound, κυριαρχία στην οποία μόνο ο Batiste τολμούσε να αντιταχθεί.

Αυτός ο τελικός όμως, λόγω του ρυθμού και του σκορ στο οποίο πήγε, ήταν τελικός που θα κερδιζόταν από την άμυνα. Και εκεί οι παίκτες και ο Γιαννάκης πήραν άριστα. Όπως ακριβώς και στο ματς του πρωταθλήματος, έτσι και το Σάββατο ο προπονητής του ΟΣΦΠ είχε ετοιμάσει ένα πολύ αποτελεσματικό πλάνο για την επιτυχή αντιμετώπιση των αμέτρητων PnR's του Παναθηναϊκού.

Πίστεψε στη μεγάλη (για ψηλό) πλάγια ταχύτητα του Σχορτσιανίτη, που ανταποκρίθηκε άριστα στη συντριπτική πλειονότητα των "πράσινων" PnR's. Έδωσε εντολή να γίνεται αμέσως foul όταν κάποιος ψηλός (κυρίως ο Vujcic) καθυστερούσε στο hedge-out ή στο switch (με κίνδυνο να δημιουργηθούν "ρήγματα¨στη ρακέτα ή ελεύθερα σουτ λόγω βοηθειών), όπως και πολύ σωστά γινόταν. Είχε φανερά δουλέψει στις προπονήσεις τις αντιδράσεις στα drive-n-kicks (ή κατά το ελληνικότερο "split-outs") των guards του ΠΑΟ, με συνέπεια οι παίκτες του να έχουν πάντα σωστές θέσεις και αποστάσεις και έτσι να "σμικρύνουν" αποτελεσματικά το παρκέ, κλείνοντας τις passing lanes και κλέβοντας πάρα πολλές πάσες. Γενικότερα αξίζουν συγχαρητήρια στο Γιαννάκη και το τεχνικό team του για το εξαιρετικά διαβασμένο αμυντικό παιχνίδι της ομάδας του.

Ο Παναθηναϊκός, τώρα, ποτέ δεν μπόρεσε να βρει σταθερές λύσεις στην επίθεση. Το πλάνο του παρέμεινε και σ' αυτό το παιχνίδι σχετικά προβλέψιμο. Πολλές λάθος πάσες, πολύ άσκοπο dribbling στην περιφέρεια που δεν οδηγούσε πουθενά, κακών προϋποθέσεων σουτ στο τέλος του shot clock, αδυναμία εύρεσης διαδρόμων για drives απέναντι στην καλοστημένη άμυνα του Ολυμπιακού. Στην άμυνα ήταν θετικότατος, ειδικά στο 2ο ημίχρονο, με καίρια double teams και γενικά καλές περιστροφές, όμως για μία ακόμη φορά δεν μπόρεσε πρώτον να εμπνεύσει την παραμικρή εμπιστοσύνη στο αμυντικό rebound και δεύτερον να αποτρέψει τα κρίσιμα τρίποντα του ΟΣΦΠ. Έκανε, βέβαια, την ύστατη προσπάθεια για "κλοπή" της νίκης στο τέλος, όμως δεν αρκούσε.

Μεγάλες ευθύνες έχει φυσικά ο Obradovic, και για αυτό ειδικά το χαμένο τρόπαιο, και γενικά για τη μη πειστική φετινή εικόνα του ΠΑΟ. Αδυνατεί να διαφοροποιήσει σε ικανοποιητικό βαθμό το επιθετικό πλάνο της ομάδας, εμμένοντας υπερβολικά στο PnR. Δεν κάνει καλή χρήση του roster, εφαρμόζοντας ουσιαστικά ένα rotation 8 μόλις παικτών, με την απορρέουσα κούραση να αποδεικνύεται συχνά καθοριστικός παράγοντας στις ήττες. Δεν έχει μπορέσει να βρει τον τρόπο να εντάξει στα plays τους Καλάθη και Tepic, που ας μην ξεχνάμε ότι ήταν δικές του επιλογές. Εξάλλου, είναι κατακριτέο το ότι περίμενε από το Saras, με 3 μόλις λεπτά συμμετοχή και προερχόμενο από εκτεταμένη απραξία, να παρουσιάσει το οτιδήποτε δραστικό στο παρκέ του τελικού.

Οι 4F επιβεβαιώνουν ότι τα rebounds και τα λάθη έκαναν τη διαφορά. Η επικράτηση του ΠΑΟ στα ποσοστά ήταν χωρίς αντίκρυσμα, εφόσον επέτρεψε στον αντίπαλο να ανανεώσει τόσες πολλές επιθέσεις και επίσης να κάνει τόσα κλεψίματα, κάποια εκ των οποίων οδηγούσαν σε καταστάσεις αιφνιδιασμού.

Ας εξετάσουμε τώρα ατομικά τους παίκτες των δύο αντιπάλων.

Ολυμπιακός

Παπαλουκάς: Πολύπλευρη προσφορά, έψαχνε (σωστά) το κλέψιμο και έδωσε πολλές και καλές πάσες στα κρίσιμα. Μερικές φορές καθυστερούσε στην οργάνωση και του έμενε η μπάλα στα χέρια, όμως συνολικά ήταν θετικότατος.

Penn: Ποιοτικά λεπτά με καλή και δυνατή άμυνα και 2 μεγάλα τρίποντα, σε ένα ματς τίτλου. Ακριβώς, δηλαδή, ο σκοπός για τον οποίο αποκτήθηκε. Αν και παραλίγο να αποδειχθεί μοιραίος με τις 3 χαμένες βολές στο τέλος.

Childress: Πήρε αρκετές προσπάθειες στο halfcourt παιχνίδι, οι οποίες δε του βγήκαν. Παρόλα αυτά είχε συνεισφορά, όπως πάντα, στο transition, πήρε πολλά rebounds και "έβγαλε" (μεταξύ άλλων) μία άμυνα-κλειδί στο Διαμαντίδη στο τέλος.

Vujcic: Στο λίγο που έπαιξε ήταν θετικός, με έξυπνα fouls και ένα ωραίο καλάθι.

Teodosic: Καθοριστικός επιθετικά, η άγνοια κινδύνου του χάρισε κατά ένα μεγάλο ποσοστό τον τίτλο στον ΟΣΦΠ. Σκόραρε με πολλούς τρόπους (τρίποντα, drives, βολές), ενώ και οργανωτικά ήταν καλός.

Μπουρούσης: Ελαφρά επηρεασμένος από την ίωση, όμως ήταν συνεπής στην άμυνα και κέρδισε fouls στην επίθεση.

Halperin: Επιθετικά δεν έκανε τίποτα, αλλά έπαιξε σωστή άμυνα χώρου, κάνοντας 2 κλεψίματα.

Kleiza: Ξεκίνησε μέτρια, παίρνοντας δύσκολες προσπάθειες και όντας καλά κλεισμένος από την άμυνα του ΠΑΟ. Σιγά-σιγά ανέβαινε, παίρνοντας πολλά rebounds και παίζοντας καλή άμυνα. Στο τελευταίο δεκάλεπτο έκανε τη διαφορά, κυρίως με το τρίποντο 4 λεπτά πριν το τέλος.

Μαυροκεφαλίδης: Όση ώρα βρέθηκε στο παρκέ "έφθειρε" και κούρασε τον Pekovic, παίζοντάς τον ιδιαίτερα physical άμυνα.

Σχορτσιανίτης: Το πάθος του και οι καλές αντιδράσεις του στην άμυνα ήταν από τα highlights του τελικού. Στην επίθεση τις περισσότερες φορές γινόταν collapse πάνω του, όπως ήταν λογικό (και οδηγία από τον Obradovic).

Παναθηναϊκός

Tepic: Τίποτα το αξιοσημείωτο, ακόμα δεν έχει βρει σταθερό ρόλο.

Σπανούλης: Για άλλη μια φορά έδειξε κουρασμένος και ολίγον άτολμος. Κέρδισε fouls, όμως ταλαιπωρούσε πολύ συχνά την μπάλα.

Περπέρογλου: Έπαιξε πολύ καλή on-ball άμυνα στο μεγαλύτερο διάστημα στον Childress, όμως επιθετικά δε φάνηκε ιδιαίτερα. Σίγουρα παίρνει περισσότερο χρόνο στο παρκέ απ' όσον "υποδεικνύει" το ταλέντο του.

Batiste: Δεν του προσφέρθηκαν καθόλου εύκολα καλάθια, ούτε του δώθηκαν καλές πάσες. Αναγκαζόταν να σουτάρει συχνά από μακριά, με κακές προϋποθέσεις. Δεν είχε καμία βοήθεια στα rebounds.

Φώτσης: Μερικές καλές άμυνες και ένα κάρφωμα δεν "σώζουν" άλλη μία μετριότατη φετινή εμφάνισή του.

Haislip: Είχε κάποιες κακές και βιαστικές επιλογές, όμως έδειξε το ταλέντο του στο σημείο με τα 3 συνεχόμενα καλάθια από isolations στο post. Αναμένουμε με ενδιαφέρον το αν η συνεισφορά του θα βελτιωθεί σημαντικά υπό τον Obradovic.

Nicholas: Κι εδώ πολύ άσκοπο dribbling και αδυναμία εύρεσης διαδρόμων για κάποιο σουτ ή drive. Πάντως βοήθησε στο παρ' ολίγον comeback στο τέλος.

Jasikevicius: Μικρή συμμετοχή, δεν πρόλαβε να βρει ρυθμό, εμφανώς ανέτοιμος.

Διαμαντίδης: Έκανε καλό ματς από άποψη ευστοχίας στα περιφερειακά σουτ, όμως οργανωτικά οι όποιες εμπνεύσεις του "διαβάζονταν" σωστά από την "κόκκινη" άμυνα.

Pekovic: Κλείστηκε πολύ καλά από τους ψηλούς του Ολυμπιακού. Ναι μεν είχε 4/4 σουτ, αλλά δεν του επετράπη να "πονέσει" πραγματικά τους "ερυθρόλευκους". "Άφαντος" στο rebounding κομμάτι.


Λύτρωση, λοιπόν, για τον Ολυμπιακό και πρώτο χαμένο Κύπελλο μετά από 6 χρόνια για τον Παναθηναϊκό. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι κανένας από τους δύο δεν πρέπει να δώσει υπέρ του δέοντος σημασία σε αυτό το τρόπαιο, αλλά να κοιτάξει το πώς θα ανακάμψει (ο Παναθηναϊκός εναντίον της Barcelona την Πέμπτη) ή πώς θα πιστοποιήσει τη μέχρι τώρα ανωτερότητά του εντός των συνόρων (ο Ολυμπιακός με αντίπαλο τον ΠΑΟ την Κυριακή).

"Πράσινη" επανάκαμψη ή "κόκκινη" λύτρωση;

Έφτασε η μέρα που θα απονεμηθεί ο πρώτος τίτλος της χρονιάς. Οι αντίπαλοι αναμενόμενοι: Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, δύο από τις ποιοτικότερες ομάδες στην Ευρώπη.

Κατά τη διάρκεια της φετινής σεζόν έχουμε αναφερθεί εξαντλητικά στα προτερήματα και τις αδυναμίες των δύο πρωταγωνιστών του ελληνικού μπάσκετ. Η εμβόλιμη αγωνιστική της Α1 την Τετάρτη δεν άλλαξε κάτι στην εικόνα που έχουμε για το φετινό Ολυμπιακό, όμως από την άλλη λειτούργησε ιδιαίτερα θετικά για την ψυχολογία και την προσωρινή αγωνιστική ανάταση του Παναθηναϊκού, σε συνδυασμό με την εμφατική νίκη του επί του Άρη την Κυριακή.

Ο ΠΑΟ παρουσιάστηκε αισθητά βελτιωμένος απέναντι στο Μαρούσι και εκμεταλλεύτηκε επιτέλους την αποδεδειγμένα υψηλή ποιότητα των παικτών του όταν έπρεπε για να τελειώσει το παιχνίδι, όπως μας έχει συνηθίσει δηλαδή τα τελευταία χρόνια εντός των συνόρων με μικρότερης (από αυτόν) δυναμικότητας ομάδες. Το σημαντικότερο που πρέπει να κρατήσουμε από το ματς της Τετάρτης ενόψει του σημερινού τελικού είναι το γεγονός ότι ο ΠΑΟ: α) έδειξε εμφανή πλέον προθυμία να ακολουθήσει το γρήγορο ρυθμό του αντιπάλου και β) ευστόχησε (για πρώτη ίσως φορά φέτος) σχεδόν σε όλα τα καθοριστικά τρίποντα του 3ου δεκαλέπτου, κάτι που πιθανώς να δείχνει ότι τα φετινά προβλήματα στο περιφερειακό σουτ φτάνουν στο τέλος τους, ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.

Εξετάζοντας, τώρα, το σημερινό παιχνίδι, ας δούμε 5 αγωνιστικά σημεία-κλειδιά για κάθε ομάδα στο σημερινό τελικό.

Ολυμπιακός

--- Πρέπει οπωσδήποτε ένα μεγάλο μέρος των επιθέσεων του 1ου δεκαλέπτου να περάσει από τα χέρια του Σχορτσιανίτη. Ο Pekovic έχει αποδείξει ότι δεν παίζει ιδιαίτερα καλή άμυνα θέσης και ότι είναι επιρρεπής στο foul. Αν φορτωθεί με 2 γρήγορα fouls από κινήσεις του Sofo θα είναι μεγάλο κέρδος για τον Ολυμπιακό και ίσως αποβεί καθοριστικό στη συνέχεια, δεδομένου του μεγαλύτερου βάθους που παρουσιάζει ο ΟΣΦΠ στη frontline.

--- Ο ΟΣΦΠ πρέπει να μη διστάσει να τρέξει όποτε βρει την ευκαιρία και να ψάξει τη γρήγορη μακρινή πάσα σε Childress ή Kleiza, που είναι δύσκολα αντιμετωπίσιμοι στον αιφνιδιασμό και το ανοικτό γήπεδο. Οξυδέρκεια και γρήγορα και σωστά αντανακλαστικά από Παπαλουκά και Teodosic θα είναι τα ζητούμενα εδώ. Με αντίπαλο την Caja Laboral οι αιφνιδιασμοί είχαν δουλέψει στην εντέλεια και έχουμε ήδη επισημάνει φέτος την ασταθή transition defense του Παναθηναϊκού.

--- Ο Obradovic είναι πιθανότατο ότι θα δοκιμάσει κάποια στιγμή την αγαπημένη του ευέλικτη ζώνη 2-3. Θα είδε σίγουρα την αποτελεσματικότητα της ζώνης της Cibona στο ΣΕΦ. Ο Ολυμπιακός έχει την τάση ενίοτε να σταματάει την ντρίμπλα και να γίνεται ιδιαίτερα στατικός σε τέτοιες περιπτώσεις. Η συνεχής κίνηση και οι γρήγορες αλλαγές πλευράς στην μπάλα θα είναι απαραίτητες. Απαραίτητη η ύπαρξη του Vujcic στο παρκέ σε περίπτωση ζώνης του ΠΑΟ, λόγω της ικανότητάς του να αντιλαμβάνεται άμεσα τις κινήσεις των συμπαικτών του (ειδικά στη baseline), αλλά και των γρήγορων και αποτελεσματικών hooks του.

--- Φυσικά οι καλές αντιδράσεις απέναντι στο κλασικό pick-n-roll του ΠΑΟ θα παίξουν τεράστιο ρόλο και ενδεχομένως να φέρουν και τη νίκη, όπως είχε γίνει στο ματς του πρωταθλήματος. Όσο καλή PnR defense κι αν παίξουν οι ψηλοί του Ολυμπιακού, τη διαφορά (θετική ή αρνητική) θα κάνουν οι περιστροφές των forwards (Kleiza, Childress, Βασιλόπουλος) σε καταστάσεις βοήθειας μετά το roll, όπου ζητούμενο θα είναι το όσο το δυνατόν γρηγορότερο "κλείσιμο" (close-out) στις "πράσινες" απειλές στο τρίποντο.

--- Ακούγεται (και θα έπρεπε να είναι) αυτονόητο, όμως οι βολές θα πρέπει να μπουν. Ο Ολυμπιακός ενδέχεται να πάει πολλές φορές στη γραμμή, λόγω του δυναμικού inside game του, και εκεί θα πρέπει να αποδειχθεί αξιόπιστος, γιατί ο Παναθηναϊκός δε θα είναι τόσο κακός (λογικά) στα box-outs όσο η Cibona.


Παναθηναϊκός

--- Σημαντικότερο όλων: το αμυντικό rebound. Είχαμε δει αναλυτικά ότι ο ΠΑΟ ήταν ο χειρότερος εκ των 3 εκπροσώπων μας στην Euroleague φέτος σε αυτόν τον τομέα. Από τους Batiste και Pekovic περιμένουμε ούτως ή άλλως καλή επίδοση, όμως καθοριστική θα είναι η συνεισφορά, μικρή ή μεγάλη, των αλτικότατων Haislip και Φώτση και κατά πόσο αυτοί θα "νικήσουν" στις διεκδικήσεις των rebounds τους Kleiza και Childress.

--- Θα "τολμήσει" ο Obradovic να χρησιμοποιήσει το Jasikevicius στα κρίσιμα, "σπάζοντας" έτσι την σιωπηρή τιμωρία του Λιθουανού; Είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα και νομίζω πώς η απάντηση είναι "ναι". Η αξία του Saras είναι αποδεδειγμένη, ειδικά όταν μια ομάδα χρειάζεται άμεσες (και ευφάνταστες) λύσεις και μπροστά στην κατάκτηση ενός τίτλου, το οποιοδήποτε παρελθοντικό "παραστράτημα" συγχωρείται.

--- Πόσο διαφοροποιημένο και ανανεωμένο θα παρουσιαστεί το (περισσότερο προβλέψιμο φέτος από κάθε άλλη χρονιά) επιθετικό πλάνο του Παναθηναϊκού; Η λογική λέει όχι πολύ, παρότι στο παιχνίδι με το Μαρούσι ο Obradovic φάνηκε να χρησιμοποιεί μεγαλύτερη ποικιλία από plays απ' ότι π.χ. στη Βαρκελώνη. Η ύπαρξη του Haislip βοηθά σε αυτόν τον τομέα, καθώς είναι από τους παίκτες που επιθετικά μπορούν να αιφνιδιάσουν και να δείχνουν κάτι διαφορετικό σε κάθε φάση. Αναμένουμε να δούμε το πώς ακριβώς θα τον χρησιμοποιήσει αυτή τη φορά ο Zeljko (δηλαδή κυρίως μέσω isolation plays ή μέσα από πιο ομαδικά συστήματα).

--- Μία από τις ειδικότητες του Παναθηναϊκού όλα αυτά τα χρόνια της κυριαρχίας του είναι το ότι δημιουργεί πάντα αρκετά καλών προϋποθέσεων τρίποντα, χάρη στη σταθερά καλή κυκλοφορία μπάλας που συνήθως επιδεικνύει. Αν αυτά τα τρίποντα μπουν (όπως στον τελικό Κυπέλλου του 2008), το παιχνίδι θα γείρει προς το μέρος του. Αν δεν μπουν, η επίθεσή του ενδέχεται να βραχυκυκλώσει και ο Ολυμπιακός να αποκτήσει σοβαρό προβάδισμα. Τόσο απλά.

--- Το μεγαλύτερο, τελικά, ερωτηματικό για τον Παναθηναϊκό και ενδεχομένως συνολικά για τον τελικό είναι το πώς θα παρουσιαστεί ο Σπανούλης. Φέτος δείχνει από την αρχή της χρονιάς κουρασμένος. Με το Μαρούσι, όμως, έδωσε δείγματα ανάκαμψης, κυρίως ως σουτέρ. Με αντίπαλο τον Ολυμπιακό παίζει πάντα από πολύ καλά έως καταπληκτικά. Θα επιδιώξει πιθανότατα κατά κύριο λόγο το drive και την επαφή (μέσω των γνωστών του fadeaways με ταμπλό) και απο την επιτυχία αυτών θα διαμορφωθεί θετικά ή αρνητικά η ψυχολογία του για όλο το ματς.

Σε κάθε περίπτωση, ευχόμαστε να δούμε έναν καταπλητικό αγώνα, εντός των 4 γραμμών του παρκέ. Και το λέμε αυτό επειδή έξω από αυτές, κάποιοι θέλουν να δουν και φέτος όσα είδαν πέρσι, και πρόπερσι, και πριν 3 χρόνια, κτλ...

Zone 'em up!

Έχει περάσει κάμποσος καιρός από το derby και το video που είχαμε φτιάξει τότε, οπότε αποφασίσαμε να φτιάξουμε άλλο ένα στο ίδιο στιλ, αυτήν τη φορά για τις διάφορες μορφές της άμυνας ζώνης, με πολύ πρόσφατα παραδείγματα από Κύπελλο Ελλάδας, NBA και NCAA. Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε βέβαια για τη σύγκριση του NBA με τα άλλα δύο είναι ο κανονισμός των 3 δευτερολέπτων στην άμυνα, ο οποίος αναφέρει ότι ένας αμυντικός δεν μπορεί να μείνει για παραπάνω από 3 δευτερόλεπτα στη ρακέτα (ή "ζωγραφιστό") χωρίς να μαρκάρει ξεκάθαρα κάποιον αντίπαλο (δηλαδή να βρίσκεται το πολύ σε απόσταση εκτεταμένου χεριού από κάποιον αντίπαλο).

Enjoy!

Οι βολικές και οι ιπτάμενες καρέκλες

Την εβδομάδα που μας πέρασε, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός εξασφάλισαν για μια ακόμα φορά τη συμμετοχή τους στον τελικό του Κυπέλλου. Την επόμενη μέρα, φυσικά, δεν έλειψαν οι πρωτότυποι τίτλοι των αθλητικών εφημερίδων/sites: "Και τώρα οι δυο τους", "Καλώς τον πελάτη", "Θρύλος με ΠΑΟ" κλπ. Τώρα, οδεύοντας προς τον τελικό της 20ής Φεβρουαρίου, μετά τη συνέντευξη του Childress, τη συνέντευξη-απάντηση του Obradovic, τις απαράδεκτες δηλώσεις του Μάνου Παπαδόπουλου και τις ανακοινώσεις των "αιωνίων", το νερό έχει μπει για τα καλά στο αυλάκι. Ή μάλλον στο χαντάκι, γιατί προς τα εκεί κατευθύνεται για μια ακόμα φορά ο αθλητισμός μας και αφού πέσουμε μέσα, μετά θα προσπαθούμε να πιαστούμε από τα μαλλιά μας σαν τον πνιγμένο, μπας και σωθούμε.

Διαβάζοντας όλα αυτά τα ωραία φίλαθλα κείμενα, που διαδέχονταν το ένα το άλλο και δε δυναμίτιζαν καθόλου το κλίμα εν όψει των επερχόμενων αγώνων, ήταν σχετικά εύκολο να αδιαφορήσω για τη συνεχιζόμενη σαπίλα του ελληνικού αθλητισμού. Προσπαθούσα να επικεντρωθώ στα καθαρά αγωνιστικά, όπως έχουμε συνηθίσει να κάνουμε στο Run-N-Gun. Την Πέμπτη, ωστόσο, έγινε μια πρόταση εκ μέρους του ΠΣΑΚ, η οποία μου τράβηξε το ενδιαφέρον και με έκανε να ελπίζω για κάτι καλύτερο. Συγκεκριμένα, οι αθλητές πρότειναν ο τελικός του Κυπέλλου να γίνει μπροστά σε μαθητές σχολείων, αθλητικών ακαδημιών και γενικότερα υγιή άτομα (από κάθε άποψη). Δεν κρύβω ότι στο άκουσμα της πρότασης εντυπωσιάστηκα. Δεν έχουμε πολλές φορές στην Ελλάδα τέτοια οπτική για τα πράγματα. Φαντάστηκα έναν αγώνα με 10.000 κόσμο (τυχαίο το νούμερο), χωρίς συνεχείς ύβρεις κατά πάντων, χωρίς αντικείμενα να περνάνε δίπλα από τα κεφάλια των παικτών, χωρίς μεγαλύτερο αριθμό αστυνομικών από θεατών, χωρίς δακρυγόνα και καπνογόνα στην ατμόσφαιρα. Πάνω, λοιπόν, που πίστευα ότι έστω και για μια μέρα θα μπορούσαμε να απολαύσουμε το άθλημα που αγαπάμε απερίσπαστοι από κάθε εξωγηπεδική ηλιθιότητα, η κατάσταση ανατράπηκε.

Δεν ανατράπηκε από κανίβαλους-οπαδούς που ονειρεύονται εδώ και μήνες αυτή την πολεμική αναμέτρηση. Δεν ανατράπηκε ούτε από τις ίδιες τις ομάδες και τις διοικήσεις τους, που καταδικάζουν τη βία, αλλά ταυτόχρονα χαϊδεύουν τα αυτιά των υπαιτίων υποθάλπτοντάς την. Η πρόταση του ΠΣΑΚ απορρίφθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Η πρόταση του ΠΣΑΚ απορρίφθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης! Το λέω δεύτερη φορά μήπως το κατανοήσουμε στην πλήρη διάστασή του. Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι έχουν τη δύναμη περισσότερο από κάθε άλλον να προστατέψουν τα συμφέροντα του αθλήματος, να λένε όχι σε μια τέτοια πρόταση; Πώς είναι δυνατόν οι ίδιοι να καταδικάζουν το μπάσκετ και να επιτρέπουν (αν όχι επιβάλουν) τον πόλεμο στις κερκίδες ενός μισοάδειου σταδίου;

Όλοι έχουμε ακούσει για τις συνεχείς διενέξεις του ΠΣΑΚ (ειδικά του κυριότερου εκπροσώπου του, του Λάζαρου Παπαδόπουλου) και της ΕΟΚ (ειδικά του Γιώργου Βασιλακόπουλου). Δεν πρόκειται να αναφέρω κάτι για αυτές, να εξετάσω ποιος έχει δίκιο ή άδικο και να ταχθώ υπέρ μιας πλευράς. Αυτό που καταλαβαίνω, όμως, είναι ότι το μπάσκετ κατακρεουργείται εξαιτίας ενός παιχνιδιού εξουσίας και διοικητικών μικροσυμφερόντων. Όπως μπορείτε να διαβάσετε στην ανακοίνωσή της, η ΕΟΚ δηλώνει με ύφος δημογέροντα ότι οι αθλητές δεν είναι αρμόδιοι να κάνουν τέτοιες προτάσεις και ως εκ τούτου η τελευταία απορρίπτεται, σχεδόν αυτεπάγγελτα θα λέγαμε.

Νομίζω εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, ποιος είναι αρμόδιος τελικά να κάνει τέτοιες προτάσεις. Οι αθλητές που παραβρίσκονται ανελλιπώς σε κάθε παρκέ ρισκάρoντας τη σωματική τους ακεραιότητα και ακούγοντας οποιαδήποτε χυδαιολογία για τους ίδιους και την οικογένειά τους ή οι ηλικιωμένοι παράγοντες της ΕΟΚ που κάθονται αναπαυτικά στα γραφεία τους εμφανιζόμενοι μόνο στις απονομές κυπέλλων και στις κατακτήσεις μεταλλίων εθνικών ομάδων; Με ποιο δικαίωμα η ΕΟΚ προστατεύει όλους αυτούς τους ανεγκέφαλους που θα πάνε σε ένα μήνα στον τελικό για να κάνουν τις γνωστές αλητείες; Γιατί δεν ξέρω αν το καταλαβαίνουν οι καρεκλοκένταυροι της ομοσπονδίας, αλλά με το να μην αποδέχονται την πρόταση των αθλητών, ουσιαστικά πετάνε το μπαλάκι στις δύο ομάδες και όλοι μας ξέρουμε ποια θα είναι η κατάληξη. Την είδαμε πέρυσι στο Ελληνικό, στους τελικούς στο ΣΕΦ, στο ΟΑΚΑ κλπ. Και τώρα που οι αθλητές έκαναν μια κίνηση άξια υποστήριξης και τουλάχιστον συζήτησης, η ΕΟΚ την απορρίπτει χωρίς καν να κάτσει στο τραπέζι για λόγους... αναρμοδιότητας.

Δυστυχώς στην Ελλάδα πολλοί δεν έχουμε μάθει την έννοια της συνεργασίας, ακόμα και παρά τις πιθανές διαφωνίες του παρελθόντος. Η "αντιπολίτευση" του ΠΣΑΚ μπορεί μόνο να συγκρούεται με την "κυβέρνηση" της Ομοσπονδίας. Και έτσι η παρουσία μαθητών σε έναν τελικό Κυπέλλου θυσιάζεται για να δείξει η ΕΟΚ τη δύναμή της. Οτιδήποτε πει ή κάνει ο ΠΣΑΚ, για την ΕΟΚ είναι απαράδεκτο. Αυτό μας έδωσε να καταλάβουμε η εν λόγω ανακοίνωση. Πώς να περιμένουμε, λοιπόν, καταπολέμηση (πόσο μάλλον εξαφάνιση) της βίας και της αρνητικής ατμόσφαιρας στα γήπεδα, όταν οι άνθρωποι που πρέπει να νοιάζονται περισσότερο από εμάς επιδίδονται σε συμφεροντολογικά παιχνίδια και εγωιστικές πρακτικές;

Ο χουλιγκανισμός μαστίζει τη χώρα μας όσο και αν τον καταδικάζουμε συνεχώς. Την ατμόσφαιρα της ζούγκλας (βρισιές, laser, καπνογόνα), ωστόσο, την έχουμε ως δεδομένη. Μάλιστα, τη θεωρούμε και καλύτερη από τις "ξενέρωτες" του εξωτερικού. Τόσο βαθιά ριζωμένη είναι αυτή μας η αντίληψη, που δεν έχουμε ούτε την πνευματική διαύγεια να κατανοήσουμε ότι μπορεί "το γήπεδο να μην είναι εκκλησία", όμως ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είναι και ένας χώρος όπου ο καθένας ξεσπαθώνει υβριστικά και αναίσθητα εναντίον κάθε αντιπάλου, βγάζοντας ουσιαστικά τα προσωπικά του προβλήματα σε μια μορφή ψυχικής εκτόνωσης. Για να αντιμετωπιστούν όλα τα παραπάνω, πρέπει να αλλάξει η παιδεία μας. Επειδή, όμως, αυτό δεν είναι τόσο εύκολο, καλό θα ήταν πού και πού (αν όχι πάντα) να βάζουμε μικρά παιδιά, γυναίκες, οικογένειες στα γήπεδα για να δούμε πώς είναι μια αληθινή γιορτινή ατμόσφαιρα. Μόνο αξία μπορεί να κερδίσει από κάτι τέτοιο το μπάσκετ μας. Φαίνεται, όμως, ότι στα υψηλά κλιμάκια ακόμα και τώρα, μετά από όλα αυτά που έχουμε βιώσει, θεωρούν πιο σημαντικό να δείξουν ότι δε "μασάνε" και ότι κανένας δεν πρέπει να τους εναντιώνεται. Ως εκ τούτου, στη μάχη ενάντια στο χουλιγκανισμό πηγαίνουμε χωρισμένοι και είμαστε καταδικασμένοι να χάσουμε. Κρίμα, γιατί έστω και για μια βραδιά θα μπορούσαμε να δούμε μια εναλλακτική πραγματικότητα. Και πού ξέρεις, ίσως σε μερικούς να άρεσε και να δυνάμωνε το εχέφρον, αθλητικό κοινό.

Ελπίζω ακόμα και την ύστατη στιγμή κάποιος από όλους τους εμπλεκόμενους να βγει μπροστά και να προβεί σε μια ανάλογη κίνηση. Το μπάσκετ τη χρειάζεται. Φτάνει η κοροϊδία και τα διοικητικά παιχνίδια. Φτάνουν οι προσωπικές κόντρες. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να τα ανεχόμαστε άλλο. Πρέπει η ομοσπονδία να ξυπνήσει από το λήθαργό της, να καταλάβει το καλό του αθλήματος και να αφήσει τις δικονομικές συστάσεις για το Συμβούλιο της Επικρατείας. Μη χάνετε την ευκαιρία κύριοι. Δεν υπάρχουν πολλές. Σε λίγο καιρό άλλωστε, που θα ξαναβγείτε από τα γραφεία σας για να πάτε στον τελικό, μη νομίζετε ότι κανένας από αυτούς που άθελά σας στηρίζετε θα σας θυμάται. Μέσα στους στόχους τους θα είστε και εσείς. Πάρτε την πρωτοβουλία και δώστε τα εισιτήρια εκεί που πρέπει. Το μπάσκετ χρειάζεται τομές. Τις χρειάζεται τώρα.

Ανώδυνο το αποτέλεσμα, επώδυνες οι αιτίες του...

Άρης - Ολυμπιακός 93-83

Ο χθεσινός ημιτελικός Κυπέλλου στο Αλεξάνδρειο ήταν ενδιαφέρων από πολλές απόψεις.

Καταρχήν, η επίδραση που είχε ο David Blatt στο πρώτο του παιχνίδι στον πάγκο του Άρη ήταν εντυπωσιακή. Η ομάδα φάνηκε εντελώς αλλαγμένη στη νοοτροπία, το πάθος στο παρκέ, καθώς και την τακτική. Ο Άρης δε θύμιζε το απόλυτο επιθετικό χάος επί Mazzon και Κατσικάρη. Στην επίθεση υπήρχε διαρκής κίνηση, γίνονταν συνέχεια screens για τον Richardson, isolations για Clark και Miles, ενώ υπήρχε και μία γερή δόση από post-ups για τον Betts. Με λίγα λόγια, ο Blatt έδειξε από το πρώτο κιόλας ματς την τεράστια κλάση του, που του επιτρέπει να σχεδιάζει τα πλάνα του ώστε να εκμεταλλεύεται τις ειδικές ικανότητες του κάθε παίκτη του.

Εξάλλου, ο Αμερικανο-ισραηλινός coach έδειξε ότι είναι ιδιαίτερα ενεργός και συμμετέχων και στο αμυντικό κομμάτι του παιχνιδιού, χρησιμοποιώντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα διάφορες περίτεχνες matchup zones που ανέκοπταν το ρυθμό του Ολυμπιακού. Ο Blatt όμως μας θύμησε ότι δεν είναι μόνο ειδικός του αργού tempo, αλλά και ότι δίνει εντολή στην ομάδα του να τρέχει όποτε μπορεί, όπως και έκανε αρκετές φορές χθες ο Άρης, τιμωρώντας την χαρακτηριστική απροθυμία (ή ανικανότητα) του Ολυμπιακού να παίξει έξυπνη και αποτελεσματική άμυνα.

Ένας Ολυμπιακός που μας είχε δώσει την εντύπωση στα τελευταία του παιχνίδια ότι είχε βρει έναν κάποιο επιθετικό ρυθμό, ότι είχε δουλέψει λίγο στο halfcourt παιχνίδι κι ότι πλέον "έβγαζε" συνεργασίες στο παρκέ με ευκολία. Όλα αυτά τα είδαμε χθες εν αφθονία μόνο στο 1ο δεκάλεπτο, αφού από το 2ο και μετά η σκληρή (συχνά υπέρ του δέοντος) άμυνα του Άρη τον περιόριζε στις γνωστές ατομικές ενέργειες που είναι ευκολότερα αντιμετωπίσιμες, ιδίως από έναν τόσο έμπειρο και οξυδερκή προπονητή όπως ο Blatt, σε σχέση με ένα οργανωμένο επιθετικό πλάνο με πολλές επιλογές. Ένα πολύμορφο επιθετικό πλάνο το οποίο ακόμα δεν έχει καταφέρει να μεταλαμπαδεύσει (ή να εφευρέσει) το προπονητικό team του Ολυμπιακού, ενώ πλησιάζουμε ολοένα και περισσότερο στα πραγματικά κρίσιμα ματς της σεζόν.

Αυτή όμως που πραγματικά εμπνέει ανησυχία είναι η άμυνα των "ερυθρολεύκων". Το Δεκέμβριο στην ανάλυση του derby με τον ΠΑΟ μιλούσαμε για τα εξαιρετικά και γρήγορα αμυντικά rotations που είχαν τότε πραγματικά εγκλωβίσει τους "πράσινους". Στο χθεσινό ματς αυτά τα rotations ηταν ανύπαρκτα, οι παίκτες (κυρίως ο Childress και ο Teodosic) χάνονταν διαρκώς στα off-ball screens του Άρη, διάθεση για ενεργό και επιθετική άμυνα δεν υπήρχε και γρήγορες βοήθειες δεν "έβγαιναν". Ο Άρης είχε offensive rating (πόντους ανά 100 επιθέσεις) το ανεπίτρεπτο (για τον Ολυμπιακό) 131.65, τη στιγμή που στο παιχνίδι εναντίον του Πανελληνίου για την προπερασμένη αγωνιστική της Α1 είχε μόλις 83.8! Η διαφορά αυτή οφείλεται (μεταξύ άλλων) στον παράγοντα Blatt, αλλά και στην προβληματική αμυντική συμπεριφορά του Ολυμπιακού.

Οι Four Factors επιβεβαιώνουν το αυτονόητο, ότι ο Άρης έπαιξε αρκετά καλύτερα από τον Ολυμπιακό και άξιζε ξεκάθαρα τη νίκη (η οποία βέβαια ήταν απλά νίκη γοήτρου). Θα μπορούσε να είχε πάρει και την πρόκριση, αν ήταν ελαφρά πιο ψύχραιμος στις τελευταίες κρίσιμες επιθέσεις, καθώς και αν η αλληλοκάλυψή του στην άμυνα δεν ήταν τόσο κακή στα καθοριστικά καλάθια των Παπαλουκά κυρίως και Kleiza δευτερευόντως.

Σε επίπεδο παικτών τώρα, από τον Ολυμπιακό ξεχώρισε σίγουρα ο αρχηγός του, που οργάνωσε και εκτέλεσε με συνέπεια και "μίλησε" με γρήγορα drives όταν ο Άρης είχε πλησιάσει για τα καλά. Ο Childress ήταν ασταθής, κυρίως αμυντικά, όπως και ο Teodosic. Ο Μπουρούσης φάνηκε να μην έχει ιδιαίτερη διάθεση στην άμυνα και ο Kleiza βρέθηκε σε μέτρια shooting βραδιά. Ο Vujcic βοήθησε αρκετά όσο έπαιξε, ενώ ο Penn έδειξε να μπαίνει όλο και περισσότερο στο κλίμα της ομάδας και να καταλαβαίνει (όπως αναμέναμε δηλαδή) το τι ζητείται από αυτόν.

Από τον Άρη ξεχώρισε ασφαλώς ο Richardson, που σε αυτό το ματς παρουσίασε σε όλη του τη διάσταση το δολοφονικό του σουτ, καθώς και την ικανότητά του στην κίνηση χωρίς την μπάλα. Ο Betts είχε μερικές ωραίες κινήσεις στο post (1-2 εκ των οποίων βέβαια ήταν καθαρά "βήματα") και οι Clark και Miles έδειξαν επιθετικοί, αν και μερικές φορές επιπόλαιοι (που φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς συνήθως η πολλή ώρα με την μπάλα στα χέρια φέρνει νομοτελειακά λάθη). Ο Χατζηβρέττας ήταν κακός, ενώ ο Paunic απέδειξε τη χρησιμότητά του ως ένας πολύ δυνατός και σκληρός man defender.

Τέλος, και ενόψει του τελικού Κυπέλλου του Φεβρουαρίου ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, θα πρέπει να επικροτήσουμε την ιδιαίτερα αξιέπαινη πρόταση του ΠΣΑΚ για διεξαγωγή του μπροστά σε μόνο μαθητές και γενικότερα "υγιή" άτομα. Μακάρι να περάσει αυτή η πρόταση, για να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε επιτέλους απερίσπαστοι, όπως δηλαδή του αρμόζει, έναν τελικό ανάμεσα σε 2 πραγματικά μεγάλες ομάδες.

M.V.P.: Jeremy Richardson

Όλα βάσει προγράμματος...

Χθες έλαβαν χώρα οι 3 από τους 4 προημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας. Εκπλήξεις δεν υπήρξαν και έτσι Άρης, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός προκρίθηκαν στους ημιτελικούς και περιμένουν να δουν ποιος θα νικήσει στο Ηρακλής-Πανιώνιος την επόμενη βδομάδα και θα συμπληρώσει την τετράδα.

Άρης-Μαρούσι 75-63

Στον πρώτο προημιτελικό είχαμε ένα από τα κλασικά derby των τελευταίων χρόνων (συνήθως για το ποιος θα βγει στην Euroleague) μεταξύ του Άρη και του Αμαρουσίου. Ο "αυτοκράτορας" ξεκίνησε δυνατά, πήρε μια μεγάλη διαφορά χάρη στην ευστοχία του από τη γραμμή του τριπόντου και στον εκνευρισμό της ομάδας των βορείων προαστίων. Από εκεί και πέρα, προσπάθησε να διατηρήσει αυτή τη διαφορά και να κατακτήσει τη νίκη. Το Μαρούσι, ωστόσο, παρά το πρώτο κακό ημίχρονο, επιχείρησε να επιστρέψει στο ματς και τα κατάφερε προς το τέλος του παιχνιδιού. Κάποια νεύρα, όμως, σε συνδυασμό με ορισμένες κακές επιλογές στην επίθεση, του στέρησαν την ολική επαναφορά και επέτρεψαν στον Άρη να ανοίξει πάλι το ρυθμό και να ξεφύγει στο σκορ. Από τον τελευταίο ξεχώρισε ο Νίκος Χατζηβρέττας (20 πόντοι), ο οποίος φαίνεται να έχει θυμηθεί τον καλό scorer εαυτό του από όταν ήταν στον Ηρακλή και με κρίσιμα σουτ στο τέλος και πολλή ψυχραιμία στις βολές οδήγησε εκ του ασφαλούς τον Άρη στα ημιτελικά, όπου θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Ακολούθησαν σε απόδοση ο Andrew Betts και ο Νίκος Μπάρλος με 14 πόντους έκαστος. Από το μέτριο Μαρούσι, κανένας δεν είχε εμφάνιση άξια συγχαρητηρίων αλλά αν έπρεπε να διαλέξουμε τους διακριθέντες, τότε αυτοί θα ήταν ο Igor Milosevic (12 πόντοι) και ο Jared Homan (13 πόντοι). Κατά τη γνώμη μας, το παιχνίδι κρίθηκε στη μεγάλη διαφορά που πήρε ο Άρης νωρίς και η οποία έκανε το Μαρούσι να κυνηγάει από την αρχή. Επιπλέον υπήρξαν αρκετές διαμαρτυρίες από τους φιλοξενούμενους για μερικά σφυρίγματα των διαιτητών, ειδικά για τα πολλά αντιαθλητικά fouls και τεχνικές ποινές που χρεώθηκαν σε αυτούς. Μερικές από αυτές ήταν δικαιολογημένες εκ πρώτης όψεως, η έλλειψη replay ωστόσο εκ μέρους της κρατικής τηλεόρασης δε μας επέτρεψε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Γενικά, στην αρχή της σαιζόν το Μαρούσι παρουσιάζεται ελαφρά "ζαλισμένο" από την 1η συμμετοχή του στην Euroleague και είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να πορευτεί με επιτυχία σε 2 (ή και 3 αν συμπεριλάβουμε το Κύπελλο) τόσο σημαντικές διοργανώσεις. Επιπλέον, φαίνεται ότι στα ματς εντός συνόρων οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα έχουν το άγχος να αποδείξουν ότι αξίζουν να θεωρούνται 3η καλύτερη ομάδα πίσω από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό και αυτό αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην προσπάθειά τους.

Για να έχει καλύτερη συνέχεια το Μαρούσι, θα πρέπει να καλύψει τις αδυναμίες του στη frontline, να ανέβασουν την απόδοση τους μερικοί παίκτες-βαρόμετρα (όπως ο τραγικός χθες Πελεκάνος και ο μέτριος Καϊμακόγλου) και να παίξει το μπάσκετ που έπαιζε τόσα χρόνια και το οποίο δεν καταβαλλόταν από άγχος για το αποτέλεσμα και νεύρα και απογοήτευση αν κάτι πήγαινε στραβά.

ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 70-82

Μετά το Αλεξάνδρειο, δεν πήγαμε πολύ μακριά καθώς ο δεύτερος προημιτελικός έγινε στην Πυλαία μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Ολυμπιακού. Ο τελευταίος κέρδισε το αξιόμαχο σύνολο του Σούλη Μαρκόπουλου πολύ πιο δύσκολα απ' όσο θα περίμενε. Παρά το καλό ξεκίνημα του ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός αντέδρασε και κατάφερε να προηγηθεί μέχρι και 11 πόντους κάνοντας το γήπεδο να σιγήσει για λίγο και εμάς να πιστέψουμε ότι κάπου εκεί τελείωσε το ματς. Για μια ακόμα φορά, ωστόσο, ήρθε ένα νεκρό διάστημα κατά το οποίο ο ΠΑΟΚ έτρεξε σερί 23-4, η Πυλαία πήρε φωτιά, ο Γιαννάκης έμοιαζε υπνωτισμένος/πελαγωμένος και τα τρίποντα του Ολυμπιακού έβρισκαν μόνο σίδερο. Εκεί άλλαξε η ροή του παιχνιδιού, οι ερυθρόλευκοι αγχώθηκαν καθώς το ματς στράβωνε και το κάζο του αποκλεισμού πλησίαζε, οι παίκτες του ΠΑΟΚ αντλούσαν ψυχολογία από την εξέδρα τη στιγμή που οι αντίστοιχοι του Ολυμπιακού "αντλούσαν" μπουκάλια και γενικά η ατμόσφαιρα προϊδέαζε για έκπληξη. Αντίθετη άποψη είχαν, ωστόσο, ο Θοδωρής Παπαλουκάς (4pts, 12asts!), ο οποίος ίσως θα πρέπει να αναλάβει τη θέση του προπονητή και εκτός γηπέδου χάρη στο μαεστρικό τρόπο που καθοδηγεί την ομάδα και αξιοποιεί τους συμπαίκτες του εντός παρκέ, ο Γιάννης Μπουρούσης (19pts, 9rebs) ο οποίος εξέθεσε τη frontline του ΠΑΟΚ (που θα βελτιωθεί πάντως με τον πολυαναμενόμενο Λάζαρο Παπαδόπουλο), ο Linas Kleiza (21pts) που αν συνεχίσει έτσι θα τελειώσει εύκολα τη σεζόν με 20 πόντους μέσο όρο και ο θρασύς για ακόμα μια φορά Milos Teodosic (15pts με 1 πολύ κρίσιμο τρίποντο στο τέλος). Από τον ΠΑΟΚ, εξαιρετικός ήταν ο Chris Monroe (ο οποίος πάντως σίγησε στο τελευταίο δεκάλεπτο) με 23 πόντους, ενώ σημαντικές βοήθειες προσέφερε και ο William Avery με 18 πόντους.

Στο δια ταύτα τώρα. Ο ΠΑΟΚ είναι μια αρκετά καλή ομάδα με έναν πολύ καλό προπονητή. Αυτό άλλωστε φάνηκε και στο ματς με τον Ολυμπιακό. Μεγάλη του αδυναμία, ωστόσο, αποτέλεσε η έλλειψη inside game που επέτρεπε στον Ολυμπιακό να είναι κοντά στο σκορ και έδινε την εντύπωση ότι αν έβαζε μερικά τρίποντα θα καθάριζε το ματς. Ελπίζουμε ότι η παρουσία του Παπαδόπουλου θα δυναμώσει και άλλο την ομάδα του Σούλη Μαρκόπουλου και αν γίνει αυτό θα έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα μάχη για την 3η θέση του πρωταθλήματος φέτος. Στον αντίποδα ο Ολυμπιακός έδειξε για μια ακόμα φορά ότι αντιμετωπίζει προβλήματα αν του στραβώσει το ματς, ειδικά σε καυτές έδρες. Η ομάδα δε φαίνεται να έχει κανένα πλάνο στην επίθεση και όλοι περιμένουν από τον Παπαλουκά να δημιουργήσει και τον Kleiza να εκτελέσει. Συστήματα, εκτός μερικών πολύ βασικών, δε φαίνεται να υπάρχουν προς το παρόν ή τουλάχιστον αν υπάρχουν δεν αποτυπώνονται στο παρκέ. Διάθεση για να αξιοποιηθεί ο Wafer δε φαίνεται στον ορίζοντα, γεγονός που αδιαμφισβήτητα έχει σπάσει την ψυχολογία του παίκτη. Όσο νικάει η ομάδα χάρη στις τεράστιες προσωπικότητες που έχει στο παρκέ δε θα υπάρχει πρόβλημα. Άποψή μου, ωστόσο, είναι ότι αρκεί ένα κακό αποτέλεσμα για να φέρει τα πάνω κάτω στους ερυθρόλευκους. Αν μάλιστα αυτό συνοδεύεται από την υπογραφή του Zelimir Obradovic και του Παναθηναϊκού, τότε τα πράγματα δε θα είναι καθόλου καλά για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, o oποίος δε φαίνεται να έχει μάθει από τα παθήματά του τόσο καιρό και επιμένει όταν η ομάδα προηγείται με 10-15 πόντους, να αφήνει τους παίκτες του να χαλαρώνουν και τελικά να βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση στη συνέχεια του αγώνα.

Περισσότερα για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό θα πούμε και σε άρθρα που σας έχουμε υποσχεθεί και θα ακολουθήσουν εντός των ημερών, ως ορεκτικό για το derby της 29ης Νοεμβρίου. Μέχρι τότε, πάντως, οι ερυθρόλευκοι απολαμβάνουν την πρόκρισή τους στα ημιτελικά και ο ΠΑΟΚ περιμένει και τη δεύτερή του ευκαιρία το Σαββατοκύριακο στο πρωτάθλημα για να κάνει τη ζημιά στο σύνολο του Γιαννάκη.

Παναθηναϊκός-Πανελλήνιος 80-66

Tα πράγματα στο ΟΑΚΑ, αντιθέτως με τους άλλους προημιτελικούς, ήταν πολύ ήρεμα. Τόσο ήρεμα που έκαναν το Zelimir Obradovic να διαμαρτυρηθεί για τα πολλά άδεια καθίσματα που υπήρχαν στο γήπεδο. Ο Πανελλήνιος μπήκε καλά στο ματς, ο Παναθηναϊκός ακολούθως συμμάζεψε λίγο την άμυνά του, πήρε μια διαφορά και μετά... αυτόματος πιλότος και εύκολη πρόκριση στα ημιτελικά. Για το ματς δεν υπάρχουν πολλά να πεις. Σημαντικό στοιχείο αποτελεί η επιστροφή του Mike Batiste και του Κώστα Τσαρτσαρή στην ομάδα, καθώς και το γεγονός ότι ήταν σαν να μην έλειψαν ποτέ. Ο Mike ήταν με 15 πόντους ο πρώτος scorer της ομάδας του δείχνοντας ότι είναι πανέτοιμος, ενώ ο Τσαρτσαρής πρόσθεσε άλλους 7. Από τον Πανελλήνιο ξεχώρισε ο Iαν Βουγιούκας με 12 πόντους και αρκετά καλές κινήσεις στο low post. Ο Παναθηναϊκός περιμένει τώρα το νικητή του Ηρακλής-Πανιώνιος για να ξέρει ποιον πρέπει να αποκλείσει ώστε να πανηγυρίσει και τυπικά μια ακόμη πρόκριση σε τελικό Κυπέλλου.