Players We Like: Pete Mickeal & Fran Vazquez

Σήμερα θα παραβώ τον κανόνα που έχουμε ορίσει για το "Players We Like", δηλαδή το ότι παρουσιάζουμε παίκτες ικανούς μεν αλλά με μικρή προβολή. Αξίζει όμως αυτό το "παραστράτημα", καθώς θέλω να αναφερθώ σε δύο παίκτες της Barcelona των οποίων η αγωνιστική πορεία στο χρόνο τούς κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέροντες.

Τον Pete Mickeal τον είχαμε πρωτογνωρίσει το 2003, όταν και είχε υπογράψει στο Περιστέρι. Αποδείχθηκε μεγάλη "ανακάλυψη", καθώς η επίδρασή του στην ομάδα και γενικότερα στην Α1 ήταν άμεση, σημειώνοντας 20.9 πόντους και 7.7 rebounds μέσο όρο στο πρωτάθλημα. Η επόμενη σεζόν τον βρήκε στο Μακεδονικό, όπου και εκεί είχε πρωταγωνιστικό ρόλο με 17.9 και 8.7 αντίστοιχα, βοηθώντας παράλληλα την ομάδα να φτάσει στον τελικό του ULEB Cup.

Ο Mickeal που αγωνίστηκε στην Ελλάδα ήταν αρκετά διαφορετικός από τον τωρινό. Η νοοτροπία και ο τρόπος παιχνιδιού του περιστρέφονταν καθαρά γύρω από το σκοράρισμα, ελλείψει βέβαια και συμπαικτών εφάμιλης ποιότητας. Ο στόχος και ο ρόλος του ήταν να επιτίθεται συνεχώς στο καλάθι, καθώς σχεδόν πάντα υπερείχε στη δύναμη και τα σωματικά προσόντα των αντίπαλων "3αριών" στην Ελλάδα, καταφέρνοντας έτσι να "εισβάλλει" με άνεση στις αντίπαλες ρακέτες και επιπλέον να κερδίζει πολλά fouls.

Από την περιφέρεια ήταν σχετικά αναποτελεσματικός, με το τρίποντο να είναι το αδύνατό του σημείο. Συγκεκριμένα τη σεζόν 2004/05 είχε στην Α1 με το Μακεδονικό το τραγικό 3/25 τρίποντα!

Με λίγα λόγια, αποτελούσε έναν τυπικό Αμερικανό σκόρερ που εκμεταλλευόμενος την άνεση που είχε στο να βάζει την μπάλα στο παρκέ και να επιχειρεί ασταμάτητα drives απέναντι σε πιο αδύναμους αμυντικούς μπορούσε να "μαζεύει" πάμπολλους πόντους όντας το "πρώτο βιολί" μίας μέτριας προς καλής ομάδας.

Προχωράμε μερικά χρόνια και φτάνουμε στο σήμερα που τον βρίσκει στην υπερδύναμη που λέγεται Barca. Πλέον βρίσκεται σε μία μεγάλη ομάδα, οι συμπαίκτες του είναι ανώτατου επιπέδου, οι απαιτήσεις τεράστιες, όμως τα στατιστικά του έχουν "πέσει" αρκετά σε σχέση με τα χρόνια του στην Ελλάδα. Κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα μπορούσε να πει ότι αυτό υποδεικνύει ότι οι ικανότητές του βρίσκονται σε πτώση, αλλά θα είχε προφανώς άδικο.

Η αλήθεια είναι ότι ο Pete έχει ωριμάσει από τότε απίστευτα ως παίκτης, έχοντας εξελιχθεί σε ένα πραγματικό "πολυεργαλείο". Η κατανόηση του παιχνιδιού από μέρους του έχει φτάσει στα ύψη και πλέον παίζει κατά ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό για την ομάδα, διεκπεραιώνοντας άριστα και στο ακέραιο το ρόλο που του αναθέτουν οι προπονητές του, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα παίρνει λιγότερες προσπάθειες και δε θα έχει τόση ώρα την μπάλα στα χέρια του.

Σε διάφορα σημεία του κάθε παιχνιδιού οι αρμοδιότητές του ποικίλλουν και μεταλλάσσονται. Κάποια στιγμή μπορεί να του ζητηθεί να πάρει 2-3 επιθέσεις πάνω του, κατά τις οποίες θα χρησιμοποιήσει την ακόμα ακμαία δύναμή του για να βρεθεί σε καλή θέση κοντά στο καλάθι για το "τελείωμα" της φάσης, ή θα στηθεί στη weak side για να δεχθεί την πάσα που θα οδηγήσει στο καλών προϋποθέσεων τρίποντο, στο οποίο έχει βελτιωθεί πάρα πολύ, φτάνοντας φέτος το ποσοστό του στο 43% στην ACB.

Άλλες στιγμές θα χρησιμοποιηθεί ως προσωπικός αμυντικός στον καλύτερο παίκτη των αντιπάλων, έχοντας τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει σε οποιοδήποτε αμυντικό καθήκον χάρη στην ταχύτητα, ευελιξία και οξύνοιά του. Εξάλλου, πλέον ψάχνει σε κάθε ευκαιρία πρωτίστως την πάσα και ύστερα "αφοσιώνεται" στο να επιτεθεί 1-on-1, αναγνωρίζοντας ότι η καλή και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας είναι το εχέγγυο για την επιτυχία και τις νίκες σε μία ομάδα με τόσο μεγάλη συγκέντρωση ταλέντου. Χαρακτηριστικά ο Pete αναφέρει στο blog του στο hoopshype.com: "Νόμιζα ότι η περσινή [στην Tau το 2008-09] ήταν η καλύτερη ομάδα στην οποία είχα παίξει. Αλλά φέτος με συμπαίκτες όπως οι Navarro και Ricky υπάρχει σοβαρή περίπτωση να αλλάξω τη γνώμη μου".

Ασφαλώς σημαντικό μερίδιο στην εξέλιξη του Mickeal έχουν οι ικανότατοι προπονητές υπό τους οποίους "θήτευσε" στην ACB, όπως οι Spahija, Ivanovic και Pascual, οι οποίοι σίγουρα θα του μεταλαμπάδευσαν ότι ένας παίκτης μπορεί και μέσα από το ομαδικό και αλτρουιστικό παιχνίδι να "κερδίζει" αγώνες για την ομάδα του. Εν ολίγοις τον βοήθησαν να προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις του υψηλότερου ευρωπαϊκού μπασκετικού επιπέδου, που είναι φυσικά η ACB και η Euroleague.

Ο Fran Vazquez αποτελεί διαφορετική περίπτωση μπασκετικής ανέλιξης. Από τα μεγαλύτερα ισπανικά "prospects" των αρχών των 00's, ο ψηλός από τη Γαλικία εντοπίσθηκε γρήγορα από τα "ραντάρ" του NBA και έπεισε τους executives των Magic να τον επιλέξουν στο νο. 11 του draft του 2005.

Αυτό που είχε ιντριγκάρει τους "Μάγους" ήταν ο εξαιρετικός συνδυασμός ύψους και αθλητικών προσόντων που επεδείκνυε ο Vazquez και ο οποίος πιστευόταν ότι θα του προσέφερε μακροημέρευση στα παρκέ του NBA, αφού βεβαίως θα είχε προηγηθεί η κατάλληλη "αναβάθμιση" του επιθετικού παιχνιδιού του. Αμυντικά βρισκόταν ήδη σε πολύ καλό δρόμο, έχοντας "μοιράσει" 1.4 τάπες ανά ματς στην προηγούμενη σεζόν του στην ACB.

Ο Fran όμως έμελλε να απογοητεύσει βαρύτατα τους Αμερικανούς, προτιμώντας (μέχρι τώρα τουλάχιστον) το ευρωπαϊκό περιβάλλον ως το σκηνικό της μπασκετικής του καριέρας και καταξίωσης. Φοβήθηκε τον αυξημένο ανταγωνισμό στις ΗΠΑ; Δεν ήθελε να αφήσει την πατρίδα του; Μήπως δε "γούσταρε" απλά το NBA; Δύσκολο να απαντήσει κανείς με σιγουριά.

Το γεγονός είναι ότι αυτή του η επιλογή δεν τον ζημίωσε, καθώς χρόνο με το χρόνο παρουσιάζει βελτίωση στις ικανότητές του. Αυτά που ήξερε, δηλαδή rebounds, blocks και να τελειώνει τα alley-oops, τα κάνει πλέον καλύτερα από ποτέ, καταφέρνοντας έτσι να χρησιμοποιεί το εντυπωσιακότατο άλμα και τα μεγάλα χέρια του για να επηρεάζει το παιχνίδι υπέρ της ομάδας του και στην άμυνα και στην επίθεση. Επιπροσθέτως, έχει αναπτύξει τελευταία και ένα συμπαθητικό midrange σουτ, το οποίο αναγκάζει τους αντίπαλους ψηλούς να τον ακολουθούν και έξω από το "ζωγραφιστό", "ανοίγοντας" έτσι περαιτέρω το παιχνίδι της Barcelona.

Ειδικά τη φετινή σεζόν αξίζει κατά τη γνώμη μου να αναφέρεται ανάμεσα στους σημαντικότερους centers της Ευρώπης και ένας από αυτούς που κάθε προπονητής θα ήθελε να έχει στη διάθεσή του για να μπορεί ανά πάσα στιγμή να τον "ρίξει" μέσα σε κάποιο παιχνίδι με σκοπό να του κερδίσει τις "μάχες" της ρακέτας.

Ποιος καλύτερος από το να μιλήσει για την επίδραση του Vazquez στο παρκέ και στην ομάδα από τον Pete Mickeal; Λέει για τον συμπαίκτη του: "Ο Fran δουλεύει πολύ στο παρκέ. Σου δίνει rebounds, 'καρφώνει' οτιδήποτε βρίσκεται κάτω από το καλάθι και παίζει έξυπνο μπάσκετ. Ξέρω ότι θα βοηθούσε πολύ τους Magic, αλλά είμαι χαρούμενος που δεν πήγε στο Orlando και παίζει τώρα σε εμάς."

Πάντως τίποτα δεν είναι τελεσίδικο και ο Vazquez μπορεί κάλλιστα να δοκιμάσει κάποια στιγμή στο μέλλον τις δυνάμεις του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Άλλωστε οι πραγματικά καλοί και χρήσιμοι παίκτες μπορούν να πετύχουν οπουδήποτε, ειδικά αν πηδούν στο Θεό...

Η Μάχη ενάντια στην Αμερική: Power Forwards

Ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε με τους PF's στη σειρά άρθρων "U.S. vs. The World". Μέχρι τώρα έχουμε αναλύσει τη "μάχη" στις θέσεις του point guard, του shooting guard και του small forward.

Θυμίζω το concept: Επιλέγουμε την καλύτερη βασική πεντάδα μη Αμερικανών στον κόσμο για μια θεωρητική σειρά αγώνων ενάντια στην Team USA υπό κανόνες FIBA. Για κάθε θέση διαλέγουμε αρχικά 5 υποψηφίους και εν συνεχεία τους κατατάσσουμε με βάση τις κατά τη γνώμη μας απαραίτητες ικανότητες για την εκάστοτε θέση, με σκοπό να βρούμε τον καταλληλότερο. Οι επιλογές μας και γενικότερα το όλο εγχείρημα δεν έχουν σε καμία περίπτωση απόλυτο χαρακτήρα και γίνονται περισσότερο για να λειτουργήσουν ως εφαλτήριο για σκέψη και συζήτηση.


Luis Scola

Profile: Ο Scola είναι ένας PF που θα έλεγα ότι πάει κόντρα στο πνεύμα των καιρών. Αποδεικνύει ότι συχνότατα το αυξημένο μπασκετικό IQ, η άριστη γνώση των "βασικών" και η "6η αίσθηση" για το άθλημα μπορούν να αντισταθμίσουν, ου μην και να υπερκεράσουν το μειονέκτημα της έλλειψης εντυπωσιακών αθλητικών προσόντων και εκρηκτικότητας. Ο ορισμός του μεθοδικού παίκτη, ο Αργεντινός βάζει άψογα το σώμα του κοντά στη ρακέτα και γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πού ακριβώς είναι το καλάθι, έχοντας εκπληκτική αίσθηση του χώρου. Κυρίως όμως διαθέτει ένα ευρύ οπλοστάσιο από jump hooks και γενικότερα low-post spins, προσποιήσεις και σουτ, στα οποία πάντα προσδίδει ένα "απαλό" άγγιγμα που τον ευνοεί στις αναπηδήσεις. Εξάλλου, διαθέτει αποτελεσματικό και γρήγορο midrange jumpshot, ενώ και στα rebounds έχει τρομερή έφεση, που γίνεται ακόμα πιο αξιοσημείωτη αν σκεφτεί κανείς ότι είναι σχετικά κοντός για τα δεδομένα του NBA (2.06 μ.). Η άμυνά του βρίσκεται σε ικανοποιητικό επίπεδο, με το ύψος όμως των αντίπαλων σημερινών PF's-ελαφιών του NBA να του προκαλεί συχνά πρόβλημα.

Πρακτικά: Ο Scola έχει μεγάλη εμπειρία και καταγεγραμμένη επιτυχία σε NBA και Ευρώπη, γνωρίζοντας πλέον τον τρόπο αγωνιστικής προσέγγισης και των δύο μπασκετικών στιλ. Έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με τους καλύτερους Αμερικανούς, πραγματοποιώντας μία εκπληκτική εμφάνιση στον ημιτελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου με αντίπαλο την Team USA, οπότε και είχε σημειώσει 13/21 δίποντα, 11 rebounds, 2 κλεψίματα και 2 τάπες!

Επιθετικές αρετές: post moves, midrange game, κίνηση χωρίς την μπάλα


Anderson Varejao

Profile: Οι γνωστοί-άγνωστοι εμπαθείς, γραφικοί και "άσχετοι" Έλληνες δημοσιογράφοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να αφήνουν το γνωστό περιστατικό με το Ζήση να τους "τυφλώνει", χαρακτηρίζοντας το Varejao "άμπαλο", "κατσίκι", "κριάρι" και άλλα συναφή. Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι ο Varejao αποτελεί ένα είδος παίκτη υπερπολύτιμου σε κάθε ομάδα, αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν "glue guy", δηλαδή τον υπερ-αλτρουιστή και μαχητικό παίκτη που σκοπός και ρόλος του είναι να κάνει τη ζωή του προπονητή και των συμπαικτών του ευκολότερη. Ο Βραζιλιάνος θα ρίξει χωρίς δεύτερη σκέψη το σώμα του στη "φωτιά", βουτώντας για διεκδικούμενες μπάλες, παίρνοντας θέση για αποκομιδή επιθετικού foul, σημειώνοντας καθοριστικά κλεψίματα και κοψίματα και γενικότερα ων σε διαρκή κίνηση. Επιπροσθέτως, είναι πολύ καλός στα lay-ins γύρω και κάτω από το καλάθι, ενώ έχει φοβερή έφεση στο επιθετικό rebound. Με λίγα λόγια, ο Varejao θα κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να κερδίσει η ομάδα του και αποτελεί έναν από τους καλύτερους 6ους παίκτες και "energy guys" στον κόσμο.

Πρακτικά: Ο Varejao, μέσω της πολύχρονης εμπειρίας του στο NBA, γνωρίζει πολύ καλά τον τρόπο που κινούνται οι Αμερικανοί ψηλοί, καθώς και το τι πρέπει να κάνει για να τους "εκνευρίσει" και να τους βγάλει από το ρυθμό τους. Ένα μειονέκτημά του είναι ότι δεν έχει αξιόπιστο jumpshot και επομένως η αποτελεσματικότητά του ως ελαφριού "4αριού" μειώνεται σε περιβάλλον FIBA. Πάντως, και μόνο λόγω του all-around, γεμάτου ενέργεια και ομαδικότητα παιχνιδιού του θέτει σοβαρότατη υποψηφιότητα για θέση βασικού στη World ομάδα.

Επιθετικές αρετές: κίνηση χωρίς την μπάλα, επιθετικό rebound, ευελιξία


Dirk Nowitzki

Profile: Δε χρειάζονται πολλές συστάσεις για το σπουδαίο Γερμανό. Ίσως ο καλύτερος power forward στον κόσμο και σίγουρα ο Ευρωπαίος που έχει αφήσει το στίγμα του στο NBA περισσότερο από κάθε άλλον. Επιθετικά είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπισθεί, καθώς σχεδόν πάντα δημιουργεί mis-matches κινούμενος στην περιφέρεια και μπορεί είτε να σουτάρει με ευκολία πάνω από τον αντίπαλό του (πέφτοντας πάντα ελαφρά προς τα πίσω) είτε να βάλει την μπάλα στο παρκέ και να επιχειρήσει drive, εκμεταλλευόμενος το άριστο για seven-footer παίκτη ball-handling του. Είναι πραγματικά θανατηφόρος στα midrange jumpshots με πρόσωπο στο καλάθι και στα fadeaways από το post. Πλέον σουτάρει αρκετά λιγότερα τρίποντα απ' ότι παλιότερα. Έχει σχεδόν ξετινάξει την ταμπέλα του "soft" από πάνω του, παίζοντας πιο σκληρή και καλή άμυνα και μη φοβούμενος τις μάχες κάτω από τα καλάθια. Είναι παίκτης για τις μεγάλες στιγμές και τα μεγάλα σουτ.

Πρακτικά: Παίζει και κυριαρχεί στο υψηλότερο επίπεδο εδώ και πολλά χρόνια. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα επιθετικά όπλα στον κόσμο και οι κανόνες FIBA θα τον ευνοήσουν ακόμα περισσότερο και στην άμυνα, αφού εκεί υπάρχει αρκετά μικρότερη εξάρτηση στη man defense σε σχέση με το NBA.

Επιθετικές αρετές: ανυπέρβλητο midrange game, "δολοφονικό" ένστικτο σκόρερ, αλάνθαστος από τη γραμμή των βολών


Ersan Ilyasova

Profile: Ίσως ο πιο "περιφερειακός" μη Αμερικανός PF. "4άρι" καθαρά ευρωπαϊκής κοπής, που κινείται τον περισσότερο χρόνο μακριά από το "ζωγραφιστο", ψάχνοντας το κατάλληλο άνοιγμα για σουτ ή drive. Ικανότατος σουτέρ από το (αμερικανικό) τρίποντο, αν βάλει μερικά συνεχόμενα δύσκολα "κρυώνει", αν και τείνει να εκβιάζει προσπάθειες όταν δεν του "βγαίνει" το παιχνίδι. Συνήθως αποφεύγει τις μάχες στη ρακέτα, μαζεύοντας παρ' όλα αυτά έναν ικανοποιητικό αριθμό από rebounds. Η άμυνα ποτέ δεν ήταν το φόρτε του, κυρίως λόγω έλλειψης διάθεσης και συγκέντρωσης και όχι λόγω έλλειψης αθλητικών ικανοτήτων, τις οποίες κατέχει σε αφθονία (για Ευρωπαίο). Δεν είναι αυτό που λέμε "παίκτης του προπονητή", όμως η εντυπωσιακή άγνοια κινδύνου και η αυτοπεποίθηση που τον διακρίνουν μπορούν να ωθήσουν ανά πάσα στιγμή την εκάστοτε ομάδα του στη νίκη.

Πρακτικά: Είναι μόλις στη 2η χρονιά του στο NBA (στην πρώτη του απόπειρα είχε κριθεί ανέτοιμος), όμως έδειξε το πλούσιο ταλέντο του σε περιβάλλον FIBA πέρσι με τη Barcelona και με την Εθνική Τουρκίας στο Eurobasket, όπου κατά στιγμές έμοιαζε ασταμάτητος. Ένα ματς με αντίπαλο την Team USA, βέβαια, αποτελεί διαφορετική ιστορία, όμως δεν παύει να είναι άριστα εξοικειωμένος με τις ιδιαιτερότητες του ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Το ερώτημα είναι αν φτάνει η μέχρι τώρα εμπειρία του στα παρκέ για να μπορέσει να αντιμετωπίσει για 30 λεπτά ένα LeBron ή έναν Carmelo σε επίθεση και άμυνα.

Επιθετικές αρετές: μακρινό σουτ, εκρηκτικότητα, αγωνιστικό θράσος


Erazem Lorbek

Profile: Για μένα ο Lorbek πρέπει να αποτελεί το νο. 1 πρότυπο όσων ψηλών παιδιών κάνουν τα πρώτα σοβαρά βήματά τους στο μπάσκετ και παίζουν στις θέσεις "4" και "5". Και αυτό γιατί ο Σλοβένος έχει αδιαμφισβήτητα την καλύτερη γνώση των βασικών μεταξύ όλων των εν Ευρώπη ψηλών. Κάθε του βήμα είναι σίγουρο, κάθε του κίνηση καλά σχεδιασμένη. Μπορεί να απειλήσει από οποιαδήποτε απόσταση και από οποιαδήποτε στάση του σώματος (με πρόσωπο ή με πλάτη). Δουλεύει με φοβερά μεθοδικό τρόπο στο low και high post, όπου τα up-n-unders του με τις διαδοχικές προσποιήσεις προσφέρουν κάθε φορά οπτικό υλικό στα σεμινάρια για ψηλούς παίκτες. Έχει μάθει με το σωστότερο τρόπο το άθλημα και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στον τρόπο που αγωνίζεται. Είναι αξιόπιστος στα rebounds, αλλά όχι τόσο φερέγγυος στην άμυνα. Αυτό που κυρίως του λείπει είναι δύναμη, αθλητικότητα και εκρηκτικότητα, εμποδίζοντάς τον έτσι από το να επιχειρήσει την "απόβαση" στο NBA.

Πρακτικά: Εναντίον των Αμερικανών θα σημείωνε αρκετούς πόντους, βασιζόμενος στην άγνοιά τους για το πολυσύνθετο παιχνίδι του, όμως στο αμυντικό κομμάτι τα πράγματα θα ήταν δύσκολα (ιδιαίτερα στα box-outs και τα screens) απέναντι στους πολύ δυνατούς Howard και Bosh (συν π.χ. τον Bynum ή τον Oden).

Επιθετικές αρετές: πολύμορφο επιθετικό παιχνίδι, σωστή χρήση του σώματος, υψηλό μπασκετικό IQ


Σύγκριση

Νικητής

Όπως μπορείτε να δείτε ρίχνοντας μία συνολική ματιά στην κατάταξη των "υποψηφίων" στις (αντιπροσωπευτικές για "4άρια") κατηγορίες που επιλέξαμε για τη σύγκριση, ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός ανάμεσα σε Varejao, Scola και Dirk. Καθένας αριστεύει σε πολλά και διαφορετικά κομμάτια του παιχνιδιού, συμπληρώνοντας ο ένας ιδανικά τις αδυναμίες του άλλου.

Όμως σύμφωνα με τις επιταγές του εγχειρήματός μας πρέπει να επιλέξουμε μόνο έναν, και αυτός δε θα μπορούσε να είναι άλλος από το μεγάλο Γερμανό, Dirk Nowitzki. Ο Γερμανός αποτελεί την πιο σίγουρη λύση για μία τόσο σπουδαία και δύσκολη σειρά αγώνων, όπως θα ήταν αυτή απέναντι στην καλύτερη εθνική ομάδα του κόσμου.

Το σκοράρισμά του θα ήταν από μόνο του αρκετό για να κρατάει τη World ομάδα μέσα στο παιχνίδι. Οι Αμερικανοί PF's δυσκολεύονται ιδιαίτερα όλα αυτά τα χρόνια να τον περιορίσουν στο NBA και δεν υπάρχει λόγος να πιστέψουμε ότι δε θα δυσκολεύονταν κι εδώ.

Εξάλλου, έχοντας ήδη επιλέξει το Steve Nash ως PG της ομάδας μας, θα περιμέναμε με αγωνία να δούμε την αναβίωση των μοναδικών συνεργασιών των δύο τους από το Dallas. Σίγουρα τα pick-n-pops θα είχαν την τιμητική τους. Η δε συνύπαρξή του με το Luol Deng στους forwards θα δημιουργούσε ένα δίδυμο κομμένο και ραμμένο για τα μέτρα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, με μπόλικη ευελιξία και πάρα πολύ ταλέντο στο face-up παιχνίδι από μέση απόσταση.

Μείνετε συντονισμένοι για το τελευταίο άρθρο αυτής της σειράς αφιερωμάτων, στο οποίο και θα επιλέξουμε το βασικό center της διεθνούς "αρμάδας"!

Run-N-Gun Euroleague All-Decade Tournament

Θέλαμε να συνδυάσουμε δύο μεγάλα μπασκετικά γεγονότα: το επερχόμενο και πάντα συναρπαστικό NCAA Tournament και την επίσημη ψηφοφορία για την All-Decade Euroleague Team, που "τρέχει" εδώ και κάμποσο καιρό. Έτσι λοιπόν δημιουργήσαμε το RnG Euroleague All-Decade Tournament!

Όπως θα καταλάβετε και από το παρακάτω διάγραμμα του εικονικού αυτού τουρνουά, πήραμε τους 50 παίκτες που έχει προκρίνει η επίσημη Euroleague και μέσω κλήρωσης βγάλαμε ζευγάρια. Για κάθε 1-on-1 "σύγκρουση" ένας συντελεστής (τυχαίος κάθε φορά) του RnG θα παρουσιάζει τους 2 παίκτες και θα κρίνει το νικητή (σε μερικά matchups μπορεί να γράφει ο 1ος συντελεστής για τον έναν παίκτη και ο 2ος για τον άλλο, για να έχουμε και πιο ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση γνωμών!). Σημειώνουμε ότι οι συγκρίσεις και οι αντιπαραθέσεις δε δύνανται να έχουν απόλυτο χαρακτήρα (εφόσον η Euroleague δεν κατηγοριοποίησε ανά θέση τους παίκτες) και γίνονται περισσότερο για ψυχαγωγικούς σκοπούς και για να αποτιμήσουμε την επίδραση και το τι μας "άφησαν" ουσιαστικά αυτοί οι παίκτες-θρύλοι.

Αυτό το post θα ανανεώνεται κάθε φορά που θα γίνεται μία σύγκριση και θα "προχωρά" το τουρνουά, οπότε καλά θα κάνετε να το επισκέπτεστε συχνότατα! Το link του post θα τοποθετηθεί στη sidebar για εύκολη και γρήγορη πρόσβαση.

UPDATE: Σε κάθε matchup θα προστίθεται poll, έτσι ώστε να σας δίνεται και η ευκαιρία να κάνετε τη δική σας επιλογή και να μπορούμε έτσι να συγκρίνουμε τη δική μας οπτική με τη δική σας!

Ελπίζουμε να σας αρέσει η όλη ιδέα και η υλοποίησή της!

(Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για να τη δείτε στην πλήρη ανάλυσή της.)

-----------------------------------------------------------------------

1ος Γύρος

----------------------------------

L. Bullock vs. P. Prigioni

Bullock: Εξαιρετικός σουτέρ με πολύ ανεπτυγμένο το ένστικτο του scorer, ο Bullock είναι εδώ και μία 8ετία ένας από τους επιθετικούς ηγέτες σημαντικών ισπανικών ομάδων (Malaga και Real). Μπορεί να απειλήσει από οποιαδήποτε απόσταση και με οποιοδήποτε τρόπο (στατικός ή από ντρίμπλα). Με την μπάλα στα χέρια έχει την ευχέρια να κατευθυνθεί οπουδήποτε στο παρκέ, λόγω του πολύ καλού χειρισμού που διαθέτει. "Γεμίζει" εδώ και χρόνια με πόντους τα ισπανικά και ευρωπαϊκά καλάθια, με το μικρό ύψος και μέγεθός του να αποδεικνύονται, αντί για εμπόδιο, προτέρημα (λόγω της ευελιξίας και της ευκινησίας) στη σταδιοδρομία του ως shooting guard. Αμυντικά είναι ελαφρά ζημιογόνος, εφόσον προκαλεί συχνότατα mis-matches με ψηλούς αντίπαλους SG's.

Prigioni: Ένας (όσο κλισέ και αν ακούγεται) playmaker-computer, ένας floor general, που μπορεί να καθοδηγήσει με μαεστρία την επίθεση οποιασδήποτε ομάδας και ανά πάσα στιγμή οι πιθανότητες "λένε" ότι θα κάνει τη σωστή επιλογή για την ομάδα του στο παρκέ. Ιδιαίτερα αξιόπιστος σουτέρ, άριστος πασέρ, ικανότατος αμυντικός. Βρίσκεται εδώ και μία δεκαετία στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, ωθώντας (μέσω της επιτυχίας της θητείας του στην Tau) τον Messina να του αναθέσει, σε ηλικία, 35 χρονών τη θέση του βασικού PG της ιδιαίτερα φιλόδοξης φετινής Real.

Σύγκριση: Αμερικανοί "δυάρια"-scorers σαν τον Bullock υπάρχουν αρκετοί και στην Ευρώπη και στο NBA, όμως point guards με την ψυχραιμία, την "οικονομία", την επαγγελματικότητα και την οξυδέρκεια του Prigioni είναι δυσεύρετοι όχι μόνο στο ευρωπαϊκό, αλλά και το παγκόσμιο επίπεδο.

Νικητής: Prigioni

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

T. Beard vs. Α. Φώτσης

Beard: Ένας πολύ δυνατός power-forward center, ο Tanoka μάζευε με χαρακτηριστική άνεση rebounds στα χρόνια της ακμής του με τη Zalgiris. Πολύ αποτελεσματικός inside scorer, εκμεταλλευόταν άριστα τον πολύ δυνατό κορμό του για να κερδίζει τις μάχες κάτω από τα καλάθια. Ήταν ο ηγέτης μίας καρπερής εποχής της Zalgiris κατά την οποία βρέθηκαν μία ανάσα (ή αλλιώς ένα μεγάλο τρίποντο του Sharp) από το Final 4 του 2004.

Φώτσης: Όσα ομαδικά επιτεύγματα και αν έχει συγκεντρώσει στην καριέρα του (εγχώρια πρωταθλήματα, Euroleague, διακρίσεις με την Εθνική ομάδα), ο Φώτσης θα παραμείνει για πάντα ένα μεγάλο "αν". Δεδομένων των προσόντων που επιδείκνυε σε νεαρή ηλικία, οι προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί ήταν τεράστιες, καθώς επρόκειτο για έναν αθλητικότατο forward, ικανότατο στα rebounds και στο περιφερειακό σουτ. Με άλλα λόγια, διέθετε την απαραίτητη "πρώτη ύλη" σε αφθονία και το μόνο που χρειαζόταν ήταν να βρει τρόπο να την κατεργαστεί ώστε να προκύψει κάτι πραγματικά σπουδαίο (κάτι στο επίπεδο του Ginobili, ας πούμε). Αυτό δεν έγινε ποτέ, όμως αν κοιτάξουμε την Euroleague πορεία του Φώτση σε Παναθηναϊκό, Real Madrid και Dynamo Moscow θα δούμε ότι αγωνίστηκε με σταθερή σχετικά επιτυχία στην ευρωπαϊκή ελίτ για 4 συνολικά χρόνια, άσχετα αν πλέον έχει μετεξελιχθεί λίγο-πολύ σε έναν πολύτιμο ρολίστα.

Σύγκριση: Δύσκολη η επιλογή, όμως θα προτιμήσουμε τον Beard, με το σκεπτικό ότι έχει στο παλμαρέ του περισσότερες "δυνατές" Euroleague seasons από το Φώτση.

Νικητής: Beard

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

R. Siskauskas vs. I. Kutluay

Siskauskas: Αντιγράφω από παλαιότερο άρθρο: "Προσωπικά, σε πολλά σημεία μου θυμίζει τον Bodiroga. Είναι αργός, με πολύ χαμηλό άλμα, όχι πολύ δυνατός, αλλά είναι σκανδαλωδώς αποτελεσματικός. Έχει πολύ μεγάλο basketball IQ, μπορεί να διακρίνει εύκολα ένα καλών από ένα κακών προϋποθέσεων σουτ και μπορεί να διαβάσει στιγμιαία τη συμπεριφορά της άμυνας και να πράξει αναλόγως. Έχει άριστο ball-handling για το ύψος του και φαρμακερό σουτ. Παίζει πάντα σκληρά και μαχητικά και φέρνει εις πέρας οποιαδήποτε οδηγία του αναθέσει ο προπονητής του, χωρίς (συνήθως) να εκβιάζει προσπάθειες και να δίνει την εντύπωση ότι παίζει για τον εαυτό του. Έχει πολύ καλή πάσα, ενώ στην άμυνα έχει τις περισσότερες φορές σωστές αντιδράσεις. Στην προσωπική άμυνα όμως χάνει πολλούς πόντους, ειδικά απέναντι σε ψηλότερους και αθλητικότερους forwards ή guards." Σε αυτά πρσθέστε και το ότι είναι παίκτης για τις μεγάλες στιγμές και γεννημένος νικητής. Σε αναλογικά μικρή Euroleague καριέρα έχει αποκομίσει πολλές ομαδικές και ατομικές διακρίσεις.

Kutluay: Όταν σκεφτόμαστε αυτόν τον παίκτη ένα πράγμα μας έρχεται στο μυαλό: το περιφερειακό του σουτ. Αυτό τελειοποίησε και σε αυτό βασίστηκε για να κάνει καριέρα, έχοντας πολύ καλή κίνηση μακριά από την μπάλα, που του επέτρεπε να ελευθερώνεται εύκολα για ένα καλών προϋποθέσεων τρίποντο. Επιπροσθέτως, μπορούσε να εκτελέσει και μετά από ντρίμπλα σε 1-on-1 καταστάσεις εκμεταλλευόμενος την ταχύτητά του, ενώ υπό τον Obradovic είχε γίνει και αξιόπιστος αμυντικός. Συνέχισε να βάζει αρκετούς πόντους και στα τελευταία του χρόνια με την Ulker. Κορυφαία του στιγμή η συμβολή του στην επική ανατροπή του ΠαναθηναΙκού στην Μπολόνια το 2002.

Σύγκριση: Περισσότερα χρόνια ο Kutluay στην Euroleague, αλλά μεγαλύτερες επιτυχίες και γενικότερα μεγαλύτερη επίδραση στο παρκέ ο Siskauskas.

Νικητής: Siskauskas

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

Μ. Κακιούζης vs. T. McIntyre

Κακιούζης: Ιδιαίτερα έξυπνος παίκτης, ήξερε να βάζει σωστά το σώμα του κοντά στο καλάθι έτσι ώστε να ισοσκελίζει την απουσία αθλητικών προσόντων και δυνατού κορμιού. Ευέλικτο "4άρι", πολύ γρήγορος στα lay-ins κοντά στο καλάθι, ενώ κινούταν με ευκολία και έξω από τα 6.25 μ., απ' όπου τιμωρούσε σταθερά τους βαρείς PF's που δεν προλάβαιναν να τον ακολουθήσουν. Η άμυνα και τα rebounds δεν ήταν ποτέ το φόρτε του. Παρόλα αυτά, έπαιξε επί 9 συνεχόμενα χρόνια σε υψηλότατο ευρωπαϊκό επίπεδο και σε σημαντικές ομάδες. Στην αρχή της καριέρας του ήταν "αστέρι" και σκόρερ στην ΑΕΚ, ενώ αργότερα μετατράπηκε σε πολύτιμο ρολίστα στις Siena και Barcelona, καταφέρνοντας να μένει συνεχώς στο προσκήνιο του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

McIntyre: Εκρηκτικός point guard, με εκπληκτική (επιπέδου streetball) επιδεξιότητα και ταχύτητα στην ντρίμπλα. Αποτελεσματικότατος στο 1-on-1, μπορεί με την ίδια ευχέρεια να επιχειρήσει ταχύτατο drive ή να κάνει το stepback και να εκτελέσει τρίποντο. Συχνά παρασύρεται από το ρυθμό του παιχνιδιού και υποπίπτει σε λάθη και βεβιασμένες προσπάθειες και επιχειρεί τραβηγμένα σουτ, όμως οι στιγμές "διαύγειάς" του αρκούν για να "γείρουν" οποιοδήποτε παιχνίδι υπέρ της ομάδας του.

Σύγκριση: Ο McIntyre έχει ανεβάσει πολλά επίπεδα τη Siena, όμως έχει αγωνιστεί μόλις 2 πλήρεις σεζόν στην Euroleague, ενώ ο Κακιούζης έχει να επιδείξει μία λιγότερο εκρηκτική αλλά πολύ μακρύτερη καριέρα στη διοργάνωση.

Νικητής: Κακιούζης

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

A. Nocioni vs. A. Sabonis

Nocioni: Πριν εγκατασταθεί μόνιμα στο NBA, ο SF/PF Andres είχε ολοκληρώσει μία σχετικά σύντομη αλλά παραγωγική καριέρα στην Euroleague με την Tau. Προτερήματά του αποτελούσαν το δολοφονικό του περιφερειακό σουτ, η ευελιξία του (που του επέτρεπε να βάζει με άνεση την μπάλα στο παρκέ) και το χαρακτηριστικό πάθος και η σκληράδα που επεδείκνυε σε κάθε παιχνίδι, βουτώντας για διεκδικούμενες μπάλες και παίζοντας δυνατή και σκληρή άμυνα. Με λίγα λόγια, ήταν με άνεση μεταξύ των καλύτερων forwards στην Ευρώπη και μικρή αμφιβολία υπάρχει για το ότι θα ήταν μέχρι και σήμερα στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, αν δε μετέβαινε στο NBA.

Sabonis: Όλοι ξέρουμε τι κλάσης παίκτης υπήρξε ο μεγάλος Arvydas. Ένας από τους πιο ταλαντούχους ψηλούς που εμφανίστηκαν ποτέ στο παγκόσμιο μπάσκετ, χάριζε όμορφες φάσεις επί 20+ χρόνια καριέρας σε Ευρώπη και NBA με την φοβερή του αίσθηση για το άθλημα, το απαράμιλλο post παιχνίδι του και τις ιδιοφυείς του πάσες. Γύρισε σε ηλικία 38 ετών για μία τελευταία "χαλαρή" χρονιά με τη Zalgiris και βγήκε MVP της regular season και του Top 16 της Euroleague. Αυτό βέβαια δεν είναι και τόσο κολακευτικό για το επίπεδο των άλλων παικτών στη διοργάνωση, όμως το γεγονός παραμένει ότι ο "Sabas" στα τελειώματά του έκανε "πλάκα" ουσιαστικά με τον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό.

Σύγκριση: Όσο σαρωτικός και αν ήταν ο Sabonis στη μοναδική του χρονιά στην Euroleague, το βρίσκω λίγο άτοπο να του δώσω το πλεονέκτημα έναντι του Nocioni, που αγωνίστηκε για 3 σεζόν στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό "σκαλί" με την Tau και άφησε το στίγμα του και τις 3, σε μία από τις top ομάδες της διοργάνωσης.

Νικητής: Nocioni

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

D. Andersen vs. M. Jaric

Andersen: Ένας από τους πιο επιτυχημένους ψηλούς στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία. Το γεγονός ότι έχει πάει σε 7 Final Fours με 4 διαφορετικές ομάδες (επίδοση-ρεκόρ) δείχνει την κλάση του. Πρόκειται για έναν παίκτη με προσωπικότητα, που μπορεί να απειλήσει σημαντικά από την περιφέρεια αλλά και με post moves. Οι 3 τίτλοι του και ο πρωτεύων ρόλος που είχε σε όλες τις ομάδες του, τον κατατάσσουν στους κορυφαίους.

Jaric: Μπορεί να αγωνίστηκε μόλις 2 χρόνια στην Euroleague, όμως με την all-around παρουσία του στην Kinder Bologna του Messina άφησε το στίγμα του. Ικανότατος guard που λόγω ύψους (2.01m) μπορούσε να καλύψει αρκετές θέσεις, γεγονός που τον έκανε ένα πολύ σημαντικό εργαλείο. Το court vision και το shot selection του ήταν εξαιρετικά, όπως άλλωστε και η συμβολή του σε διάφορους τομείς του παιχνιδιού και η οξυδέρκειά του στην άμυνα. Συνέχισε την καριέρα του (όχι και τόσο πετυχημένα) στο ΝΒΑ και επέστρεψε πρόσφατα στη Real ελπίζοντας να αναβιώσει τις στιγμές που έζησε στην Ιταλία, όπου ανακηρύχθηκε και πρωταθλητής Ευρώπης το 2001.

Σύγκριση: Είναι βέβαιο ότι αν ο Jaric είχε μείνει περισσότερο στην Ευρώπη, θα θεωρούταν τώρα ένας από τους καλύτερους παίκτες την τελευταία δεκαετία, καθώς η εξέλιξή του προμηνυόταν εκρηκτική. Οι επιδόσεις και οι διακρίσεις του Andersen στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο, ωστόσο, είναι καταλυτικές.

Νικητής: Andersen

(by Μ.Π.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

M. Smodis vs. J. Garbajosa

Smodis: Ο Σλοβένος ήταν ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους forwards για τη δεκαετία που πέρασε. Η λέξη που τον χαρακτηρίζει απόλυτα είναι μία: ευελιξία. Όσο περνούσαν τα χρόνια και όσο περισσότερες συμμετοχές και διακρίσεις μάζευε στην Euroleague, τόσο περισσότερα στοιχεία προσέθετε στο inside και outside παιχνίδι του, φτάνοντας να αποτελεί την "κολώνα" μίας ομάδας όπως η CSKA του Messina. Στην Kinder Bologna είχε πρωτοεμφανιστεί ως ελαφρύ "τριαροτεσσάρι", ενώ στη συνέχεια αύξησε τον όγκο και τη μυϊκή του δύναμη και μετέφερε το παιχνίδι του πιο κοντά στο καλάθι, παίζοντας συχνότατα με πλάτη και εξελίσσοντας το post ρεπερτόριό του, διατηρώντας όμως πάντα το περιφερειακό σουτ στο "οπλοστάσιό" του. Εκπληκτικό το γεγονός ότι έχει συμμετάσχει σε 7 τελικούς Euroleague σε 9 χρόνια (!), έχοντας σχεδόν σε όλες τις σεζόν του πάνω από 10 πόντους μέσο όρο. Η καριέρα του ενδέχεται να τελειώσει πρόωρα και άδοξα, δεδομένων των σοβαρότατων προβλημάτων που αντιμετωπίζει τον τελευταίο χρόνο με τη μέση του.

Garbajosa: Άλλος ένας ευέλικτος power forward, ο "Garbo" (όπως τον αποκαλούσαν στο Toronto) επέστρεψε φέτος στην Euroleague με τη Real. Κλασικό ευρωπαϊκό "περιφερειακό" 4άρι, που βασίζεται στο face-up παιχνίδι και είναι συχνότατα τελικός αποδέκτης της μπάλας στα plays των προπονητών του, μιας και το σουτ του από το τρίποντο είναι αλάνθαστο και οι αντίπαλοι ψηλοί ανέκαθεν δυσκολεύονταν να τον ακολουθήσουν μέχρι εκεί. Διακρίνεται για την ταχύτητα της εκτέλεσής του και αρέσκεται να περιμένει στη weak side τις πάσες των συμπαικτών του, ανοίγοντας χώρους για να "δράσει" ο έτερος ψηλός της ομάδας ή για drives των guards. Στην άμυνα ποτέ δεν τον βοήθησε η σχετική έλλειψη αθλητικότητας και εκρηκτικότητας, όμως μέσα από το ομαδικό παιχνίδι έχει συνήθως σωστές αντιδράσεις.

Σύγκριση: Ίσως αν ο Garbajosa δεν είχε επιλέξει το μικρό "διάλειμμα" στο NBA τα δεδομένα της αντιπαράθεσης να ήταν διαφορετικά, όμως με μια συνολική ματιά η πλάστιγγα γέρνει υπέρ του Smodis, κυρίως λόγω ποσότητας πεπραγμένων. Παρόλα αυτά, το μέλλον αυτή τη στιγμή παρουσιάζεται πιο ευοίωνο για τον Ισπανό...

Νικητής: Smodis

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

S. Becirovic vs. J. Blair

Becirovic: Η Euroleague καριέρα του Sani πέρασε από πολλά στάδια. Ξεκίνησε ως εκπληκτικά ταλαντούχος σκόρερ με κλασική σερβική "ταυτότητα" στην Olimpija και ενώ όλα έδειχναν ότι σύντομα η Ευρώπη θα του υποκλινόταν, ένας σοβαρότατος τραυματισμός τον ανάγκασε να κάνει βήματα πίσω. Παρόλα αυτά επανορθοπόδησε στην Climamio Bologna και μετά στον Παναθηναϊκό, όπου ήταν σημαντική μονάδα και είχε πολύπλευρη προσφορά τη χρονιά του triple crown. Πέρσι και φέτος ήταν ο all-around ηγέτης της Roma και της Olimpija αντίστοιχα και παρακολουθώντας τον βλέπαμε συνεχώς μεγάλη βελτίωση και νέα στοιχεία στο παιχνίδι του. Άλλη μία πολύ καλή χρονιά ίσως τον ξαναφέρει σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα.

Blair: Ο Αμερικανός center ήταν ένας θεαματικός αλλά και παραγωγικός ψηλός. Το δυνατό παιχνίδι και η φοβερή του αίσθηση για το rebound τον βοήθησαν να γίνει πολύτιμο εργαλείο και στατιστικό "διαμάντι" για 4 ομάδες στην καριέρα του στην Euroleague. Στην επίθεση ήταν πολύ αποτελεσματικός γύρω από το καλάθι παίρνοντας "καλά" σουτ, τα οποία προέρχονταν συχνά από επιθετικά rebounds. Διέθετε αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν "γρήγορα χέρια" (quick hands), έχοντας την ευχέρεια να πιάνει εύκολα τις πάσες των συμπαικτών του, αλλά και να μεταβάλλει την πορεία πολλών αντίπαλων πασών στην άμυνα, συγκεντρώνοντας τον πολύ καλό για ψηλό μέσο όρο των 1.43 κλεψιμάτων ανά παιχνίδι. Μειονέκτημα στο βιογραφικό του το ότι δεν κατάφερε να οδηγήσει κάποια από τις ομάδες του σε μία σημαντική διάκριση.

Σύγκριση: Δύσκολο το να βγάλει κανείς ασφαλές συμπέρασμα και νικητή, όμως θα δώσουμε την πρόκριση στον Becirovic λόγω της μεγαλύτερης διάρκειάς του και του πιο ουσιαστικού παιχνιδιού του (αν και θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είχε καλύτερους συμπαίκτες), έναντι των κατά ένα ποσοστό "κενών" στατιστικών του Blair.

Νικητής: Becirovic

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

E. Lorbek vs. T. Langdon

Lorbek: Αντιγράφω από εδώ: "Ο Σλοβένος έχει αδιαμφισβήτητα την καλύτερη γνώση των βασικών μεταξύ όλων των εν Ευρώπη ψηλών. Μπορεί να απειλήσει από οποιαδήποτε απόσταση και από οποιαδήποτε στάση του σώματος (με πρόσωπο ή με πλάτη). Δουλεύει με φοβερά μεθοδικό τρόπο στο low και high post, όπου τα up-n-unders του με τις διαδοχικές προσποιήσεις προσφέρουν κάθε φορά οπτικό υλικό στα σεμινάρια για ψηλούς παίκτες. Έχει μάθει με το σωστότερο τρόπο το άθλημα και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στον τρόπο που αγωνίζεται. Είναι αξιόπιστος στα rebounds, αλλά όχι τόσο φερέγγυος στην άμυνα. Αυτό που κυρίως του λείπει είναι δύναμη, αθλητικότητα και εκρηκτικότητα."

Langdon: Ο "δολοφόνος από την Alaska" έχει βρει εδώ και 5 χρόνια το ρόλο του στην CSKA και ό,τι του ζητείται το κάνει καλά. Αποτελεί έναν περιφερειακό σουτέρ πρώτης γραμμής, με πολύ γρήγορο shot release και τη φοβερή ικανότητα να εκτελεί αμέσως αφού δεχτεί την πάσα μετά από screen. Συνήθως δεν εκβιάζει προσπάθειες και προτιμά να παίρνει πολύ καλών προϋποθέσεων σουτ μέσα από συστήματα, κάτι που μαρτυρούν και τα άριστα ποσοστά του. Επιπροσθέτως, τα γρήγορα πόδια του και η θήτευση υπό το Messina τον έχουν βοηθήσει να γίνει ένας ικανός αμυντικός.

Σύγκριση: Ο Lorbek, παρότι αποδεδειγμένα υπερταλαντούχος, βρίσκεται στην ελίτ των Ευρωπαίων ψηλών μόνο τα τελευταία 2-3 χρόνια. Από την άλλη, ο Langdon "φορτώνει" σταθερά με πόντους από το 2002 τα καλάθια της Euroleague, ενώ έχει στο παλμαρέ του 2 τίτλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, καθώς και ένα Final 4 MVP βραβείο το 2008 (όταν και είχε στον τελικό 21 πόντους, 7 rebounds και 4/5 τρίποντα).

Νικητής: Langdon

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

M. Baston vs. L. Scola

Baston: Τα εκπληκτικά (για την Ευρώπη) αθλητικά προσόντα τού προσέδιδαν στις 3 σεζόν που αγωνίστηκε στην Euroleague ένα μεγάλο αβαντάζ έναντι των αντίπαλων ψηλών. Κύρια ανάμνηση από αυτόν έχουμε τα μανιώδη καρφώματά του, τα οποία κατά μεγάλο ποσοστό προέρχονταν από alley-oops του Jasikevicius. Στον ημιτελικό του 2005 είχε κάνει τεράστια ζημιά στον Παναθηναϊκό όχι μόνο με την κυριαρχία του στη ρακέτα (6/6 δίποντα) αλλά και με τα rebounds και κοψίματά του. Η ικανότητά του ως blocker φαίνεται από το ότι και στις 3 χρονιές του ξεπέρασε το μέσο όρο της μίας τάπας ανά παιχνίδι.

Scola: Ξανά από εδώ: "Ο Scola αποδεικνύει ότι συχνότατα το αυξημένο μπασκετικό IQ, η άριστη γνώση των "βασικών" και η "6η αίσθηση" για το άθλημα μπορούν να αντισταθμίσουν, ου μην και να υπερκεράσουν το μειονέκτημα της έλλειψης εντυπωσιακών αθλητικών προσόντων και εκρηκτικότητας. Ο ορισμός του μεθοδικού παίκτη, ο Αργεντινός βάζει άψογα το σώμα του κοντά στη ρακέτα και γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πού ακριβώς είναι το καλάθι, έχοντας εκπληκτική αίσθηση του χώρου. Κυρίως όμως διαθέτει ένα ευρύ οπλοστάσιο από jump hooks και γενικότερα low-post spins, προσποιήσεις και σουτ, στα οποία πάντα προσδίδει ένα "απαλό" άγγιγμα που τον ευνοεί στις αναπηδήσεις. Εξάλλου, διαθέτει αποτελεσματικό και γρήγορο midrange jumpshot, ενώ και στα rebounds έχει τρομερή έφεση. Η άμυνά του βρίσκεται σε ικανοποιητικό επίπεδο". Δε "μοιράζει" πολλές τάπες, αλλά βασίζεται στην καλή αντίληψη του χώρου και τη σωστή χρήση του σώματος για να αντιμετωπίσει κάθε αντίπαλο ψηλό.

Σύγκριση: Μπορεί ο Baston να κατέκτησε 2 τίτλους σε 3 χρόνια, όμως ο Scola έχει να επιδείξει πιο μακρά καριέρα, καθώς και πρωτοφανή σταθερότητα και εξαιρετική απόδοση καθόλη τη διάρκεια αυτής. Τα ατομικά του επιτεύγματα αφαιρούν σημασία από το ότι δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο, παρότι έφτασε σε ημιτελικό ή τελικό 4 συνολικά φορές.

Νικητής: Scola

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

D. Marconato vs. J. Lakovic

Marconato: Ο βετεράνος Ιταλός center είχε (και συνεχίζει να έχει, σε αρκετά μικρότερο βέβαια βαθμό) ισχυρή παρουσία κάτω από τα ευρωπαϊκά καλάθια από την αρχή της δεκαετίας με όποια ομάδα και αν έπαιξε. Τα σημαντικά του ατού ήταν φυσικά το φοβερό του timing στα κοψίματα και η έφεσή του στο να μαζεύει rebounds. Επιπροσθέτως, μπορεί σε απόλυτους αριθμούς να μην αποτελούσε ποτέ έναν μεγάλο σκόρερ, όμως τα σταθερά καλά του ποσοστά στα σουτ αποδεικνύουν ότι στην επίθεση έπαιζε πολύ "οικονομικά", παίρνοντας μόνο high-percentage shots από επιθετικά rebounds και γενικότερα σουτ γύρω από το καλάθι (τα λεγόμενα "garbage buckets"). Έξυπνος ψηλός, όχι τόσο αθλητικός ή γρήγορος, αλλά παρόλα αυτά ιδανικός για το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Lakovic: Από την πρώτη του μεγάλη εμφάνιση (38 πόντοι εναντίον της Real ως παίκτης της KRKA Novo Mesto) είχε δείξει ότι διέθετε δολοφονικό σουτ και ανεπτυγμένο ένστικτο σκόρερ. Από τους παίκτες που απαγορεύεται να βρεθούν μόνοι τους και με χρονική άνεση έξω από τη γραμμή του τριπόντου. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν με διάθεση υπερβολής "streaky" (ότι δηλαδή πρέπει να βρεθεί απαραίτητα σε καλή μέρα για να σε "σκοτώσει") και απόντα από τα μεγάλα παιχνίδια, η αλήθεια όμως είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να παίξεις χαλαρή προσωπική άμυνα στο Σλοβένο, όπως αποδείχθηκε και στο πρόσφατο παιχνίδι της Barcelona στο ΟΑΚΑ εναντίον του ΠΑΟ. "Signature" κίνησή του το γρήγορο jump-stop πίσω από τη γραμμή του τριπόντου για γρήγορη δημιουργία χρόνου και χώρου για την εξαπόλυση του σουτ.

Σύγκριση: Και οι δύο έχουν διάγει σταδιοδρομίες με διάρκεια στην Euroleague και έχουν διατελέσει βασικά "γρανάζια" μεγάλων και σημαντικών ομάδων. Θα προκρίνω, τελικά, το Lakovic λόγω του συνολικά μεγαλύτερου impact που είχε στις επιτυχίες των ομάδων στις οποίες αγωνίστηκε.

Νικητής: Lakovic

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

Φ. Αλβέρτης vs. N. Pekovic

Αλβέρτης: Ο "Φράγκι" υπήρξε ένας forward που κινούταν κατά βάσει στην περιφέρεια, ένας ελάχιστα αθλητικός παίκτης που συνήθως απέφευγε τις μάχες της ρακέτας. Απέδιδε όμως τα μέγιστα στον τομέα του σουτ (ειδικά του τριπόντου), όντας αλάνθαστος όταν σηκωνόταν από μακριά αφού είχε δεχτεί μία καλή πάσα. Επίσης μπορούσε να ποστάρει με ευχέρεια κοντύτερα 3άρια και να ευστοχήσει με fadeaway, σουτάροντας από πάνω τους. Σε αυτό τον βοηθούσε το ιδανικό shooting form που χρησιμοποιούσε, το οποίο πολύ δύσκολα κοβόταν. Τα πρώτα χρόνια των 00's κατάφερνε να τα βγάζει πέρα με σχετική άνεση, όμως σιγά σιγά θα λέγαμε ότι το μπάσκετ (που γινόταν όλο και πιο γρήγορο και αθλητικό) τον "ξεπέρασε".

Pekovic: Ο Σέρβος center έχει καταφέρει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμους ψηλούς της Ευρώπης. Η φοβερή δύναμή του τού δίνει συνήθως το πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του, επιτρέποντάς του να παίρνει πολύ καλή θέση κάτω από το καλάθι ή στο low post. Όταν δεχτεί την πάσα οι πιθανότητες λένε ότι ή θα τελειώσει τη φάση ή θα πάρει foul, ή και τα δύο. Δε διαθέτει ακόμα μεγάλο ρεπερτόριο κινήσεων, όμως θα έλεγα ότι δεν το έχει χρειαστεί ακόμη στην Ευρώπη, αφού από τώρα κυριαρχεί. Τα περιθώρια βελτίωσης βέβαια είναι ακόμα μεγάλα, ιδίως στα rebounds και στην post defense, όπου χαρακτηρίζεται ασταθέστατος.

Σύγκριση: Ο Pekovic είναι πλέον φόβητρο κάτω από τα ευρωπαϊκά καλάθια, όμως ουσιαστικά έχει, μαζί με τη φετινή, μόλις 3 σεζόν στο πρώτο "σκαλί" της Euroleague. Ο Αλβέρτης παίρνει την πρόκριση λόγω της χρονικά μεγαλύτερης καριέρας του (ιδίως αν συμπεριλάβουμε και την Suproleague 2000-01), καθώς και του γεγονότος ότι ήταν χρησιμότατος για αρκετά χρόνια σε μία ομάδα που πάντα διέθετε πληθώρα αστέρων.

Νικητής: Αλβέρτης

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

A. Macijauskas vs. G. Basile

Macijauskas: Ο "Μάτσε" μπορεί να μας "έδωσε" μόλις 3 γεμάτες σεζόν στην Euroleague, όμως πρόλαβε σε αυτές να μας δείξει πόσο κυρίαρχος μπορεί να γίνει ένας αυθεντικός και "φυσικός" σκόρερ. Η ταχύτητά του στην εκτέλεση μετά από ντρίμπλα και off-a-screen ήταν απαράμιλλη και καθιστούσε την αντιμετώπισή του πολύ δύσκολη αποστολή ακόμα και για τους καλύτερους αμυντικούς. Το περιφερειακό του σουτ ήταν αλάνθαστο, όπως και το σημάδι του από τη γραμμή των βολών. Η ευελιξία και η μικρή του σωματοδομή τον βοηθούσε και στα drives, στην άμυνα όμως συχνά τον εξέθετε. Το αποτυχημένο πέρασμά του από το NBA τον "έριξε" πολύ ψυχολογικά και ακολούθως οι πολλαπλοί τραυματισμοί κατέστρεψαν την καριέρα του. Χαρακτηριστικό είναι ότι έπαιξε συνολικά 14 μόλις ματς στην Euroleague με τον Ολυμπιακό, ενώ είχε υπογράψει για 4 χρόνια το καλοκαίρι του 2006.

Basile: Ένας παίκτης που συνεχίζει να "κατηγορείται" όσο λίγοι, ο Basile απαντά στους επικριτές του μέσω των αριθμών του. Έχει αγωνιστεί και στις 10 σεζόν της Euroleague στα 00's, επιδεικνύοντας μία σταθερά πολύ καλή παραγωγή. Αυτό που δεν είναι σταθερό είναι το ποσοστό του στα τρίποντα, ακριβώς επειδή είναι ένας shooting guard "υψηλού κινδύνου" και μεγάλων ρίσκων. Τείνει να παίρνει πολλά δύσκολα σουτ, πολλές φορές πέρα από κάθε λογική, όμως ανατίρρητα διαθέτει αυτό που αποκαλούμε ένστικτο "killer", που μπορεί με 1-2 τρίποντα να τελειώσει ένα ματς. Εξάλλου πάντα αποτελούσε έναν αξιόπιστο αμυντικό, ενώ το σχετικά μεγάλο ύψος του για "δυάρι" εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να "γεννά" mis-matches στο παρκέ.

Σύγκριση: Η διάρκεια, συνοδευόμενη από σταθερότητα, του Basile στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση τον καθιστά ασφαλώς νικητή αυτής της "σύγκρουσης" των SG's.

Νικητής: Basile

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

M. Batiste vs. D. Tomasevic

Batiste: Ο Batiste αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση. Ερχόμενος από την Αμερική προσαρμόστηκε ταχύτατα στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ, μετάλλαξε τη σωματοδομή και τον τρόπο παιχνιδιού του και αισθάνθηκε από την πρώτη στιγμή ανετότατα στο πλαίσιο του τρόπου παιχνιδιού του Obradovic στον Παναθηναϊκό. Παρότι ιδιαίτερα undersized για center, ακόμα και για "4", ανέπτυξε ένα αξιόλογο back-to-the-basket game, αξιόπιστο σουτ από τα 3 μέτρα, πολύ καλό ένστικτο για το rebound και άνεση στο να τελειώνει τα plays κοντά στο καλάθι από τις πάσες των διαχρονικά κορυφαίων guards του ΠΑΟ. Εξάλλου έχει σταθερά καλό shot selection, αφού σπανίως εκβιάζει προσπάθειες (πάνω από 64% στα δίποντα τις 5 τελευταίες χρονιές!). Ταυτόχρονα τα αθλητικά του προσόντα προσέφεραν πάντα θέαμα στους απανταχού fans των καρφωμάτων (δηλαδή σε όλους), ενώ η δύναμή του τού έδινε το δικαίωμα να παίζει και καλή προσωπική άμυνα. Άξια αναφοράς είναι και τα αποτελεσματικότατα, αν και συχνά στα όρια (και ακόμα παραπέρα) του νομίμου, screens του.

Tomasevic: Ο Σέρβος ήταν το πρότυπο του Ευρωπαίου ψηλού. Αγωνιζόταν πρώτα με το μυαλό και μετά με τα φυσικά προσόντα. Είχε άριστη αίσθηση του χώρου και του χρόνου, πράγμα που του επέτρεπε να "ελευθερώνει" τα σουτ του την κατάλληλη χρονικά στιγμή έτσι ώστε να αποφεύγει τα κοψίματα (εφόσον δεν μπορούσε να τα αποφύγει μέσω του άλματος). Πολύ καλός συμπαίκτης, έκανε πάντα την ομάδα του καλύτερη με τις πάσες του, καθώς και με τη διαρκή κίνησή του (ιδίως στα πρώτα χρόνια του) που "άνοιγε" χώρους. Στην αρχή της καριέρας του καλούταν να σκοράρει πολύ, αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να "αποτυπώνει" στα στατιστικά ένα ευρύ φάσμα ικανοτήτων, με τα γρήγορα χέρια του να τον βοηθούν να "μαζεύει" πολλά κλεψίματα. Στον Παναθηναϊκό υπήρξε πολύ σημαντική μονάδα ερχόμενος από τον πάγκο, με καλύτερο φυσικά παράδειγμα τους υπερπολύτιμους 16 πόντους του στον τελικό εναντίον της CSKA το 2007.

Σύγκριση: Παρόλο που η συνεισφορά του Tomasevic όπου έπαιξε ήταν σημαντικότατη, ο Batiste βρίσκεται με υψομετρικό κιόλας μειονέκτημα σταθερός και ακλόνητος στην ελίτ των εν Ευρώπη ψηλών εδώ και 7 χρόνια (και συνεχίζει).

Νικητής: Batiste

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

Η Μάχη ενάντια στην Αμερική: Small Forwards

Μετά από αρκετό καιρό επαναφέρουμε τη συζήτηση για τη "μάχη" U.S. vs. The World για να ασχοληθούμε αυτή τη φορά με τους small forwards. Εδώ και εδώ είχαμε αναλύσει τους PG's και τους SG's αντίστοιχα. Θυμίζουμε το concept: Επιλέγουμε την καλύτερη βασική πεντάδα μη Αμερικανών στον κόσμο για μια θεωρητική σειρά αγώνων ενάντια στην Team USA υπό κανόνες FIBA. Για κάθε θέση διαλέγουμε αρχικά 5 υποψηφίους και εν συνεχεία τους κατατάσσουμε με βάση τις κατά τη γνώμη μας απαραίτητες ικανότητες για την εκάστοτε θέση, με σκοπό να βρούμε τον καταλληλότερο. Οι επιλογές μας και γενικότερα το όλο εγχείρημα δεν έχουν σε καμία περίπτωση απόλυτο χαρακτήρα και γίνονται περισσότερο για να λειτουργήσουν ως εφαλτήριο για σκέψη και συζήτηση.


Luol Deng

Profile: Πολλοί ίσως να περίμεναν ότι η καριέρα του Deng θα ακολουθούσε καθοδική πορεία μετά τον περσινό σοβαρό τραυματισμό του, όμως ο μεγαλωμένος στο Λονδίνο forward κάνει φέτος μία δυνατή comeback χρονιά. Πλέον είναι καλύτερος από ποτέ στο midrange game. Μπορεί να εκτελέσει οποιαδήποτε στιγμή από οποιαδήποτε στάση του σώματος, προτιμώντας συχνά να ποστάρει τον κοντύτερο αντίπαλό του στα 3-4 μέτρα από το καλάθι και να σουτάρει ένα γρήγορο turnaround jumper που δύσκολα κόβεται. Έχει βελτιωθεί αρκετά και πίσω από τα 7.24, παρότι δε βασίζεται τόσο στο τρίποντο και δε το χρησιμοποιεί συχνά. Η δύναμή του τού επιτρέπει να κερδίζει πολλές προσωπικές μονομαχίες σε 1-on-1 καταστάσεις, να εξασφαλίζει πολλά rebounds για το ύψος του και να είναι ιδιαίτερα αξιόλογος και στο inside game. Η ικανότητά του στην προσωπική άμυνα βρίσκεται ακόμα σε υψηλό επίπεδο, μιας και έχει γρήγορα πόδια και ιδιαίτερα μακριά χέρια που του επιτρέπουν να πιέζει πολύ αποτελεσματικά τον αντίπαλό του. Και μόνο το γεγονός ότι, ενώ συνήθως του ανατίθεται η φύλαξη του καλύτερου επιθετικά περιφερειακού των αντιπάλων, ταυτόχρονα επιδεικνύει τόσο μεγάλη ευελιξία με τέτοια ποικιλία κινήσεων στο επιθετικό κομμάτι, λέει πολλά για την αξία του.

Πρακτικά: Η αθλητικότητα του Deng είναι πλέον απλά ικανοποιητική (για τα δεδομένα του NBA), η εγκεφαλικότητα όμως του παιχνιδιού του δείχνει να έχει αυξηθεί με τα χρόνια, κάτι που τον καθιστά ιδανική επιλογή σε παιχνίδι με κανόνες FIBA. Εξάλλου στον τομέα της αμυντικής λογικής παραμένει άριστος, αφού αφενός η on-ball defense του είναι ικανοποιητική (καθώς έρχεται συχνότατα αντιμέτωπος στο NBA με LeBron, Wade, κτλ.), αφετέρου η μειωμένη (σε σχέση με αυτούς) ταχύτητά του θα "κρύβεται" πιο αποτελεσματικά μέσω της έλλειψης του κανόνα των defensive 3 seconds. Το κοντινότερο ευρωπαϊκό τρίποντο, δε, θα του προσφέρει μερικούς extra πόντους, που δε θα τους είχε τόσο εύκολους από τα 7.24 του NBA.

Επιθετικές αρετές: εξαιρετικό midrange game, αποτελεσματικά post-ups, πολυμορφία στα drives και το inside game


Hedo Turkoglu

Profile: Η απόδοση του Hedo τις δύο προηγούμενες χρονιές (ιδίως το 2007-08) τον έβαλε ουσιαστικά στο group των elite small forwards του NBA. Το ταλέντο του είναι αδιαμφισβήτητο και στην καλή του μέρα μπορεί πραγματικά να σκοτώσει οποιαδήποτε ομάδα με τα καίρια περιφερειακά του σουτ και την ικανότητά του στο PnR, ως ψηλός και δυνατός point forward. Όταν όμως δε βρίσκεται στη μέρα του, επιμένει να παίρνει δύσκολα σουτ και τραβηγμένες επιλογές που τις περισσότερες φορές ζημιώνουν την ομάδα του. Θέλει οπωσδήποτε πολλή ώρα την μπάλα στα χέρια του και πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιφέρεια για να μεγιστοποιήσει την αποτελεσματικότητά του. Λόγω του υψομετρικού πλεονεκτήματος που σχεδόν πάντα έχει έναντι του προσωπικού του αντιπάλου, μπορεί εύκολα να σουτάρει χωρίς να φοβάται το κόψιμο. Προτιμά να σουτάρει off-the-dribble παρά να ποστάρει. Στην άμυνα κρίνεται ασταθής και συχνά αδιάφορος, αφού τη μία στιγμή μπορεί να κάνει ένα κρισιμότατο block στον Kobe και την άλλη να νικηθεί εύκολα από το Βασιλόπουλο (τυχαίο παράδειγμα).

Πρακτικά: Η εμπειρία από το πρόσφατο Eurobasket, στα περισσότερα ματς του οποίου ο Turkoglu έμοιαζε χωρίς σαφή προσανατολισμό στο παρκέ, εγείρει μία σχετική αμφιβολία για το πόσο μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα σε περιβάλλον FIBA, σε ομάδα στην οποία δε θα είναι ο πρωταγωνιστής στην περιφέρεια. Η ικανότητα στο PnR και το σκοράρισμά του στα δύσκολα είναι πάντα ευπρόσδεκτα, αλλά ο εγωισμός του και η τάση του για overdribbling είναι στοιχεία συχνά καταδικαστικά στο international basketball.

Επιθετικές αρετές: έφεση στα κρίσιμα και δύσκολα σουτ, εξαιρετικός στο διάβασμα του PnR


Rudy Fernandez

Profile: Το status του Rudy έχει ανέβει πολλά σκαλιά τα τελευταία χρόνια. Κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες που εξαρχής μιλούσαν για ένα τεράστιο ταλέντο και είναι πλέον ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και συμπαθείς Ευρωπαίους παίκτες. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η ευελιξία και η ταχύτητα. Διαθέτει γρήγορο (πολύ γρήγορο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα) πρώτο βήμα που του επιτρέπει να προσπερνά off-the-dribble βαρείς αμυντικούς. Είναι ιδιαίτερα αλτικός και ευλύγιστος, έχοντας παράλληλα αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν "good hands", δηλαδή σταθερά χέρια. Ως εκ τούτου έχει μία εκπληκτική έφεση στο "πιάσιμο" κάθε πιθανού alley-oop και την ικανότητα να το τελειώνει με ένα εντυπωσιακό κάρφωμα. Η πλειοψηφία, όμως, των πόντων του προέρχονται από catch-n-shoot ή step-back τρίποντα από οποιοδήποτε σημείο (κυρίως απο τα elbow spots). Το πολύ γρήγορο shooting mechanic του κάνει την προσπάθεια για κόψιμο των σουτ του δύσκολη υπόθεση. Αυτό που κυρίως του λείπει είναι η δύναμη, γι' αυτό και στο NBA το σκέφτεται πολύ να επιχειρήσει drive και να δεχτεί την επαφή, πράγμα που φαίνεται και από τις μόλις 1.8 βολές που σουτάρει ανά παιχνίδι. Η έλλειψη δύναμης τον δυσκολεύει και στην άμυνα, όπου βασίζεται κυρίως σε reach-ins για κλεψίματα, προσπαθώντας να διαβάζει τις κακές πάσες και τις εκτεθειμένες ντρίμπλες.

Πρακτικά: Ο Rudy απέδειξε στον τελικό του Πεκίνου ότι στη μέρα του μπορεί να προκαλέσει πολλών ειδών προβλήματα ακόμη και στους Αμερικανούς. Όλοι μας θυμόμαστε το poster του στον Dwight Howard. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι Αμερικανοί θα τον σημαδεύουν στην επίθεση και τα σωματικά μειονεκτήματά του δε θα του επιτρέψουν να μείνει πολλή ώρα στο παρκέ χωρίς να υποπέσει σε μερικά fouls απέναντι π.χ. στο LeBron. Γι' αυτό νομίζω ότι θα ήταν ιδανικός ως 6ος παίκτης στη "World" ομάδα, έτσι ώστε να προσφέρει τα φαρμακερά του τρίποντα και τη γνωστή ενέργειά του όταν τα υπόλοιπα πλάνα δε θα αποδίδουν.

Επιθετικές αρετές: τρίποντα από παντού, αλτικότητα, μαχητικότητα στις loose balls


Ramunas Siskauskas

Profile: Όλοι μας, πιστεύω, είμαστε ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με τον τρόπο παιχνιδιού του Siskauskas. Προσωπικά, σε πολλά σημεία μου θυμίζει τον Bodiroga. Είναι αργός, με πολύ χαμηλό άλμα, όχι πολύ δυνατός, αλλά είναι σκανδαλωδώς αποτελεσματικός. Έχει πολύ μεγάλο basketball IQ, μπορεί να διακρίνει εύκολα ένα καλών από ένα κακών προϋποθέσεων σουτ και μπορεί να διαβάσει στιγμιαία τη συμπεριφορά της άμυνας και να πράξει αναλόγως. Έχει άριστο ball-handling για το ύψος του και φαρμακερό σουτ. Παίζει πάντα σκληρά και μαχητικά και φέρνει εις πέρας οποιαδήποτε οδηγία του αναθέσει ο προπονητής του, χωρίς (συνήθως) να εκβιάζει προσπάθειες και να δίνει την εντύπωση ότι παίζει για τον εαυτό του. Έχει πολύ καλή πάσα, ενώ στην άμυνα έχει τις περισσότερες φορές σωστές αντιδράσεις, βοηθούμενος και από τις πιο μαζικές help defenses που επιτρέπουν οι κανόνες FIBA. Στην προσωπική άμυνα όμως χάνει πολλούς πόντους, ειδικά απέναντι σε ψηλότερους και αθλητικότερους forwards ή guards.

Πρακτικά: Μπορεί στην Euroleague και στην Ευρώπη γενικότερα να είναι βασιλιάς, όμως απέναντι στους υπεραθλητικούς και ταχύτατους Αμερικανούς ο Siskauskas θα έχει σίγουρα σοβαρότατο πρόβλημα. Θα μπορέσει να σκοράρει μέσα από συστήματα για ελεύθερα σουτ, όμως στις προσωπικές μονομαχίες σε άμυνα και επίθεση με το LeBron ή τον Carmelo Anthony δε θα έχει καμία τύχη, πληγώνοντας την ομάδα του στα rebounds και το transition defense, όπου οι small forwards της Team USA θα κάνουν πάρτι. Με αντίπαλο οποιαδήποτε άλλη Εθνική στον κόσμο θα είναι ασφαλής επιλογή, εκτός από την αμερικανική.

Επιθετικές αρετές: απρόβλεπτα midrange pull-up jumpshots, υπερ-αξιόπιστο τρίποντο, καθαρό μυαλό όλες τις στιγμές


Andrei Kirilenko

Profile: Ο Kirilenko του σήμερα σίγουρα δεν είναι ο AK-47 της τριετίας 2004-06, κατά την οποία είχε σημειώσει 3 (!) 5x5 (five-by-fives, δηλαδή 5+ σε πόντους, rebounds, assists, κλεψίματα, κοψίματα) και εντυπωσίαζε ολόκληρο το NBA με το εκπληκτικά πολυσύνθετο παιχνίδι του. Παρόλα αυτά, παραμένει ένα από τα ικανότερα πολυ-εργαλεία στο παγκόσμιο μπάσκετ, έχοντας το ταλέντο να επηρεάσει ένα παιχνίδι σε πολλούς τομείς. Σημαντικότερο χαρακτηριστικό του είναι βέβαια η πληθωρική αμυντική παρουσία του. Η on-ball defense του δεν είναι αυτή που ήταν κάποτε, όμως μπορεί ακόμα να ακολουθεί τα drives σχεδόν οποιουδήποτε παίκτη στον κόσμο και, εκμεταλλευόμενος το τεράστιο wingspan του (δηλαδή τα πολύ μακριά χέρια του), να επιχειρεί από οποιαδήποτε γωνία να κόψει μία πάσα, ένα σουτ ή ένα lay-up. Εκτός από την αμυντική του συνέπεια, στην επίθεση μπορεί να "πληγώσει" τον αντίπαλο μέσω της συνεχούς κίνησής του, προτιμώντας να "λυμαίνεται" την περιοχή κοντά στην baseline, περιμένοντας την πάσα από έναν καλό PG προκειμένου να την καρφώσει ή απλά να την αφήσει στο αντίπαλο καλάθι. Γενικότερα το ύψος, το wingspan και η ευκινησία του τον καθιστούν αποτελεσματικό στα lay-ins γύρω από το καλάθι, το σουτ όμως ποτέ δεν ήταν σημείο αναφοράς στο παιχνίδι του. Τα στατιστικά του από το τρίποντο εξαρτώνται αποκλειστικά από το σε τι μέρα θα βρεθεί. Ώρες ώρες χάνει τη συγκέντρωσή του και επιμένει από πείσμα να εκτελεί από μακριά, ενώ γύρω του υπάρχουν πολύ καλύτερες επιλογές.

Πρακτικά: Η πολυετής θητεία του στο NBA κάνει τον Kirilenko ιδανικό για το μαρκάρισμα των δυνατών Αμερικανών κοντά και μακριά από το καλάθι. Οι ευρωπαϊκοί κανόνες του επιτρέπουν να παίξει ακόμα καλύτερη help defense και να επιδοθεί στα αγαπημένα του weakside blocks. Πρόβλημα, όμως, αποτελεί το αναξιόπιστο σουτ του, πρόβλημα που στο international σκηνικό πάντα διογκώνεται. Κατά τα άλλα, όμως, παρουσιάζεται ως πολύ καλή και δοκιμασμένη (ελέω της καριέρας του στο NBA) αμυντική λύση στο αγαπημένο transition game των Αμερικανών.

Επιθετικές αρετές: baseline reverse layups, έφεση στο around-the-basket παιχνίδι


Σύγκριση

Νικητής

Η μάχη για το χρίσμα του βασικού στη θέση "3", με βάση τις ατομικές ικανότητες των υποψήφιων παικτών, αποδείχτηκε σκληρή. Αυτό που πρέπει να σκεφτούμε όμως, εφόσον ο σκοπός μας είναι να φτιάξουμε πάνω απ' όλα μία ομάδα και όχι ένα συνοθύλευμα αστέρων, είναι οι παίκτες της 5άδας μας να συμπληρώνουν ιδανικά ο ένας τον άλλον.

Αυτή η απαραίτητη προϋπόθεση μας οδηγεί στο να αποκλείσουμε τους SF's εκείνους που ουσιαστικά είναι point forwards και αναλαμβάνουν το ρόλο οργανωτή, έχοντας ανάγκη να είναι η μπάλα στα χέρια τους για πολλή ώρα. Και το κάνουμε αυτό επειδή έχουμε ήδη επιλέξει ως βασικό point guard μας τον ίσως καλύτερο οργανωτή του κόσμου, το Steve Nash, οπότε μία ταυτόχρονη συνύπαρξη του Nash με τον Turkoglu ή το Siskauskas θα επέφερε σύγχυση, σύγκρουση ρόλων και όχι τα ιδανικά αποτελέσματα στο παρκέ (σκεφτείτε τη φετινή συνύπαρξη Calderon-Turkoglu στους Raptors).

Από τους 3 υπόλοιπους, λοιπόν, θα επιλέξουμε χωρίς δισταγμό το Luol Deng. Ουσιαστικά δεν υπάρχει κομμάτι του αθλήματος στο οποίο να υστερεί σημαντικά. Δεν απέχει ιδιαίτερα στην αμυντική ικανότητα από τον Kirilenko, ενώ το κοντινότερο ευρωπαϊκό τρίποντο θα του έρθει "γάντι". Το post-up παιχνίδι του συμπληρώνει κάτι παραπάνω από ιδανικά τις ικανότητες των Nash των Ginobili, ενώ προσφέρει την απαραίτητη δύναμη και ευελιξία για να αντιμετωπίσει (όσο είναι αυτό δυνατό) αμυντικά και επιθετικά τους υπερταλαντούχους forwards τύπου LeBron και Melo.

Να σημειώσουμε εδώ ότι παρότι θα προτιμήσουμε το Deng για βασικό, οι Kirilenko και Rudy μπορούν μαζί να καλύψουν ουσιαστικά 3 θέσεις και θα είναι υπερπολύτιμοι ερχόμενοι από τον πάγκο για τη "World" ομάδα, παίζοντας αρκετά λεπτά. Άλλωστε χρειάζεται μεγάλο rotation στις νευραλγικές θέσεις των forwards προκειμένου να νικήσεις την καλύτερη και πληρέστερη ομάδα του κόσμου.

Η Μάχη ενάντια στην Αμερική: Shooting Guards

Αφού κατασταλάξαμε όσον αφορά τους PG's, ας πάμε να δούμε τι συμβαίνει στη θέση "2". Το concept: Επιλέγουμε την καλύτερη βασική πεντάδα μη Αμερικανών στον κόσμο για μια θεωρητική σειρά αγώνων ενάντια στην Team USA υπό κανόνες FIBA. Για κάθε θέση διαλέγουμε αρχικά 5 υποψηφίους και εν συνεχεία τους κατατάσσουμε με βάση τις κατά τη γνώμη μας απαραίτητες ικανότητες για την εκάστοτε θέση, με σκοπό να βρούμε τον καταλληλότερο. Οι επιλογές μας και γενικότερα το όλο εγχείρημα δεν έχουν σε καμία περίπτωση απόλυτο χαρακτήρα και γίνονται περισσότερο για να λειτουργήσουν ως εφαλτήριο για σκέψη και συζήτηση.

Juan Carlos Navarro

Profile: Ικανότατος scorer. Διαθέτει φαρμακερό τρίποντο είτε off-a-screen είτε off-the-dribble, το οποίο εξαπολύει πάντα μετά από ένα μικρό stepback. Χρησιμοποιεί πολύ αποτελεσματικά την προσποίηση για σουτ. Κινείται συνεχώς στην επίθεση. Το μικρό του μέγεθος και τα πολύ γρήγορα πόδια του τον βοηθούν να ξεγλιστράει ταχύτατα μέσα από τα screens. Οταν βρει χώρο για διείσδυση θα εξαπολύσει σχεδόν πάντα το trademark floater του, την "bombita", η οποία κόβεται πολύ δύσκολα από οποιονδήποτε αμυντικό. Yψηλό basketball IQ, ξέρει τον τρόπο να κερδίζει fouls. Η κάθε άλλο παρά εντυπωσιακή σωματοδομή του είναι η κύρια αιτία που στην άμυνα αποτελεί συχνά μαύρη τρύπα και αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα από αθλητικούς και ψηλότερους SG's. Για τα λεπτά που παίρνει στο παρκέ δεν κάνει πολλά λάθη και δεν κρατάει υπέρμετρα την μπάλα.

Πρακτικά: Παρότι θα περίμενε κανείς ότι απέναντι σε ογκωδέστερους και πολύ πιο αθλητικούς guards θα είχε τεράστιο πρόβλημα, το επιτυχημένο πέρασμά του (για μία μόνο σεζόν βέβαια) από το NBA και η δυναμική εμφάνισή του στον τελικό του Πεκίνου (18 πόντοι) δείχνουν πως συχνά ό,τι του λείπει σε καθαρά σωματικά προσόντα μπορεί να το αντικαταστήσει με το έξυπνο παιχνίδι του. Όπως και να 'χει όμως, το να κατεβαίνεις με βασικό έναν τόσο undersized (1,92 μ.) shooting guard απέναντι σε αθλητικά "κτήνη" όπως ο Kobe ή ο Wade εμπεριέχει πάντοτε τεράστιο ρίσκο.

Επιθετικές αρετές: τρίποντο μετά από προσποίηση ή από screen, "bombita" μετά από drive

Mickael Pietrus

Profile: Ιδιαίτερα προικισμένος αθλητικά, με μεγάλο άλμα και μακριά χέρια. Τελευταία επιτίθεται σπανιότερα στο καλάθι και όποτε το επιχειρεί πάει συνήθως για το κάρφωμα. Αν βρεθεί στη μέρα του, μπορεί να "σκοτώσει" από την περιφέρεια. Διαφορετικά, μπορεί να "σκοτώσει" τη δική του ομάδα με τραβηγμένα σουτ και γενικά κακές επιλογές. Αμυντικά πολύ καλός, έχει τη δύναμη και την αθλητικότητα για να αντιμετωπίσει ικανοποιητικά τους περισσότερους guards του NBA. Το πρόβλημα έγκειται στη διάθεσή του, η οποία δεν είναι πάντα η επιθυμητή. Συχνά φαίνεται πολύ "μπλαζέ" στο παρκέ, παίζοντας υποτονικά και κυρίως όχι ομαδικά.

Πρακτικά: Παίζοντας αρκετά χρόνια στο NBA και όντας στο σωματότυπο και όμοιος αθλητικά με τους NBAers, μπορούμε να πούμε ότι ο Pietrus θα είναι στα χαρτιά μία πολύ καλή λύση, επιθετικά και αμυντικά, απέναντι στους Αμερικανούς. Αυτό που αμφισβητείται όμως είναι το επίπεδο συγκέντρωσης και ομαδικότητάς του, καθώς το FIBA basketball απαιτεί γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και αλτρουισμό από κάθε παίκτη της ομάδας. Η αστάθειά του επίσης προβληματίζει.

Επιθετικές αρετές: τρίποντο από τη γωνία, fadeaway midrange σουτ off-the-dribble, μεγάλο hangtime που του επιτρέπει να τελειώνει με κάρφωμα

Βασίλης Σπανούλης

Profile: Στο πρόσφατο Eurobasket χρησιμοποιήθηκε ως point guard, αλλά όλοι ξέρουμε ότι κατά βάση είναι 2άρι, έστω και undersized. Είναι πολύ καλύτερος στο να δημιουργεί off-the-dribble σε 1-on-1 ή pick-n-roll καταστάσεις απ' ότι ως set ή off-a-screen shooter. Διαθέτει ταχύτατη εκτίναξη και αστραπιαίο πρώτο βήμα μετά από hesitation dribble. Αν βρει το διάδρομο θα εκτελέσει ένα γρήγορο leaning lay-up, αλλιώς θα επιδιώξει την επαφή με τον αμυντικό για να κερδίσει κάποιο foul και ταυτόχρονα να πάρει το and-1 ευστοχώντας σε fall-away σουτ με ταμπλό, εκμεταλλευόμενος το μεγάλο hangtime που διαθέτει. Δε φοβάται να πάρει κρίσιμα σουτ. Πολλές φορές παρασύρεται από το ρυθμό του παιχνιδιού και υποπίπτει σε συνεχόμενα λάθη. Στην άμυνα στηρίζεται περισσότερο στην πονηριά του παρά στα αθλητικά του προσόντα, έχοντας μία έφεση στο να στήνεται επιτυχημένα (τις περισσότερες φορές) για επιθετικό foul.

Πρακτικά: Η ταχύτητα και ευελιξία του, καθώς και η ικανότητά του στο PnR τον καθιστούν απειλητικό για την αμερικανική άμυνα. Η δύναμη βέβαια των αντίπαλων guards, καθώς και η επιθετική άμυνά τους με τα συνεχή reach-ins για κλέψιμο (όπως είδαμε και στους περσινούς Ολυμπιακούς) θα τον κουράσουν αρκετά, με αποτέλεσμα να χάσει ελαφρώς τη συγκέντρωσή του και να αρχίσει να υποπίπτει σε λάθη. Θα ήταν ιδανικός σε ρόλο παίκτη που προσφέρει ταχύτητα μαζί με instant offense από τον πάγκο για μικρά χρονικά διαστήματα.

Επιθετικές αρετές: hesitation dribble ακολουθούμενη από drive, midrange pull-up σουτ

Manu Ginobili

Profile: Τεράστιας ποιότητας παίκτης, με έφεση σε όλα τα κομμάτια του επιθετικού παιχνιδιού. Μεγάλη πλαστικότητα και γκάμα κινήσεων, ειδικά κοντά στο καλάθι (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το απίστευτης δυσκολίας και τέχνης lay-up απέναντι στην Ελλάδα). Ο σωματότυπός του και η αθλητικότητά του δεν εντυπωσιάζουν με την πρώτη ματιά και κάνουν τον αντίπαλο να τον υποτιμήσει, πριν αυτός βρεθεί εντελώς εκτός θέσης από μία περίτεχνη προσποίηση ή fancy dribble του Manu. Προβληματίζει οποιονδήποτε αμυντικό στο 1-on-1. Διαθέτει εκρηκτικότητα και πρώτο βήμα που εκπλήσσουν, αν και αυτά λογικά θα έχουν αναμενόμενα μετριαστεί λόγω του περσινού σοβαρού τραυματισμού του. Το περιφερειακό του σουτ σπανίως τον προδίδει, ειδικά μετά από προσποίηση και αφού έχει "κοιμίσει" τον προσωπικό του αντίπαλο. Το basketball IQ του είναι αξιοθαύμαστο, αφού θα 'λεγε κανείς ότι κάνει τη σωστή επιλογή σχεδόν σε κάθε πιθανή κατάσταση στο παρκέ. Δεν εκβιάζει προσπάθειες, είναι αλτρουιστής και κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους. Στην άμυνα συμπεριφέρεται παρόμοια με το Σπανούλη, χρησιμοποιεί δηλαδή περισσότερο το μυαλό (έχει έφεση στα κλεψίματα) παρά τη δύναμη, συχνά σε εκνευριστικό θα λέγαμε βαθμό καθώς έχει τη φήμη (δικαίως) του flopper.

Πρακτικά: Έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια (All-star στο NBA, τρία πρωταθλήματα με Spurs, μεγάλες διακρίσεις με την εθνική Αργεντινής) ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με τους καλύτερους, και δη με τους NBAers. Θα προσφέρει σε όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού: σκοράρισμα, οργάνωση, κοντρολάρισμα του tempo, hustling, τα πάντα. Ερωτηματικά αποτελούν η σχετικά μεγάλη ηλικία του (32) και τα πρόσφατα προβλήματα τραυματισμών, όμως μετά από μία χρονιά ουσιαστικά ξεκούρασης η λογική λέει ότι μπαίνει στο τελευταίο στάδιο της καριέρας του εμπειρότερος και ωριμότερος από ποτέ.

Επιθετικές αρετές: σουτ μετά από προσποίηση, anklebreaking dribbles, περίτεχνα in-traffic lay-ups

Ben Gordon

Profile: Ένας από τους πιο killer σουτέρ του κόσμου. Στη μέρα του είναι δυνατόν να νικήσει μόνος του μία ολόκληρη ομάδα μέσα από την εντυπωσιακή εμπιστοσύνη που τρέφει στο δολοφονικό του σουτ. Είτε off-the-dribble είτε off-a-screen, χρειάζεται ελάχιστο χώρο για να εξαπολύσει μία από τις βόμβες του, χώρο που δημιουργεί με μεγάλη ευχέρια χρησιμοποιώντας συνήθως ένα χαρακτηριστικό step-back, ένα πολύ δυνατό πάτημα προς τα πίσω με τα δύο πόδια. Είναι ιδιαίτερα ικανός και άφοβος σε clutch καταστάσεις (εξ ου και το nickname "4th quarter assassin"). Όσο περνάνε τα χρόνια ευνοεί περισσότερο το jumpshot του σε σχέση με τα drives, έχοντας φτάσει πλέον σήμερα να καρφώνει αρκετά πιο σπάνια απ' ότι στα πρώτα χρόνια του, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δε διαθέτει ακόμα την απαιτούμενη εκρηκτικότητα για να τελειώσει μια φάση κοντά στο καλάθι. Πολύ συχνά καταλήγει να παίρνει πολλά υπέρ του δέοντος δύσκολα σουτ, δείχνοντας τον χαρακτήρα ενός παίκτη που νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και αποκλειστικός σκοπός του οποίου είναι να δώσει ώθηση στα stats του. Τον περισσότερο χρόνο στην άμυνα δίνει την εντύπωση ότι δεν προσπαθεί καν, προκειμένου να προφυλάξει όλη του την ενέργεια για το επιθετικό κομμάτι.

Επιθετικές αρετές: jumpshots όλων των ειδών (step-back, off-the-dribble, off-a-screen)


Σύγκριση

Νικητής

Η κατάταξη των υποψήφιων SG's ήταν δύσκολη σε 2-3 κατηγορίες (ειδικά στις "Διεισδύσεις"), αλλά όταν το τοπίο ξεκαθάρισε κάπως, έγινε προφανές ότι η θέση του βασικού 2αριού θα κρινόταν ανάμεσα στους Manu και Gordon. Η μάχη ήταν σκληρή, αλλά τελικά θα πρέπει να πορευτούμε με την λύση του Αργεντινού, που μας προσφέρει all-around ποιότητα, εμπειρία και σιγουριά, από τη λύση του "Benny G", που αν και δολοφονικός σουτέρ και ικανότατος σκόρερ, χάνει πόντους από το συχνό εγωισμό του και την αδιαφορία του για το αμυντικό κομμάτι του παιχνιδιού. Άλλωστε, για να μπορέσεις να νικήσεις την Αμερική, άμυνα και ομαδικότητα είναι δύο από τα βασικότερα στοιχεία που πρέπει να διαθέτεις σε αφθονία.

Έξτρα κίνητρο για την επιλογή του Manu Ginobili αποτέλεσε το γεγονός ότι η συνύπαρξή του στο backcourt με το Steve Nash θα δημιουργήσει ένα πολύ δυνατό αλλά κυρίως ισορροπημένο δίδυμο στην επίθεση, ικανό να φέρει εις πέρας οποιαδήποτε αποστολή του ζητηθεί. Και οι δύο σπανίως κρατάνε περισσότερο απ' όσο χρειάζεται την μπάλα στα χέρια, βοηθούν στην οργάνωση του παιχνιδιού και απειλούν από κάθε απόσταση. Και οι δύο τα δίνουν κάθε φορά όλα για τη νίκη και βάζουν την ομάδα πάνω από τον εαυτό τους. Το πραγματικό ζητούμενο θα είναι αν θα μπορέσουν να παίξουν αξιόπιστη team defense απέναντι στους αθλητικά (και όχι μόνο) ανώτερους Αμερικανούς, ώστε να ελαφρύνουν όσο μπορούν το κύριο αμυντικό φορτίο που θα επωμιστεί το frontcourt της "World" team, το οποίο και θα δούμε στα επόμενα posts.

Η Μάχη ενάντια στην Αμερική: Point Guards

USA vs. The World. Όλοι θα θέλαμε να δούμε έναν τέτοιο αγώνα, ή ακόμα καλύτερα μία τέτοια σειρά αγώνων. Οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου, παρά την υπεράνθρωπη προσπάθεια των Ισπανών, κατέδειξαν εμφατικά ότι η μόνη ομάδα που θα μπορούσε να κοιτάξει ως πραγματικά ίσος προς ίσο την Team USA στα μάτια θα ήταν μία συγκέντρωση των καλύτερων μη Αμερικανών παικτών του κόσμου. Οι αγώνες που θα επακολουθούσαν θα ήταν σίγουρα τα πιο αναμενόμενα και συναρπαστικά παιχνίδια στην ιστορία του μπάσκετ.

Υποθέτοντας όμως ότι καλούμασταν εμείς (λέμε τώρα) να προβούμε στην κατάρτιση της "World" ομάδας, πώς θα στελεχώναμε τη βασική πεντάδα της;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό σηκώνει βέβαια πολλή συζήτηση, και εμείς στο Run-N-Gun το θεωρήσαμε ενδιαφέρον και τροφή για σκέψη να προσπαθήσουμε να καταλήξουμε στην καλύτερη μη αμερικανική 5άδα του κόσμου. Για κάθε θέση διαλέξαμε (με πολλή δυσκολία είναι η αλήθεια) τους 5 καλύτερους, είτε αυτοί αγωνίζονται στην Ευρώπη είτε στο NBA, για να τους συγκρίνουμε εν συνεχεία μεταξύ τους και να διαλέξουμε τον καταλληλότερο.

Θεωρήσαμε ότι οι αγώνες θα παιχτούν με κανονισμούς FIBA. Για κάθε θέση κατατάσσουμε τους "υποψηφίους" με βάση τις κατά τη γνώμη μας απαραίτητες ικανότητες για αυτήν (δείτε σχετικά και αυτό). Θέλουμε να τονίσουμε ότι οι κατατάξεις, καθώς και γενικότερα το όλο εγχείρημα, δεν έχει σε καμία περίπτωση απόλυτο χαρακτήρα και γίνεται περισσότερο για να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για σκέψη και συζήτηση.

Πάμε λοιπόν να δούμε και να συγκρίνουμε τους 5 καλύτερους point guards του κόσμου.

Δημήτρης Διαμαντίδης

Profile: Τον ξέρουμε καλά εδώ στην Ελλάδα. Θεωρείται (και είναι) ο πιο ολοκληρωμένος point guard στην Ευρώπη. Η συνεισφορά του είναι συνήθως καθοριστική σε πολλά κομμάτια του παιχνιδιού. Έχει μακριά και γρήγορα χέρια που του δίνουν κλεψίματα και κοψίματα, ενώ ο δυνατός κορμός του καθιστά την προσωπική του άμυνα πολύ καλή. Είναι αρκούντως αλτικός και αθλητικός (τουλάχιστον για τα δεδομένα της Ευρώπης), ενώ η δύναμή του τού επιτρέπει να διεισδύει με σχετική άνεση στην αντίπαλη ρακέτα, δημιουργώντας πάντα τις προϋποθέσεις για μια πάσα και ένα ελεύθερο σουτ. Σε αυτό βοηθά και ο εντυπωσιακός (και υπέρμετρος πολλές φορές) αλτρουισμός του. Σπανίως βγαίνει από τα πλαίσια των συστημάτων κάθε προπονητή στην επίθεση για να ψάξει κάτι πιο εξεζητημένο ή να ολοκληρώσει μία προσωπική ενέργεια, πράγμα που τον καθιστά προβλέψιμο κατά καιρούς. Από την άλλη, αυτό του επιτρέπει να μην υποπίπτει εύκολα σε λάθος. Είναι καλός spot-up shooter, ενώ μπορεί εύκολα να σκοράρει στο low-post πάνω από πιο αδύναμους PG's.

Πρακτικά: Εναντίον των σωματικά πολύ δυνατών και ταχύτατων Αμερικανών points (Williams, Paul) το έργο του θα είναι πολύ δυσκολότερο απ' ότι στην Euroleague. Παρόλα αυτά, θα παίζει με διαφορά την καλύτερη άμυνα από τους υπόλοιπους υποψήφιους PG's, ενώ με τα μακριά του χέρια θα σμικρύνει αρκετά τους διαδρόμους των Αμερικανών για πάσα ή drive. Τελικά όμως η έλλειψη αθλητικότητας επιπέδου NBA θα αποβεί απαγορευτική.

Επιθετικές αρετές: Spot-up shooting, δυνατά drive-n-kickouts, επιθετικά rebounds


Tony Parker

Profile: Ταχύτατος στο transition offense με τη μπάλα στα χέρια, διαθέτοντας πρώτο βήμα που ζαλίζει. Απίστευτα γρήγορες αλλαγές κατεύθυνσης και drives που συνοδεύονται συνήθως από εντυπωσιακά reverse και circus layups ή ένα έξυπνο floater (δανεισμένo θα 'λεγε κανείς από το Navarro). Εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι του δίνουν χώρο στο NBA και έχει εξελιχθεί σε έναν αξιόπιστο step-back midrange shooter. Είναι σχετικά καλός positional και team defender παρά το μικρό μέγεθός του, και δε "τζογάρει" συχνά στην άμυνα, ελέω και της φιλοσοφίας των Spurs. Υστερεί ελαφρά στο τρίποντο του NBA. Είναι πολύ περισσότερο scoring παρά passing PG (εξ ου και τα όχι και τόσο εντυπωσιακά του νούμερα σε assists), αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρει με σχετική άνεση και συστηματικά τον open guy όταν η άμυνα κλείσει επάνω του.

Πρακτικά: Παραδοσιακά ο Parker δυσκολεύεται κάπως σε περιβάλλον FIBA, καθώς εξαναγκάζεται να μεταλλαχθεί από κυρίως slashing σε κυρίως shooting PG. Η ταχύτητα και η ευελιξία του όμως κρίνονται σημαντικότατες ούτως ώστε να μπορεί να προβληματίζει με προσωπικές ενέργειες τους Αμερικανούς, ενώ το international τρίποντο είναι προφανώς ευκολότερο από του NBA.

Επιθετικές αρετές: ταχύτατα drives, midrange off-the-dribble shooting, άμεσο "σπρώξιμο" της μπάλας στο transition


Jose Calderon

Profile: Εξαιρετικός shooter από την περιφέρεια. Όταν είναι ελεύθερος για τρίποντο δύσκολα λανθάνει. Πέρσι έσπασε το ρεκόρ ευστοχίας στις βολές του NBA για μία season. Υποπίπτει σπανιότατα σε λάθος, κυρίως γιατί δε ρισκάρει ποτέ στις πάσες (κάτι θετικό και αρνητικό μαζί). Κάθε χρόνο συγκεντρώνει πολύ μεγάλο assist-turnover ratio. Σταθερότατος χειριστής της μπάλας. Μετριότατος αμυντικά, στο NBA είναι εύκολη λεία για οποιονδήποτε γρήγορο και αθλητικό guard. Προτιμά να πηγαίνει την ομάδα σε half-court offense παρά να τρέχει στον αιφνιδιασμό.

Πρακτικά: Έχει αποδείξει ότι μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματικός με αντιπάλους NBAers, αλλά τι θα γίνει όταν του απαιτηθεί να αντιμετωπίσει τους καλύτερους και δυνατότερους από αυτούς; Παρόλη την αμυντική του ανεπάρκεια όμως, το ασφαλές ballhandling και το αξιόπιστο τρίποντό του είναι πάντα υπερ-απαραίτητα στοιχεία στο FIBA b-ball.

Επιθετικές αρετές: εξαιρετικό περιφερειακό σουτ, σίγουρες πάσες, λίγα λάθη


Steve Nash

Profile: Συνεχίζει να είναι γρήγορος παρά τη μεγάλη ηλικία του. Εκπληκτική ικανότητα στο σουτ από όλες τις αποστάσεις και με όλους τους τρόπους. Ευέλικτα drives μέσα και γύρω από τη ρακέτα συνοδευόμενα από μία εκπληκτική ικανότητα να κρατάει "ζωντανή" την ντρίμπλα του. Φοβερό court vision και εξαιρετικής ακρίβειας πάσες. Σχετικά επιρρεπής στο λάθος, καθώς πολλές φορές ψάχνει το κάτι παραπάνω. Σταθερά ο καλύτερος point guard του κόσμου στην εκτέλεση του pick-n-roll μαζί με Chris Paul και Deron Williams. Αμυντικά διάτρητος, αφού δε τον βοηθάει καθόλου η σωματοδομή του.

Πρακτικά: Το γεγονός ότι είναι ανίσχυρος on-ball defender θα έχει λιγότερο επώδυνες συνέπειες στο FIBA setting απ' ότι στο NBA. Επιθετικά θα είναι ο γνωστός αποτελεσματικότατος Nash, είτε πασάροντας είτε σουτάροντας.

Επιθετικές αρετές: άριστο transition και spot-up shooting, απρόβλεπτες πάσες, ικανότατος στο pick-n-roll


Sarunas Jasikevicius

Profile: Παντελής άγνοια κινδύνου και φύσει συνεχής επιθετική διάθεση. Πολύ αποτελεσματικό stop-n-pop midrange σουτ. Εξαιρετικό court vision και κατά διαστήματα εκπληκτικές πάσες. Πολλές φορές ρισκάρει υπέρμετρα στην πάσα και παίρνει υπερβολικής αυτοπεποίθησης σουτ. Ικανότατος στο pick-n-roll. Αξιόπιστο τρίποντο. Αμυντικά είναι μάλλον μέτριος αλλά βγάζει πολλή ενέργεια. Σχετικά αργός για τα αμερικανικά δεδομένα.

Πρακτικά: Το μέτριο πέρασμά του από το NBA δε θα πρέπει να είναι το βαρόμετρο για την απόδοσή του απέναντι σε Αμερικανούς, καθώς στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και του 2004 είχε κάνει πολύ μεγάλες εμφανίσεις απέναντι στην Team USA. Παρόλα αυτά πλέον έχει μεγαλώσει και παρότι η συνεχής επιθυμία του να απειλεί το αντίπαλο καλάθι παραπέμπει περισσότερο στο NBA παρά στην Ευρώπη, θα είναι εύκολη λεία για τους Αμερικανούς guards.

Επιθετικές αρετές: δημιουργικό σκοράρισμα, άγνοια πίεσης, απρόβλεπτο παιχνίδι


Σύγκριση

Νικητής

Όπως βλέπουμε και από τις κατατάξεις ουσιαστικά έχουμε μάχη του Nash με τον Parker για τη θέση του starting PG. Και οι δύο είναι τεράστιας αξίας παίκτες που μπορούν να ηγηθούν αυτής της "World" ομάδας. Τελικά όμως η απόφαση εναπόκειται στη σημαντικότερη ικανότητα που απαιτείται από έναν PG σε περιβάλλον FIBA, το αξιόπιστο περιφερειακό σουτ. Εκεί, λοιπόν, υπερτερεί καθαρά ο Steve Nash, γι' αυτό και κερδίζει επάξια το χρίσμα.

Σε επόμενο post θα δούμε ποιος θα πρέπει να είναι ο βασικός shooting guard.