Δύο πρωταθλητές, δύο αξέχαστες σειρές!

Έχουν περάσει αρκετές μέρες από την ολοκλήρωση των τελικών και των 2 σημαντικότερων εθνικών leagues στον κόσμο, όμως δε γινόταν να μην πω δύο λόγια για αυτούς, τώρα που βρήκα το χρόνο.

Ξεκινάω από το NBA, του οποίου τα Finals προσωπικά δικαίωσαν τις προσδοκίες. Μπορεί το επίπεδο του μπάσκετ που παίχτηκε στο παρκέ, ως προς την ποιότητα στην επιθετική δημιουργία και εκτέλεση των δύο ομάδων, να μην ήταν το καλύτερο (για την ακρίβεια κινήθηκε σε ρηχά νερά, αναλογιζόμενοι το υπάρχον ταλέντο και στις δύο ομάδες), όμως είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι fans του μπάσκετ χάρηκαν δεόντως αυτή τη σειρά, καθώς σηματοδότησε (προσωρινά) την επιστροφή στο μπασκετικό στιλ του NBA των 90's. Και όταν σκέφτεσαι NBA των 90's, σκέφτεσαι υπερβολικά physical παιχνίδι και περιστασιακό περιορισμό της τεχνικής από τη δύναμη, κάτι που αναλόγως με τις προτιμήσεις του καθενός, μπορεί να είναι ελκυστικό ή απωθητικό.

Πρόσφατα είχα παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ του ESPN που είχε ως θέμα του την κόντρα του Reggie Miller με τους Knicks στα μέσα της προ-προηγούμενης δεκαετίας και τα εξαιρετικά σκληρά playoff matchups μεταξύ Indiana και Νέας Υόρκης που απέρρεαν από αυτήν. Κάτι τέτοιες σειρές μου θύμισαν οι φετινοί τελικοί, με το καλώς εννοούμενο "ξύλο" να δίνει και να παίρνει, ειδικά στις δύο ρακέτες, όπου κάθε φάση έμοιαζε να είναι ανοιχτή σε κάθε κατάληξη. Από την άλλη, στην περιφέρεια τα handchecks και τα "ύποπτα" screens είχαν την τιμητική τους. Το σκληρό αυτό αμυντικό παιχνίδι έγινε φυσικά περισσότερο εμφανές στον τελευταίο αγώνα, όπου κατά στιγμές γινόταν πραγματικά "χαμός".

Πολλοί είπαν ότι δεν τους άρεσε καθόλου το πολύ δυνατό 7ο ματς κι ότι το χαμηλό σκορ έκανε τον αγώνα ανάξιο ενός Game 7. Εγώ διαφωνώ, αφού δέχτηκα χωρίς παράπονο τη "θυσία" των τέλειων επιθέσεων και των πολλών πόντων στο βωμό του καθολικά ανταγωνιστικότατου και πολύ σκληρού 48λέπτου, τα οποία στοιχεία προσέδωσαν μία "άγρια ομορφιά" (όσο κλισέ κι αν είναι αυτή η έκφραση, ταιριάζει απόλυτα στο 7ο παιχνίδι) σε ένα ματς που εν τέλει κρίθηκε σε ένα χαοτικό τελευταίο δίλεπτο, όπου έβαλαν μεταξύ άλλων μεγάλα τρίποντα ο Artest κι ο Rondo!

Συνεχίζοντας πρέπει να μιλήσουμε και για την υποδειγματική αμυντική συμπεριφορά των Celtics πάνω στον Kobe (έργο κυρίως του Tom Thibodeau, που πήρε την πολυπόθητη προαγωγή στους Bulls), που τον εξώθησε σε μία πολύ κακή βραδιά για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα και δεδομένης της κλάσης του. "Βοήθησε" βέβαια και αυτός με μερικές κάκιστες επιλογές, όμως στα κρίσιμα έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, αφήνοντας περισσότερες πρωτοβουλίες στους Gasol και Artest. Ο πρώτος εκμεταλλεύθηκε με τον καλύτερο τρόπο την απουσία του Perkins, έχοντας 22% rebound% και βάζοντας ένα κρισιμότατο και δυσκολότατο καλάθι (που πάντως ήταν βήματα), ενώ ο Artest εκτός από το μεγάλο τρίποντό του έκανε τη ζωή πολύ δύσκολη στον Pierce.

Από τη μεριά των Κελτών, παρά την ψυχωμένη (και ίσως τελευταία γενικότερα) εμφάνιση του Rasheed οι Celtics δεν κατάφεραν να ξεχωρίσουν επιθετικά για να πάρουν τη νίκη σε ένα τόσο "στείρο" ματς, ενώ και οι αναπληρωματικοί τους ("Big Baby", Nate Robinson και Tony Allen) που τους είχαν δώσει τεράστια ώθηση στο Game 4, δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι αξιόλογο.

Εν κατακλείδι, σε μία "περίεργη", με πολλές ανατροπές και μεταβολές απόδοσης σειρά, οι Lakers κατάφεραν να επικρατήσουν στις λεπτομέρειες, απέναντι σε μία Βοστώνη που λίγο έλειψε να κερδίσει 3 συνεχόμενες σειρές με μειονέκτημα έδρας, πράγμα που βεβαίως αποτελεί μεγάλο κατόρθωμα από μόνο του. Η γεύση που μένει μπορεί να είναι πικρή, όμως θεωρώ ότι με 1-2 προσθήκες (συν τη διατήρηση του Allen για άλλο ένα χρόνο τουλάχιστον) οι Celtics μπορούν να κάνουν μία τελευταία σοβαρή προσπάθεια του χρόνου για το πρωτάθλημα με τον υπάρχοντα κορμό των Big 4.

Αναφορικά με το βραβείο του MVP των Finals, μπορεί σίγουρα να γίνει κουβέντα και διχασμός απόψεων μεταξύ των Kobe και Gasol. Ο καθένας βοήθησε την ομάδα του με διαφορετικό τρόπο και ταυτόχρονα την έβλαψε σε διάφορα χρονικά σημεία της σειράς. Ο Kobe έβαζε πολλούς πόντους, έτεινε στο να παίρνει πολλές τραβηγμένες προσπάθειες, όμως έμοιαζε συχνά να είναι ο μοναδικός που είχε το σθένος να πάρει οποιοδήποτε μη ιδανικό σουτ, την ώρα που οι συμπαίκτες του κρύβονταν. Ο Gasol σε άλλα παιχνίδια εξουδετερώθηκε (Games 3 & 5) και σε άλλα υπερίσχυσε (Games 1 & 7) του Garnett, με την τελική συνεισφορά του να κρίνεται θετικότατη και καθοριστική για τον τίτλο. Προσωπικά θα προτιμήσω με πολύ μικρή διαφορά τον Kobe, λόγω του ότι η δράση του και η συνεχής απασχόληση από μέρους του της άμυνας των Celtics άνοιγε διαδρόμους και ευκαιρίες για όλη την υπόλοιπη ομάδα. Κάλλιστα όμως θα μπορούσε κάποιος να επιχειρηματολογήσει περαιτέρω υπέρ του Gasol.

Περνάμε στην ACB, όπου ζήσαμε την πλήρη κατάρριψη κάθε λογικής πρόγνωσης, εφόσον μόνο μία ομάδα επέδειξε την απαιτούμενη σταθερότητα και ετοιμότητα για μία σειρά που αναμενόταν "κλειστή", αργή και σκληρή. Και αυτή ήταν η Caja Laboral, που έφτασε σε ένα δύσκολο αλλά πανάξιο sweep, στερώντας το triple crown από τους Καταλανούς, οι οποίοι ακόμα δεν μπορούν να καταλάβουν τι πήγε λάθος και έχασαν 3 συνεχόμενες φορές από μία ομάδα κατώτερη (θεωρητικά και πρακτικά) καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Η απάντηση βεβαίως είναι ότι η φημισμένη επιθετική λειτουργία της σπανίως δούλεψε στην εντέλεια στους τελικούς, με τον Ivanovic να έχει προετοιμάσει άριστα την ομάδα του στο αμυντικό κομμάτι. Παίζοντας εκπληκτική ομαδική άμυνα με πολλή κίνηση και φοβερή πειθαρχία, η Caja κατάφερε όχι μόνο να περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τους πόντους από τους ψηλούς της Barca (μόνο ο Morris ξεχώρισε κάπως και λίγο ο N'Dong στο 1ο παιχνίδι, με το Lorbek να κάνει μετριότατη σειρά, αντιμετωπίζοντας μεγάλες δυσκολίες όποτε ματσαριζόταν με το Splitter), αλλά και να αφαιρέσει από την ομάδα του Pascual τη συγκομιδή σκορ από το τρίποντο, όπου είχε διαδοχικά στα 3 ματς τα εκπληκτικά άσχημα (για το επίπεδό της και τη σημασία των αγώνων) ποσοστά 31, 24 και 23%! Τέλος, ο Ivanovic θύμισε το Γιαννάκη του ντέρμπι του Δεκεμβρίου στο ΣΕΦ με τις άριστες οδηγίες του για την αντιμετώπιση του pick-n-roll, οι οποίες και συχνότατα έβγαζαν εκτός ρυθμού το Navarro.

Στην επίθεση η Caja βασιζόταν, όπως είναι λογικό, σε μεγάλο βαθμό στα post-ups του Splitter, ο οποίος και απέδειξε οριστικά και εμφατικά ότι όντως είναι ο καλύτερος ψηλός στην Ευρώπη, αν και αυτός ο άτυπος τίτλος δε θα κρατήσει για πολύ καθώς ετοιμάζει βαλίτσες για το San Antonio, ακριβώς την κατάλληλη στιγμή στην καριέρα του, αφού πλέον το παιχνίδι του έχει ωριμάσει και εμπλουτιστεί. Άξιοι συμπαραστάτες του ο υπερδραστήριος Huertas, που έχει βελτιωθεί πάρα πολύ από την εποχή του προολυμπιακού τουρνουά το 2008, και ο Elyahu στο τελευταίο ματς, ο οποίος μπορεί να παραλληλιστεί με τον Antawn Jamison στη φυσικότητα με την οποία εκτελεί τα περίεργα floaters και layups του γύρω από το καλάθι.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει φυσικά και στο Fernando San Emeterio, ο οποίος με τα μεγάλα τρίποντά του στο 2ο ματς και το τεράστιο νικητήριο drive του στο τέλος του 3ου, εκτός του ότι πέρασε στο πάνθεον του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ανέβηκε ξεκάθαρα ένα επίπεδο στα μάτια μου, καθώς δε μου είχε δώσει στο παρελθόν τόσα πολλά δείγματα επιθετικού ταλέντου και κυρίως στόφας μεγάλου παίκτη. Σίγουρα θα προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών ευρωπαϊκών ομάδων χάρη σε αυτούς τους τελικούς, αλλά ποιος φεύγει από την πρωταθλήτρια του καλύτερου league εκτός NBA; Άλλωστε υπό τον Ivanovic η καριέρα του φαίνεται να ανθεί.

Παρεμπιπτόντως, ομολογώ ότι ποτέ δε συμπάθησα τον από πολλές απόψεις δικτάτορα Μαυροβούνιο coach, καθώς η αυταρχική φύση τέτοιων προπονητών-"στρατιωτικών" που νιώθουν την ανάγκη να ελέγχουν κάθε στιγμή τα πάντα δε συμβαδίζει με την ψυχαγωγική λογική του μπάσκετ, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Πάντα αναγνώριζα όμως ότι ήταν μεγάλης κλάσης προπονητής, με την ικανότητα να παίρνει το maximum από κάθε παίκτη του, πλεονέκτημα που αποκτούσε μέσω της πειθαρχίας που κέρδιζε από τις θρυλούμενες εξοντωτικές προπονήσεις του (οι οποίες βέβαια ανά την καριέρα του οδηγούσαν σε πολλαπλούς τραυματισμούς στις ομάδες που δούλευε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Οι τελικοί αυτοί, στους οποίους έλαμψε το προπονητικό "άστρο" του (καταδυναστεύοντας το αντίστοιχο του Pascual), απλά ενίσχυσαν τον καθολικό σεβασμό που απολαμβάνει από τους συναδέλφους του αλλά και από το μπασκετικό κοινό.

Για την ατμόσφαιρα των τελικών ήταν αναμενόμενο ότι δε θα έπρεπε να ανησυχούμε. Παρακολουθήσαμε 3 πολύ ευχάριστα ματς, μέσα σε κόσμια και απολύτως αθλητικά πλαίσια και με τη συνοδεία καλώς εννοούμενου ενθουσιώδους κοινού. Το πότε θα τα δούμε αυτά και στην Ελλάδα θα θέλαμε όλοι πολύ να το μάθουμε, αλλά βαθιά μέσα μας όλοι ξέρουμε ήδη την απάντηση.

Επόμενο σημαντικό μπασκετικό γεγονός; Το σημερινό NBA Draft, το οποίο και θα μας προσφέρει μπόλικο υλικό για ανάλυση.

Σκέψεις... 31/10

1) Ο Άρης, μετά την (ουσιαστική αν κρίνουμε από την πρεμιέρα με τον Ολυμπιακό) απόκτηση του Aaron Miles προχωρά, όπως όλα δείχνουν, και στην αντικατάσταση του Quinton Day με τον επιτυχημένο και αναγνωρισμένο Αμερικανό guard, Juan Dixon. Το παιχνίδι του Dixon το είχαμε αναλύσει και παλιότερα (για λογαριασμό του Ολυμπιακού τότε) και θεωρούμε ότι αποτελεί μία πολύ καλή προσθήκη για τον Άρη. Με το ταλέντο και την εμπειρία του θα προσφέρει αρκετές λύσεις στα δύσκολα, αρκεί βέβαια να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος σε κάθε παιχνίδι, αλλιώς κινδυνεύουν να επαναληφθούν περιστατικά σαν αυτό.

Ο Day ήταν εμφανές από το πρώτο του ματς με το Μαρούσι στο Αλεξάνδρειο για την Euroleague ότι δεν επρόκειτο ποτέ να προσαρμοστεί σε μία ομάδα που ήθελε να τον χρησιμοποιεί ως αναπληρωματικό με περιορισμένο χρόνο συμμετοχής. Είναι isolation-type παίκτης που θέλει πολλή ώρα την μπάλα στα χέρια του και πολλά σουτ για να βρει ρυθμό και να είναι αποτελεσματικός. Αυτή η πρακτική όμως δε θα δούλευε ποτέ στον Άρη των αρκετών παρόμοιων (και πιο σημαντικών στα μάτια της διοίκησης και του προπονητή) παικτών, όπως ο Clark και ο Χατζηβρέττας.

Απ' ότι καταλαβαίνουμε από το ρεπορτάζ για τον Dixon, ο ίδιος ο Φώτης Κατσικάρης επιθυμούσε ιδιαίτερα την έλευσή του, άρα είναι λογικό να περιμένουμε ότι έχει ήδη καταστρώσει τα σχέδιά του αναφορικά με τη δύσκολη αποστολή της διαμοίρασης των λεπτών στο backcourt ανάμεσα στους πολλούς guards (αυτούς που αναφέραμε συν τον Αργυρόπουλο). Ο Dixon λογικά θα θέλει πολλά λεπτά στο παρκέ, οπότε οι ισορροπίες αναμένονται λεπτές και εύθραυστες.

2) Το φετινό NBA άρχισε την Τρίτη και μέχρι στιγμής έχουμε παρακολουθήσει κάποια μεγάλα παιχνίδια, όπως το Cavaliers-Celtics της πρεμιέρας και το χθεσινό Lakers-Mavericks. Τις αναλυτικές μας εντυπώσεις από ολόκληρη την Premiere Week θα τις παραθέσουμε στην αρχή της επόμενης εβδομάδας, προς το παρόν όμως ας πούμε ότι κανένα από τα συμβατικά φαβορί δε φαντάζει μέχρι στιγμής ανίκητο. Για όσους δε το ξέρουν να αναφέρουμε ότι αγώνες του NBA φέτος θα δείχνουν ο ΣΚΑΙ κάθε Κυριακή και (κατά 99%) η NOVA κάθε Παρασκευή και Σάββατο.

3) Εξωαγωνιστικά, το σημαντικότερο και κρισιμότερο παρασκήνιο της φετινής NBA season αφορά φυσικά την πολυσυζητημένη free agent class του επόμενου καλοκαιριού, που περιλαμβάνει (υπό όρους για μερικούς) πολλά τρανταχτά ονόματα, όπως LeBron James, Dwyane Wade, Dirk Nowitzki, Amare Stoudemire, κ.ά. Πολλές ομάδες έχουν ήδη προβεί από πέρσι σε οικονομικής στρατηγικής και λογικής trades, ούτως ώστε να βρίσκονται σε θέση ισχύος για τον επόμενο Ιούλιο και να μπορούν να προσφέρουν τα περισσότερα δυνατά χρήματα σε κάποιον (ή κάποιους) superstar free agents. Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, όμως, δεν αποτελεί σύμμαχο σε αυτήν τους την προσπάθεια, καθώς σύμφωνα με τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις (στις οποίες πρέπει πάντα να βασίζεται ένας καλός GM), το salary cap της επόμενης χρονιάς αναμένεται να βυθιστεί από τα φετινά $57,7 εκ. στα μόλις $50,4 εκ. Αν επαληθευτεί αυτή η δυσοίωνη προοπτική, πολλές ομάδες θα χρειαστεί πιθανότατα να αναπροσαρμόσουν τα σχέδιά τους, αφού δε θα έχουν το cap space που ευελπιστούσαν ότι θα είχαν.

4) Παρακολουθήσαμε σήμερα το παιχνίδι της ACB ανάμεσα σε Bilbao και Real Madrid, κάνοντας ένα scouting της τελευταίας εν αναμονεί του αγώνα με τον Παναθηναϊκό την Πέμπτη στην πρωτεύουσα της Ισπανίας. Η Real έδειξε σοβαρή, οργανωμένη, ομαδική και αρκετά δουλεμένη, στοιχεία που οδήγησαν στην εύκολη επικράτησή της επί της σχετικά αδύναμης Bilbao. Είδαμε τον Prigioni να κρατάει το tempo και να καθοδηγεί σωστά τους υπόλοιπους guards της Real. Τον Velickovic να είναι επιπόλαιος στην αρχή αλλά να είναι συγκεντρωμένος μετέπειτα και εύστοχος από την περιφέρεια. Τον Bullock να εκμεταλλεύεται την κάκιστη περιστροφή της Bilbao στα drive-n-kicks των Μαδριλένων, τελειώνοντας με 5/5 τρίποντα και δείχνοντας πολύ φορμαρισμένος ενόψει του Παναθηναϊκού.

Η γενικότερη άποψη που σχηματίσαμε από το παιχνίδι ήταν ότι ο Messina έχει διεκπεραιώσει πλέον το πρώτο στάδιο της ενσωμάτωσης στο παιχνίδι της Real των στοιχείων που πρεσβεύει, δηλαδή της συγκέντρωσης επί 40 λεπτά και της συνεχούς αναζήτησης του ελεύθερου και σίγουρου σουτ μέσα από το ομαδικό παιχνίδι με τη γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας. Ο Obradovic προφανώς δεν περίμενε να τα μάθει τώρα αυτά, γι' αυτό και ξέρουμε ότι η ομάδα του θα παρουσιαστεί έτοιμη και διαβασμένη την Πέμπτη. Κλειδί θα είναι κατά τη γνώμη μας η ασφυκτική πίεση στον Prigioni στο ξεκίνημα κάθε επίθεσης των Ισπανών (από Διαμαντίδη πρώτιστα και από Καλάθη δευτερευόντως), έτσι ώστε να αφαιρέσει από τη Real και το Messina τη χρονική άνεση στην εκτέλεση των plays τους.

Οι 4 σωματοφύλακες

Η Liga ACB, που ξεκινά σήμερα, αποτελεί μακράν το καλύτερο εθνικό πρωτάθλημα στον κόσμο μετά από το NBA, απέχοντας προφανώς πολύ από το δικό μας σε όλους τους τομείς (οργάνωση, ποιότητα στο παρκέ, ισότητα, κτλ.). Και φέτος λοιπόν αναμένεται να παρουσιάσει ένα ελκυστικότατο προϊόν με πολύ θέαμα, αρκετό run-n-gun, ταλαντούχους παίκτες (που είναι διανεμημένοι σε περισσότερες από 2 ομάδες) και γεμάτα γήπεδα. Εμείς θα ρίξουμε μία προκαταρκτική ματιά στις πιθανότατα 4 καλύτερες (που μπορούμε να τις χωρίσουμε σε 2 elite και 2 διεκδικήτριες) ομάδες της ACB, οι οποίες θα αγωνίζονται και στη φετινή Euroleague.

Ξεκινάμε βέβαια από την Barcelona, η οποία πέρασε ένα μεταγραφικά πολύ γεμάτο καλοκαίρι. Το τελευταίο σημαδεύτηκε κυρίως από το serial ολόκληρων εβδομάδων που αφορούσε τον ερχομό ή μη του Ricky Rubio. Τελικά ο Ricky προτίμησε να παραμείνει προς το παρόν στην Καταλονία και να μεταπηδήσει από τη Joventut στην Barca, αγνοώντας τις σειρήνες των Timberwolves και αναβάλλοντας το υπερατλαντικό ταξίδι μέχρι το 2011. Αυτή βέβαια ήταν μία ευτυχής εξέλιξη για τη Barca, που φιλοδοξεί (και πιθανότατα θα καταφέρει) να φτάσει για 4η συνεχή χρονιά τουλάχιστον μέχρι τον τελικό της ACB.

Ο Rubio δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο αν θα αναλάβει απευθείας ρόλο βασικού μπροστά από το Jaka Lakovic. Θεωρώ ότι, αρχικά τουλάχιστον, θα ήταν καλύτερο να ξεκινά ο Σλοβένος λόγω εμπειρίας και εκτελεστικής δεινότητας. Το περίσσευμα των λεπτών στον "άσσο" θα παίρνει ο Καταλανός Victor Sada. Στο "2" δεσπόζει η μορφή του ηγέτη της Barcelona και MVP του πρόσφατου ισπανικού Super Cup, Juan Carlos Navarro, που αναμένεται και φέτος να φορτώσει με πολλούς πόντους τα καλάθια της Γηραιάς Ηπείρου. Αναπληρωματικός του είναι ο ασταθέστατος και trigger-happy αλλά killer σουτέρ στη μέρα του Gianluca Basile.

Στο frontcourt η Barca απώλεσε φέτος δύο σημαντικές μονάδες προς χάρην του NBA, τους Ilyasova και Andersen, όμως φρόντισε να καλύψει το κενό τους με τον ερχομό του εκπληκτικού τελευταία Erazem Lorbek, του δυναμικού σκόρερ και γνωστού μας Pete Mickael και του έμπειρου σε υψηλό επίπεδο (Maccabi, CSKA) Terrence Morris. Οι άλλες αλλαγές στους forwards θα είναι οι βετεράνοι σουτέρ Grimau, Barton και Jordi Trias. Στο center λογικά θα ξεκινά ο επίσης νεοαποκτηθείς και έμπειρος Σενεγαλέζος 7-footer Boniface N'Dong που ήρθε από τη Μάλαγα, με αναπληρωματικό τον μάλλον στάσιμο Fran Vazquez (που ακόμα και τώρα αρνείται να επιχειρήσει το άλμα στο NBA παρότι υπήρξε drafted στο νο. 11 από τους Magic το 2005).

Η αιώνια αντίπαλος Real Madrid είχε ένα ακόμη πιο σημαδιακό καλοκαίρι, αφού με τις πολλές κινήσεις της ουσιαστικά άλλαξε τελείως τη διαμόρφωση του roster της. Δαπανήθηκαν πολλά λεφτά, δημιουργήθηκαν μεγάλες απαιτήσεις και υπό την καθοδήγηση του Ettore Messina πλέον η "βασίλισσα" αναμένεται να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο εντός και εκτός των ισπανικών συνόρων.

Στους guards συνδυάζονται εμπειρία (Prigioni), ταλέντο (Llull) και άπλετο σκοράρισμα (Kaukenas, Bullock). Ίσως όμως χρειαζόταν να αποκτηθεί ένας ακόμα guard για την περίπτωση τραυματισμών, κόπωσης, κτλ. Στο "3" βασικός θα είναι η δοκιμασμένη λύση του εξαιρετικού μακρινού σουτ, Travis Hansen (που ήθελε και ο Ολυμπιακός), ενώ από πίσω θα έρχονται ο Vidal (που έφυγε από την Tau μετά από 9 χρόνια) και ο εξαιρετικά ταλαντούχος και ήδη διεθνής με το Μαυροβούνιο Vladimir Dasic.

Στους ψηλούς εντοπίζουμε μία εντυπωσιακή υπεροπλόα. Bασικός power forward θα είναι σίγουρα ο περσινός MVP της ACB Felipe Reyes. Στον πάγκο θα βρίσκονται ένα από τα βασικά στελέχη της δευτεραθλήτριας Ευρώπης Σερβίας, o Novica Velickovic, που αποτελεί το πιο πρόσφατο από την ατελείωτη σειρά εξαγόμενων ταλέντων της Partizan, και ο γερόλυκος και ελαφρά παρηκμασμένος Jorge Garbajosa, που με το ακριβέστατο όμως σουτ του εξακολουθεί να μπορεί να σκοτώσει οποιαδήποτε κλειστή άμυνα. Ο ευέλικτος Βέλγος Axel Hervelle συμπληρώνει τα 4άρια. Στο "5" αποκτήθηκε ο χειρότερος κατά κοινή ομολογία (αλλά δυνατότερος και καλύτερος αμυντικός) από τα αδέρφια Lavrinovic, ο Darius, που θα μοιράζεται τη θέση με τους αμυντικογενείς Cheikh Samb και Thomas Van Den Spiegel.

Η περσινή φιναλίστ Caja Laboral (πρώην Tau Ceramica) αποδυναμώθηκε κάπως, καθώς έχασε 4 από τους 5 βασικούς της (Prigioni, Rakocevic, Mickael, McDonald). Παρόλα αυτά, επανέκαμψε και προχώρησε στην απόκτηση ποιοτικών μονάδων, όπως ο εντυπωσιακός στο Eurobasket Lior Elyahu, ο NBAer Walter Herrmann, ο ικανότατος σκόρερ (15,7 ppg πέρσι) Carl English και ο Βραζιλιάνος Marcelinho Huertas. Σε αυτούς προσθέστε τους μόνιμους Splitter (μέσα στους 5 καλύτερους ψηλούς στην Ευρώοη), Teletovic και Barac και έχετε μία ομάδα με υψηλότατες βλέψεις.

H Unicaja Malaga είχε και αυτή τις απώλειές της (Cabezas, Kelati, Haislip, N'Dong), όμως και αυτή δεν έμεινε απαθής. Υπέγραψε δύο Αμερικανούς scoring guards που έπαιζαν ήδη στην Ισπανία (Pooh Jeter και Taquan Dean) για να συμπληρώσουν τον πασέρ Omar Cook (4,9 apg στην regular season της περσινής Euroleague). Επιπροσθέτως έδωσε εκ νέου πνοή στους ψηλούς αποκτώντας το Γιώργο Πρίντεζη και τον υπερευέλικτο Άγγλο Joel Freeland. Αυτοί θα πλαισιώσουν άρτια τον έμπειρο Σκωτσέζο center Robert Archibald (έχει περάσει κι από το NBA), ενώ στο πόστο τους παρέμειναν οι γηγενείς σημαίες της ομάδας Carlos Jimenez και Berni Rodriguez και ο sharpshooting Τσέχος Jiri Welsch.

Αυτά λοιπόν ως μία πρόγευση της πολύ ενδιαφέρουσας χρονιάς που περιμένει τις κορυφαίες ισπανικές ομάδες, τόσο εγχώρια στην ACB όσο και στην Euroleague, όπου θα βρεθούν αντιμέτωπες η Malaga του Ολυμπιακού και η Real του Παναθηναϊκού. Ελπίζουμε το ταλέντο αυτών των ομάδων να μας χαρίσει μεγάλα παιχνίδια σε όλα τα μέτωπα!

Σκέψεις... 25/07

1) Στο κυνήγι του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξάγεται στη Ρόδο, συνεχίζει να βρίσκεται η Εθνική Νέων. Οι τρομεροί μικροί κέρδισαν σήμερα και τον κακό δαίμονα της Εθνικής Ανδρών, την Ισπανία. Ο αγώνας ήταν συγκλονιστικός. Η Ελλάδα δεν ξεκίνησε καθόλου καλά, δεν είχε καθαρό μυαλό, εγκλωβίστηκε στην καλή και επιθετική άμυνα των Ισπανών, καθώς και στα γνωστά ψυχολογικά τους τρικ με τα οποία προκαλούν τον αντίπαλο και τον εκνευρίζουν (είναι περιβόητες οι βουτιές των Navarro, Calderon, Garbajosa, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι για αυτό το λόγο μας νικούν οι Ισπανοί όπου μας πετυχαίνουν τα τελευταία χρόνια). Εξάλλου, η παρουσία πολλών οπαδών στο Βενετόκλειο σίγουρα άγχωσε τους παίχτες μας, οι οποίοι δεν είναι συνηθισμένοι να αγωνίζονται μπροστά σε τόσο απαιτητικό κοινό. Έτσι, τα πολλά λάθη της Ελλάδας (κυρίως του Σλούκα), η αστοχία μας πίσω από τη γραμμή του τριπόντου και η αντίστοιχη εκπληκτική ευστοχία των Ισπανών (7/13 στο σημείο που το παιχνίδι έδειχνε να ξεφεύγει), η οποία πάντως ήταν και απόρροια της κακής μας άμυνας, μας έφεραν πίσω στο ημίχρονο. Η Εθνική, πάντως, δεν αγχώθηκε, βρήκε τις λύσεις από παίχτες που δε λογίζονται ως βασικοί, έπαιξε καλή άμυνα, πέτυχε κρίσιμα σουτ και παρουσιάστηκε πολύ παθιασμένη (ίσως υπέρ του δέοντος μερικές φορές) στο δεύτερο μισό. Έτσι καταφέραμε να περάσουμε στον τελικό, όπου αντιμετωπίζουμε αύριο τη Γαλλία, μια πολύ δύσκολη αντίπαλο και τη μόνη που μας έχει νικήσει μέχρι στιγμής.

Οι πρωταγωνιστές της σημερινής μας νίκης κατά τη γνώμη μου ήταν οι εξής: α) Ζήσης Σαρικόπουλος. Ο Ζήσης, αν και προέρχεται από τραυματισμό, ήταν πολύ καλός και έδειξε ότι το χρόνο που πέρασε έχει βελτιωθεί αρκετά. Μας κράτησε σε επαφή με το σκορ στο πρώτο ημίχρονο, όταν δεν παίζαμε καλά και είχε αρκετά καλά post moves (με αποκορύφωμα ένα up and under ανάμεσα σε δύο αντιπάλους) και καλό passing game, ενώ γέμιζε τη ρακέτα περισσότερο από το Μπόγρη. β) Κώστας Σλούκας. Ο Σλούκας ήταν ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής μας με 17 πόντους και 4 κλεψίματα και απεδείχθη καθοριστικός στο δεύτερο ημίχρονο. Αν δεν είχε κάνει τα 6 λάθη, που θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία, θα ήταν ιδανικός. γ) Βαγγέλης Μάντζαρης. Πέρασε στον αγώνα στη θέση του "απρόσεχτου" Σλούκα και κατάφερε με τη μυαλωμένη παρουσία του να μαζέψει το παιχνίδι της Εθνικής και να πιέσει τα guards των Ισπανών. Μη σας ξεγελούν οι μόλις 6 πόντοι του, καθώς αυτά που έκανε μέσα στο γήπεδο δεν αποτυπώνονται στη στατιστική. Πέτυχε και ένα πολύ κρίσιμο τρίποντο στον αιφνιδιασμό τη στιγμή της μεγάλης ανατροπής της Ελλάδας και ενώ είχαμε περάσει μπροστά. δ) Κώστας Παπανικολάου. Συγκλονιστικός. Παθιασμένος. Ταλαντούχος. Με πληθωρική στατιστική (9πόντοι, 6 rebs, 5 stls, 2 blks αλλά και 5 λάθη) έδωσε λύσεις στο δεύτερο ημίχρονο, έπαιξε καλή άμυνα και είχε πολύ καλές προσωπικές κινήσεις στην επίθεση. Θα πρέπει να προσέξει, όμως, το υπερβολικό σε πολλά σημεία trash talking στους αντιπάλους του γιατί μπορεί στο μέλλον να στοιχίσει στις ομάδες του και είναι κρίμα. ε) Χάρης Γιαννόπουλος. Αναμφισβήτητα ο MVP της αναμέτρησης. Ήρθε από τον πάγκο και έβγαλε τρομερή ενέργεια στο παρκέ. Με 16 πόντους, οι περισσότεροι πολύ κρίσιμοι, και 5 rebounds χτύπησε τους Ισπανούς από εκεί που δεν το περίμεναν. Με φονικά προσωπικά σουτ, καλές επιλογές και ώντας συνεπέστατος στις άμυνες του και στη διεκδίκηση των rebounds ήταν ο άσος στο μανίκι της Ελλάδας και για αυτό από τη στιγμή που μπήκε, δεν ξαναβγήκε από τον αγωνιστικό χώρο παρά μόνο για τις απαραίτητες ανάσες.

Δεν έλειψαν πάντως τα νεύρα καθ'όλη τη διάρκεια του αγώνα, ενώ στο τέλος απειλήθηκε σύρραξη καθώς ο Νίκος Παππάς έφτυσε έναν αντίπαλό του. Τέτοιες συμπεριφορές δεν αρμόζουν σε αθλητές και καλό είναι να κοπούν από αυτές τις ηλικίες γιατί μετά είναι δύσκολο. Δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα και τα νεύρα των Ισπανών οι οποίοι ξέσπασαν στα αποδυτήρια. Ευχόμαστε τα καλύτερα στην Εθνική και ελπίζουμε να πανηγυρίσουμε αύριο και κατά των Γάλλων και να μην πάρουν και αυτοί εκδίκηση, όπως εμείς σήμερα, για το αντίστοιχο συγκρότημά τους των Ανδρών, το οποίο όπου συναντάμε τα τελευταία χρόνια το αποκλείουμε εύκολα ή δύσκολα.

2) Συνεχίζουμε να κινούμαστε σε ευρωπαϊκά πλάισια, αφού απών από το Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας θα είναι εκτός των άλλων και ο Andrei Kirilenko, όπως ανακοίνωσε μέσω του ατζέντη του. Η εξέλιξη αυτή δυσκολεύει εκ νέου την αποστολή του David Blatt, αφού εκεί δε θα βρίσκεται ούτε ο ήρωας της προηγούμενης διοργάνωσης J.R. Holden. Μέχρι τώρα το φετινό Ευρωμπάσκετ στιγματίζεται από τις απουσίες πολλών παιχτών όπως ο Dirk Nowitzki, ο Jose Calderon, ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Θοδωρής Παπαλουκάς. Θα αγωνιστεί, πάντως, τελικά ο Pau Gasol και όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικός είναι αυτός για την Ισπανία.

3) Περνώντας τώρα στο μεταγραφικό "μέτωπο", αξίζει να αναφέρουμε ότι τις τελευταίες ώρες, έχει αναπτυχθεί έντονη φημολογία ότι ο Ricky Rubio, το παιδί-θαύμα του Ισπανικού μπάσκετ, είναι έτοιμος να υπογράψει στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Rubio, που επελέγη στο νούμερο 5 του draft φέτος από τους Minnesota Timberwolves, δε φαίνεται να καίγεται να πάει στο ΝΒΑ ακόμα, κάτι που μάλλον έχει σχέση και με την ομάδα που τον επέλεξε αφού οι T'Wolves παραπέουν τα τελευταία χρόνια και σίγουρα η πόλη δεν αποτελεί θέλγητρο για ένα μεσογειακό Ευρωπαίο. Εκτός αυτού, σημαντικό ρόλο παίζει και η στάση της Joventut, η οποία αξιώνει μεγάλο buy-out, το οποίο οι Αμερικανοί δε φαίνονται διατεθειμένοι να πληρώσουν. Αναμένουμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την εξέλιξη αυτής της υπόθεσης, καθώς σε περίπτωση που η Ρεάλ καταφέρει και πάρει αυτόν τον παίχτη τότε θα έχει ισχυροποιηθεί σε σημαντικότατο βαθμό στα guards, προσθέτοντας ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ που προσπαθεί να λύσει ο Ettore Messina και το οποίο απεικονίζει την κατάκτηση της φετινής Ευρωλίγκας αλλά και των εγχώριων τίτλων από τη "βασίλισσα".

4) Πάμε και λίγο στο ΝΒΑ, όπου οι Portland Trail Βlazers βρήκαν τον έμπειρο point guard που έψαχναν στο πρόσωπο του Andre Miller των Philadelphia 76ers. Αυτός έρχεται να πλαισιώσει τη νεανική και ενθουσιώδη πλην όμως άπειρη ομάδα των Blazers στην προσπάθειά τους για μια διάκριση στα playoffs. Ο Andre Miller είναι ένας εξαιρετικός playmaker που έχει μέσο όρο στη 10ετή του καριέρα στο ΝΒΑ 14.6 ppg και 7.4 apg . Δυνατά του σημεία αποτελούν τα drives και η δυνατότητα του να ποστάρει τον αντίπαλο point guard καθώς είναι αρκετά δυνατός και μπορεί να παίζει κοντά στο καλάθι. Παίζει αρκετά καλή άμυνα. Κύρια προσόντα του είναι η εμπειρία και η σταθερότητά του. Ένδειξη της τελευταίας είναι και το ότι ο Miller έχει παίξει 530 συνεχόμενα ματς στο ΝΒΑ, αριθμός ρεκόρ, ενώ έχει χάσει μόλις 3(!) σε όλη του την καριέρα. Σημαντική αδυναμία του, ωστόσο, συνιστά το ανύπαρκτο περιφερειακό του σουτ, αφού στα τρίποντα έχει ποσοστό το τραγικό 21%. Αυτό θέτει κάποια ερωτήματα, ως προς το πώς θα αξιοποιήθει από τη νέα του ομάδα σε ορισμένες πεντάδες (αν βρίσκονται για παράδειγμα στην πεντάδα οι Miller, Roy, Batum, Aldridge, Oden τότε αξιόπιστο περιφερειακό σουτ υπάρχει μόνο στο 2) αλλά σε κάθε περίπτωση αυτό είναι υπόθεση του προπονητή και άποψή μου είναι ότι το Portland έκανε διάνα με τον Andre και θα παρουσιαστεί και αυτό πιο δυνατό την καινούρια χρονιά, ειδικά αν πάρει και ένα physical ποιοτικό 4άρι.

p.s. Λόγω διακοπών, δε θα μπορέσω να γράψω για μερικές μέρες στο Run-N-Gun, σας αφήνω όμως στα αξιόπιστα χέρια του Β.Α. που θα παραμείνει στις επάλξεις μέχρι τις 30 Ιουλίου.