Mundobasket 2010: Η κλήρωση

Όλοι μας ξέρουμε από τώρα πώς θα περάσουμε πολλά από τα βράδια μας μεταξύ της 28ης Αυγούστου και της 12ης Σεπτεμβρίου 2010. Χθες, λοιπόν, έγινε η κλήρωση για το Mundobasket και βγήκαν οι όμιλοι της 1ης φάσης, καθώς και το πώς θα διασταυρωθούν οι ομάδες στη συνέχεια. Αρκεί μόνο να δει κανείς τα ονόματα που συμμετέχουν στη διοργάνωση για να αντιληφθεί το υψηλότατο επίπεδο μπάσκετ που θα απολαύσουμε. Ας ελπίσουμε να είναι τα γήπεδα γεμάτα (σε αυτό μπορούμε να βοηθήσουμε και εμείς καθώς η Τουρκία είναι δίπλα) και το κυριότερο χωρίς έκτροπα (που συνηθίζονται στη γειτονική χώρα).

Όσον αφορά στην Εθνική, θα είναι στον 3ο όμιλο και θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη διοργανώτρια Τουρκία, το Πουέρτο Ρίκο, τη Ρωσία, την Κίνα και την Ακτή Ελεφαντοστού. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο όμιλός μας είναι τόσο δύσκολος όσο ακούγεται και θεωρώ ότι με σοβαρότητα και συνέπεια μπορούμε εύκολα να κατακτήσουμε μια από τις δύο πρώτες θέσεις. Πάμε να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στις ομάδες του ομίλου, για να δούμε αν στέκει αυτή η άποψη.

Τουρκία: Τους είδαμε και φέτος στο Eurobasket και καταλάβαμε ότι πρόκειται περί μιας πολύ καλής ομάδας. Παίζει δυναμική άμυνα, έχει αρκετούς σκληροτράχηλους παίκτες (Omer Asik, Sinan Guler, Omer Onan) χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει ταλέντο επιθετικά. Ηγέτης της Τουρκίας θα είναι και πάλι ο Hedo Turkoglu, ο οποίος μάλιστα δε θα έχει και την κούραση που είχε πέρυσι στο Orlando αφού οι Toronto Raptors δε θα πάνε τόσο μακριά στα playoffs (αν τελικά βρεθούν εκεί). Δεύτερος τη τάξει θα είναι ο Ersan Ilyasova, που στο comeback του στο ΝΒΑ κάνει εξαιρετικές εμφανίσεις με τους Milwaukee Bucks και θα παρουσιαστεί ακόμα πιο δυνατός το καλοκαίρι. Δε νομίζω ο Tanievic να ρισκάρει την ηρεμία των αποδυτηρίων του καλώντας κάποιον από τους δύστροπους Turkcan και Okur, οπότε η ομάδα θα είναι λίγο πολύ ίδια με αυτήν του Eurobasket. Η στήριξη του κόσμου θα είναι καταλυτική (ειδικά στο ματς με την Ελλάδα, όπου θα έχουμε τις γνωστές γραφικότητες που κάνουν και οι 2 πλευρές σε αυτές τις περιπτώσεις) και η βοήθεια της διαιτησίας ελαφρώς αναμενόμενη. Πιστεύω, πάντως, ότι είναι καλύτερα που αντιμετωπίζουμε τους Τούρκους στην πρώτη φάση του τουρνουά γιατί το έργο μας θα ήταν πολύ πιο δύσκολο αν τους βρίσκαμε στους knockout αγώνες.

Πουέρτο Ρίκο: Κανένας δεν αμφισβητεί ότι το Πουέρτο Ρίκο είναι μια καλή ομάδα. Έχει εξαιρετικούς σουτέρ, παίζει γρήγορο και επιθετικό μπάσκετ και στη μέρα του μπορεί να προκαλέσει αρκετά προβλήματα. Όπως είδαμε, ωστόσο και στο προολυμπιακό τουρνουά το 2008, μια συνειδητοποιημένη και σωστά προσανατολισμένη ομάδα όπως η Ελλάδα, πολύ δύσκολα θα βρεθεί σε δυσχερή θέση απέναντι στους Πουερτορικανούς. Μπορεί οι περισσότεροι να ξέρουν τον Carlos Arroyo, το Larry Ayuso και το θηριώδη Daniel Santiago, όμως ο νέος ηγέτης της ομάδας δεν είναι άλλος από το Juan Jose Barea, που σας είχαμε παρουσιάσει πριν μερικές μέρες. Ο τελευταίος, συνεχίζει τις εξαιρετικές εμφανίσεις του στο ΝΒΑ και θα παρουσιαστεί πολύ πιο έμπειρος (αλλά και κουρασμένος) στα γήπεδα της Τουρκίας. To Πουέρτο Ρίκο, λοιπόν, θέλει προσοχή αλλά δε νομίζω ότι μπορεί να κάνει την έκπληξη απέναντί μας.

Ρωσία: Άλλη μια ομάδα που γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά και μάλιστα μας έχει νικήσει δύο φορές στα τελευταία Eurobasket. Οι Ρώσοι είναι μια σκληρή ομάδα, όχι και τόσο ταλαντούχα, που χτυπάει τα παιχνίδια στην άμυνα και στη δύναμη. Έχει πολύ ψηλά κορμιά με σπουδαία αθλητικά προσόντα και τον εξαιρετικό David Blatt στον πάγκο της. Ηγέτης της θα είναι ο Andrei Kirilenko των Utah Jazz, ο οποίος απουσίασε από το φετινό Eurobasket, ενώ θα αγωνιστεί και ο Viktor Khryapa που ήταν επίσης απών λόγω τραυματισμού. Το ερωτηματικό ακούει στο όνομα του JR Holden, ο οποίος δίνει ποιότητα στα guards και η παρουσία του παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην καθοδήγηση της ομάδας εντός παρκέ. Ο Αμερικανός απείχε από το πρόσφατο Eurobasket και δεν έχει δώσει κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με το τι σκοπεύει να κάνει το καλοκαίρι. Εν γένει, θεωρώ ότι η εικόνα των Ρώσων θα είναι σίγουρα καλύτερη από αυτήν που παρουσίασαν στην Πολωνία, αλλά με την επιστροφή των Παπαλουκα-Διαμαντίδη και την πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση του Jonas Kazlauskas (μετά από 1 χρόνο από το Eurobasket) με το υλικό του, η Ελλάδα μπορεί να βρει τις απαντήσεις στα υψομετρικά προβλήματα και τα προπονητικά τρικ που θα επιστρατεύσει ο Blatt.

Kίνα: Στο δρόμο μας θα βρεθεί και η πρώην ομάδα του Kazlauskas. Η Κίνα δε θα έχει στο δυναμικό της το Yao Ming, ο οποίος αναρρώνει από τον τραυματισμό του, και έτσι θα παρουσιαστεί πολύ αποδυναμωμένη στο Mundobasket. Ηγέτης της θα είναι ο forward των New Jersey Nets, Yi Jianlian και ο πρώην παίκτης (?) των Lakers, Sun Yue. Πρόκειται για μια ομάδα που σουτάρει συνέχεια τρίποντα και τρέχει πολύ, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα προξενήσει το παραμικρό πρόβλημα στη συγκεντρωμένη Εθνική μας.

Ακτή Ελεφαντοστού: Είναι άγνωστη σε όλους μας, ακόμα και στο τεχνικό team της Ελλάδας. Ο πιο γνωστός της παίκτης έπαιζε πέρυσι στην Καβάλα και είναι ο Pape Amagou. Bρίσκεται σε Mundobasket για πρώτη φορά μετά το 1986 και δε θα μείνει για πολύ, καθώς αναμένεται να αποχωρήσει με το πολύ 1 νίκη.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι παρά μερικά ονόματα που σε πρώτο άκουσμα προκαλούν ανησυχία, η Ελλάδα δεν έχει να φοβάται τίποτα και θα βρεθεί εύκολα ή δύσκολα στις πρώτες δύο θέσεις του ομίλου, πέφτοντας λογικά πάνω στη Γαλλία ή τον Καναδά στη φάση των 16.

Όσον αφορά στους άλλους ομίλους, στον 1ο Αργεντινή και Σερβία θα παίξουν για την κορυφή και Αυστραλία και Γερμανία για τις δύο άλλες θέσεις. Εξαιρετικά ενδιαφέρων είναι ο 2ος όμιλος, όπου θα συναντηθούν οι ΗΠΑ, η Σλοβενία, η Βραζιλία και η Κροατία (μαζί με το Ιράν και την Τυνησία). Οι Αμερικανοί για λόγους ασφαλείας, μάλιστα, ζήτησαν να δίνουν όλους τους αγώνες στην Κωνσταντινούπολη και να διαμένουν στην Αθήνα (!!) μετά από κάθε ματς, αίτημα το οποίο έγινε δεκτό. Στον 4ο όμιλο, Ισπανία και Λιθουανία έχουν το προβάδισμα και ακολουθούν ο Καναδάς και η Γαλλία, αλλά και η Νέα Ζηλανδία με το Λίβανο.

Φυσικά είναι πολύ νωρίς ακόμα για εις βάθος αναλύσεις και θα επανέλθουμε στο Mundobasket όσο πλησιάζουμε στην έναρξή του.

Η κριτική των παικτών της Εθνικής στο Eurobasket 2009

Λίγες μέρες μετά τη λήξη του Eurobasket 2009 και αφού η χαρά από την καλή πορεία της Εθνικής έχει καταλαγιάσει λίγο, καλό θα ήταν να δούμε τι έκανε ο κάθε παίκτης κατά τη διάρκεια του τουρνουά, τι προσέφερε στην ομάδα και πού υστέρησε.

Βασίλης Σπανούλης: Αναμφίβολα ο ηγέτης της Εθνικής. Από τα χέρια του πέρναγε όλο το παιχνίδι της ομάδας καθώς έπαιζε περισσότερο σαν play-maker παρά σαν shooting guard. Με 14.1 πόντους μέσο όρο, μπορεί να ήταν ο πρώτος σκόρερ της Ελλάδας, όμως ήταν φανερό ότι δεν πήρε όσες προσπάθειες θα ήθελε προσπαθώντας να ταιριάξει στο ρόλο, που λόγω εμπειρίας του ανέθεσε ο προπονητής του. Φάνηκε ότι δεν του ταιριάζει η θέση του pg αφού μπορεί να είχε 4.2 assists μ.ο., αυτές όμως συνοδεύονταν και από 3.8 λάθη ανά παιχνίδι, αριθμός εξαιρετικά μεγάλος. Αυτό το γεγονός ήταν απόρροια της έλλειψης καλών χειριστών της μπάλας, ή τουλάχιστον της αντίληψης του προπονητή ότι έλειπαν αυτοί. Κατά συνέπεια, ο Σπανούλης έπαιζε 31 λεπτά ανά παιχνίδι και δεχόταν όλη την πίεση του αντιπάλου κάνοντας επακολούθως πολλά λάθη. Στα κρίσιμα σημεία με την Τουρκία έδειξε την κλάση του, θα θέλαμε πάντως από αυτόν να αποτινάξει τις συνήθειες του Obradovic και του Γιαννάκη με τα drive n' kicks γιατί κάνουν την επίθεση μας πολύ προβλέψιμη και βαρετή.
Βαθμολογία: 9/10

Νίκος Ζήσης: Ο Ζήσης ξεκίνησε αρκετά καλά το Eurobasket, η απόδοσή του στη συνέχεια, ωστόσο, ακολούθησε καθοδική πορεία. Βοήθησε σε ορισμένα σημεία στο σκοράρισμα (όπως το πολύ κρίσιμο 3ποντό του στα τελευταία λεπτά του προημιτελικού) και κυρίως στην περιφερειακή άμυνα. Έχασε, πάντως, πολλά ελεύθερα σουτ, δεν πήρε προσπάθειες που έπρεπε να πάρει και δε δικαιολόγησε τον τίτλο του αρχηγού.
Βαθμολογία: 6/10

Νικ Καλάθης: Ο Νικ δεν έπαιξε πολύ στη διάρκεια του τουρνουά. Ειδικά τα κρίσιμα ματς της β' φάσης και τον προημιτελικό, τα παρακολούθησε εξ' ολοκλήρου από τον πάγκο. Όποτε μπήκε, πάντως, στην πρώτη του παρουσία σε επίπεδο ανδρών, άρπαξε την ευκαιρία, άλλαξε το ρυθμό και πήρε αρκετές επιθετικές πρωτοβουλίες, οι οποίες άλλοτε είχαν θετική έκβαση και άλλοτε όχι. Έκανε αρκετά κλεψίματα και έπαιξε καλύτερη άμυνα απ' ότι περιμέναμε, θέλει όμως ακόμα περισσότερη βελτίωση σε αυτόν τον τομέα. Πρέπει εξάλλου να απειλεί και από την περιφέρεια, όπως έκανε στο κολλεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ, γιατί το 2/11 τρίποντα δεν είναι καλό ποσοστό. Δικαιολογείται, βέβαια, γιατί δεν έπαιζε συστηματικά και οι παίκτες που έρχονται από την Αμερική θέλουν μια σειρά παιχνιδιών για να βρίσκουν ρυθμό στο σουτ τους. Τέλος, πρέπει να περιορίσει κι άλλο τα λάθη του, αν και αυτό πιθανότατα είναι και θέμα προσαρμογής στην ομάδα (πολλές φορές οι πάσες του ήταν πολύ εξεζητημένες και δεν τις περίμεναν οι συμπαίκτες του).
Βαθμολογία: 7/10

Γιάννης Καλαμπόκης: Δε χρησιμοποιήθηκε πολύ από τον Jonas Kazlauskas, αλλά όποτε μπήκε ήταν πολύ θετικός σε άμυνα και επίθεση, δε φοβήθηκε και πιθανώς να άξιζε μεγαλύτερο ρόλο έτσι ώστε να ξεκουράζεται και ο Σπανούλης.
Βαθμολογία: 6/10

Στράτος Περπέρογλου: Είχε θετική παρουσία ως βασικό 3άρι της Εθνικής. Ήταν αρκετά εύστοχος στην επίθεση για περιφερειακός παίκτης (43.8% 2p, 40.9% 3p). Έπαιξε εξάλλου καλή άμυνα και προσπάθησε να βοηθήσει και δημιουργικά. Είχε μερικά προβλήματα απέναντι σε δυνατότερους και γρηγορότερους αντιπάλους (Hedo Turkoglu, Rudy Fernandez) και ήταν μερικές φορές στατικός επιθετικά, όμως είναι καινούριος σε αυτήν την ομάδα και χρειάζεται χρόνο προσαρμογής.
Βαθμολογία: 7/10

Γιώργος Πρίντεζης: Σε αυτό το τουρνουά έφερε τον κλισέ τίτλο του "ανθρώπου των ειδικών αποστολών". Λόγω σωματικών προσόντων αγωνίστηκε στη θέση 3 όταν εκεί βρισκόντουσαν γρήγοροι και αλτικοί small-forwards. Ανταποκρίθηκε εξαιρετικά, καθώς έπαιζε πολύ καλή άμυνα, βοηθούσε πολύ στα rebounds (κυρίως στα επιθετικά), ήταν πολύ έυστοχος στα δίποντα (61.5%) ενώ έβαλε και το κρισιμότατο τρίποντο στα τελευταία δευτερόλεπτα του προημιτελικού με την Τουρκία. Μέχρι να συνηθίσει τη θέση του και όταν η αντίπαλη άμυνα τον απομόνωνε στην περιφέρεια, φαινόταν ότι βρισκόταν έξω από τα νερά του, αλλά βοήθησε πολύ στα τελευταία ματς του τουρνουά.
Βαθμολογία: 7/10

Κώστας Καϊμακόγλου: Αγωνίστηκε ελάχιστα, λανθασμένα κατά την άποψη μου αφού όποτε μπήκε προσέφερε πολύ σε άμυνα και επίθεση με την ενέργειά του και το ύψος του. Ίσως να είχε έλλειψη παραστάσεων, σε σχέση με τον Πρίντεζη για παράδειγμα, νομίζω όμως ότι επειδή διαθέτει περιφερειακό σουτ θα έπρεπε να προτιμηθεί σε συγκεκριμένες καταστάσεις.
Βαθμολογία: 7/10

Αντώνης Φώτσης: Ο νέος αρχηγός της Εθνικής (μαζί με το Ζήση) ήταν πολύ καλός στο Eurobasket, ειδικά όταν οι αγώνες γίνονταν ολοένα και πιο κρίσιμοι. Κατέβασε πολλά rebounds (6.1 ανά παιχνίδι), ήταν πολύ εύστοχος από τη γραμμή των βολών, έπαιξε αρκετά καλή άμυνα και έβαλε και το τρίποντο που μας χάρισε το μετάλλιο (σε μεγάλο βαθμό) ακόμα και αν είχε χάσει αρκετά πιο πριν. Η εμπειρία του ήταν πασιφανής και όταν αποδέχθηκε το βαρύ φορτίο του αρχηγού, βελτιώθηκε αισθητά. Είναι απαραίτητος σε αυτήν την Εθνική και ευχόμαστε του χρόνου να τον δούμε ακόμα καλύτερο και μετά την κοινή χρονιά με το Νικ Καλάθη στον Παναθηναϊκό, να παίζει περισσότερο above the rim καθώς του ταιριάζει γάντι.
Βαθμολογία: 8/10

Γιάννης Μπουρούσης: Σύμφωνα με τα στατιστικά, ήταν από τους καλύτερους παίκτες της Εθνικής. Θεωρώ, ωστόσο, ότι η γενική του εικόνα μέσα στον αγώνα δεν ήταν τόσο καλή. Ξεκίνησε πολύ καλά το Eurobasket (τρανό παράδειγμα το πρώτο ημίχρονο με την Κροατία) όμως στη συνέχεια έπεσε αρκετά. Μπορεί να έπαιρνε 6.4 rebs ανά παιχνίδι, αλλά η αστοχία του στα τρίποντα (23.8%), η ανυπαρξία αξιόπιστου post game (παρά μόνο κάτι hooks της συμφοράς), η αδυναμία του να μαρκάρει ευέλικτους forwards (τύπου Μonya, Diaw), η "αδιαφορία" σε μερικά αμυντικά rebounds καθώς και η εγκληματική του ενέργεια στον ημιτελικό με την Ισπανία (αγκωνιά που θα τραυμάτιζε σοβαρά τον αντίπαλο αν τον πετύχαινε) άφησαν τελικά αρνητικές εντυπώσεις. Πολλοί θα διαφωνήσουν αντιπαραθέτοντας τα σχετικά στατιστικά, όμως θεωρώ ότι ο Μπουρούσης έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης και αναλογικά με το μεγάλο χρόνο συμμετοχής που είχε σε αυτό το τουρνουά θα έπρεπε να έχει κάνει καλύτερες εμφανίσεις. Σημαντικό ρόλο, βέβαια, παίζει και η κούραση από τα πολλά παιχνίδια όλης της χρονιάς, όμως θεωρώ ότι ο center του Ολυμπιακού θα έπρεπε να είναι περισσότερο συγκεντρωμένος για να ανταποκριθεί καλύτερα στις απαιτήσεις της ομάδας.
Βαθμολογία: 5/10

Σοφοκλής Σχορτσιανίτης: Εντυπωσιακός. Είχαμε ακούσει ότι είχε χάσει κιλά, ότι ήταν στην καλύτερη κατάσταση της καριέρας του και ότι θα βοηθούσε. Λόγω της προϊστορίας του, ωστόσο, δεν μπορούσαμε να είμαστε απολύτως σίγουροι. Ο Σόφο, όμως, έκλεισε πολλά στόματα με τις εμφανίσεις του (μεταξύ των οποίων και του γράφοντος) και έστειλε μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση (ειδικά προς το Καρπενήσι όπου βρισκόταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης). Στην επίθεση ήταν κυρίαρχος με τους περισσότερους αντιπάλους αφού μόνο ο Pau Gasol μπόρεσε να τον περιορίσει (κυρίως λόγω ύψους και εμπειρίας απέναντι σε τόσο δυνατούς αντιπάλους). Είχε 58.6% στα δίποντα, ήταν ο 6ος παίκτης της Εθνικής και ο 2ος της σκόρερ με 11.9ppg. Όταν δε σκόραρε, έφθειρε τους αντιπάλους του με πολλά fouls και έβαζε και αρκετές βολές (39/65) σε σύγκριση με παλαιότερά του ποσοστά. Στην άμυνα ήταν πολύ καλός, με τα γρήγορα πλάγια βήματά του κάλυπτε χώρους και μάρκαρε και πολύ πιο ευέλικτους αντιπάλους, έκλεψε αρκετές φορές την μπάλα ενώ κάλυψε και τον εναέριο χώρο με 7 blocks. Πρέπει να προσέξει λίγο τα fouls που κάνει (αλλά και να προσεχτεί από τους διαιτητές που του σφυρίζουν αστείες παραβάσεις πολλές φορές) και τα λάθη του όταν κλείνει η αντίπαλη άμυνα πάνω του (όχι τόσο την πάσα έξω, την οποία τις περισσότερες φορές κάνει επιτυχημένα, όσο τα βήματα και τα 3 δευτερόλεπτα). Ήταν πάντως συγκλονιστικός και με την εκρηκτική του εμφάνιση στο μικρό τελικό εξασφάλισε σχεδόν μόνος του το χάλκινο μετάλλιο για την Ελλάδα. Τον περιμένουμε και του χρόνου εξίσου καλό (αν όχι καλύτερο) και ελπίζουμε να μη δημιουργηθούν ποτέ ξανά τα γνωστά προβλήματα που τον ταλαιπωρούσαν στο παρελθόν.
Βαθμολογία: 10/10

Κώστας Κουφός: Ο Κουφός ταλαιπωρήθηκε κατά τη διάρκεια του τουρνουά από μια γαστρεντερίτιδα και δεν μπόρεσε να βοηθήσει όσο θα ήθελε την εθνική. Αγωνίστηκε κυρίως στην 1η φάση των ομίλων και ήταν θετικός τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά, όμως δεν μπορεί να κριθεί περαιτέρω. Ελπίζουμε του χρόνου να μην είναι τόσο άτυχος και να τον δούμε καλύτερα στο Mundobasket 2010.
Βαθμολογία: Δεν μπορεί να κριθεί

Ανδρέας Γλυνιαδάκης: Πήγε στην Πολωνία για πληρωμένες διακοπές και έχοντας court seats σε κάθε παιχνίδι της Εθνικής. Αγωνίστηκε μόλις 16 λεπτά. Πιστεύω, ότι έπρεπε να πάρει περισσότερες ευκαιρίες ειδικά απέναντι σε ψηλούς, δυνατούς centers (τύπου Gasol, Mozgov). Απορία προκαλεί εξάλλου η κλήση του στην Εθνική, εφόσον δεν υπολογιζόταν από τον Kazlauskas, αφού θα μπορούσαμε να έχουμε έναν ακόμη guard να ξεκουράζει τον Σπανούλη και να απειλεί από την περιφέρεια.
Βαθμολογία: Δεν μπορεί να κριθεί

P.S. Οι βαθμολογίες των παικτών δεν απεικονίζουν την ουσιαστική προσφορά τους στην ομάδα (πόντους, rebounds κλπ) αλλά τη γενικότερη εικόνα τους στο τουρνουά με βάση το ρόλο που είχαν στην ομάδα και τις προσδοκίες και απαιτήσεις που είχαμε από αυτούς. Έτσι, ο Καλάθης για παράδειγμα δεν προσέφερε περισσότερο από το Ζήση, όμως θεωρώ ότι έφερε σε πέρας το ρόλο του καλύτερα από τον έμπειρο guard της Montepaschi Siena.

Ο Βασιλιάς Pau και ο ΣΟΦΟς Πολιορκητής

Το Eurobasket 2009 είναι πλέον παρελθόν. Την Κυριακή το βράδυ, έλαβαν χώρα και οι τελευταίοι του αγώνες καθορίζοντας τις θέσεις στη ζώνη των μεταλλίων. Τα προγνωστικά επιβεβαιώθηκαν και οι Ισπανοί βρίσκονται επιτέλους στην κορυφή της Ευρώπης και μπορούν να απολαύσουν το νέκταρ της επιτυχίας. Λίγες ώρες νωρίτερα, η Ελλάδα μετά από έναν ακόμα συγκλονιστικό αγώνα, έκαμψε την αντίσταση της Σλοβενίας και κατάφερε να νικήσει μετά από πολύ καιρό σε μικρό τελικό διεθνούς διοργάνωσης.

Ελλάδα-Σλοβενία 57-56

Όλοι ξέραμε πριν από αυτό το ματς ότι το επίπεδο δε θα ήταν υψηλό. Αυτό συνέβη καθώς βρέθηκαν αντιμέτωπες οι δύο πιο κουρασμένες ομάδες του τουρνουά, γεγονός που φάνηκε καθ'όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού με την παντελή αστοχία, την έλλειψη καθαρού μυαλού και την απουσία ταχύτητας. Η Ελλάδα ξεκίνησε αρκετά καλά αμυντικά κυρίως. Έχτισε μια διαφορά κοντά στους 10 πόντους και την κρατούσε με σχετική ευκολία μέχρι την 4η περίοδο. Για μια ακόμη φορά, ωστόσο, μερικές κακές επιλογές στην επίθεση, η προβλεψιμότητα και η καθυστέρηση των plays μας καθώς και το τραγικό ποσοστό μας στα τρίποντα (4/20) δε μας επέτρεψαν να καθαρίσουμε το παιχνίδι. Μοιραία, λοιπόν, μετά από ένα μικρό ξέσπασμα της Σλοβενίας βρεθήκαμε στην κόψη του ξυραφιού, κατακτώντας τελικά την 3η θέση μετά από ένα γνωστό thriller στο τέλος.

Οι Σλοβένοι από την αρχή αποφάσισαν να ρισκάρουν το τρίποντό μας. Δεν είναι μυστικό, άλλωστε, ότι δεν έχουμε κλασικούς σουτέρ με τόσο μεγάλη προσωπικότητα σε αυτήν την ομάδα, ώστε ο αντίπαλος να φοβάται να τους δώσει έστω και μερικά εκατοστά. Εκτός των άλλων, ο Βασίλης Σπανούλης είχε παίξει γύρω στα 80 λεπτά μέσα σε 2 μέρες και δεν μπορούσε να αντέξει άλλο. Εφόσον, λοιπόν, η Σλοβενία έκλεισε τόσο πολύ την άμυνά της και εμείς δεν μπορούσαμε να την ανοίξουμε από την περιφέρεια, έπρεπε να βρούμε έναν άλλο τρόπο για να φτάσουμε κοντά στο καλάθι. Αυτός άκουγε στο όνομα Σοφοκλής Σχορτσιανίτης (23pts 6rebs 2stls 2bs). Ο Σόφο αποτέλεσε το κλειδί του αγώνα καθώς οδήγησε σε επιτυχία την πολιορκία της σλοβενικής άμυνας παίζοντας το ρόλο του ...πολιορκητικού κριού. Βάζοντας πλάτη 2 και 3 Σλοβένους πολλές φορές ο Έλληνας παίχτης σκόραρε, έφθειρε με fouls τους αντιπάλους του, έπαιξε αποτελεσματική άμυνα και έδειξε για μια ακόμα φορά αναγεννημένος. Πέραν αυτού, όμως, η Ελλάδα παρουσιάστηκε πολύ στατική, γεγονός που φάνηκε στο τέλος του αγώνα με τις κακές επιλογές στο τέλος του χρόνου επίθεσης απέναντι στην πιεστική άμυνα των Σλοβένων. Ούτε σε αυτό το ματς χρησιμοποιήθηκαν πολλές λύσεις από τον πάγκο και έτσι ο Σπανούλης έφτασε να παίζει πάλι 36 λεπτά. Είναι σημαντικό, ωστόσο, ότι σε αυτόν τον αγώνα, στον οποίο πολλές φορές στο παρελθόν παρουσιαστήκαμε σνομπ και αδιάφοροι, φέτος μπήκαμε με πάθος και φανερός στόχος μας ήταν το μετάλλιο. Σε αυτό θεωρώ ότι έπαιξε το ρόλο του και το γεγονός ότι δεν είχαμε τόσες βλέψεις στον ημιτελικό με τους Ισπανούς και είχαμε θέσει ως στόχο τη νίκη στο μικρό τελικό. Οι Σλοβένοι, αντίθετα παρουσιάστηκαν πιο παθητικοί, δυσκολεύθηκαν πολύ από την άμυνα της Ελλάδας πάνω στον Erazem Lorbek και τον Bostjan Nachbar και η αντεπίθεση του σκασμένου Jaka Lakovic στο τέλος δε στάθηκε αρκετή για να τους χαρίσει το πρώτο τους μετάλλιο.

Ισπανία-Σερβία 85-63

Ο τελικός του Eurobasket είχε από την αρχή ένα ξεκάθαρο φαβορί. Οι Ισπανοί απέδειξαν αυτόν τον τίτλο και κατά τη διάρκεια του αγώνα, τον οποίο γρήγορα μετέτρεψαν σε παράσταση για ένα ρόλο. Το ξεκούραστο βράδυ των Ισπανών απέναντι στην Ελλάδα στον ημιτελικό, εν αντιθέσει με την αγχώδη νίκη των Σέρβων στην παράταση, επηρέασε αρκετά το παιχνίδι. Εκτός αυτού, η απειρία των Σέρβων, οι οποίοι έτρεχαν συνεχώς μέσα στον αγώνα παίζοντας κατ'αυτόν τον τρόπο στο ρυθμό των Ισπανών, δεν μπορούσε παρά να έχει αρνητικά αποτελέσματα για αυτούς. Αν προσθέσουμε σε αυτά και την κλάση του μεγάλου Pau Gasol, ο οποίος ήταν κυρίαρχος και στις 2 πλευρές του γηπέδου, τα αθλητικά προσόντα και την ποιότητα του Rudy Fernandez αλλά και την πιεστική άμυνα στα όρια του foul (τις περισσότερες φορές υπέρ των ορίων) τότε το τελικό αποτέλεσμα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Το παιχνίδι δε χρήζει σχολιασμού, καθώς από την αρχή ως το τέλος οι Ισπανοί ήταν κυρίαρχοι και δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Κέρδισαν πανάξια, λοιπόν, το πρώτο τους Eurobasket ενώ οι υπερταλαντούχοι Σέρβοι έμειναν απολύτως ευχαριστημένοι με το αργυρό μετάλλιο, αλλά είναι βέβαιο ότι στο άμεσο μέλλον όταν θα έχουν αναπτυχθεί περισσότερο ως παίχτες θα επιστρέψουν για να διεκδικήσουν το χρυσό. Όπως είχαν γράψει,άλλωστε και πάνω στη σημαία που κρατούσαν κατά τη διάρκεια της απονομής, "Sky is the Limit" για αυτήν την ομάδα του Duda Ivkovic, ο οποίος πρόσθεσε στη συλλογή του μια ακόμα διάκριση. Θα περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε τα τρομερά "μωρά" της Σερβίας και του χρόνου στο Mundobasket πιο έμπειρους και έτοιμους για περισσότερες διακρίσεις. Όσο για τους Ισπανούς, όλοι ξέρουμε ότι θα είναι και του χρόνου σε υψηλό επίπεδο και όταν είναι πλήρεις πολύ δύσκολα τους χτυπάει άλλη ομάδα πλην των ΗΠΑ.

p.s. Όσο και αν πολλοί αντιπαθούν την Ισπανία και τους παίχτες που απαρτίζουν αυτή την υπερομάδα, δεν μπορεί να μη χάρηκε κάποιος αγνός φίλαθλος με τις εκφράσεις των παιχτών μετά την κατάκτηση του Eurobasket. Οι Ισπανοί, μετά το στραπάτσο της Μαδρίτης το 2007 είχαν πραγματικό καημό και φοβερό άγχος για την κατάκτηση της κορυφής. Νομίζουμε, λοιπόν, ότι πλέον μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, γεγονός που αντικατοπτρίζεται και στο γαλήνιο χαμόγελο του ηγέτη τους.

Well done Pau. You won it all.

Προβλεψιμότητα και κούραση έκαναν τη διαφορά

Η Ελλάδα για δεύτερο συνεχόμενο Eurobasket αποκλείστηκε από την Ισπανία στα ημιτελικά, ενώ η έπκληξη της διοργάνωσης Σερβία κατέβαλε τη Σλοβενία φτάνοντας στον τελικό. Ας δούμε τι έγινε.

Ισπανία-Ελλάδα 82-64

Για μια ακόμη φορά η Εθνική μας δεν κατάφερε να επιβληθεί των Ισπανών, γνωρίζοντας μία εύκολη ήττα, σίγουρα ευκολότερη απ' ό,τι και οι ίδιοι περίμεναν. Η διαφορά άρχισε να παίρνει διαστάσεις από το 2ο δεκάλεπτο και έκτοτε οι Ισπανοί ουσιαστικά δεν απειλήθηκαν, οδεύοντας σχετικά χαλαρά προς την τελική επικράτηση.

Κοιτάζοντας γενικότερα το παιχνίδι, εντοπίζουμε 2 κύριους παράγοντες που επέτρεψαν στην Ισπανία να έχει ένα τόσο εύκολο βράδυ. Πρώτον, η πολύ διαβασμένη άμυνά τους. Ξέροντας ότι η μπάλα θα περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου κάθε επίθεσης στα χέρια του Σπανούλη, καθώς και ότι αυτός δεν είναι καθαρός PG, εφάρμοσαν ασφυκτική άμυνα πάνω του με τους Rubio και Cabezas, με συνέπεια να ξυπνήσουν μνήμες Γιαννάκη όπου τα 20 πρώτα δευτερόλεπτα αναλώνονταν σε άσκοπο dribbling στην περιφέρεια, για να γίνει ένα βεβιασμένο και κακό σουτ υπό την πίεση του χρόνου. Όταν, δε, ο Σπανούλης κατάφερνε να προσπεράσει τον προσωπικό του αμυντικό και να κάνει drive, οι Ισπανοί είχαν μελετήσει τα (προβλέψιμα) plays της Εθνικής και ήξεραν ότι περίπου το 80% των φορών θα ακολουθούσε kickout (πάσα έξω) αντί για layup. Έτσι, δεν έκαναν το σύνηθες λάθος των αντιπάλων της Εθνικής μας, που έφερναν πάντα weakside helper με σκοπό να αποτρέψουν πιθανό layup (overhelping). Αντ' αυτού, φρόντιζαν να έχουν πάντα παίκτη ανάμεσα στο Σπανούλη και τη weakside (όπου περίμεναν οι ακροβολισμένοι σουτέρ μας), με συνέπεια οποιαδήποτε δύσκολη πάσα έβγαζε ο Σπανούλης από τα drives του να κλέβεται εύκολα από τους Ισπανούς περιφερειακούς, δημιουργώντας σχεδόν κάθε φορά καταστάσεις αιφνιδιασμού που κατέληγαν σε εύκολα καλάθια εις βάρος μας.

Χαρακτηριστικό είναι ότι η Εθνική είχε 10 λάθη στο πρώτο ημίχρονο και έδειχνε εγκλωβισμένη και σαστισμένη πολλές φορές στην επίθεση, απόρροια της αμυντικής πίεσης, των καίριων double teams και των περιοδικών matchup zones που εφάρμοζε ο Scariolo. Αυτά επέφεραν τον εκνευρισμό και αποπροσανατολισμό των Ελλήνων παικτών, με καλύτερα παραδείγματα ορισμένα αχρείαστα fouls και την ηλιθιότητα με την αγκωνιά στον αέρα του Μπουρούση.

Ο δεύτερος παράγοντας που έκρινε το παιχνίδι ήταν η έκδηλη και έντονη κούραση που ένιωθαν καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα οι παίκτες της Εθνικής, καθώς η έλλειψη αντοχής φαινόταν ξεκάθαρα στις πολλές κακές επιλογές, την απουσία καθαρού μυαλού στην επίθεση και το κάκιστο transition defense που έδωσε πολλούς εύκολους πόντους στους Ισπανούς. Σημαντικό μερίδιο ευθύνης για αυτήν την εικόνα φέρει ο Kazlauskas, ο οποίος σε όλο το τουρνουά, ακόμα και στα ευκολότερα παιχνίδια, έδειξε μία επιβλαβή διάθεση να χρησιμοποιεί όσο το δυνατόν μικρότερο rotation, περιορίζοντας τους Κουφό, Καϊμακόγλου και Γλυνιαδάκη σε ρόλο κυρίως κομπάρσου, ενώ φαινόταν καθαρά ότι π.χ. οι Καϊμακόγλου (με την ευελιξία του) και "Γλύνια" (με το post defense απέναντι στο Gasol) θα μπορούσαν να βοηθήσουν αν έμπαιναν εναντίον της Ισπανίας όταν το παιχνίδι δεν είχε ακόμα κριθεί. Η τακτική αυτή του Jonas να απαιτεί πολύ χρόνο συμμετοχής από τους βασικούς, με συνέπεια αυτοί να παρουσιάζονται ξεθεωμένοι στο επόμενο παιχνίδι, γίνεται περισσότερο ανεξήγητη αν σκεφτεί κανείς ότι πήρε μόλις 4 guards στην Πολωνία επειδή ήθελε έναν extra ψηλό (το Γλυνιαδάκη), τον οποίο όμως πρακτικά δεν εμπιστευόταν καθόλου στα κρίσιμα! Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα Σπανούλης (κυρίως) και Ζήσης να είναι φανερά καταπονημένοι και ανήμποροι να αποδώσουν το 100% των δυνατοτήτων τους στον καθοριστικό ημιτελικό, με συνέπεια τα πολλά λάθη και άστοχα σουτ. Ευθύνες βαραίνουν και το υπόλοιπο προπονητικό team, καθώς ειδικά από το Γιάννη Σφαιρόπουλο περιμέναμε κάποια παρέμβαση στο θέμα του rotation, δεδομένης της εκτίμησης που τρέφουμε για την προπονητική αξία του.

Σε επίπεδο παικτών, τώρα, ίσως ο μόνος που άφησε μία θετική εντύπωση στον ημιτελικό να ήταν ο Νικ Καλάθης, του οποίου η ενέργεια και η διάθεση για επιθετικό παιχνίδι μόνο επαίνους μπορούν να πάρουν, άσχετα αν η απειρία του τον οδηγούσε σε ως επί το πλείστον άστοχα σουτ. Ο Sofo προσπάθησε και είχε μερικές καλές στιγμές, όμως ήταν φανερό ότι λόγω ύψους δεν μπορούσε να τα βάλει με τον P. Gasol σε άμυνα και επίθεση. Ο Μπουρούσης πήρε αρκετά rebounds (7), όμως για μία ακόμη φορά έδειξε χωρίς σαφή προσανατολισμό στο επιθετικό κομμάτι και πραγματικά μας βάζει σε σκέψεις σχετικά με το πόσο ακόμα μπορεί να βελτιωθεί και αν έχει πιάσει από τώρα το ταβάνι του potential του. Ο Περπέρογλου ήταν άτολμος και αρνητικός, ενώ τα 10 rebounds του Φώτση αποδείχτηκαν τελικά χωρίς αντίκρυσμα.

Από τους τρεις ηγέτες της Ισπανίας, ο Pau Gasol ήταν ο πλήρης center που έχουμε συνηθήσει, ο Rudy με την ενέργεια και τις πρωτοβουλίες του έδινε περιοδικά λύσεις, ενώ ο Navarro ήταν σε μέτριο βράδυ. Σημαντικό ρόλο διετέλεσε ο Cabezas, που μετά από κάποια αρχικά λάθη υπέρμετρου ενθουσιασμού του Rubio εισήλθε στον αγώνα για να προσδώσει μεγάλη ηρεμία και σιγουριά στο παιχνίδι των Ισπανών. Άξιος αναφοράς, τέλος, είναι και ο Alex Mumbru, που στο 4ο δεκάλεπτο σκόραρε με άνεση απέναντι στην παραδομένη ελληνική άμυνα.

Σερβία-Σλοβενία 96-92

Από το συγκλονιστικό δεύτερο ημιτελικό μας έμειναν τα εξής:

• Η εκπληκτική και απίστευτα clutch παράσταση του Milos Teodosic, που με αξιοθαύμαστη ωριμότητα και σα να είχε παίξει σε τουλάχιστον 5 Eurobasket στο παρελθόν πέτυχε ασύλληπτης κρισιμότητας τρίποντα και layups στο τέλος της κανονικής διάρκειας και στην παράταση. Ελπίζω ο coach Yiannakis να είδε αυτό το παιχνίδι (αν όχι να του δώσουμε link να το κατεβάσει), γιατί θα είναι ΝΤΡΟΠΗ να μην ξεκινάει βασικός τη νέα χρονιά στον Ολυμπιακό ο Milos.
• Άλλη μία μεγάλη εμφάνιση του Erazem Lorbek (25pts 10rebs).
• Το αποτελεσματικότατο παιχνίδι στη ρακέτα των Σέρβων με τους Krstic και Perovic να τελειώνουν τον αγώνα με 18 πόντους ο καθένας.
• Τα σκληρό και νευρικό παιχνίδι με πάρα πολλά fouls, που είχαν ως αποτέλεσμα να αποχωρήσουν παίκτες-κλειδιά και για τις δύο ομάδες (Lorbek, Tepic) πριν τα τελευταία κρίσιμα δευτερόλεπτα της παράτασης.
• Ο εξουθενωμένος (έπαιξε 44 από τα 45 λεπτά) Jaka Lakovic, που έχασε αρκετά κρίσιμα σουτ.
• Τα μεγάλα τρίποντα των Σλοβένων από Domen Lorbek, Nachbar και Jagodnik που τους κρατούσαν κοντά στο σκορ.
• Το τραγικό λάθος του έμπειρου Jagodnik να βοηθήσει στο μαρκάρισμα του Velickovic, επιτρέποντας στον Teodosic να πετύχει το τρίποντο της ισοφάρισης στο τέλος της κανονικής διάρκειας.
• Το σεμιναριακό coaching του Ivkovic, που με το άριστο rotation και τις καίριες εντολές για παιχνίδι κοντά στο καλάθι, αλλά και την ενότητα που εμπνέει στους άπειρους Σέρβους, κερδίζει ευκολότατα το βραβείο του προπονητή της διοργάνωσης (μέχρι πριν από τον τελικό τουλάχιστον).

Μικρός και μεγάλος τελικός

Ο μεγάλος τελικός μεταξύ Ισπανών και Σέρβων έχει ως προφανές φαβορί τους πρώτους, όμως μετά από αυτά που είδαμε στον ημιτελικό όλοι θα πρέπει να έμαθαν να μην υποτιμούν την ομάδα του Ivkovic. Παρ'όλα αυτά, η αποστολή της Σερβίας θα είναι δύσκολη, καθώς θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο να νικήσουν μία ομάδα όπως η Ισπανία για δεύτερη φορά μέσα σε 13 μέρες. Σε αυτό θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και το ότι οι βασικοί Ισπανοι είχαν ένα σχετικά ξεκούραστο βράδυ απέναντι στην Ελλάδα, ενώ οι Σέρβοι λογικά θα νιώθουν μεγάλη καταπόνηση από το οριακό και με παράταση παιχνίδι με τη Σλοβενία. Σημεία-κλειδιά του αγώνα θα είναι το τι μπορεί να κάνει ο Teodosic απέναντι στην σκληρή και ασφυκτική άμυνα που εφάρμοσαν και στο Βασίλη Σπανούλη οι Ισπανοί point guards, καθώς και το κατά πόσο μπορούν να περιορίσουν (γιατί να σταματήσουν είναι αδύνατο) οι Krstic και Perovic τον μεγάλο Pau Gasol. Ένα είναι βέβαιο: οι Ισπανοί θα πεθάνουν στο παρκέ προκειμένου να πάρουν το πρώτο τους Eurobasket.

Όσον αφορά το παιχνίδι της Εθνικής μας, αυτό θα κριθεί ουσιαστικά από το ποια ομάδα θα υπερέχει από πλευράς φυσικής κατάστασης, καθώς οι τελευταίες μέρες υπήρξαν ιδιαίτερα επιβαρυντικές για τους βασικούς των δύο ομάδων, με close games που πήγαν σε παράταση. Παίκτες όπως οι Lakovic (36,8 λεπτά μ. ό.) και Σπανούλης είναι άγνωστο αν θα μπορέσουν να συνεισφέρουν ουσιαστικά, οπότε οι βοήθειες από τον πάγκο και τους παίκτες που μέχρι τώρα δεν είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο (Κουφός, Καλαμπόκης, Καλάθης) θα αποδειχτούν καθοριστικές.

Review προημιτελικών και Preview ημιτελικών

Οι προημιτελικοί τελείωσαν, τα ζευγάρια των ημιτελικών είναι πλέον γεγονός και το Eurobasket 2009 έχει μπει στην τελική του ευθεία. Πάμε να δούμε τι είδαμε στους προημιτελικούς και τι αναμένεται να δούμε στους ημιτελικούς.

Σερβία-Ρωσία 79-68

Ο πρώτος, χρονικά, προημιτελικός ήταν και αυτός με το ξεκάθαρο φαβορί. Κανένας δεν πίστευε ότι οι Ρώσοι θα μπορούσαν να κάνουν τη ζημιά στην καλοδουλεμένη και ενθουσιώδη ομάδα του Dusan Ivkovic. Έτσι κι έγινε. Οι Ρώσοι, μπήκαν καλύτερα από τους Σέρβους στην αρχή του αγώνα και με ψυχαραιμία και το McCarty σε καλή μέρα βρέθηκαν μπροστά με 3 πόντους στη λήξη του πρώτου δεκαλέπτου. Η αντίδραση της Σερβίας, ωστόσο, ήταν αναμενόμενη. Με ένα σερί 17-0 στη δεύτερη περίοδο άνοιξαν το ρυθμό τους και αφήσαν πίσω τους χωρίς ποιότητα και ηγέτη Ρώσους. Ο Ivkovic αντιλήφθηκε το καταστροφικό παιχνίδι των τελευταίων, επικεντρωμένο στη δύναμη και στα αθλητικά προσόντα, έβγαλε τους "ντελικάτους" Milos Teodosic και Nenad Krstic και πέρασε στον αγώνα τον Perovic, τον Paunic, το Markovic και το Macvan καταφέρνοντας έτσι να χτυπήσει τους αντιπάλους στο παιχνίδι τους. Σε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα ο Kosta Perovic (13pts 4rebs 1b) και φυσικά ο φοβερός και τρομερός Uros Tripkovic (18pts με 4/6 τρίποντα). Κάπου εκεί το παιχνίδι είχε αρχίσει να κρίνεται. Οι Ρώσοι πήγαν να κάνουν ένα μικρό comeback στο τέλος του αγώνα, τα τρίποντα του Teodosic ωστόσο τους έκοψαν την όρεξη και πλέον θα περιοριστούν στις θέσεις 5-8.

Ελλάδα-Τουρκία 76-74

Το ματς της Ελλάδας με την Τουρκία ξέραμε από πριν ότι θα ήταν ένα μεγάλο παιχνίδι. Οι προσδοκίες μας ανταμείφθηκαν και ο αγώνας ήταν συναρπαστικός στην εξέλιξή του ενώ η ευτυχής για την Ελλάδα κατάληξή του άφησε ένα χαμόγελο στα χείλη όλων μας. Συγκεκριμένα, στα πρώτα λεπτά δεν μπήκαμε πολύ καλά, ήμασταν αγχωμένοι μέχρι να βρούμε τα πατήματά μας στο γήπεδο και αυτό αποτυπωνόταν στις επιθετικές μας προσπάθειες. Όσο πέρναγε η ώρα, ωστόσο, παίζαμε καλύτερη άμυνα, αρχίσαμε να κυριαρχούμε στα rebounds και ως εύλογη συνέπεια ανέβηκε και η επιθετική μας συγκομιδή. Στη συνέχεια του ματς φαινόταν να έχουμε τον έλεγχο, αντιδρούσαμε καλά στις διάφορες παραλλαγές ζώνης του Tanievic και προσπαθούσαμε να τη σπάσουμε από μέσα με το Σοφοκλή Σχορτσιανίτη, ο οποίος έφθειρε πολύ τους ψηλούς της Τουρκίας και τους έβγαλε νωρίς εκτός παιχνιδιού. Η συνέπεια του μάλιστα και από τη γραμμή των βολών ήταν άκρως βοηθητική. Και ενώ οι 2 ομάδες σκοράρανε σε κάποιο σημείο μόνο με τρίποντα, ο Hedo Turkoglu και ο Εrsan Ilyasova βρίσκονταν στον πάγκο της Τουρκίας. Η Ελλάδα, όμως, κλωτσούσε συνεχώς τις ευκαιρίες να ξεφύγει στο σκορ και οι αναπληρωματικοί Τούρκοι και κυρίως ο Onan δημιουργούσαν πολλά προβλήματα. Η συνέχεια του ματς ήταν εύκολο να προβλεφθεί.

Όσοι από εμάς παρακολουθούμε ΝΒΑ, ξέραμε ότι στο τέλος όταν η μπάλα θα έκαιγε, ένας μόνο Τούρκος μπορούσε να υψώσει ανάστημα, ο Turkoglu. Μοιραία, λοιπόν, ο ξεκούραστος Hedo μπήκε και με προσπάθειες που φαίνονταν τραβηγμένες στα μάτια των περισσότερων, αλλά στην πραγματικότητα είναι κινήσεις που κάνει καθημερινά στις ΗΠΑ ειδικά στα κρίσιμα, άνοιξε την ψαλίδα για την Τουρκία (11 από τους 14 τελευταίους πόντους της) και προβλημάτισε την ελληνική άμυνα. Πάνω που το παιχνίδι, ωστόσο, ήταν έτοιμο να χαθεί από τα χέρια μας μίλησε ο ηγέτης της Ελλάδας, ο Βασίλης Σπανούλης. Με drives, κερδισμένα fouls και φυσικά το κρίσιμο kick-out στο τρίποντο για τον Πρίντεζη (το οποίο έκοψε για λίγο την ανάσα όλων, καθώς τα χέρια του παίχτη της Μάλαγα δεν έμοιαζαν και τα πιο σίγουρα εκείνη τη στιγμή) ο Kill the Bill (όπως είχε πει και ο Βασίλης Σκουντής) πήρε από το χέρι την Ελλάδα και μας έφερε πάλι πάνω από τους Τούρκους. Όταν, όμως, ο κατά τα άλλα καλός Νίκος Ζήσης έχασε την πρώτη βολή στο τέλος του ματς, τότε η πρόκριση στα ημιτελικά απομακρύνθηκε ξανά. Ο Arslan με ένα αναπάντεχο και πολύ καλό play, κατάφερε να σκοράρει σε νεκρό χρόνο και έστειλε το ματς στην παράταση. Εκεί μίλησε πάλι ο Σπανούλης με 2 φοβερά τρίποντα, που μπορεί στην Ευρώπη να φαίνονται μακρινά, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι ο V-Span μετά από ένα χρόνο στο ΝΒΑ έχει συνηθίσει να σουτάρει από πίσω από τα 7,25 και μάλλον πρέπει να τον ευγνωμονούμε για αυτό. Μετά από τις καλές άμυνες του Πρίντεζη, που πήρε (ορθά) πολύ χρόνο συμμετοχής χθες, και τον οίστρο του Σπανούλη το ματς φαινόταν να καθαρίζει υπέρ μας. Κάποια τραγικά παιδαριώδη λάθη (απόρροια των 40 και άνω λεπτών που αγωνίστηκαν πολλοί παίχτες μας και του άγχους για τη νίκη), όμως, πήγαν να μας ρίξουν στο καναβάτσο. Ευτυχώς το σουτ του Arslan, μετά από ακόμα μια χαμένη βολή του Ζήση, βρήκε σίδερο και το φάντασμα του Παναγιώτη Γιαννάκη, το οποίο πλανιόταν πάνω από το Κατοβίτσε φωνάζοντας "Υπομονή, Μην κοιτάτε το χρονόμετρο", μπόρεσε πλέον να αναπαυθεί ήσυχο. Κάπου εκεί τελείωσαν τα αγωνιστικά και άρχισαν τα γραφικά περί ελληνικής μαγκιάς, καρδιάς, εκδίκησης για την Τουρκοκρατία και όλα τα συναφή.

Συνολικά, τώρα, MVP αναμφίβολα ήταν ο Βασίλης Σπανούλης με 23 πόντους, 6/9 τρίποντα, 7 αssists αλλά και 7 λάθη. Πίσω του ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης, που άνοιξε τη ζώνη και έβγαλε εκτός τους Τούρκους ψηλούς. Σημαντική παρουσία είχαν και ο Αντώνης Φώτσης (11pts 13rebs), ο Γιάννης Μπουρούσης παρά τα 0/5 τρίποντα, ο Νίκος Ζήσης (14pts 7rebs 1ast 2stls) και φυσικά ο Γιώργος Πρίντεζης που έκανε συγκλονιστική εμφάνιση στα τελευταία λεπτά τόσο αμυντικά πάνω στον Turkoglu όσο και επιθετικα με ένα τρίποντο και μια φοβερή assist. O Jonas Kazlauskas πάλι δεν εμπιστεύθηκε όλο το roster του, γεγονός που μπορεί να μας στοιχίσει στον ημιτελικό αφού απέναντι στους ξεκούραστους Ισπανούς, εμείς θα έχουμε πιο βαριά πόδια. Το 10/27 στα τρίποντα, εξάλλου, δεν είναι ένα καλό ποσοστό αλλά ελέω νίκης μπορεί να παραβλεφθεί. Όσον αφορά την πολυσυζητημένη άμυνα στα τελευταία δευτερόλεπτα και στην επιλογή για μη foul, έχουμε να πούμε ότι μια καλή ομάδα που προηγείται για 2 πόντους δεν κάνει foul και στηρίζεται πάντα στην άμυνά της. Στην κανονική διάρκεια δεν αφήσαμε το τρίποντο και δεχτήκαμε τελικά το καλάθι χάρη στην ευελιξία και στην ταχύτητα του Arslan. Στην παράταση τον εξαναγκάσαμε με καλή άμυνα σε ένα αγχωμένο και κακό σουτ και βγήκαμε νικητές. Το να κάνεις foul εκεί μπορεί να έχει δυσάρεστες συνέπειες σε περίπτωση χαμένου αμυντικού rebound, καλαθιού+foul κλπ. Συνεπώς, όπως είπε και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος μετά τη λήξη του αγώνα, θελήσαμε να βασιστούμε στην καλή μας άμυνα και τα καταφέραμε.

Ισπανία-Γαλλία 86-66

Αυτό που πολλοί περίμεναν ότι θα αποτελούσε μία αμφίρροπη μάχη για την είσοδο στους "4" εξελίχθηκε τελικά σε μία πανεύκολη επικράτηση των Ισπανών, που εκτέλεσαν στην εντέλεια τις δύο κρίσιμες απαιτήσεις-αποστολές του παιχνιδιού. Αρχικά περιόρισαν (με αρκετά σκληρή άμυνα κυρίως από το Rubio) και εκνεύρισαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τον Parker και στη συνέχεια τάιζαν συνεχώς την μπάλα στο Gasol, ο οποίος δεν είχε πρόβλημα να φορτώσει το καλάθι των Γάλλων με μπόλικους πόντους (28 για την ακρίβεια), εκμεταλλευόμενος την απίστευτη απόφαση του Collet να αναθέσει τη φύλαξή του στον undersized Florent Pietrus. Ο Rudy συνεπικουρούσε, οι Γάλλοι έκαναν το ένα παιδαριώδες λάθος μετά το άλλο απέναντι στην ασφυκτική ισπανική άμυνα και η διαφορά ανέβαινε συνεχώς, επιτρέποντας στους βασικούς Ισπανούς να ξεκουραστούν κάπως στην τελευταία περίοδο. Ελπίζουμε αυτό, συν το γεγονός ότι είχαν μία μέρα ξεκούρασης παραπάνω, να μην αποβεί καθοριστικός παράγοντας σήμερα απέναντι στην Ελλάδα, αν και πολύ φοβόμαστε ότι έτσι θα γίνει.

Σλοβενία-Κροατία 67-65

Το παιχνίδι αυτό προϊδέαζε για μία μεγάλη έκπληξη στο πρώτο ημίχρονο, όπου οι Κροάτες ήταν φοβερά αποτελεσματικοί στην επίθεση (47 πόντοι με πρωτοστάτη τον Ukic) και οι Σλοβένοι έδειχναν την παραδοσιακή ανεπάρκειά τους σε προημιτελικούς, υποπίπτοντας σε πολλά λάθη και κακές επιλογές. Ελάχιστα πριν το ημίχρονο όμως, μία απονεννοημένη τεχνική ποινή που δέχτηκε ο Popovic αποσυντόνισε πλήρως την Κροατία, με τη διαφορά να πάει από το +12 στο +7 και τους Σλοβένους να μπαίνουν στο δεύτερο μισό διατηρώντας αυτό το momentum. Εκεί τα πράγματα διευκολύνθηκαν από το τραγικό (με μεγάλη ευθύνη του Repesa) 3ο δεκάλεπτο των Κροατών (κατά το οποίο σκόραραν μόλις 3 πόντους!), που προκλήθηκε από την άριστη άμυνα της Σλοβενίας που με καίριο collapsing έκλεινε κάθε διάδρομο προς το καλάθι της.

Παρόλα αυτά, το παιχνίδι συνέχιζε να είναι κλειστό, με τους Σλοβένους να είναι επίσης μπλοκαρισμένοι με μόνο τον εκπληκτικό Lorbek να αποτελεί σταθερή πηγή σκοραρίσματος. Στην 4η περίοδο οι Κροάτες επιχείρησαν να ακουμπήσουν την μπάλα στους ψηλούς, με τους Vujcic και Nicevic να δημιουργούν καταστάσεις που κράταγαν την Κροατία μέσα στη διεκδίκηση της νίκης. Οι συνήθεις, όμως, κακές και τραβηγμένες επιλογές του Ukic σε τέτοια σημεία δε τους επέτρεπαν να περάσουν μπροστά, με τη χαριστική βολή να έρχεται αρχικά από δύο clutch τρίποντα του Slokar και τελικά από το dagger καλάθι του Nachbar στα 15 δευτερόλπετα πριν τη λήξη, και αφού είχε προηγηθεί ένα σουτ για 3 με πολύ κακές προϋποθέσεις για την ισοφάριση από το Zoran Planinic.


Ελλάδα-Ισπανία

Φτάνουμε λοιπόν στο σημερινό ημιτελικό κόντρα στην Ισπανία. Ο κακός μας δαίμονας των τελευταίων χρόνων βρίσκεται πάλι απέναντί μας. Οι Ισπανοί αποτελούν και πάλι το απόλυτο φαβορί, έχουν βρει ρυθμό στα τελευταία ματς και κάνανε πάρτυ με τη Γαλλία. Το ότι έχουν αδυναμίες είναι δεδομένο. Δεν πρέπει, ωστόσο, να παρασυρόμαστε από τις κακές τους εμφανίσεις στην πρώτη φάση. Πλέον έχουν βρει τον εαυτό τους, ο Gasol και ο Rudy είναι σε καλή κατάσταση μετά τους τραυματισμούς τους και μας περιμένουν με μεγάλη αυτοπεποίθηση διψασμένοι για το χρυσό μετάλλιο. Υπερέχουν σίγουρα στις θέσεις "2" και "3" ενώ είναι και πολύ δυνατοί στη frontline, αφού ακόμα και ο Marc Gasol μετά τον ένα χρόνο του στο ΝΒΑ φαίνεται ποιοτικότερος από το Γιάννη Μπουρούση για παράδειγμα, ο οποίος εξακολουθεί να μη δουλεύει το παιχνίδι κοντά στο καλάθι και αναλώνεται μόνο σε hooks ή σουτ από την περιφέρεια. Για να τους χτυπήσουμε, πρέπει να πάμε σε αργό παιχνίδι με σίγουρες επιλογές (όπως λέμε ότι θα κάνουμε εδώ και 3 χρόνια), να παίξουμε πολύ καλή άμυνα πάνω στον Pau Gasol (ο Γλυνιαδάκης μπορεί να μην έχει παίξει καθόλου, αλλά αποτελεί τον καλύτερο post defender της ομάδας και ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να παίξει σε αυτό το ματς) και να πιέσουμε το Rubio ελπίζοντας ότι θα κάνει λάθη απειρίας. Τα προγνωστικά δεν είναι υπέρ μας, αλλά αυτό μπορεί να λειτουργήσει και ευεργετικά ειδικά αν μείνουμε κοντά στο σκορ. Δεν πρέπει, τέλος, να εκνευριστούμε από πιθανές τεχνικές των Ισπανών (flopping, trash talking κλπ) και είναι απαραίτητο να είμαστε σοβαροί, με σωστές επιλογές στην επίθεση, ειδικά απέναντι στη ζώνη που θα παίξουν οι Ίβηρες. Η Ισπανία είναι αναμφισβήτητα καλύτερη ομάδα από εμάς, δεν πρέπει όμως να τους φοβηθούμε αλλά να παίξουμε έξυπνα και αποτελεσματικά και τότε ίσως αύριο να μιλάμε για ένα θρίαμβο της Εθνικής μας ομάδας.

Σλοβενία-Σερβία

Οι Σέρβοι πάνε στον ημιτελικό με τη Σλοβενία χωρίς άγχος. Έχουν εξασφαλίσει τη συμμετοχή τους στο Mundobasket 2010, θα έχουν δύο ευκαιρίες για ένα μετάλλιο και η πορεία τους κρίνεται μέχρι στιγμής άκρως επιτυχημένη. Μη νομίζετε, όμως, ότι θα παίξουν χωρίς φιλοδοξίες και αξιώσεις. Μέσα από αυτά τα παιχνίδια καταξιώνεται μια ομάδα και ο Duda δεν πρόκειται να αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η έλλειψη εμπειρίας, βέβαια, των παικτών του θα πρέπει να τον ανησυχεί, καθώς είναι ερωτηματικό το πως θα αντιδράσουν σε μία close game κατάσταση στο τέλος, συνυπολογίζοντας και το ολικό blackout τους στο παιχνίδι εναντίον των Τούρκων.

Οι Σλοβένοι δεν έχουν πλέον στη διάθεσή τους τον Goran Dragic που τραυματίστηκε, επιπλέον παίξανε ένα σκληρό ματς χθες με τους Κροάτες και δε θα έχουν την απαραίτητη ξεκούραση καθώς οι ηγέτες Jaka Lakovic και ο Erazem Lorbek, για παράδειγμα, συμπλήρωσαν σχεδόν 40 λεπτά ο καθένας κόντρα στην Κροατία. Από το Lorbek θα πρέπει να περιμένουμε άλλο ένα πολύ καλό και παραγωγικό παιχνίδι. Το αν θα επαναλάβει την εμφάνιση κόντρα στους Κροάτες θα είναι ευθύνη των Velickovic, Bjelica και Macvan. Με ενδιαφέρον, επίσης, αναμένεται το matchup Teodosic-Lakovic, με το Jaka να έχει βραχεία κεφαλή λόγω της μεγαλύτερης εμπειρίας του από τέτοια παιχνίδια. Ο ενθουσιασμός του Milos, όμως, μπορεί να αποβεί καθοριστικός.

Θα δούμε πολλά τρίποντα, πολλά postups από Lorbek και Krstic και συνεχές rotation από Ivkovic και Zdovc. Η μεγαλύτερη ποιότητα του Duda σε σχέση με του Jurij πιστεύουμε ότι εξισορροπεί το ελαφρό αγωνιστικό πλεονέκτημα των Σλοβένων και μας κάνει να αναμένουμε έναν αμφίρροπο αγώνα.

Μ.Π. & Β.Α.

Τι είδαμε στον 1ο γύρο και τι περιμένουμε στο 2ο

Το πρώτο τριήμερο του Eurobasket παρήλθε και μαζί με αυτό μας αποχαιρέτησαν και οι 4 χειρότερες ομάδες του. Ισραήλ, Λετονία, Μ. Βρετανία και Βουλγαρία αποδείχτηκαν κατώτερες των περιστάσεων και δε θα μας απασχολήσουν σε αυτήν την απόπειρά μας να δούμε τι εκλάβαμε στην 1η και τι να περιμένουμε στη 2η φάση από τις ομάδες που κατάφεραν να προκριθούν. Για να δούμε λοιπόν:

1ος όμιλος

ΕΛΛΑΔΑ: Μέχρι τώρα, το μόνο πραγματικά ανταγωνιστικό παιχνίδι που έδωσε η Εθνική μας ήταν απέναντι στην Κροατία, καθώς αυτό με τα Σκόπια ήταν αρκετά εύκολο λόγω της πλήρους ανικανότητας των Σκοπίων να παίξουν οργανωμένο και σοβαροφανές μπάσκετ, ενώ αυτό με το Ισραήλ ήταν υπερβολικά ανοιχτό και ελεύθερο από σκοπιμότητες για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Το γεγονός όμως παραμένει ότι η Ελλάδα έχει δείξει συγκέντρωση και ως εκ τούτου αποτελεσματικότητα, ιδίως στο 1ο ημίχρονο των παιχνιδιών, με σωστή εκτέλεση της φιλοσοφίας του Kazlauskas. Η τελευταία, από αυτά που είδαμε στην 1η φάση, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:

-συνεχή figure 8 στην αρχή των επιθέσεων του πρώτου δεκαλέπτου, με την μπάλα να καταλήγει τις περισσότερες φορές στα χέρια του Σπανούλη, ο οποίος ακολούθως εκτελεί ένα high pick-n-roll με τον Σχορτσιανίτη ή τον Μπουρούση και συνήθως μετά πασάρει έξω στους ακροβολισμένους Περπέρογλου, Φώτση ή Καλαμπόκη
-εναλλακτικά, πάσα στον Μπουρούση στην κορυφή του τριπόντου, ο οποίος επιλέγει είτε να σουτάρει για 3, είτε να πασάρει στο Sofo ή στον Κουφό μέσα στη ρακέτα για ένα ιδιότυπο high-low
-entry pass στο low-post στο Sofo για δημιουργία καταστάσεων από το επερχόμενο σίγουρο double-team
-dribble penetration του Ζήση που ακολουθείται από midrange εκτέλεση ή πάσα έξω
-ταχύτατες επελάσεις του Καλάθη και ακριβέστατες πάσες στους ψηλούς
-πίεση στα 3/4 του γηπέδου σε ανύποπτες στιγμές, με σκοπό να κουράσουν και να πανικοβάλουν τους αντίπαλους pg's (βλέπε Ukic)

Εκτός αυτών, πρέπει να αναφέρουμε και ιδιαίτερες περιπτώσεις παικτών, με πρώτο το Sofo, ο οποίος φαίνεται να έχει βελτιώσει αρκετά τα post moves, την ευελιξία και το court vision του, παίρνοντας σχεδόν πάντα τη σωστή απόφαση για πάσα ή για τελείωμα σε κάθε ποστάρισμά του. Επιπροσθέτως, ο Μπουρούσης φαίνεται να μην έχει αντίπαλο προς το παρόν στα (αμυντικά κυρίως) rebounds, ο Σπανούλης θα πρέπει να μειώσει ελαφρά τα λάθη του (4 μ.ό.), ο Κουφός να αποκτήσει παραπάνω αυτοπεποίθηση και ο Γλυνιαδάκης να πάρει λίγο περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Εύφημο μνεία αξίζουν ακόμα οι ουσιαστικοί Καλαμπόκης και Καϊμακόγλου, όπως και η ευχάριστη έκπληξη Νίκος Ζήσης, που σε ρόλο pg είναι μέχρι στιγμής θετικότατος, τόσο οργανωτικά όσο και όποτε χρειαστεί εκτελεστικά.

Αυτό που πρέπει να προσεχθεί ενόψει 2ου γύρου είναι η διαχείριση, κυρίως από τη μεριά του Kazlauskas, των μεγάλων διαφορών, οπότε και θα πρέπει να εφαρμόζεται καλυτερο rotation και πιο αργό tempo, καθώς από εδώ και πέρα τα περιθώρια για λάθη και μακρά black-outs στενεύουν. Αν η Εθνική όμως συνεχίσει να έχει τις άριστες επιλογές στην επίθεση και μια συνέπεια στο αμυντικό κομμάτι, τότε θεωρώ ότι δε θα είναι δύσκολο να φτάσουμε στους προημιτελικούς αήττητοι.

ΓΑΛΛΙΑ: Οι Γάλλοι δεν έφτασαν σε υψηλά επίπεδα απόδοσης στην 1η φάση και η αήττητη συγκομιδή τους οφείλεται περισσότερο στο μάλλον χαμηλό επίπεδο των αντιπάλων τους. Αγκομάχησαν στην επίθεση παρά το επιθετικό ταλέντο τους, στηριζόμενοι σχεδόν αποκλειστικά στους NBAers Parker, Diaw, Batum και Turiaf, με τον Florent Pietrus να μην έχει ικανοποιήσει ακόμα. Ευχάριστη νότα (με 5/10 τρίποντα) ο πολλά υποσχόμενος και draftee των Spurs Nando De Colo που προσφέρει σκοράρισμα από τον πάγκο. Με περισσότερες βοήθειες από τους αναπληρωματικούς ψηλούς Traore και Koffi και με την ίδια συνεπή παραγωγή από τους πρωταγωνιστές της ομάδας, η Γαλλία πιθανότατα θα υπερκεράσει Κροατία και Σκόπια και θα παίξει την πρωτιά στον όμιλο στο τελευταίο παιχνίδι με την Ελλάδα.

ΚΡΟΑΤΙΑ: Το roster της Κροατίας κατά τη γνώμη μου της επιτρέπει να συνεχίζει να έχει όνειρα για κάτι μεγάλο, παρά την προβληματική εμφάνισή της στο παιχνίδι με την Ελλάδα. Αυτό που χρειάζεται είναι μερικές θεμελιώδεις διορθωτικές κινήσεις, με κυριότερες τη μείωση των προσπαθειών και του όλου χρόνου που κρατάει την μπάλα ο Ukic και την περαιτέρω εκμετάλλευση της δύναμης και αποτελεσματικότητας του Mario Kasun. Κατά τα άλλα, ο Vujcic κάνει τη δουλειά του καλά αλλά είναι αμφίβολο πόσο θα αντέξουν τα γόνατά του, ο Planinic είναι ως συνήθως all-around εξαιρετικός (26 π., 14 reb, 15 assists σύνολο), ο Popovic σουτάρει αδιακρίτως και επιτυχημένα, τουλάχιστον μέχρι στιγμής (5/9 τρίποντα), ενώ οι ψηλοί Banic (από τον οποίο περιμένουμε να δείξει την αξία του) και Nicevic θα πρέπει να βοηθήσουν περισσότερο. Η λογική λέει ότι χάρη στο ταλέντο και μόνο, οι Κροάτες θα μπορέσουν να νικήσουν τουλάχιστον μία εκ των Γερμανίας και Ρωσίας και να προκριθούν ως 3οι ή 4οι.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η απουσία του Nowitzki φαίνεται ότι έδωσε ισχυρό κίνητρο στον Dirk Bauermann και τους Γερμανούς παίκτες να αποδείξουν ότι μπορούν και χωρίς αυτόν. Δεν εξηγείται αλλιώς η μαχητικότητα που έχουν επιδείξει, παίζοντας σκυλιασμένη άμυνα και φτάνοντας κάθε παιχνίδι στα άκρα. Το ταλέντο τους μπορεί να μην εντυπωσιάζει, έχουν χτίσει όμως μία ομάδα που δεν πρέπει κανείς να την υποτιμήσει (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας), καθώς το κράμα έμπειρων και νεαρών παικτών που έχουν δημιουργήσει μπορεί ώρες ώρες να μοιάζει ασύνδετο και ανοργάνωτο πάνω στο παρκέ, αλλά την κρίσιμη στιγμή μπορεί να κάνει την αναπάντεχη ζημιά. Κάπως έτσι αιφνιδίασε στο τέλος τους Λετονούς και πήρε την πρόκριση από ένα φαινομενικά χαμένο παιχνίδι. Μέχρι στιγμής πρωταγωνιστής είναι ο πιο ώριμος από ποτέ Jan Jagla, με συμπαραστάτες τους αξιόπιστους σουτέρ Demond Greene και Sven Schultze, ενώ αποκάλυψη είναι ο άσημος pg Heiko Schaffartzik. Οι Γερμανοί έχουν το πλεονέκτημα για την πρόκριση στα προημιτελικά, καθώς έχουν νικήσει τη Ρωσία. Μία νίκη εναντίον της Κροατίας θα αποτελούσε ιδανικό σενάριο, δίνοντάς τους την 3η θέση.

ΡΩΣΙΑ: Β αλήθεια είναι ότι, όσο κι αν προσπαθεί με αλχημείες ο David Blatt, δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο μέχρι τώρα από τους Ρώσους, δεδομένου του ελλιπέστατου roster τους και της προφανέστατης απουσίας ομοιογένειας στην ομάδα. Ο McCarty και ο αναπάντεχα καλός Sergey Bykov αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του σκοραρίσματος, ενώ ο Mozgov (με τις 7 συνολικά τάπες) έχει καλύψει σχετικά αξιοπρεπώς το κενό του Sasha Kaun στο "5". Από εκεί τα πέρα τα πράγματα είναι κάπως απογοητευτικά, με σημείο αναφοράς την ανεπάρκεια των Ponkrashov (λιγότερο), Monya (σε κάθετη πτώση) και Vorontsevic (που δεν επιβεβαιώνει τις προσδοκίες που δημιούργησε στο "Ακρόπολις"). Στη 2η φάση τα πράγματα θα είναι δύσκολα για τη Ρωσία και δε νομίζω να καταφέρει να νικήσει κάποιον άλλο εκτός από τα Σκόπια, κάτι που σημαίνει ότι πιθανότατα θα μας αποχαιρετήσει νωρίς.

Π.Γ.Δ.Μ.: Η μόνη ομάδα του 1ου ομίλου που η λογική (και η ευρύτερη επιθυμία) λέει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει στους "8". Το άναρχο και χωρίς το παραμικρό επιθετικό πλάνο (εκτός και αν τέτοιο θεωρούνται τα συνεχή τρίποντα από παντού) παιχνίδι της μας κάνει να θέλουμε να αποκλειστούν όσο το δυνατόν συντομότερα. Μοναδικοί (κάπως) διασωθέντες ο Massey (που ο ανεκδιήγητος προπονητής του επιμένει να τον ξεκινά στον πάγκο) και ο πολύ δυνατός Pero Antic. Από τους υπόλοιπους (πολύ) λίγα πράγματα. Μόνο και μόνο για την υπομονή που δείξαμε έως τώρα, ελπίζουμε να μας ανταμείψουν με 3 καθαρές ήττες στη 2η φάση.

2ος όμιλος

ΤΟΥΡΚΙΑ: Μέχρι στιγμής η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης μαζί με την Ελλάδα, οι Τούρκοι έχουν δικαιολογημένα υψηλές βλέψεις για τη συνέχεια, όντας η μόνη ομάδα που ξεκινά με ρεκόρ 2-0 στο 2ο όμιλο. Ο Hedo Turkoglu είναι η ηγετική μορφή στο παιχνίδι τους, συνεπικουρούμενος στο σκοράρισμα από τους εντυπωσιακούς Ilyasova και Arslan, ενώ οι νεαροί ψηλοί Asik και Savas αφήνουν μεγάλες υποσχέσεις για το μέλλον και ο Tunceri δημιουργεί μαεστρικά (13 assists). Όλα αυτά βέβαια έγιναν εφικτά με την αποχώρηση του βεντετισμού που έφερναν μαζί τους οι Okur και (κυρίως) Turkcan, με αποτέλεσμα οι ρολίστες της ομάδας να βρουν την απαιτούμενη ησυχία και συγκέντρωση για να αποδώσουν στο 100% των δυνατοτήτων τους. Το τι θα κάνει στη 2η φάση είναι δύσκολο να προβλεφθεί, όμως θεωρώ ότι έχει τα φόντα και την ομοιογένεια για να κερδίσει 2 από τα 3 παιχνίδια (με πιθανότερη την ήττα απέναντι στην Ισπανία).

ΣΛΟΒΕΝΙΑ: Καλή απόδοση μέχρι τώρα από τους Σλοβένους στο τουρνουά, που φαίνεται να αποβάλουν κάποιες παιδικές ασθένειες, καταφέρνοντας να γυρίσουν ένα σχεδόν χαμένο παιχνίδι απέναντι στους Ισπανούς. Πολύ καλή δουλειά από τον πάγκο από τον Jurij Zdovc, που έχει ευτυχήσει να έχει σε πολύ καλή κατάσταση τους έμπειρους Jaka Lakovic, Nachbar και τους νεότερους Erazem Lorbek, Goran Dragic. Περιμένω την ισχυροποίηση της frontline με μεγαλύτερη συνεισφορά από τον Primoz Brezec, καθώς και με την (ελπίζω) πλήρη επιστροφή του Smodis, τον οποίο η Σλοβενία έχει οπωσδήποτε ανάγκη αν θέλει να χτυπήσει το χρυσό μετάλλιο. Όσον αφορά τη 2η φάση, πιστεύω ότι οι Σλοβένοι θα κερδίσουν εύκολα ή δύσκολα Πολωνία και Λιθουανία και ότι έχουν τη δυνατότητα να τερματίσουν από 1οι έως και 3οι στον όμιλο.

ΣΕΡΒΙΑ: Ασταθές παρουσιάστηκε στην 1η φάση το συγκρότημα του Dusan Ivkovic, ξεκινώντας με μία εκπληκτικά εκτελεσμένη (κυρίως στην άμυνα) νίκη επί των Ισπανών και συνεχίζοντας με μία απογοητευτική ήττα από τους Σλοβένους και μία αδιάφορη και εύκολη επικράτηση επί των rookies Βρετανών. Η αστάθεια αυτή δικαιολογείται από τον πολύ μικρό μέσο όρο ηλικίας των ταλαντούχων Σέρβων, όμως ο "Duda" θα πρέπει να αυξήσει την επιθετική παραγωγή της ομάδας του μέσα από την περαιτέρω εκμετάλλευση των κύριων επιθετικών όπλων του, δηλαδή τον έμπειρο Nenad Krstic και τους νεαρούς αλλά θαυματουργούς Tepic, Teodosic και Velickovic. Η άμυνα και τα λάθη είναι ήδη σε άριστο επίπεδο (1οι και στις δύο αυτές κατηγορίες), το ζητούμενο είναι η σταθερότητα και το κοντρολάρισμα του tempo στα χρονικά σημεία που απαιτείται. Το σε ποια θέση του 2ου ομίλου θα τερματίσει η Σερβία είναι πραγματικά μυστήριο, καθώς όλα είναι ανοιχτά. Το παιχνίδι στο οποίο ενδεχόμενη νίκη θα της εξασφαλίσει πιθανώς την πρόκριση είναι αυτό με την πάντα υπολογίσιμη Λιθουανία.

ΙΣΠΑΝΙΑ: Σίγουρα δεν είναι αυτή η ισχυρότατη Ισπανία που περιμέναμε. Αντίθετα με τις προβλέψεις μας, ο ερχομός του Scariolo στον πάγκο φαίνεται ότι επηρέασε αρκετά το παιχνίδι των Ισπανών, οι οποίοι φαίνονται πιο αδιάφοροι, ανοργάνωτοι, λιγότερο συγκεντρωμένοι (έχουν χάσει δύο φορές μεγάλα προβαδίσματα) και με πιο αφηρημένο πλάνο στην επίθεση απ' ότι υπό τους προκατόχους του Pepu Hernandez και Aito Reneses. Γενικότερα φαίνονται να μην εμπνέουν σιγουριά από την παρουσία του και αυτό φαίνεται στο παρκέ, όπου δείχνουν στατικοί και ότι βασίζονται εξ ολοκλήρου στις σπασμωδικές ατομικές εκλάμψεις του Pau Gasol, του Navarro και του Rudy. Κατά τα άλλα, εγγύηση όπως πάντα αποτελεί ο Felipe Reyes κοντά στο καλάθι, ενώ ο υπερταλαντούχος Ricky Rubio είναι θετικός χωρίς να εντυπωσιάζει. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι οι Ισπανοί θα βρουν το δρόμο τους, αρχής γενομένης από τα παιχνίδια της 2ης φάσης, καθώς διαθέτουν ικανότατες μονάδες που παίζουν κάθε καλοκαίρι μαζί και έχουν αποκτήσει τέτοια ομοιογένεια, ώστε στις δύσκολες στιγμές να δείχνουν χαρακτήρα μεγάλης ομάδας και να θριαμβεύουν. Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, η Ισπανία θα τερματίσει σε μία από τις 2 πρώτες θέσεις του ομίλου, παίζοντας την πρωτιά εναντίον της Τουρκίας.

ΠΟΛΩΝΙΑ: Η ισχυρότατη frontline, με Gortat, Lampe και Ignerski να εντυπωσιάζουν, οι αναλαμπές των guards Logan και Szubarga και η δύναμη της έδρας έφτασαν τους Πολωνούς στο παρόν ρεκόρ (1-1), όμως από εδώ και πέρα τα πράγματα δυσκολεύουν. Για να μπορέσουν να πετύχουν κάποια νίκη στον όμιλο (με πιο εφικτή μία επί των άπειρων Σέρβων) και να διεκδικήσουν την πρόκριση στους "8", θα πρέπει να περιορίσουν τα κενά διαστήματα, να βελτιώσουν το προβληματικό shot selection τους (κυρίως από Logan και Ignerski) και να ψάξουν βοήθειες από τον πάγκο.

ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ: Όπως είπαμε και χθες, ο μεγαλύτερος λόγος της μέχρι τώρα αποκαρδιωτικής εμφάνισης της Λιθουανίας ακούει στο όνομα Ramunas Butautas. Οι Λιθουανοί παίκτες και οπαδοί έχουν πλεόν ανοικτή κόντρα μαζί του, ενώ το παιχνίδι της ομάδας είναι υπερβολικά στατικό και προβλέψιμο. Χαρακτηριστικό είναι ότι καλύτεροι μέχρι στιγμής είναι οι δεύτερες λύσεις (συγκεκριμένα ο αποτελεσματικός Petravicius και ο σουτέρ ολκής Jasaitis), με τους Kleiza, αδερφούς Lavrinovic και Javtokas να κινούνται σε χαμηλά για το επίπεδό τους στάνταρ απόδοσης. Οι κομβικές απουσίες των Siskauskas, Kaukenas και Jasikevicius έχουν εμφανώς πλήξει σε μεγάλο βαθμό τη Λιθουανία στους guards, όμως φυσικά κανείς δεν πρέπει να υποτιμήσει το ειδικό βάρος που αυτή φέρει πάντοτε ως ομάδα. Θα είναι σίγουρα βελτιωμένη στη 2η φάση και θα παλέψει για την πρόκριση, όντας ικανή στην καλύτερή της μέρα να χτυπήσει και τα 3 παιχνίδια.

Μην κοιτάτε το σκορ!

Τις 2 βδομάδες που μας πέρασαν έγινε η βασική προετοιμασία της Εθνικής μας ομάδας. Δώσαμε 9 φιλικά με αρκετά καλές ομάδες (αν εξαιρέσουμε τα 2 με τη Ρουμανία που ήταν απλά ξεμούδιασμα και το προτελευταίο με τη Βουλγαρία που πάντως συμμετέχει στο Eurobasket) και από αυτά νικήσαμε στα 7. Βάσει αυτών των παιχνιδιών, λοιπόν, βγάλαμε μερικά πολύ χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με το τι θα δούμε στο Ευρωμπάσκετ 2009 που ξεκινάει σε 6 μέρες στην Πολωνία. Πάμε να εξετάσουμε, λοιπόν, τα θετικά και τα αρνητικά όπως τα είδαμε εμείς σε αυτά τα φιλικά.

• Η Εθνική επιτέλους έχει νέο πρόσωπο. Το στατικό μπάσκετ με σχεδόν αποκλειστική προτεραιότητα στην άμυνα έχει δώσει τη θέση του σε ένα πιο γρήγορο παιχνίδι, με πολλά drives, λιγότερα split-outs, περισσότερους αιφνιδιασμούς, χωρίς ωστόσο να είναι στόχος του προπονητή η εξασθένιση της αμυντικής μας προσπάθειας.
• Αναγεννημένος παρουσιάζεται ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης, γεγονός που δίνει άλλο αέρα στην ομάδα μας μέσα στη ρακέτα αν έχει διάρκεια στην απόδοσή του. Ο Έλληνας διεθνής είναι εμφανώς αδυνατισμένος και κυρίως φαίνεται να έχει μεγάλη διάθεση να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει ακόμα ποιοτικό μπάσκετ. Παίζει αρκετά καλά επιθετικά στο 1 on 1 με τον αντίπαλο ψηλό, πασάρει εξαιρετικά στη weak-side όταν τον κλείνουν με double-team και βάζει και τις περισσότερες βολές. Σε αυτό τον βοηθάει και ο Jonas Kazlauskas, ο οποίος φαίνεται να έχει στο playbook του συστήματα αποκλειστικά για το Σόφο, έτσι ώστε η Εθνική να εκμεταλλεύεται τη θηριώδη δύναμή του. Στην άμυνα είναι εξίσου καλός. Κλείνει τους διαδρόμους, αλλάζει αποτελεσματικά στα pick n' rolls και ακολουθεί, τις περισσότερες φορές επιτυχημένα, τον κοντύτερο παίχτη ενώ με τον όγκο του προσπαθεί να βοηθήσει και στα block-outs για το rebound. Χτυπητό αρνητικό σημείο, ωστόσο, ήταν στον τελευταίο αγώνα το transition defense του (όχι μόνο αυτού αλλά και όλης της Ελλάδας) κόντρα σε μια γρήγορη ομάδα όπως η Σλοβενία, με εμπειρότατα guards που μπορούν να πασάρουν γρήγορα και σωστά στο ανοιχτό γήπεδο.
• Ρυθμό φαίνεται να έχει βρει και ο Νίκος Ζήσης, αφού είναι ο πιο αξιόπιστός μας σουτέρ 3 πόντων και mid-range, ενώ κάνει και αρκετά drives επιδιώκοντας μια επαφή που θα τον στείλει στη γραμμή για 2 βολές. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε τίποτα για την άμυνα του Ζήση, καθώς αυτή τις περισσότερες φορές είναι υποδειγματική.
• Βελτιωμένος επιθετικά είναι και ο Κώστας Κουφός, ένα από τα νέα πρόσωπα της Εθνικής, ειδικά όταν βρίσκεται στο low-post ή όταν παίζει pick n' roll με τον Καλάθη. Όταν δεν κάνει αυτά, πάντως, παρουσιάζεται λίγο χαμένος πάνω στο παρκέ ενώ συχνά υποπίπτει σε αχρείαστα fouls που μπορεί να στοιχίσουν αν γίνουν τη λάθος στιγμή σε κρίσιμο ματς.
• Και το άλλο νέο πρόσωπο εξ Αμερικής, ο Νικ Καλάθης, φαίνεται να τα πηγαίνει αρκετά καλά. Προσθέτει ταχύτητα και court vision στον αιφνιδιασμό, ενώ κάνει αρκετά drives είτε για να εκτελέσει είτε για να βρει κάποιον με split-out. Δεν παίζει, ωστόσο, καλή προσωπική άμυνα γεγονός που προσπαθεί να καλύψει με το συνεχές του τζογάρισμα για κλέψιμο, το οποίο όσο φιλότιμο και αν είναι απέναντι σε έμπειρα και ποιοτικά guards δεν έχει τόση τύχη και αφήνει την ομάδα ακάλυπτη σε πολλές περιπτώσεις. Ο Νικ, εξάλλου, πρέπει να δουλέψει αρκετά στο σουτ του καθώς ο μηχανισμός με τον οποίο σουτάρει δεν είναι πολύ καλός, ενώ οι πολλές χαμένες του βολές δεν αρμόζουν σε play-maker επιπέδου. Σημαντικότερο μειονέκτημά του, όμως, αποτελούν τα πάρα πολλά λάθη. Ειδικά αν τα συγκρίνουμε με τις ασίστ τις οποίες μοιράζει (με τη Ρωσία για παράδειγμα είχε 3 asts και 5 λ.) τότε βλέπουμε ένα πραγματικό πρόβλημα που είναι επιτακτικό να διορθωθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
• Αρκετά πιεστική άμυνα θα δούμε και φέτος από την Ελλάδα. Ο Jonas Kazlauskas δεν αποκηρύττει εντελώς το δόγμα του προκατόχου του και πολλές φορές πιέζει τον αντίπαλο ακόμα και στα 3/4 του παρκέ, γεγονός που συχνά έχει ως αποτέλεσμα κλεψίματα και γρήγορους αιφνιδιασμούς.
• Πολύ δυνατή στη front-line παρουσιάζεται η Εθνική. Μπουρούσης, Σχορτσιανίτης, Κουφός, Φώτσης, Πρίντεζης (αν βελτιώσουν τις εμφανίσεις τους) και Γλυνιαδάκης (αν επιλεγεί στη 12άδα) συνθέτουν ένα πολύ καλό σύνολο παικτών, που εγγυάται ποιοτικό post game.
  

Αυτά ήταν ως επί το πλείστον τα αξιομνημόνευτα θετικά που είδαμε από την Εθνική μας στα 9 φιλικά. Υπήρχαν, βέβαια και (αρκετά) προβλήματα. Σε αυτά οφείλουμε να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή καθώς χρήζουν άμεσης επίλυσης.

• Πολύ σημαντικό είναι το πρόβλημα που παρουσιάζουμε στο αμυντικό rebound. Οι διεθνείς μας δε συνεννοούνται σωστά και οι αντίπαλοι συχνά ανανεώνουν τις επιθέσεις τους, γεγονός που δεν μπορεί παρά να προκαλέσει προβλήματα στην ελληνική άμυνα. Πάντως, το πρόβλημα εστιάζεται κυρίως στη συνολική συνεργασία της ομάδας για τη διεκδίκηση και εξασφάλιση του αμυντικού rebound, αφού με Μπουρούση, Φώτση, Σχορτσιανίτη, Κουφό, Πρίντεζη, Καϊμακόγλου δεν μπορεί να πει κανείς ότι υστερούμε σε ύψος ή σε ταλέντο. Πρέπει στις προπονήσεις να δουλευτεί πολύ αυτή η αδυναμία μας καθώς μπορεί να αποβεί καθοριστική.
• Προβληματική είναι αρκετές φορές και η δημιουργική λειτουργία της ομάδας. Ο Σπανούλης και ο Ζήσης δεν είναι καθαρόαιμοι play-makers και έχουν πρώτα το μυαλό τους στο σκοράρισμα, ενώ ειδικά ο πρώτος μερικές φορές κάνει κατάχρηση στις dribbles και στα drives που μόνο σκοπό έχουν το κέρδος ενός foul. Αν σε αυτό προστεθούν και μερικές κακές επιλογές του Καλάθη, τότε φτάνουμε σε πολλά λάθη ανά ματς και ως γνωστόν τα λάθη στοιχίζουν.
• Σημαντική αδυναμία παρουσιάζουμε στη θέση του small forward. Ο Περπέρογλου φαίνεται να είναι έξω από τα νερά του όντας βασικός σε μια νέα ομάδα, ρόλος που δεν είναι αυτός που έχει στον Παναθηναϊκό, όπου είναι παίχτης που συμπληρώνει την 5άδα. Δεν παίρνει αρκετές πρωτοβουλίες προς το παρόν, αν και ήταν από τους θετικούς στην ήττα από τη Σλοβενία, ενώ φαίνεται να τον αγχώνει το γεγονός ότι πίσω από αυτόν δεν υπάρχει κλασικός αντικαταστάτης. Ο Κώστας Καϊμακόγλου κάνει καλά παιχνίδια (ειδικά όσον αφορά στα αμυντικά του καθήκοντα και την ενέργεια που βγάζει στο παρκέ) και μάλλον θα πάει στην Πολωνία αλλά δεν αισθάνεται πολύ άνετα στο 3 και προτιμά να κινείται μέσα στη ρακέτα. Ο Κώστας Παπανικολάου, αν και ταλαντούχος, θρασύς και με πολλή διάθεση να αποδείξει ότι αξίζει μια θέση στο roster, φαίνεται κουρασμένος από τις πολλές αγωνιστικές του υποχρεώσεις αυτό το καλοκαίρι, ενώ απέναντι σε δυνατότερους και εμπειρότερους παίχτες φαίνεται ότι ακόμα υστερεί τόσο σε σωματικά προσόντα, όσο και σε κινήσεις και εμπειρία στην άμυνα. Λύση μπορεί να αποτελέσει ο Καλαμπόκης, ο οποίος παίζει σύγχρονο μπάσκετ, είναι δυνατός, αθλητικός και αρκετά ώριμος για μια μεγάλη διοργάνωση.
• Δε διακρίνονται μέχρι στιγμής τόσο ο Αντώνης Φώτσης, όσο και ο Γιώργος Πρίντεζης. Συχνά έχουν πολύ κακές επιθετικές επιλογές ενώ και στην άμυνα δεν ξεχωρίζουν, ειδικά απέναντι σε δυνατότερους forwards τύπου Erazem Lorbek και Ksystof Lavrinovic. Ο Πρίντεζης φαίνεται να έχει βελτιώσει το περιφερειακό του σουτ αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη θέση 3 που τον δοκιμάζει ο Jonas Kazlauskas. Μάλιστα, αν και ο Φώτσης έχει εγγυημένη θέση στην 5άδα λόγω των πολλών στοιχείων που συνοδεύουν το παιχνίδι του, δε θα προκαλούσε έκπληξη ακόμα και αποκλεισμός (μικρή υπερβολή) του Πρίντεζη από την αποστολή, καθώς ο προπονητής μπορεί να βρει αρκετές λύσεις εκεί από άλλους παίχτες, που προς το παρόν δείχνουν να τα πηγαίνουν καλύτερα από τον παίχτη της Μάλαγα.
• Εγκλωβισμένη παρουσιάζεται πολλές φορές η Εθνική όταν ο αντίπαλός μας αλλάζει την άμυνά του είτε σε ζώνη 2-3 είτε σε matchup zone. Έτσι έχουμε νεκρά διαστήματα στην απόδοσή μας και μένουμε πίσω στο σκορ σε κρίσιμα σημεία του παιχνιδιού. Αυτό οφείλεται στην έλλειψη του killer, του παίχτη-ηγέτη στην περιφέρεια ο οποίος μπορεί να σκοτώσει τον αντίπαλο από μακρινή απόσταση, καθώς βέβαια και στην απουσία μετά από πολύ καιρό των Διαμαντίδη-Παπαλουκά που μπορούν να διαβάσουν εξαιρετικά την αντίπαλη άμυνα και να πασάρουν με ακρίβεια αλλά και πάνω από τους αντίπαλους αμυντικούς χάρη στο ύψος τους (κυρίως παίζοντας το αγαπημένο τους pick n' roll) και έτσι να σπάσουν τη ζώνη από μέσα. Εφόσον, λοιπόν, καθαρός play-maker πέραν του ανέτοιμου (για βασικό) Νικ δεν υπάρχει θα πρέπει να βρούμε τρόπο να ανοίγουμε την αντίπαλη άμυνα, να έχουμε μεγαλύτερη κινητικότητα μέσα και έξω από τη ρακέτα και να βρούμε τους απαραίτητους αυτοματισμούς που δεν επιτρέπουν στην αντίπαλη ομάδα να οργανωθεί αποτελεσματικά.
• Στο τελευταίο παιχνίδι εξάλλου, κόντρα σε μια ομάδα όπως η Σλοβενία με πολύ ποιοτικό passing game δείξαμε αδυναμία στις αμυντικές μας περιστροφές με αποτέλεσμα να αφήσουμε αρκετά ελεύθερα σουτ κοντά και μακριά από το καλάθι. Ίσως ήταν προσωρινή έλλειψη συγκέντρωσης, όμως οφείλουμε να προσέχουμε το rotation μας στην άμυνα, γιατί αλλιώς θα έχουμε σημαντικό πρόβλημα απέναντι σε ομάδες με πολύ καλό περιφερειακό σουτ και ικανούς χειριστές της μπάλας.
  

Κοιτάζοντας συνολικά, τώρα, την εικόνα της Εθνικής μπορούμε να πούμε ότι ήταν καλή. Σαφώς και είχαμε αδυναμίες, όμως για αυτόν το λόγο ακριβώς έγιναν αυτά τα ματς, έτσι ώστε να φανούν οι αδυναμίες μας για να μπορούμε να τις διορθώσουμε. Δεν έχουν μεγάλη αξία, λοιπόν, οι 7 νίκες ούτε σημαίνει τίποτα καθοριστικό η ήττα από τους Σλοβένους. Σε αυτά τα ματς, δεν κοιτάμε το σκορ, όπως έλεγε και ο πρώην ομοσπονδιακός προπονητής (του οποίου οι κλισέ ατάκες μας συνόδευσαν και στο τουρνουά Ακρόπολις) αλλά την εμφάνιση. Στα κρίσιμα ανταπεξήλθαμε και ακόμα και στο ματς με τη Σλοβενία καταφέραμε να επιστρέψουμε από το -16. Χάσαμε στο τέλος, όμως, τη συγκέντρωσή μας και σε συνδυασμό με μερικά δύσκολα (ίσως και τυχερά) σουτ της Σλοβενίας, ήρθε η ήττα με 17 πόντους.

Αυτή η βδομάδα που μένει μέχρι την έναρξη του Eurobasket είναι πολύ σημαντική. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά, να βρούμε χημεία και κατ' αυτόν τον τρόπο θα επιλύσουμε πολλά από τα προβλήματά μας. Το προπονητικό team πρέπει να κάνει ο,τιδήποτε περνάει από το χέρι του για να αποκτήσει αυτοματισμούς η ομάδα τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά, αλλά και να βελτιώσει, όσο μπορεί, τη φυσική κατάσταση μερικών παικτών, οι οποίοι παρουσιάζονται ελαφρά ανέτοιμοι. Αυτό που χρειάζεται, όμως, πάνω απ' όλα είναι ηρεμία, αυτοπεποίθηση και όχι πανικός. Μια ήττα σε ένα φιλικό δε λέει τίποτα. Άλλωστε και οι Σλοβένοι έχασαν από τη Μεγάλη Βρετανία στο τουρνουά της Σεβίλλης και δε μειώθηκε στο ελάχιστο η αξία τους ως ομάδα. Το σημαντικό είναι να διορθωθούν εγκαίρως τα κακώς κείμενα έτσι ώστε να παρουσιαστούμε έτοιμοι για διάκριση στην Πολωνία. Προσωπικά, έχω εμπιστοσύνη σε όλους στην ομάδα και πιστεύω ότι θα είμαστε ισχυροί σε μια ακόμα διεθνή διοργάνωση.

Eurobasket 2009 Preview: Οι Ισχυροί

Μπαίνοντας στο τελευταίο 10ήμερο του Αυγούστου, σιγά σιγά οι περισσότεροι από εμάς επιστρέφουν στις βάσεις τους δίνοντας ένα δυσάρεστο, πλην όμως αναπόφευκτο, τέλος στις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ευτυχώς, όμως, για εμένα (και μάλλον και για τους περισσότερους από εσάς) το τέλος αυτό σηματοδοτούσε πάντα την έναρξη της μπασκετικής περιόδου μέσω κάποιας διεθνούς διοργάνωσης (Eurobasket, Mundobasket, Ολυμπιακούς Αγώνες). Έτσι και φέτος, το Eurobasket της Πολωνίας ξεκινάει σε 17 μέρες και σίγουρα είναι κάτι, το οποίο περιμένουμε όλοι πώς και πώς. Οι ομάδες που θα συμμετάσχουν σε αυτό είναι γνωστές και μόνο μια θέση μένει κενή για να καλυφθεί από το νικητή και των τελευταίων προκριματικών (μεταξύ Γαλλίας και Βελγίου). Το γεγονός, ωστόσο, ότι ξέρουμε ποιες ομάδες θα συμμετέχουν στο Eurobasket, δε σημαίνει ότι τις γνωρίζουμε πραγματικά. Ας πάμε, λοιπόν, να δούμε τι μπορούμε να περιμένουμε από καθεμία από αυτές. Κατατάξαμε τις ομάδες σύμφωνα με τη δυναμικότητά τους σε 3 κατηγορίες, τους ισχυρούς, τους αξιόμαχους και τους αδύναμους. Ας εξετάσουμε τώρα τους ισχυρούς.

1. Ισπανία

Αναμφισβήτητα το μεγάλο φαβορί σε αυτό το Eurobasket είναι η Εθνική ομάδα της Ισπανίας. Κοιτάζοντας το ρόστερ της, βλέπουμε ότι απαρτίζεται από εξαιρετικά ποιοτικούς παίχτες σε κάθε θέση, οι οποίοι έχουν αποδείξει την αξία τους πολλές φορές στο διεθνές στερέωμα. Είναι φοβερή ομάδα επιθετικά καθώς διαθέτει πραγματικά όλα τα όπλα στο ρεπερτόριό της. Περιφερειακό σουτ, inside game, transition game, set παιχνίδι, προσωπικές δημιουργίες με drives και split-outs κλπ. Δεν υστερεί καθόλου, ωστόσο, στον αμυντικό της προσανατολισμό. Πιέζει πολύ τον αντίπαλο, έχει καλούς on-ball αμυντικούς, δυνατούς centers και όλα αυτά τη βοηθούν να τρέχει πολύ στον αιφνιδιασμό με το που σταματάει τον επιτιθέμενο. Καίριο χαρακτηριστικό της Ισπανίας, πάντως, είναι ο χαρακτήρας των παικτών της, καθώς αυτοί που μπορούν να πάρουν ένα ματς μόνοι τους πραγματικά περισσεύουν. Ως μόνο αρνητικό θα μπορούσαμε να επισημάνουμε τις τεχνικές που μερικές φορές χρησιμοποιούν οι παίχτες της για να εκνευρίσουν τον αντίπαλο (flopping, διαμαρτυρίες σε διαιτητές, trash talking), οι οποίες πάντως δεν έχουν τόσο μεγάλο ρόλο στις πρόσφατες επιτυχίες της Ισπανίας όσο θέλουν να τους προσδώσουν τα media (κυρίως στην Ελλάδα).

Σε αυτό το Eurobasket η ομάδα πρόκειται να στερηθεί τις υπηρεσίες του βασικού point-guard της Jose Calderon αλλά και του μέχρι πρότινος αρχηγού της και σημαντικού role-player Carlos Jimenez. Μικρότερης σημασίας κρίνονται οι απουσίες των Berni και Sergio Rodriguez. Ακόμα και έτσι, ωστόσο, βλέποντας την 5άδα της Ισπανίας καταλαβαίνουμε γιατί είναι το μεγάλο φαβορί για το χρυσό.

Στη θέση του play-maker αναμένεται να ξεκινάει το νέο αστέρι του ισπανικού μπάσκετ και νούμερο 5 του φετινού draft, ο Ricky Rubio. Όλοι τον θαυμάσαμε πέρυσι στους Ολυμπιακούς και φέτος με περισσότερες εμπειρίες σε υψηλό επίπεδο (Εuroleague) δεν μπορεί παρά να παρουσιαστεί καλύτερος. Η all-around παρουσία του αναμένεται καταλυτική και είναι σίγουρο ότι οι αντίπαλοι point-guards δε θα περάσουν εύκολα βράδια αντιμετωπίζοντάς τον. Είναι γεγονός, παρολ'αυτά, ότι δε διαθέτει την εκτελεστική δεινότητα του Calderon ούτε φέρει το ειδικό βάρος του έμπειρου Ισπανού guard. Ως shooting guard, λογικά, θα ξεκινάει ο μεγάλος Juan Carlos Navarro. Ο La Bomba είναι επιπλέον και ο καινούριος αρχηγός, γεγονός που θα του δώσει παραπάνω αυτοπεποίθηση. Σίγουρα, αυτός ο χαρισματικός σκόρερ πρόκειται να φορτώσει τα καλάθια με πολλούς πόντους και αποτελεί φόβητρο για οποιαδήποτε άμυνα.

Στο 3, βασικός θα είναι ο εκπληκτικός Rudy Fernandez. Μετά από μια πολύ καλή χρονιά με τους Blazers, ο Rudy φαίνεται πιο έτοιμος από ποτέ να ηγηθεί της Ισπανίας. Τρομακτικά αθλητικός, πολύ γρήγορος, με καλό περιφερειακό σουτ, κάνει συχνά τη διαφορά και αντιμετωπίζεται πολύ δύσκολα από τους αντίπαλους αμυντικούς. Στη θέση του power forward στην 5άδα μάλλον θα ξεκινάει ο Felipe Reyes. O παίχτης της Ρεάλ είναι ένας αρκετά καλός ψηλός που αγωνίζεται κοντά στο καλάθι. Παίζει δυνάτα και παθιασμένα και συχνά παίρνει τις σωστές θέσεις για να δεχτεί την μπάλα ή να την κερδίσει στο επιθετικό rebound. Αδύναμο του στοιχείο ήταν οι ελεύθερες βολές αλλά την τελευταία χρονιά φαίνεται ότι έχει βελτιωθεί σημαντικά. Αρκετό χρόνο συμμετοχής, πάντως, αναμένεται να έχει και ο νέος συμπαίκτης του Reyes στη Ρεάλ, ο Jorge Garbajosa. Ο Garbajosa, όπως όλοι θα θυμόμαστε από τον τελικό του 2006 ενάντια στην Ελλάδα, είναι ένας forward, που έχει πολύ καλό περιφερειακό σουτ βοηθώντας έτσι στη δημιουργία διαδρόμων για drives ή χώρων για το "βαρύ" center. Center, φυσικά, δε θα μπορούσε να είναι άλλος από το μεγάλο Pau Gasol, αν βέβαια αυτός είναι υγιής. Ό,τι και να πούμε για τον τελευταίο θα είναι λίγο. Ένας από τους ποιοτικότερους ψηλούς παγκοσμίως, ξέρει πολύ καλό μπάσκετ, διαθέτει εκπληκτικά post moves, έχει πολύ καλά ποσοστά και μεγάλο μπασκετικό iq ενώ όσοι αμφιβάλλουν για το κατά πόσο μπορεί να τα βάλει με δυνατούς centers θα πρέπει να παραπεμφθούν στους τελικούς με τους Orlando Magic και στο πόσο αποτελεσματικά αντιμετώπισε ο Gasol τον πιο δυνατό ψηλό του ΝΒΑ, το μοναδικό Dwight Howard. Εκτός αυτών, σημαντικές βοήθειες από τον πάγκο θα δίνουν οι Raul Lopez, Cabezas και Llull (οι 2 πρώτοι με την εμπειρία τους και ο 3ος με τον ενθουσιασμό και την ταχύτητά του), καθώς και ο πολύπειρος Mumbru στους forwards και ο Marc Gasol στη frontline. Τέλος, ίσως έχουμε την ευκαιρία να δούμε και τον ταλαντούχο forward Victor Claver, ο οποίος επελέγη φέτος στο draft από τους Portland Trailblazers και μέχρι τώρα ο Scariolo φαίνεται να τον εμπιστεύεται στα φιλικά. Όλοι αυτοί συνθέτουν χωρίς αμφιβολία το καλύτερο roster του τουρνουά. Αυτά, όμως, πολλές φορές αλλάζουν κατά τη διάρκεια του αγώνα, γεγονός που ξέρουν καλά οι Ισπανοί που μπορεί να σαρώνουν σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά δεν έχουν καταφέρει να κατακτήσουν τη κορυφή της Ευρώπης ελέω Nowitzki (το 2005) και Holden (το 2007). Για αυτό, με ενδιαφέρον αναμένεται και η παρουσία του Sergio Scariolo και πώς θα ανταπεξέλθουν οι παίχτες αλλά και ο ίδιος σε αυτήν την πρώτη τους κοινή εμφάνιση. Πάντως με τέτοιους παίχτες, είναι αλήθεια ότι ο ρόλος του προπονητή είναι περισσότερο δευτερεύων. Χαρακτηριστικό, άλλωστε, είναι το παράδειγμα του Pepu Hernandez που οδήγησε την Ισπανία στην κορυφή του κόσμου το 2006 κάνοντας ελάχιστα πράγματα από τον πάγκο.

2. Σλοβενία

Εξαιρώντας την Ισπανία που αποτελεί το μεγάλο φαβορί, αν κοιτάξουμε τα rosters των υπόλοιπων ομάδων, αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως πληρέστερο είναι αυτό της Σλοβενίας. Οι Σλοβένοι, στις τελευταίες διοργανώσεις παλεύουν απεγνωσμένα για μια διάκριση, χωρίς όμως να τα καταφέρνουν. Στο Eurobasket 2009, φαίνονται πιο έτοιμοι, διψασμένοι και ποιοτικοί από ποτέ. Με έμπειρους ΝΒΑers και φτασμένους Ευρωπαίους έχουν φτιάξει ένα πολύ δυνατό και επικίνδυνο σύνολο. Τους αρέσει το επιθετικό παιχνίδι και έχουν φοβερό περιφερειακό σουτ. Είναι τεχνική ομάδα και θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε και "λεπτεπίλεπτη" εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (Brezec, Smodis, Erazem Lorbek). Οι 3 τελευταίοι, είναι αρκετά καλοί στο post game και δίνουν έτσι αρκετές επιλογές στα guards της ομάδας. Είναι γενικά αρκετά προσηλωμένοι στην άμυνα, χωρίς όμως να αξίζουν ιδιαίτερης μνείας σε αυτόν τον τομέα. Κυριότερο μειονέκτημα τους είναι η έλλειψη χαρακτήρα. Στα κρίσιμα δεν ανταποκρίνονται και δίνουν την ευκαιρία στον αντίπαλο να κάμψει την αντίστασή τους, όπως έκανε άλλωστε και η Ελλάδα το 2007 στον προημιτελικό όπου γυρίσαμε από το -11 ένα χαμένο ματς μέσα σε 3 λεπτά. Ο καινούριος τους προπονητής, εξάλλου, Jure Zdovc (γνωστός και από τη θητεία του ως παίκτης σε Ηρακλή και Πανιώνιο) στερείται προπονητικής εμπειρίας και δεν μπορεί να εγγυηθεί τη σωστή καθοδήγηση της ομάδας στα κρίσιμα σημεία του παιχνιδιού. Το ταλέντο των Σλοβένων, ωστόσο, ξεχειλίζει όπως άλλωστε και οι φιλοδοξίες τους για αυτό το Eurobasket.

Βασικός play-maker για την ομάδα του Zdovc αναμένεται να είναι ο Beno Udrih, ο οποίος προέρχεται από 2 πολύ καλές σαιζόν με τους Sacramento Kings. Ο Udrih, που θα θυμούνται καλά οι φίλοι του Ολυμπιακού από την εκπληκτική του εμφάνιση (29 πόντοι, 5 τρίποντα) μέσα στο ΣΕΦ με τα χρώματα της Ολύμπια Λιουμπλάνα το 2002 με την οποία είχε στερήσει από τους ερυθρόλευκους την πρόκριση στο Final 4, είναι ένας πολύ καλός, έμπειρος point-guard που μπορεί να μοιράσει το παιχνίδι αλλά και να σκοράρει από μακρινή και μέση απόσταση εφόσον χρειαστεί. O Udrih,θα πάρει αρκετές βοήθειες από τον Goran Dragic των Phoenix Suns, ο οποίος στη rookie του χρονιά πέρυσι στο ΝΒΑ δεν τα πήγε και άσχημα ως back-up ενός από τους καλύτερους play-makers, του μοναδικού Steve Nash. Στη θέση του shooting guard θα ξεκινάει λογικά (αν δηλαδή σιγουρευθεί η συμμετοχή του στο Eurobasket) o Sasha Vujacic των Los Angeles Lakers. Ο Vujacic είναι ένας εκπληκτικός σουτέρ 3 πόντων (μάλιστα αποκαλεί τον εαυτό του "the machine") και πρόπερσι, είχε σημαντική συμβολή στην πορεία των "λιμνανθρώπων" ως του τελικούς του ΝΒΑ. Λόγω του ύψους του (2.01 m) θα μπορεί να βοηθάει και στο 3, όπου οι Σλοβένοι έχουν έλλειψη, και όσο και αν στο ΝΒΑ χαρακτηρίζεται ως υπερβολικά soft, στην Ευρώπη θα είναι ένα μεγάλο επιθετικό όπλο στα χέρια του Zdovc. Σημαντικές βοήθειες θα παίρνει και αυτός από τον Jaka Lakovic, ο οποίος με τις διεισδύσεις του και το δολοφονικό τρίποντό του θα συνεπικουρεί τους παραπάνω, συνθέτοντας έτσι ίσως την ποιοτικότερη 4άδα guards στο τουρνουά.

Στη θέση του small-forward, απ'ότι φαίνεται, όλο το βάρος θα πέσει στον Bostjan Nachbar της Efes Pilsen καθώς άξιος συμπαραστάτης του δεν υπάρχει. Αυτός, με το πολύ καλό περιφερειακό του σουτ αλλά και τη δυνατότητα να κινηθεί μέσα στη ρακέτα λόγω ύψους (2.07 m) θα βοήθησει σημαντικά τη Σλοβενία στην προσπάθεια της για διάκριση, ειδικά αν βελτιώσει τον αμυντικό του προσανατολισμό και τις επιλογές του στην επίθεση. Όταν θα πηγαίνει στον πάγκο για τις απαραίτητες ανάσες, θα παίρνει τη θέση του ο Vujacic εκτός και αν ο Zdovc κάνει την έκπληξη και εμπιστευθεί το βετεράνο Goran Jagodnik, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να αγωνιστεί στο 3 από το υπάρχον υλικό. Στη frontline τώρα, το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο Matjaz Smodis, ο οποίος ταλαιπωρείται από έναν τραυματισμό στη μέση και κανένας δεν ξέρει αν θα προλάβει ή αν θα επιλέξει να αγωνιστεί στο Eurobasket. Η αξία του Smodis είναι εγνωσμένη, καθώς εκτός από το περιφερειακό του σουτ και το inside game, είναι μετά το Vujcic ο καλύτερος ψηλός πασέρ αυτή τη στιγμή στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Η εμπειρία του είναι μεγάλη όπως και ο ρόλος του στην ομάδα, η οποία θα χάσει σημαντικό κομμάτι από τη δύναμη και την ισορροπία της αν δεν την ακολουθήσει στην Πολωνία. Ο Smodis, εξάλλου, πλαισιώνεται ιδανικά από τους Erazem Lorbek, Jurica Golemac (πρώην παίχτης του Πανελληνίου) και Primoz Brezec. Oι Lorbek και Golemac αποτελούν καλές επιθετικές επιλογές κοντά στο καλάθι, ενώ ο θηριώδης Brezec (2.16 m) εγγυάται τον έλεγχο των αιθέρων στα μετόπισθεν. Θα λείψει, βέβαια, ο Rasho Nesterovic, ο οποίος έδινε όγκο ενώ μάλλον δε θα γίνει αισθητή η απουσία του Sani Becirovic. Στη θεωρία, λοιπόν, η Σλοβενία θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για κάποιο μετάλλιο και μένει να δούμε αν θα το αποδείξει και εμπράκτως ή αν θα μείνουν και πάλι ανικανοποίητες οι μεγάλες της φιλοδοξίες. Η μέχρι τώρα παρουσία της, πάντως, στα φιλικά, έχει στείλει ανάμεικτα μηνύματα καθώς έχει νικήσει υποδεέστερες ομάδες όπως η Κροατία και η FYROM ενώ δυσκολεύτηκε αρκετά κόντρα στη Ρωσία και έχασε 1 από τα 2 φιλικά που έδωσε. Στο τελευταίο τουρνουά της Σεβίλλης, μάλιστα, απογοήτευσε αφού ηττήθηκε από Ισπανία, Λιθουανία αλλά και από τη Μεγάλη Βρετανία!

3. Ελλάδα

Μετά την Ισπανία και τη Σλοβενία, νομίζω, ότι έτοιμη για διάκριση είναι και η Εθνική μας ομάδα. Κάποιος ίσως περιμένει ότι θα είμαστε αποδυναμωμένοι από τις απουσίες των Διαμαντίδη και Παπαλουκά. Πιστεύω, όμως, ότι θα ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις, θα παίξουμε ωραίο, σύγχρονο, γρήγορο μπάσκετ και θα καταφέρουμε να βρεθούμε στις υψηλές θέσεις (1-4 δηλαδή). Ασφαλή συμπεράσματα από τα μέχρι τώρα φιλικά (με τους περίεργους Ρουμάνους και τους Λετονούς) δεν μπορούν να βγουν. Καταλαβαίνουμε, όμως, ότι η Ελλάδα πλέον τρέχει. Τρέχει στην άμυνα (την οποία προσπαθεί να βελτιώσει ο Kazlauskas αντίθετα με τις προβλέψεις μερικών "μπασκετικών ειδημόνων"), τρέχει στον αιφνιδιασμό και τρέχει στην επίθεση. Ακολουθεί δηλαδή το σκεπτικό του "γρήγορα" και σίγουρα όχι του "βιαστικά". Αυτός που φαίνεται να ταιριάζει κουτί σε αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού είναι ο Νικ Καλάθης. Οι πρώτες εμφανίσεις του νεαρού με τη γαλανόλευκη είναι εντυπωσιακές και ο Νικ φαίνεται να προσαρμόζεται σε μεγάλο βαθμό στις απαιτήσεις του προπονητή του, όπως είχαμε πει και από εδώ ένα μήνα πριν περίπου. Ο χρόνος θα λειτουργεί μόνο υπέρ του και υπέρ της Εθνικής μας. Αν θέλαμε να βρούμε τα αρνητικά σημεία της Ελλάδας τότε θα έπρεπε να αναφέρουμε την έλλειψη λύσεων στο 3 αφού εκτός του Περπέρογλου, άλλο καθαρό 3άρι δεν υπάρχει και αμφισβητείται αν ο ταλαντούχος Κώστας Παπανικολάου θα έχει την εμπειρία, το καθαρό μυαλό και τη σωματική δύναμη να ανταπεξέλθει σε μια ακόμα διεθνή διοργάνωση, την 3η αυτό το καλοκαίρι. Επιπλέον, πρέπει να βρουν τα πατήματα τους καλύτερα και οι ψηλοί της ομάδας, ειδικά στην άμυνα και στα block-outs, κάτι που είναι θέμα χρόνου. Η έλλειψη ρυθμού σε μερικά διαστήματα του παιχνιδιού, πάντως, δε με ανησυχεί καθώς είναι φυσιολογική σε αυτό το στάδιο της προετοιμασίας.

Η Ελλάδα φαίνεται ότι θα ξεκινάει με guards τους Βασίλη Σπανούλη και Νίκο Ζήση, οι οποίοι θα εναλλάσσονται στο 1 και στο 2. Small forward θα είναι ο Στράτος Περπέρογλου ενώ στο 4 θα είναι βασικός ο αρχηγός Αντώνης Φώτσης. Center, τέλος, θα είναι ο Γιάννης Μπουρούσης. Πολύτιμες βοήθειες θα προσφέρουν ερχόμενοι από τον πάγκο οι Καλάθης, Γιώργος Πρίντεζης, Κώστας Κουφός, Σοφοκλής Σχορτσιανίτης (αν είναι συνεπής) και όποιος από τους Κώστα Καϊμακόγλου και Κώστα Παπανικολάου επιλεχθεί για την τελική 12άδα. Μένει να δούμε, λοιπόν, σε ποιο βαθμό θα λείψει η εμπειρία και η ηρεμία που προσέδιδε η παρουσία του Διαμαντίδη και του Παπαλουκά καθώς και το πόσο θα προσαρμοστούν οι παίχτες μας στη φιλοσοφία του νέου προπονητή.

4. Λιθουανία

Η Λιθουανία είναι μία από τις παραδοσιακές δυνάμεις του παγκοσμίου μπασκετικού στερεώματος. Διαθέτει πάντα παίχτες που φημίζονται για το ταλέντο τους, την οξυδέρκειά τους και το τρομερό τους σουτ. Έτσι και φέτος, αναμένεται να έχει ένα σημαντικό ρόλο στο Eurobasket της Πολωνίας. Η αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι η φετινή Λιθουανία δεν είναι το σίγουρο στοίχημα των τελευταίων διοργανώσεων. Οι απουσίες της είναι αρκετές και πολύ σημαντικές για την ίδια την ομάδα. Πρώτον λείπει ο μεγάλος της ηγέτης, που δεν είναι άλλος από τον Sarunas Jasikevicius. Όλοι ξέρουμε την ποιότητα του Λιθουανού και τι δίνει αυτός σε μια ομάδα όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και σε θέματα ψυχολογίας. Η απουσία του, μάλιστα, είναι πιο έντονη από τη στιγμή που στην Πολωνία δε θα βρεθεί ούτε ο Arvydas Macijauskas, o οποίος είναι πλέον αιώνια τραυματίας αλλά το ταλέντο του και το ένστικτο του δεν μπορούν να αμφισβητηθούν (η εκρηκτικότητά του πάντως μπορεί). Σε αυτούς αξίζει να προστεθεί βέβαια και ο Rimantas Kaukenas που συνήθως προσφέρει πολύ επιθετικά αλλά δευτερευόντως και οργανωτικά. Αυτές οι απουσίες αποδυναμώνουν σε μεγάλο βαθμό την ομάδα στις νευραλγικές θέσεις των guards, όπου θα πρέπει να αναλάβουν ηγετικό ρόλο ο νεαρός ταλαντούχος Mantas Kalnietis, που ίσως μερικοί να θυμούνται από τα φετινά ματς του Παναθηναϊκού με τη Zalgiris Kaunas, καθώς και ο Tomas Delininkaitis. Αυτοί οι δύο, φυσικά δε διαθέτουν σε καμία περίπτωση το ειδικό βάρος των προηγούμενων, γεγονός που μπορεί να αναδειχθεί σε σημαντικότατο πρόβλημα για την ομάδα. Αν, μάλιστα, συνυπολογιστεί και η μη συμμετοχή του Ramunas Siskauskas, τότε καταλαβαίνουμε όλοι ότι η Λιθουανία έχει χάσει πολλή από τη δύναμή της.

Η ομάδα του Ramunas Butautas αρέσκεται στο γρήγορο μπάσκετ, όπως άλλωστε κάθε λιθουανική Εθνική. Διαθέτει ισχυρό περιφερειακό σουτ και δυνατά κορμιά μέσα στο ζωγραφιστό (Javtokas, Darius & Ksystof Lavrinovic). Είναι ομάδα των μεγάλων αγώνων, αν και αμφισβητείται το κατά πόσο αυτό θα ισχύσει σε αυτό το Eurobasket ύστερα από τις προαναφερθείσες απουσίες. Το θετικό, πάντως, είναι ότι ο coach Butautas έχει στο ρόστερ του αρκετούς νέους παίχτες που διψάνε για διάκριση και προσωπική ανάδειξη όπως οι ταλαντούχοι forwards Jonas Maciulis, Arturas Jomantas και Paulius Jankunas.

Όπως έχει φανεί και από τα μέχρι τώρα φιλικά, play-maker θα είναι ο μοναδικός ποιοτικός και καθαρόαιμος point-guard της ομάδας, ο Mantas Kalnietis. Με τις εμπειρίες που αποκόμισε από τη φετινή του παρουσία στην Euroleague, καθώς και με την έφεση που έχει στο up-tempo παιχνίδι, ο Kalnietis θα προσπαθήσει να οδηγήσει τη Λιθουανία σε μια διάκριση. Η έλλειψη παραστάσεων, ωστόσο, σε κρίσιμα παιχνίδια μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική. Θα έχει βοήθειες λογικά και από τον Tomas Delininkaitis, ο οποίος φαίνεται να έχει βελτιωθεί τα 2 τελευταία χρόνια και ελπίζει να αδράξει την ευκαιρία που θα του δώσει αναγκαστικά ο προπονητής του καθώς άλλος point-guard δεν υπάρχει. Έχει αξιοπρεπές περιφερειακό σουτ και μέχρι τώρα στα φιλικά παρουσιάζεται συνεπής και θετικός. Διαθέτει και κίνητρο αφού σίγουρα θέλει να πάρει μεταγραφή από την άσημη ουκρανική Azovmash Mariupol στην οποία αγωνίζεται. Στα πλην και αυτού, η έλλειψη παραστάσεων από κρίσιμους αγώνες σε υψηλό επίπεδο. Shooting guard θα είναι είτε ο Tomas Delininkaitis είτε ο Jonas Maciulis, ο οποίος έχει πολλά να δείξει ύστερα από την όχι και τόσο καλή χρονιά που έκανε. Τις τρύπες στα guards θα καλύπτει ο Mindaugas Lukauskis, ένας ικανός σουτέρ 3 πόντων με περιορισμένες οργανωτικές δυνατότητες, ο οποίος είχε πέρυσι καλή παρουσία στο Ολυμπιακό Τουρνουά.

Small forward και σταρ της εθνικής Λιθουανίας είναι ο νέος παίχτης του Ολυμπιακού, Linas Kleiza. O Kleiza θα παίξει στη θέση που αγωνιζόταν και στο ΝΒΑ. Με την ταχύτητά του, τη δύναμή του και το δολοφονικό του σουτ ο Kleiza είναι ο παίχτης από τον οποίον οι Λιθουανοί έχουν τις μεγαλύτερες προσδοκίες σε αυτό το Eurobasket. Μένει να δούμε αν αυτός θα τις δικαιώσει. Όταν θα κάθεται στον πάγκο, τη θέση του θα παίρνει ο Simas Jasaitis, ένας killer πίσω από τη γραμμή των 3 πόντων. Power forward θα είναι ο Ksystof Lavrinovic. Ο τελευταίος, αγωνίζεται στη Montepaschi Siena και είναι γνωστός για τη σωματική του δύναμη, τη δυνατότητα του να αγωνίζεται κοντά στο καλάθι κυρίως στην επίθεση και για το γεγονός ότι υπηρέτησε στις φυλακές της Λιθουανίας ύστερα από καταδίκη για συμμετοχή σε βιασμό το 1999 (γεγονός που ίσως του στοίχισε τη μεταγραφή του στο ΝΒΑ). Αναπληρωματικός του Ksystof θα είναι ο Paulius Jankunas, ο οποίος είχε πολύ καλή σεζόν με τη Zalgiris και διακρίνεται για την έφεσή του στο σκοράρισμα και τα rebounds. Center θα είναι ο νέος αρχηγός της Λιθουανίας και γνωστός σε μας από το (αποτυχημένο) πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό, Robertas Javtokas. Ο Javtokas χαρακτηρίζεται από τη θηριώδη δύναμή του και τη συνεπαγόμενη πολύ καλή αμυντική του συμπεριφορά. Καλύπτει τους χώρους μέσα στη ρακέτα καθώς και τους αιθέρες πάνω από αυτή. Επιθετικά είναι σχεδόν ανύπαρκτος και σκοράρει μόνο κάτω από καλάθι και με απλοϊκούς τρόπους. Ο αμυντικός του προσανατολισμός, πάντως, είναι εξαιρετικά ευπρόσδεκτος στην εθνική του καθώς οι υπόλοιποι ψηλοί έχουν περισσότερο το μυαλό τους στην επίθεση. Πίσω από αυτόν θα έρχεται ο δίδυμος αδερφός του Ksystof, Darjus Lavrinovic. Σαφώς λιγότερο ποιοτικός από τον αδερφό του αλλά καλύτερος rebounder ο Darjus θα ξεκουράζει το Javtokas ελπίζοντας να προσφέρει λίγο και επιθετικά. Πιθανά κενά στη frontline θα καλείται να καλύψει ο έμπειρος Marijonas Petravicius, o οποίος αν και έχει κάποια επιθετική ποιότητα (θα είναι αρκετά χρήσιμος στα pick n' roll του Kalnietis), στερείται αθλητικών προσόντων και δεν παίζει πολύ καλή άμυνα. Λογικά σε μερικά ματς θα δούμε και το νέο ταλέντο του Λιθουανικού μπάσκετ, τον Arturas Jomantas. Ο Joma είναι ένας αθλητικός, δυνατός small forward που έχει μέλλον, ειδικά αν βελτιώσει και το τρίποντο του έτσι ώστε να μπορεί να αγωνίζεται στη θέση 2 και να έχει στο ρεπερτόριό του περισσότερες κινήσεις. Με ενδιαφέρον αναρωτιόμαστε, λοιπόν, αν η Λιθουανία μπορεί να υπερκεράσει τις σημαντικότατες απουσίες της και να βρεθεί πάλι σε ένα σκαλί του βάθρου. Στα φιλικά μέχρι τώρα έχει παρουσιάσει ένα θετικό πρόσωπο. Στο πρόσφατο τουρνουά της Σεβίλλης κέρδισε τόσο τη Μεγάλη Βρετανία όσο και τη Σλοβενία, όμως στον τελικό συνετρίβη από την Ισπανία και έδειξε με αυτόν τον τρόπο ότι θέλει ακόμα αρκετή δουλειά αν θέλει να έχει βλέψεις για την κορυφή.

Σκέψεις... 14/08

1) Δε θα μπορούσα να μην ασχοληθώ πρώτα πρώτα με τις δύο σημαντικότατες προσθήκες του Ολυμπιακού (Linas Kleiza και Von Wafer), οι οποίες τον καθιστούν πλέον ισχυρότατο και υπόσχονται πολλούς πόντους, γρήγορο παιχνίδι και θεαματικές φάσεις, αυτά που θέλουμε όλοι δηλαδή να βλέπουμε. Το αν αυτά θα οδηγήσουν σε τίτλους και ουσιαστικές επιτυχίες θα εξαρτηθεί από την ικανότητά τους να προσαρμοστούν γρήγορα και αποτελεσματικά στις διαφορετικές συνθήκες του ευρωπαϊκού μπάσκετ, κάτι στο οποίο μεγάλη ευθύνη θα φέρει ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Ο τελευταίος καλείται φέτος να προσδώσει στον Ολυμπιακό ένα πραγματικά γρήγορο επιθετικό πλάνο με όσο το δυνατόν ταχύτερη κυκλοφορία της μπάλας και άμεση εκτέλεση σε οποιαδήποτε καλή ευκαιρία για καλάθι παρουσιαστεί σε Kleiza ή Wafer. Ο Ολυμπιακός θα πρέπει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την δεινότητά τους στο σκοράρισμα και την ικανότητά τους να δημιουργήσουν για τον εαυτό τους αν θέλει να έχει το πάνω χέρι σε όλα τα παιχνίδια.

Όσον αφορά ειδικά το Λιθουανό με προβληματίζει σε μικρό βαθμό το ότι ο Ολυμπιακός θα χάνει κάποια από τη ικανότητά του στα rebounds όταν ο Kleiza θα παίζει power forward, καθώς αρέσκεται στο να κινείται στην περιφέρεια και όχι τόσο στη ρακέτα με ή χωρίς την μπάλα. Θεωρώ όμως ότι η εντυπωσιακή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα δύναμή του θα τον βοηθά να κερδίζει τις συντριπτικά περισσότερες διεκδικήσεις και να βρίσκει άνετα το διάδρομο προς το καλάθι στα drives του. Από εκεί και πέρα το σουτ του αποτελεί εγγύηση από κάθε απόσταση ενώ η προσωπική του άμυνα κρίνεται μέτρια, αλλά αυτό δεν παίζει τον ίδιο ρόλο στην Ευρώπη που παίζει στο NBA, οπότε λογικά συνυπολογιζόμενων των σωματικών προσόντων του δε θα έχει ιδιαίτερο πρόβλημα.

Για τον Wafer, εχόντάς τον παρακολουθήσει πολλές φορές πέρσι με τους Rockets, έχω να πω ότι πρώτα απ' όλα είναι εκρηκτικός scorer με μεγάλο οπλοστάσιο (shot off the dribble, off a screen, catch 'n shoot, drives, τρίποντα). Είναι πολύ αθλητικός και έχει πολύ γρήγορο πρώτο βήμα, κάτι που θα του φανεί πολύ χρήσιμο στην Ευρώπη όπου οι αμυντικοί είναι πιο αργοί από το NBA. Από την άλλη έχει συχνά πρόβλημα στο decision making, δείχνοντας μια τάση να παίρνει υπερβολικά πολλές προσπάθειες, όσο δύσκολες κι αν είναι αυτές. Η εγγύηση όμως για περισσότερο χρόνο συμμετοχής στον Ολυμπιακό σε σύγκριση με τους Rockets μπορεί να ελαττώσει αυτήν την τάση. Επίσης, όπως είπε και ο ίδιος είναι λίγο αδιάφορος στην άμυνα και ελαφρά προβληματικός ως χαρακτήρας, με πρόσφατο παράδειγμα το επισόδιό του με τον Rick Adelman στoυς Western Semifinals εναντίον των Lakers. Γενικότερα θα πρέπει οπωσδήποτε το προπονητικό team να σχεδιάσει κάποια επιθετικά πλάνα και plays για την εκμετάλλευση του επιθετικού ταλέντου του (όπως και για τον Childress αντίστοιχα).

2) Παρακολούθησα από κοντά το δεύτερο φιλικό της Εθνικής με τη Ρουμανία αλλά δε θα προβώ σε εκτενή σχολιασμό, λόγω προφανώς της πολύ χαμηλής δυναμικότητας της αντιπάλου, η οποία πραγματικά σε ορισμένες στιγμές ταλαιπωρούσε τα μάτια μου και με έκανε να αναρωτηθώ βαθιά μέσα μου για το μέλλον του ρουμανικού μπάσκετ (not).

Παρ' όλη την τραγικότητα της Ρουμανίας πάντως, με χαροποίησε ιδιαίτερα η εικόνα της Εθνικής να ψάχνει τον αιφνιδιασμό σε κάθε ευκαιρία, κυρίως όταν ξεκινούσε την επίθεση ο Καλάθης. Ο τελευταίος επιβεβαίωσε τις προσδοκίες που είχα παρακολουθώντας τον πέρσι με τη Florida, καθώς φέρνει στο τραπέζι σίγουρο ball-handling, αξιόπιστο σουτ και ακρίβεια και δημιουργικότητα στις πάσες, ενώ ευχάριστη έκπληξη ήταν η αφοσίωσή του στην άμυνα, δείχνοντας ότι διαθέτει γρήγορα πόδια και μεγάλη lateral quickness. Λίγο τα λάθη από κακές αποφάσεις στο transition πρέπει να περιορίσει, αλλά αυτό θα έρθει με το χρόνο.

Ο Κώστας Κουφός, τώρα, παρουσιάστηκε πολύ δυναμωμένος συγκριτικά με το πώς τον θυμόμουν από τη Utah, τελειώνοντας εύκολα τις περισσότερες προσπάθειες γύρω από το καλάθι. Το χαμηλό επίπεδο των ψηλών της Ρουμανίας βέβαια έπαιξε το ρόλο του σε αυτό και δε μας επέτρεψε να δούμε μεγάλο μέρος από το ρεπερτόριο των post κυρίως moves του Κώστα. Θα ήθελα στα επόμενα φιλικά να τον δω να παίζει λίγο περισσότερο με πρόσωπο στο καλάθι (κάτι που επιχειρούσε αρκετά με τους Jazz) για να κάνει το παιχνίδι του περισσότερο απρόβλεπτο και πολύπλευρο και ως εκ τούτου δυσκολότερα αντιμετωπίσιμο.

Περιμένουμε, λοιπόν, τα επόμενα φιλικά με δυνατότερους αντιπάλους για να σχηματίσουμε μία εγκυρότερη και αναλυτικότερη άποψη για όλους τους παίκτες της Εθνικής ενόψει του Eurobasket.

3) Πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθώ σε μια κάπως παλιότερη είδηση επειδή αφορά κάποιον που ίσως κάποια μέρα γίνει ο καλύτερος point guard του κόσμου. Ο John Wall, μάλλον ο καλύτερος 18χρονος παίκτης στον κόσμο, θα αγωνίζεται (και υποτίθεται θα σπουδάζει) από φέτος στο ιστορικό πανεπιστήμιο του Kentucky. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι, εξαιρουμένου κάποιου σοβαρού τραυματισμού, θα είναι το No. 1 pick στο 2010 NBA Draft. Οι ειδικοί λένε ότι αν μπορούσε να δηλώσει συμμετοχή από φέτος θα ήταν το No. 2 πίσω από τον Blake Griffin, για να καταλάβετε για τι ταλέντο μιλάμε.

Ως παίκτης θυμίζει κάτι μεταξύ Dwyane Wade, Jamal Crawford και Derrick Rose προς το παρόν. Είναι απίστευτα αθλητικός, με εκρηκτικό πρώτο βήμα και ήδη δυνατός σωματικά, πολύ γρήγορος με την μπάλα στα χέρια και καλός αμυντικός, μπορεί να εκτελέσει οποιοδήποτε dribble move για πλάκα, έχει φοβερή πάσα, γενικά το potential του σε κάνει να φοβάσαι. Αν βελτιώσει κι άλλο το σουτ του (πράγμα που είναι απλά θέμα προπόνησης) βάζει πλώρη για Hall Of Famer.



Το επόμενο video είναι τα highlights του από το 2009 Nike Hoop Summit, στο οποίο συμμετέχουν οι καλύτεροι 18άρηδες της Αμερικής εναντίον των αντίστοιχων του υπόλοιπου κόσμου. Στο ίδιο παιχνίδι έπαιζαν και οι Edwin Jackson και Νίκος Παππάς.