Players We Like: Will "The Thrill" Bynum

'Οταν βλέπουμε έναν αγώνα μπάσκετ, τις περισσότερες φορές καταλαβαίνουμε εύκολα ποιος είναι το αστέρι της ομάδας, ο καλύτερος παίκτης, αυτός που θα πάρει τις περισσότερες προσπάθειες. Συνηθίζουμε, μάλιστα, να επικεντρωνόμαστε σε αυτόν (ή αυτούς αν είναι πολλοί) και ξεχνάμε λίγο τους υπόλοιπους. Αν παρακολουθήσουμε, ωστόσο, πιο συγκεντρωμένα το παιχνίδι ή ακόμα καλύτερα μια σειρά αγώνων αυτής της ομάδας, τότε είναι πολύ πιθανό να παρατηρήσουμε και άλλους παίκτες, μικρότερης προβολής που όμως παίζουν και αυτοί το ρόλο τους (άλλοτε μεγαλύτερο, άλλοτε μικρότερο) στην εικόνα (τη θετική φυσικά) του συνόλου στο οποίο βρίσκονται. Κάνουμε αυτήν τη στήλη, λοιπόν, για να αφιερώσουμε μερικές γραμμές σε παίκτες που δε βρίσκονται τόσο στο φως της δημοσιότητας, αλλά τους οποίους εκτιμούμε για αυτά που βγάζουν στο παρκέ. Μην περιμένετε να δείτε LeBron James, Paul Pierce, Ron Artest και άλλους γνωστούς εδώ, γιατί πολύ απλά αυτούς τους ξέρουμε όλοι και δε θα είχε νόημα να επαναλαμβάναμε τα αυτονόητα.

Τον τελευταίο χρόνο, κάνοντας το γνωστό, καθημερινό, μεταμεσονύκτιο zapping στους αγώνες του ΝΒΑ, έχω πέσει αρκετές φορές πάνω στους Detroit Pistons. Οι τελευταίοι είχαν πέρυσι αρκετούς αξιόλογους παίκτες, όπως ο Rasheed Wallace και o Allen Iverson, τους οποίους φέτος αντικατέστησαν με 2 εξίσου καλούς, τον Charlie Villanueva και τον Ben Gordon. Στο ρόστερ της ομάδας βρίσκονται και οι "κλασικοί" Rip Hamilton και Tayshaun Prince, οι οποίοι συνεπικουρούνται από τον ταλαντούχο Rodney Stuckey στην προσπάθεια των Pistons για να επιστρέψουν στην κορυφή. Με την αποχώρηση του Chauncey Billups, όμως, και αφού ο Allen Iverson δεν είχε τη διάθεση να βοηθήσει και έφυγε το καλοκαίρι, η ομάδα χρειάστηκε βοήθεια στις θέσεις των guards. Τότε ήταν που βγήκε στο προσκήνιο ο Will Bynum και με εξαιρετικές εμφανίσεις στα περσινά playoffs και στα 10 πρώτα παιχνίδια φέτος, κέρδισε τη συμπάθειά μου.

Ο Bynum (4/1/1983) έπαιξε στα κολλεγιακά του χρόνια στο Georgia Tech και το 2004 βοήθησε την ομάδα του να φτάσει ως τον τελικό του NCAA (σκοράροντας το buzzer beater στον ημιτελικό), όπου ηττήθηκε από το Connecticut. Δεν έγινε drafted από κάποια ομάδα αλλά υπέγραψε συμβόλαιο με τους Boston Celtics το 2005. Έγινε γρήγορα waived και δεν έπαιξε σε κανένα παιχνίδι. Μοιραία πήγε στο NBDL και αγωνίστηκε στους Roanoke Dazzle, κερδίζοντας μάλιστα το βραβείου του Rookie of the Year το 2005-2006. Μετά από ένα σύντομο και όχι και τόσο πετυχημένο πέρασμα από τους Golden State Warriors, ήρθε στην Ευρώπη και φόρεσε για 2 χρόνια τη φανέλα της Maccabi Tel Aviv, με την οποία είχε αρκετά καλή παρουσία. Στο Ισραήλ, πάντως, έμπλεξε και σε ένα σοβαρό σκάνδαλο όταν βρέθηκε στο επίκεντρο ενός καυγά σε νυχτερινό κέντρο κατά τη διάρκεια του οποίου μαχαιρώθηκε ο αδερφός του και ενώ ο ίδιος προσπαθούσε να ξεφύγει, χτύπησε έναν άνδρα με το αυτοκίνητο του, ο οποίος πάντως αποδείχτηκε ότι σκόπευε να του επιτεθεί. Ο Bynum αθωώθηκε και μετά από λίγο καιρό επαναπατρίστηκε για λογαριασμό των Detroit Pistons.

Eκεί, χάρη στα προβλήματα που αναφέραμε παραπάνω, βρήκε χρόνο συμμετοχής κυρίως προς το τέλος της regular season και στα playoffs και έδειξε πολύ θετικά στοιχεία, ακόμα και αν οι Pistons έχασαν 4-0 από τους Cleveland Cavaliers. Φέτος, η σεζόν ξεκίνησε αρκετά καλά για τον ίδιο αφού γρήγορα τραυματίστηκε ο Rip Hamilton και έτσι ο Will "The Thrill" είχε αρκετές ευκαιρίες για να δείξει τι αξίζει. Στα 10 πρώτα ματς, έχει 14 ppg ενώ μοιράζει 4.2 assists ανά παιχνίδι σε 27 αγωνιστικά λεπτά. Αρκετά όμως με τα στατιστικά.

Γιατί μου αρέσει ο Will Bynum? Παρ'ότι είναι μόλις 1.83m δε φοβάται να πάει στο καλάθι, να επιδιώξει τη σωματική επαφή απέναντι σε πολύ ψηλότερους και δυνατότερους αντιπάλους. Είναι γρήγορος, με εντυπωσιακό χειρισμό της μπάλας και βγάζει πολλή ενέργεια όταν μπαίνει στο παρκέ. Δεν έχει το τρίποντο στο "οπλοστάσιό" του και για αυτόν το λόγο δε σουτάρει πίσω από τα 7.25, διαθέτει ωστόσο ένα πολύ καλό mid-range shot, το οποίο απεικονίζεται και στο ποσοστό του εντός παιδιάς, που ανέρχεται σε 47.6%. Είναι σουτέρ που αν ζεσταθεί, δύσκολα σταματιέται, γεγονός που απέδειξε εκτός των άλλων και σε ένα ματς με τους Charlotte Bobcats πέρυσι, όταν και σκόραρε 26 πόντους σε μια περίοδο κάνοντας ρεκόρ για μια ιστορική ομάδα όπως οι Detroit Pistons. Έχει βέβαια δυσκολίες στην άμυνα, κυρίως λόγω ύψους, τις οποίες προσπαθεί να καλύψει με τα γρήγορα πόδια του και το πάθος που τον διακρίνει. Δεν είναι εγωιστής και φαίνεται να αναγνωρίζει το ρόλο του στην ομάδα, γεγονός που τον κάνει αρκετά συμπαθή στις τάξεις των οπαδών των Pistons, ειδικά μετά τους περσινούς βεντετισμούς του maitre του είδους Allen Iverson. Όποτε μπαίνει, βοηθάει τόσο οργανωτικά (τον όχι και τόσο έμπειρο στα οργανωτικά καθήκοντα Stuckey) όσο και εκτελεστικά αν του δοθεί η ευκαιρία. Τέλος, τρέχει με την πρώτη ευκαιρία στον αιφνιδιασμό και μπορεί να προσφέρει αρκετά θεαματικές φάσεις. Για του λόγου το αληθές, δείτε τα videos που ακολουθούν και αν τύχει να παρακολουθήσετε κάποιο ματς των Detroit Pistons ρίξτε του μια ματιά.

Σκέψεις... 15/11

1) Μάλλον ελάχιστοι από εμάς είχαν δει τον Brandon Jennings όταν αγωνιζόταν στο Oak Hill Academy. Oι περισσότεροι τον μάθαμε όταν αποφάσισε να κάνει μια μεγάλη πρωτοτυπία για τα αμερικανικά δεδομένα, να φύγει δηλαδή ακριβώς μετά το high school και να έρθει να αγωνιστεί στην Ευρώπη αντί να πάει σε κάποιο κολλέγιο. Προσωπικά, τότε ήμουν περίεργος να δω αυτόν τον παίκτη που σε τόσo νεαρή ηλικία είχε το θάρρος να δοκιμάσει κάτι που άλλοι δεν κάνουν ούτε στα 35 τους. Δυστυχώς, ο Jennings επέλεξε τη Lottomatica Roma για τον ευρωπαϊκό σταθμό της καριέρας του. Λέω δυστυχώς γιατί δεν ήταν εύκολο να παρακολουθήσουμε τον BJ σε ματς του ιταλικού πρωταθλήματος, οπότε έπρεπε να περιοριστούμε στα αντίστοιχα της Euroleague. Από όσα είδα σε αυτά μπορώ να πω ότι δεν εντυπωσιάστηκα. Σαφώς, ο Jennings ήταν ένας πολύ γρήγορος play-maker, με έφεση στο σουτ, ευχάριστος να τον παρακολουθείς καθώς του άρεσε το θεαματικό και up-tempo παιχνίδι, αλλά ίσως ο μεγάλος ντόρος που έγινε γύρω από το όνομα του να μου προκάλεσε υπέρμετρες προσδοκίες.

Όταν μάλιστα το καλοκαίρι έγινε drafted από τους Milwaukee Bucks και όχι από τους πολύ πιο εμπορικούς New York Knicks (όπως εικαζόταν), τότε ήρθαν στην επιφάνεια κάποιες δηλώσεις του που με έκαναν να τον αμφισβητήσω περαιτέρω. Συγκεκριμένα, ο BJ άρχισε να λέει στα media ότι ο Ricky Rubio (no. 5 του draft) ήταν οverrated και τον περίμενε για να δείξει ποιος ήταν καλύτερος.

Στη συνέχεια, βγήκε στον αέρα ένα video που τράβηξε ένας φίλος (?) του Jennings με τη webcam του κατά τη διάρκεια μιας online συνομιλίας τους και στο οποίο ο παίκτης των Bucks κατακεραυνώνει πραγματικά τους NY Knicks, τον Chris Duhon (play-maker των Knicks), το Ricky Rubio κλπ. Δεν είναι ότι έχει απαραίτητα άδικο σε αυτά που λέει. Ο τρόπος του, ωστόσο, καθώς και το γεγονός ότι ένας "άγουρος" 19χρονος μαινόταν κατά πάντων, μου προκάλεσε μια αρκετά έντονη δυσφορία προς το πρόσωπό του.

'Οταν, πάντως, άρχισαν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις του BJ πολλά στόματα έκλεισαν (μαζί και το δικό μου). Όσοι δεν πείστηκαν ούτε από το εκπληκτικό summer league του, πρέπει να έχουν σταματήσει την κριτική τώρα, μετά τις πρώτες του εμφανίσεις στο υψηλότατο επίπεδο του ΝΒΑ. Συγκεκριμένα, σε μια ομάδα όπου ο φυσικός της ηγέτης Michael Redd απουσιάζει λόγω τραυματισμού και δεν υπήρχε κάποιος αξιόλογος PG για να πάρει πολλά λεπτά συμμετοχής (ο Luke Ridnour είναι καλός παίκτης αλλά δεν πείθει αυτόν τον καιρό), ο Jennings έχει πάρει τα ηνία και με εκπληκτικές εμφανίσεις αναδεικνύεται σε μια από τις εκπλήξεις του πρωταθλήματος, βάζοντας παράλληλα πολύ νωρίς υποψηφιότητα για "Rookie of the Year". Αποκορύφωμα αποτέλεσε η χθεσινή του παράσταση απέναντι στους Golden State Warriors, οι οποίοι μπορεί να μην παίζουν άμυνα και να έχουν πολλά εσωτερικά προβλήματα αλλά αυτό δε μειώνει το κατόρθωμα του BJ. Συγκεκριμένα, ο Jennings σκόραρε 55 (!!) πόντους μαζεύοντας 5 rebounds και μοιράζοντας 5 assists, ενώ είχε 7/8 τρίποντα. Aυτή η επίδοση ήταν η 4η καλύτερη όλων των εποχών για rookie, πίσω από ιερά τέρατα του αθλήματος όπως ο Wilt Chamberlain (2 φορές 58 πόντους), ο Rick Barry και ο Earl Monroe.

Δεν είναι, όμως, μόνο τα στατιστικά που εντυπωσιάζουν όσο κυρίως οι εμφανίσεις του Jennings. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν έχει καμία σχέση με τον παίκτη που είδαμε πέρυσι στην Ευρώπη. Φαίνεται πολύ πιο κατασταλαγμένος, έχει αναλάβει το ρόλο του ηγέτη έστω και σε μια μέτρια (όχι κακή) ομάδα του ΝΒΑ, έχει πάρα πολύ αγωνιστικό θράσσος (μερικές φορές υπερβολικά πολύ), διαθέτει κάθε είδους σουτ (off the dribble, off the screen, pull-up jumper, floaters, catch n' shoot κλπ.) και έχει ποσοστό σχεδόν 50%! Γενικά εξελίσσεται εντυπωσιακά και με κάνει να αναρωτιέμαι τι στατιστικά θα μπορούσε να έχει στο up-tempo παιχνίδι του Mike D' Antoni αντί για το πιο control μπάσκετ του Scott Skiles. Όσοι δε με πιστεύετε, θα σας παραπέμψω στα επόμενα παιχνίδια των Bucks και σας εγγυώμαι ότι θα αλλάξετε γνώμη.

2) Για όσους ενδιαφέρονται, έχει ξεκινήσει και η ψηφοφορία για την ανάδειξη των All-Stars που θα αγωνιστούν στο All-Star Game στο Dallas το 2010. Μπορείτε αφού φτιάξετε account στο ΝΒΑ κλπ. να ψηφίσετε εδώ. Αντιρρήσεις εγέρθηκαν για το πρόωρο της ανάρτησης του ψηφοδελτίου. Με μόλις 2 βδομάδες αγώνων, πιστεύω και εγώ ότι είναι πολύ νωρίς για να βγουν υποψηφιότητες καθώς δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα και όλοι θα ψηφίσουν είτε έχοντας ως κριτήριο την περσινή σεζόν είτε με τα περιορισμένα και πιθανώς παραπλανητικά σε βάθος χρόνου που έχουμε δει εώς τώρα.

Προσωπικά, πάντως, διαφωνώ και με το συγκεκριμένο τρόπο ανάδειξης των παικτών που θα αγωνιστούν στο πιο ελεύθερο και εντυπωσιακό μπασκετικό event της χρονιάς. Το να αφήνεις την επιλογή των βασικών απολύτως στα χέρια του κοινού καταλήγει σε φαινόμενα Allen Iverson, που είναι μεν ένας από τους πιο ευχάριστους παίκτες για να παρακολουθείς, όμως η συνεχόμενη κλήση του στα All-Star Games παρά τη φθίνουσα πορεία της καριέρας του είναι μεγάλη αδικία για άλλους παίκτες όπως ο Deron Williams για παράδειγμα. Πάλι καλά να λέμε, που δεν είναι υποψήφιος ο Yi Jianlian γιατί θα έσπευδε όλο το "φιλοθεάμον" κοινό της Κίνας να τον αναδείξει σε All-Star του ΝΒΑ και είναι κάτι που πιστεύω κανένας μας δε θα άντεχε. Ίσως το ΝΒΑ να έπρεπε να βρει ένα συνδυαστικό σύστημα, για παράδειγμα, μεταξύ δημοσιογράφων, παλαιών παικτών, προπονητών και του κοινού για να αναδεικνύει τους αστέρες του και να τους επιβραβεύει για τις επιδόσεις τους. Το παρόν σύστημα, πάντως, είναι άδικο και για αυτό θα συμβούλευα όποιον ψηφίσει να προτιμήσει τους καλύτερους (όσο και αν θέλω να δω ανάλογες στιγμές με Shaq και D12 να χορεύουν).

3) Αφού, λοιπόν, είπαμε αυτά τα ωραία για το ΝΒΑ, ας επιστρέψουμε λίγο στη μιζέρια της Α1. Συγγνώμη αν χαλάω (για μια ακόμα φορά) την ονειρικά πλασμένη εικόνα που μας έχουν παρουσιάσει τα media για το "καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης" αλλά απέχουμε έτη φωτός από αυτό. Αυτό το Σαββατοκύριακο δεν έγινε αγωνιστική στα γήπεδα της Α1 λόγω της απεργίας του ΠΣΑΚ. Όπως είπε και ο Β.Α. στο shoutbox, τα αιτήματα των αθλητών είναι απολύτως σεβαστά και λογικά. Όταν εμείς μιλήσαμε για απαξίωση της Α1, δεν εννοούσαμε ότι διαφωνούμε με τις απαιτήσεις του ΠΣΑΚ, ούτε φυσικά με τις κινητοποιήσεις του για διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων των μελών του.

Παρ' όλα αυτά, δεν μπορώ να κατανοήσω την απορία του φίλου D.K. στο shoutbox (αλλά και άλλων εκτός αυτού). Δηλαδή, ένα πρωτάθλημα δεν απαξιώνεται άμα δε γίνονται αγώνες λόγω απεργιών (έστω και δικαιολογημένων)? Δεν απαξιώνεται όταν οι θεατές δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν παιχνίδια 2 εκ των κορυφαίων ομάδων στην Ευρώπη από την τηλεόραση, γιατί κανένας δεν είχε την ευαισθησία να βρει μια λύση στα δικαιώματα? Δεν απαξιώνεται όταν στάζουν σκεπές και πλημμυρίζουν γήπεδα και έχουμε ανθρώπους με σφουγγαρόπανα να τρέχουν για να συνεχιστεί ο αγώνας του πρωταθλητή Ευρώπης? Δεν απαξιώνεται όταν ομάδες δεν πληρώνουν, όταν τους απαγορεύεται να συμμετέχουν με ξένους και κάνουν εράνους για να σωθούν? Δεν απαξιώνεται όταν βλέπουμε άδεια γήπεδα γιατί κάποιοι κανίβαλοι παίζουν ξύλο στις κερκίδες ή βάζουν φωτιά σε πάγκους ομάδων? Δεν απαξιώνεται όταν έχουμε γήπεδα σαν του Αιγάλεω, τα οποία είναι χειρότερα και από σχολικά γυμναστήρια?

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται κάποιος να μη βλέπει όλα αυτά. Όπως και δεν καταλαβαίνω την επιθυμία-ευχή να μη γίνουν 10 αγωνιστικές. Είναι ανθρώπινο να δημιουργούνται προβλήματα μεταξύ εργαζομένων, οπαδών και γενικά μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων σε ένα high profile άθλημα όπως το μπάσκετ. Είναι, ωστόσο, θλιβερό, απαξιωτικό και αναχρονιστικό να μη γίνεται καμία προσπάθεια από τις μπασκετικές αρχές ή τελοσπάντων οποιονδήποτε αρμόδιο να επιλυθούν τέτοια ζητήματα, που πλήττουν διαρκώς το άθλημα. Εμείς εδώ εξετάζουμε το αποτέλεσμα και δε θέλουμε να μπούμε σε λογικές παραγόντων, υπουργών και σε άλλες μικρότητες. Θέλουμε να βλέπουμε μπάσκετ, να το απολαμβάνουμε και όταν αυτό δε γίνεται έστω και ως αποτέλεσμα μιας δικαιολογημένης απεργίας, το θεωρούμε λογικά απαξίωση νομίζω.

P.S. Όταν κάναμε αυτό το blog, ήταν επειδή είχαμε βαρεθεί όλη αυτήν την αρρωστημένη ατμόσφαιρα που επικρατεί στην Ελλάδα με τους παράγοντες, τις διενέξεις, ποιος έχει δίκιο, ποιος έχει άδικο. Δε μας αφορούν αυτού του είδους τα εξωαγωνιστικά, ειδικά στο βαθμό και τη συχνότητα με την οποία διαδραματίζονται στη χώρα μας. Δε θέλουμε να μπούμε σε τέτοιες λογικές, ούτε να ασχοληθούμε με κάτι τέτοιο και για αυτό δεν έχετε δει (και ούτε θα δείτε) κείμενα για τέτοια γεγονότα από εμάς. Όλα αυτά δε μας αρέσουν και θα τα αποφεύγουμε.

Το υπερηχητικό δίδυμο και οι (υπερηχητικές) παραφωνίες του

Όπου νά 'ναι το 2009 τελειώνει και φυσικά πρόκειται να το διαδεχθεί μια από τις πιο σημαντικές χρονιές στην ιστορία του ΝΒΑ, το 2010. Δεν είναι μόνο τα πολυαναμενόμενα φέτος high-profile playoffs, που μας κάνουν να προσμένουμε με τόση ανυπομονησία το επόμενο έτος, γιατί ας πούμε αν κάποιος υποστηρίζει τους New Jersey Nets, θα περάσει πολύ άσχημο μπασκετικό χειμώνα και ούτε η άνοιξη θα τον βοηθήσει ιδιαίτερα. Αυτό που κάθε φίλος του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ περιμένει, είναι το τι θα ακολουθήσει μετά τα φετινά playoffs. Σας έχουμε ξαναπεί και από εδώ ότι το καλοκαίρι του 2010 μένουν ελεύθεροι πολλοί και σημαντικότατοι franchise players, των οποίων οι ανακατατάξεις θα προκαλέσουν πάταγο. Joe Johnson, Ray Allen, Tracy McGrady, Carlos Boozer, Amare Stoudemire, Chris Bosh και φυσικά οι 2 περσινοί υποψήφιοι για MVP, LeBron James και Dwyane Wade. Όλοι αυτοί μπορούν να φυγούν από τις ομάδες τους από την 1η Ιουλίου και να αναζητήσουν αλλού τη μπασκετική τους στέγη.

Βέβαια, δεν είναι σίγουρο ότι όλοι οι παραπάνω θα αλλάξουν ομάδες. Για παράδειγμα, ο Ray Allen που είναι άνθρωπος της συνήθειας έχει βολευτεί στη Βοστώνη, ο Chris Bosh λέει ότι θέλει να δει πρώτα πώς θα πάει το φετινό εγχείρημα των Raptors (αλλά άποψη μου είναι ότι απλά προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι και θα φύγει με το πρώτο αεροπλάνο από τον Καναδά) και ο Tracy McGrady κολυμπάει ανέμελος στην πισίνα του, ώντας ο πιο πλουσιοπάροχα αμειβόμενος αθλητής στο ΝΒΑ για φέτος. Η μεγάλη κουβέντα που γίνεται εδώ και μερικά χρόνια στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού αφορά στο πού θα παίζουν του χρόνου ο Dwyane Wade και ο LeBron James.

Oι Knicks έχουν αδειάσει όσο χώρο μπορούν και θέλουν να υποδεχτούν τον King στη Νέα Υόρκη. Οι New Jersey Nets ταλαιπωρούν τον Devin Harris με τη φετινή τους ομάδα και σκέφτονται να αλλάξουν και μέρος και όνομα (πιο πιθανό το Brooklyn Nets) έτσι ώστε να γίνουν πιο εμπορικοί και να φέρουν και αυτοί το LeBron. Το Chicago καραδοκεί βασισμένο στη βαριά του φανέλα, ενώ οι Heat και οι Cavaliers θα κάνουν τα πάντα για να κρατήσουν το star της ομάδας τους. Σενάρια, λοιπόν, υπάρχουν πολλά και καλά. Τον τελευταίο καιρό, όμως, έχει προκύψει ένα σενάριο το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως εκρηκτικό. Πώς θα σας φαινόταν αν ο LeBron έφευγε από το κρύο και άχαρο Cleveland και μετακόμιζε στο ηλιόλουστο, high-class, state tax-free Μiami για να παίξει μαζί με τον Wade στους Heat?

Πολλοί ενθουσιάζονται και μόνο στην ιδέα. Φυσιολογικό. Δύο από τους πιο θεαματικούς (χωρίς αυτό να σημαίνει και μη ουσιαστικούς) παίκτες του ΝΒΑ θα αποτελούσαν θέλγητρο για οποιοδήποτε μπασκετικό μάτι αν έπαιζαν στην ίδια ομάδα. Βλέποντας το χθεσινό παιχνίδι των Heat με τους Cavaliers και ειδικά το τέλος του 1ου δεκαλέπτου, όπου ο ένας απαντούσε στον άλλον με προσωπικά καλάθια, πολλοί σκέφτηκαν το ενδεχόμενο να ήταν συμπαίκτες και να διαλύουν οποιαδήποτε άμυνα. Ήδη σχηματίζονται εικόνες στο μυαλό μου με τους δύο να έχουν φτάσει ήδη στο αντίπαλο καλάθι στον αιφνιδιασμό, τη στιγμή που οι υπόλοιποι τους αγναντεύουν από την άλλη ρακέτα. Alley-oops, εντυπωσιακά καρφώματα, πιεστική άμυνα, μεγαλοπρεπείς τάπες, τα λογικώς επερχόμενα shoulder bumps, οι ιαχές του πλήθους είναι μερικά από αυτά που θα βλέπαμε (δούμε?) αν τελικά η παραμονή του Wade στη Florida συνοδευτεί και από τον ερχομό του James. O πρώτος, μάλιστα, παραδέχθηκε ότι έχουν συζητήσει αυτό το ενδεχόμενο, ενώ ο δεύτερος δήλωσε στα media ότι η συγκεκριμένη κουβέντα καταντάει κουραστική πλέον και θα τα μάθουμε όλα το καλοκαίρι. Μέχρι τότε, όλοι φανταζόμαστε...

Προσωπικά, όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτήν τη φήμη, αντέδρασα αρνητικά. Είπα δε γίνεται να παίξουν αυτοι οι δύο μαζί. Και θα σας εξηγήσω αμέσως το γιατί. Πρώτα, σκέφτηκα τον οικονομικό τομέα. Ποια ομάδα θα μπορούσε να προσφέρει maximum deals και στους δύο, ώστε να τους ικανοποιήσει χρηματικά, κρατώντας παράλληλα και μια ισορροπία στην υπόλοιπη ομάδα. Τι εννοώ με αυτό? Μια ομάδα (ειδικά στο ΝΒΑ) σίγουρα έχει ξεκάθαρους ρόλους, άλλοι είναι ηγέτες, άλλοι 6th men, άλλοι παγκίτες. Τις περισσότερες φορές, όταν δηλαδή δεν έχουμε φαινόμενα Brian Cardinal (= ένας πολύ κακός λευκός ψηλός που πληρώνεται αυτή τη στιγμή αδρά χωρίς να προσφέρει τίποτα απολύτως), ανάλογα με αυτούς τους ρόλους διακυμαίνονται και οι μισθοί των παικτών. Αν λοιπόν, πήγαινε ο LeBron στους Heat τότε οι διαφορές ανάμεσα στους δύο superstars και στους υπόλοιπους "ρολίστες" θα ήταν μεγάλες μισθολογικά. Όπως όλοι μπορούμε να καταλάβουμε, αυτό μπορεί να δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα σε μια ομάδα, καθώς κάποιος θα αισθανθεί υποτιμημένος, άλλος θα ζηλέψει, ένας τρίτος μπορεί να θελήσει να φύγει. Είναι μεγάλη, οπότε, η πιθανότητα να δημιουργηθεί κάποια αναταραχή, η οποία μόνο καλά αποτελέσματα δεν μπορεί να έχει.

Κάποιος, βέβαια, μπορεί να πει ότι η πείνα της ομάδας για τίτλους, ή τελοσπάντων ο χαρακτήρας τον παικτών μπορεί να μη διαβληθεί από το οικονομικό και να μην παρουσιαστούν τέτοιου είδους προβλήματα. Ακόμα και αν δεν έχουμε τέτοια περιστατικά, ή αν ο LeBron κάνει πράξη τα λόγια του ότι δεν τον ενδιαφέρουν τόσο τα χρήματα όσο το να κερδίζει και δεχθεί μη maximum deal, μπορεί να έχουμε και άλλα εμπόδια στη συνύπαρξη αυτών των δύο. Δεν ξέρω αν έχει γίνει αντιληπτό το μέγεθος αυτών των παικτών, όμως πρόκειται όχι για δύο απλούς all-stars αλλά για Giga all-stars (αν θα μπορούσε να μου επιτραπεί αυτός ο αδόκιμος χαρακτηρισμός). Και αυτό συνοδεύεται και από ένα μεγάλο εγωισμό. Δεν ξέρω, λοιπόν, αν αυτοί οι εγωισμοί θα μπορούσαν να συνυπάρξουν για μακρό διάστημα σε μια ομάδα ΝΒΑ. Κάποιοι θα πουν ότι στην Redeem Team μια χαρά χωρούσαν και αυτοί και τόσοι άλλοι, οπότε αν υπάρχει θέληση όλα γίνονται. Δεκτό. Εδώ, όμως, δε μιλάμε για μια εθνική ομάδα που συγκροτείται αραιά και πού και αγωνίζεται για ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς. Χωρίς να θέλω να απαξιώσω τη σημαντικότερη για εμάς αθλητική διοργάνωση, έχω την αίσθηση ότι ο LeBron θα ανταλλάζε εύκολα το χρυσό του Πεκίνου για ένα πρωτάθλημα ΝΒΑ. Επίσης, στην Εθνική δεν υπάρχει η καθημερινή επαφή σε τέτοιο βαθμό, όπως σε ένα σύλλογο. Συνεπώς, πιστεύω ότι μια πιθανή συνύπαρξη ακόμα και του "unselfish" LeBron με το Wade θα κατέληγε σε αποτυχία αφού θα παίζονταν πάρα πολλά πράγματα σε αυτήν την περίπτωση. Και πάνω από όλα? Η μπασκετική κληρονομιά αυτών των δύο. Το όνομα και οι αναμνήσεις που θα αφήσουν σε όλους εμάς. Δείτε για παράδειγμά τον Scottie Pippen. Τεράστιος παίκτης για τον οποίο δε χρειάζεται να πω τίποτα άλλο. Θεωρείται, ωστόσο, ακόμα και σήμερα δεύτερος. Πίσω από τον "Air". Δεν ξέρω αν κάποιος από αυτούς μπορεί να συμβιβαστεί με αυτό. Άποψη μου είναι πως δε γίνεται.

Τέλος, απαντώντας και στους πιο απαιτητικούς δικηγόρους του διαβόλου από εσάς, οι οποίοι θα πουν ότι εγώ δεν μπορώ να προβλέψω τους εγωισμούς των 2 παικτών και πώς θα αλληλεπιδράσουν, θα αναφερθώ και στους καθαρά αγωνιστικούς λόγους, οι οποίοι θα καθιστούσαν αδύνατη τη συνύπαρξη των δύο "υπερηχητικών". Αν ρίξετε μια ματιά στα στατιστικά τους από το χθεσινό αγώνα, θα δείτε ότι είναι πάνω κάτω ίδια. Πιο συγκεκριμένα, ο κάθε παίκτης πήρε γύρω στα 20 σουτ και κέρδισε 20 βολές, προσφέροντας πολύ και σε άλλους τομείς. Προσθέστε σε αυτό, το γεγονός ότι και οι δύο superstars θέλουν πολλή ώρα την μπάλα στα χέρια τους, ώστε να δημιουργήσουν ευκαιρίες για σκοράρισμα είτε για τους ίδιους είτε για τους συμπαίκτες τους. Για αυτόν το λόγο, ούτε οι Cavs ούτε οι Heat έχουν ενα πρωτοκλασάτο, καθαρόαιμο (ο Mo Williams είναι shoot-first) play-maker. Επιπλέον, πρέπει να καταλάβουμε ότι εδώ δεν πρόκειται για ένα δίδυμο inside-outside τύπου Shaq-Kobe (το οποίο εγγυάται μια ισορροπία στο shot selection), αλλά για δύο περιφερειακούς παίκτες.

Συμπέρασμα? Κατά την άποψη μου, μια ομάδα με αυτούς τους δύο θα ήταν δυσλειτουργική. Όσο unselfish και αν είναι ο LeBron, δε νομίζω ότι μπορεί να περιοριστεί στο ρόλο του δημιουργού από την περιφέρεια αφήνοντας στο Wade κυρίως το σκοράρισμα. Ένας παίκτης που έχει συνηθίσει να παίρνει 20 σουτ τη βραδιά δεν μπορεί ξαφνικά να πρέπει να αλλάξει όλη του τη νοοτροπία, επειδή έχει δίπλα του έναν αστέρα του βεληνεκούς του D-Wade ή του James. Kαι οι 2 θα ήθελαν πολλή ώρα την μπάλα στην κατοχή τους, και οι 2 θα ήθελαν να συνεχίσουν να παίρνουν αυτοί το μεγαλύτερο εύρος προσπαθειών, ενώ το γεγονός ότι πρόκειται για ίδιου τύπου παίκτες (και όχι James-Joe Johnson για παράδειγμα) ίσως να προσάρμοζε και την άμυνα του αντιπάλου καλύτερα πάνω τους.

Μπορεί, λοιπόν, πολλοί από εμάς τους αληθινούς φίλους τους μπάσκετ να ονειροπολούμε με τις όμορφες φάσεις που θα έβγαζαν ο LeBron James και ο Dwyane Wade αν έπαιζαν μαζί, όμως ρεαλιστικά μιλώντας μάλλον θα έπρεπε να μείνουμε στην ονειροπόληση και να τους βλέπουμε όποτε αποφασίζουν να κατεβαίνουν με την Team USA. Toυλάχιστον έτσι, θα έχουμε να περιμένουμε τις μεγάλες τους μάχες στο ΝΒΑ, αλλά και τις συντονισμένες προσπάθειές τους ενάντια στις άλλες εθνικές ομάδες το καλοκαίρι ή στο All-Star Game. Σίγουρα και αυτές οι λιγοστές κοινές εμφανίσεις θα μας αποζημιώνουν και έστω και για λίγο θα κάνουν πραγματικότητα τα μπασκετικά όνειρά μας.

P.S. Μη διστάσετε να μας πείτε και τη δική σας άποψη στα comments για το αν LeBron και Wade θα μπορούσαν να παίξουν μαζί.

Euroleague Watch: Week 4

Η 4η αγωνιστική της Euroleague ολοκληρώθηκε πριν λίγες ώρες, ας δούμε λοιπόν πως τα πήγαν οι ελληνικές ομάδες.

Ο Ολυμπιακός νίκησε την Efes Pilsen παίρνοντας διαφορά στο τέλος, σε ένα παιχνίδι που μπορεί να χαρακτηριστεί NBA-like: γρήγορο tempo, πολύ τρέξιμο σε ανοικτούς χώρους, οι προσωπικές ενέργειες προηγούνταν συχνά του ομαδικού παιχνιδιού, γρήγορα σουτ στα 10 δευτερόλεπτα της επίθεσης και τελικά υψηλό σκορ. Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι ο Γιαννάκης έδειξε πως φέτος έχει αλλάξει την προσέγγισή του, καταλαβαίνει ότι η δύναμη του Ολυμπιακού είναι στο fast-paced παιχνίδι και ότι εκεί θα πρέπει να χτυπάει πρώτιστα τα παιχνίδια.

Στη σημερινή κατοστάρα, βέβαια, συνετέλεσε κατά ένα μεγάλο μερίδιο και η κάκιστη πραγματικά άμυνα της Efes στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Πολύ αργές επιστροφές,
πολύ κακή αλληλοκάλυψη, γενικά σε κάθε κατοχή του Ολυμπιακού σου δινόταν η αίσθηση ότι με μία mininum περιστροφή της μπάλας το καλών προϋποθέσεων σουτ θα βρισκόταν ΚΑΘΕ φορά. Σε αυτά προσθέστε και το πολύ απρόσεκτο παιχνίδι των Τούρκων (20 λάθη, μερικά εκ των οποίων επιπέδου Α2) και τη γενικότερη απάθεια (ή ανικανότητα) του Ataman στον πάγκο. Ο τελευταίος έβλεπε στο 4ο δεκάλεπτο τη νίκη να απομακρύνεται χωρίς να επιχειρεί να αλλάξει το οτιδήποτε στο επιθετικό πλάνο του, ελπίζοντας προφανώς ότι η εκπληκτική μέχρι τότε ευστοχία των Rakocevic, Arslan και Tunceri στα τρίποντα θα συνεχιζόταν μέχρι και το τελευταίο λεπτό.

Από την πλευρά του ο Ολυμπιακός ξεκίνησε ικανοποιητικά, με το Sofo να δείχνει πολύ δυνατός στο επιθετικό rebound και με γερά πατήματα, ενώ στην άμυνα ο Beverley με τα γρήγορα πόδια και χέρια του βοήθησε στο να επιτευχθούν μερικά εύκολα transition layups. Ο Kleiza έπαιρνε την μπάλα για να δημιουργήσει στο κατάλληλο σημείο (έξω από το τρίποντο από τα elbows μέχρι την κορυφή), όμως έδειξε εξαρχής ότι βρισκόταν σε μέτρια μέρα. Ο Βασιλόπουλος φαινόταν να βρίσκει τον καλό εαυτό του όντας δραστήριος αμυντικά και επιθετικά, ως ομάδα ο Ολυμπιακός όμως ήταν διάτρητος, αφού σε συνδυασμό με κακή transition defense έκανε και πολύ αργά close-outs στους σουτέρ της Efes, που βρίσκονταν εξαρχής σε πολύ καλή κατάσταση.

Την εικόνα του αγώνα άλλαξε η είσοδος των Παπαλουκά και Vujcic. Έχουμε δει πολλές φορές στο παρελθόν το υψηλότατο επίπεδο συνεργασίας που έχουν αναπτύξει αυτοί οι δύο μεταξύ τους και για μία ακόμη φορά δικαίωσαν τις προσδοκίες. Τα pick-n-rolls τους, η σιγουριά που προσέδωσε στο ball-handling ο Θοδωρής και το court vision του Vujcic προσέδωσαν την απαιτούμενη ποικιλία στις επιθέσεις του Ολυμπιακού, που χωρίς αυτούς τους δύο στην πεντάδα πολύ συχνά γίνεται προβλέψιμος στο half-court παιχνίδι.

Εντωμεταξύ το υψηλό tempo στο παιχνίδι καλά κρατούσε και η ευστοχία της Efes στα μακρινά σουτ δεν έδειχνε να μειώνεται. Οι άμυνες ήταν εκατέρωθεν κακές και ο Ολυμπιακός έφτασε να χάνει με 8. Η αρχηγική εμφάνιση του Μπουρούση όμως, σε συνδυασμό με μεγάλες ενέργειες από το Βασιλόπουλο (με χαρακτηριστικότερη ένα κρίσιμο τρίποντο όταν η διαφορά πήγαινε να ξεφύγει) και κάποιες εμπνεύσεις του Kleiza ανέτρεψαν γρήγορα το σκηνικό. Η ζώνη του Ataman δε βοήθησε την Efes, η οποία στην επίθεση συνέχιζε τα βιαστικά σουτ. Στην αρχή της 4ης περιόδου το παιχνίδι καθάρισε και τα τελευταία λεπτά παίχτηκε ελεύθερο (ή αν θέλετε βιαστικό και απρόσκετο) μπάσκετ.

Οφείλουμε να επισημάνουμε ακόμα το hustling και την ενέργεια του Κώστα Παπανικολάου, καθώς και την τραγική πραγματικά αστοχία του Sofo αλλά και όλου του Ολυμπιακού στις βολές (29/49), που προφανώς καλό θα είναι να μην επαναληφθεί. Επιπροσθέτως, ο ανταποκριτής μας στο ΣΕΦ, Μ.Π., αναφέρει ότι υπήρχε μεγάλη δυσαρέσκεια στην εξέδρα για τις επιλογές του Γιαννάκη στο rotation, καθώς ο τελευταίος σε ορισμένες στιγμές απέσυρε παίκτες από το παρκέ χωρίς προφανή λόγο.

Ο Παναθηναϊκός, παρά την τελική διαφορά των 10 πόντων που μπορεί να φαντάζει σχετικά μικρή, είχε ένα πολύ εύκολο βράδυ και δεν κινδύνεψε ουσιαστικά σε κανένα σημείο του αγώνα με την Prokom στην Πολωνία. Καθάρισε το παιχνίδι από νωρίς και στη συνέχεια χαλάρωσε, παίζοντας ελεύθερα και δοκιμάζοντας κάποια πράγματα. Η Prokom απειλούσε μόνο στην αρχή που οι προσωπικές και συχνά τραβηγμένες ενέργειες των Logan, Jagla, Woods και Ewing απέδιδαν, όταν όμως προσάρμοσε την άμυνά του ο Παναθηναϊκός δεν αντιμετώπισε το παραμικρό πρόβλημα.

Στην επίθεση οι συνεργασίες του Διαμαντίδη με Pekovic και Shermandini (που έχει βελτιωθεί κάπως αλλά ακόμα του λείπει η τεχνική) είχαν την τιμητική τους, ενώ οι Φώτσης και Tepic ακόμα δεν έχουν πάρει μπρος φέτος. Πρόσωπο του αγώνα ήταν ασφαλώς ο Drew Nicholas, που φέτος φαίνεται να απολαμβάνει μεγαλύτερης ελευθερίας επιθετικά, κάτι που τον έχει βοηθήσει να βρει το ένστικτο του volume scorer που είχε όταν έπαιζε στην Efes.

Μιας και μιλάμε για Παναθηναϊκό, πρέπει επιτέλους να το πούμε. Κάτι πρέπει να γίνει κάποια στιγμή με τα illegal screens με κάθε πιθανό μέρος του σώματος από τον Pekovic. Όσο και αν είμαστε Έλληνες και μας βολεύει, η ασυλία στον Παναθηναϊκό (και στις μεγάλες ομάδες γενικότερα, όπως στην CSKA του Messina) σε αυτό το θέμα έχει καταντήσει πλέον αηδιαστική. Στο 80% τουλάχιστον των screens που κάνουν οι Pekovic και Batiste γίνεται επιθετικό foul και αν μπορούμε να το δούμε εμείς αυτό, σίγουρα μπορεί να το δει και η Euroleague.

Για το Μαρούσι τι να πει κανείς. Η εμφάνιση απέναντι στην Caja Laboral ήταν σίγουρα αποκαρδιωτική, δεδομένων των δειγμάτων που είχε δώσει η ομάδα στα μέχρι τώρα παιχνίδια της στη σεζόν. Το θέμα δεν είναι η ήττα με 17 πόντους διαφορά, όσο το πώς επήλθε αυτή στο δεύτερο ημίχρονο. Σίγουρα η ευστοχία των Βάσκων ήταν εντυπωσιακή (14/22 τρίποντα!), η άμυνα όμως του Αμαρουσίου δε δημιουργούσε προσδοκίες για κάτι καλύτερο, αφού ήταν ως επί το πλείστον κάκιστη.

Η θρυλούμενη μαχητικότητα των παικτών του Μπαρτζώκα την Τετάρτη είχε κάνει φτερά, έκαναν ανεπίτρεπτα λάθη, ενώ ο ίδιος ο head coach της ελληνικής ομάδας αρνούταν να αντιδράσει όταν το παιχνίδι χανόταν. Έτσι πήγε χαμένη άλλη μία θετικότατη επιθετικά εμφάνιση από τους Καϊμακόγλου και Μαυροειδή (ο δεύτερος θα χτυπήσει την πόρτα της Εθνικής άμα συνεχίσει έτσι) και τα πράγματα για το Μαρούσι δυσκολεύουν αρκετά ενόψει της συνέχειας.

Φταίει το πείραμα ή ο επιστήμονας?

Το καλοκαίρι του όνομά του είχε ηχήσει δυνατά σε όλον τον κόσμο του μπάσκετ, αφού ήταν ο πρώτος παίκτης-μαθητής στην ιστορία της Αμερικής που είχε αποφασίσει να αποτολμήσει το αδιανόητο (για τους Αμερικανούς): να παρατήσει το high school πριν την τελευταία χρονιά του στο σχολείο και να παίξει απευθείας επαγγελματικά στην Ευρώπη. Ο ταλαντούχος big man Jeremy Tyler πήγε ένα βήμα παραπέρα από τον Brandon Jennings, ο οποίος πέρσι είχε παρακάμψει τη φοίτηση σε αμερικανικό κολλέγιο, επιλέγοντας το δρόμο (και τα λεφτά) της Roma.

Εκ του αποτελέσματος το τόλμημα του Jennings αποδείχτηκε σοφό, αφού αυτός ο ένας χρόνος στην Ιταλία αποδείχτηκε δύσκολος, απαιτητικός και τον βοήθησε να διαμορφώσει το σκληρό και ανταγωνιστικό χαρακτήρα που του έχει επιτρέψει να κάνει θαύματα μέχρι τώρα στα πρώτα παιχνίδια της rookie σεζόν του στο NBA. Ο B.J. δοκιμάστηκε, αμφισβητήθηκε, παραμελήθηκε, πήρε λίγο χρόνο συμμετοχής, θέλησε πολλές φορές να επιστρέψει στην Αμερική, αλλά στο τέλος επέμεινε και δικαιώθηκε. Ουσιαστικά έθεσε ένα ορόσημο που αναμένεται να στρέψει πολλούς 18χρονους Αμερικανούς που δεν είναι ακαδημαϊκά κατάλληλοι για φοίτηση σε κολλέγιο προς τη λύση του ενός χρόνου στην Ευρώπη, πριν γίνουν eligible για είσοδο στο NBA draft.

Για τον Tyler όμως τα πράγματα μέχρι στιγμής αποδεικνύονται πολύ δυσοίωνα. Σύμφωνα με αυτό το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, στο Ισραήλ δεν έχει κάνει ούτε στο ελάχιστο αισθητή την παρουσία του. Το αντίθετο, έχει συναντήσει δυσκολίες σε όλα τα μέτωπα: αθλητικό, προπονητικό, κοινωνικό, πολιτισμικό. Το σημαντικό στοιχείο, όμως, είναι ότι για τα προβλήματα αυτά σχεδόν εξ ολοκλήρου υπεύθυνος είναι ο ίδιος.

Όπως μαθαίνουμε, η συμπεριφορά του ήταν εξαρχής αλαζονική. Απρόθυμος να απορροφήσει το οτιδήποτε από την ευρωπαϊκή μπασκετική κουλτούρα, στο μυαλό του είναι ήδη έτοιμος για πρωταγωνιστικό ρόλο στο NBA. Θεωρούσε ότι με το που θα πατούσε το πόδι του στο Ισραήλ, όλοι και όλα θα δούλευαν για αυτόν. Η πραγματικότητα βέβαια ήταν εντελώς διαφορετική. Έχει συγκρουσθεί ήδη με τον προπονητή του αρκετές φορές, με τον τελευταίο να διαπιστώνει ότι ο Tyler ήρθε από το high school μην έχοντας εμπεδώσει ορισμένες θεμελιώδεις αρχές του μπάσκετ, όπως τα box-outs και τα defensive rotations. Στα δύο πρώτα παιχνίδια της ομάδας του, Maccabi Haifa, έχει σκοράρει μόλις 1 πόντο.

Ο ίδιος δείχνει να αεροβατεί και να είναι κυριολεκτικά στον κόσμο του, εστιάζοντας στο documentary που θα γυριστεί για αυτόν αντί στο να βελτιώσει τις ικανότητές του. Οι συμπαίκτες του, ακόμα και οι Αμερικανοί της ομάδας, απεχθάνονται τη συμπεριφορά του και τον βλέπουν με καθαρό μάτι ως αυτό που πράγματι είναι, ένας κακομαθημένος και ανώριμος 17χρονος, ο οποίος σκοπεύει να πορευθεί στο μπάσκετ με οδηγό μόνο το υποτιθέμενα άριστο potential του και όχι την απαραίτητη σκληρή δουλειά που είναι πάντα το εχέγγυο της επιτυχίας. Ακόμα και ο γνωστός Sonny Vaccaro, μία ιστορικά πολύ ισχυρή προσωπικότητα στο χώρο του high school και college basketball, τον λοιδωρεί, λέγοντας ότι ο Tyler νομίζει ότι από τώρα είναι ο Kevin Garnett, ενώ θα έπρεπε να δουλεύει ασταμάτητα.

Και εδώ φυσικά έρχεται η διαπίστωση του πόσο το υπέρμετρο hype που μπορεί να δημιουργηθεί για έναν πολύ νεαρό παίκτη από τα μέσα και την τεχνολογία της σύγχρονης εποχής μπορεί να αποβεί καταστρεπτικό για το χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση αυτού. Το θέμα έχει πολλές προεκτάσεις και πολλά προγενέστερα παραδείγματα, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ειδικά όμως στη Mecca του marketing, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το πρόβλημα έχει πλέον λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Οι μπασκετμπολίστες (και οι αθλητές γενικότερα) εντοπίζονται σε πολλή νεαρή ηλικία από τους διψασμένους για χρήμα ατζέντηδες και διαφημιστές, οι οποίοι τους υπογράφουν σε τεράστια πολυετή συμβόλαια για εταιρίες παπουτσιών ή άλλων ειδών, με την ελπίδα αυτοί να εξελιχθούν στο μέλλον σε αστέρια πρώτου μεγέθους και να τους αποφέρουν τεράστια κέρδη. Οι high schoolers αυτοί συνήθως είναι σε τόσο υψηλότερο επίπεδο από τους συνομηλίκους τους, που η κυριαρχία τους στο παρκέ σε συνδυασμό με την εκτυφλωτική λάμψη της επερχόμενης δόξας τους κάνουν πολλές φορές να αδιαφορούν για τη βελτίωσή τους και να παίρνουν τα πάντα, π.χ. μια πολυετή καριέρα με άπειρα λεφτά στο NBA. Κάποιοι καταφέρνουν τελικά να ανταπεξέλθουν στην πίεση, τους περισπασμούς και τις προσδοκίες και να φτάσουν το potential τους (π.χ. Kobe και LeBron), ενώ κάποιοι άλλοι (ο Sebastien Telfair είναι το καλύτερο παράδειγμα), όταν η λάμψη ξεθωριάσει και καλούνται να αποδείξουν το αν πραγματικά μπορούν να σταθούν πλάι στους καλύτερους, καταρρέεουν.

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που προκύπτει από την υπόθεση Tyler είναι το κατά πόσο στους κυρίαρχους high schoolers, από τη στιγμή που αυτοί μπορούν να διαλύσουν οποιαδήποτε λυκειακή ομάδα στηριζόμενοι αποκλειστικά στα αθλητικά προσόντα τους, δε δίνεται το κίνητρο να αναπτύξουν μεγάλο φάσμα βασικών ικανοτήτων που μελλοντικά θα απαιτήσει η θέση τους στο επαγγελματικό επίπεδο. Μεγάλο μερίδιο σε αυτό, εκτός από το θέλγητρο του χρήματος, παίζει και η πολύ συχνά καθαρά χρησιμοθηρική πρακτική των προπονητών τους, οι οποίοι επιδιώκουν να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προβολή για τους εαυτούς τους και το σχολείο τους μέσα από τους πολύ γνωστούς παίκτες τους, παρά να καθοδηγήσουν σωστά και να βελτιώσουν το παιχνίδι και τις συνήθειες των τελευταίων. Οι νίκες, τα πρωταθλήματα και η εφήμερη δημοσιότητα κατέχουν πολύ υψηλότερη θέση στις προτεραιότητες των επικεφαλής των high schools απ' ότι το πόσο καλός θα παρουσιαστεί ο κάθε παίκτης στο next level. Και όταν αυτό το next level είναι οι σκληροί και πολύ ανταγωνιστικοί Ισραηλινοί παίκτες-πρώην στρατιώτες, λανθασμένες νοοτροπίες όπως αυτή του Jeremy Tyler δε βοηθούν καθόλου τις ήδη μονόπλευρες ικανότητές τους. (Τα λέει όλα το quote του προπονητή της Haifa: "Tyler is lost if he cannot do what he does best: taking the ball to the rim and dunking").

Εν κατακλείδι, στην περίπτωση του Tyler τίποτα δεν έχει φυσικά κριθεί ακόμα, αφού ουσιαστικά δεν έχουμε φτάσει ούτε στο 1/3 της σεζόν. Η επιλογή του αυτή καθεαυτή για τη μετανάστευση στην Ευρώπη ήταν άριστη έμπνευση που θα του προσέφερε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον για την ανάπτυξή του ως παίκτη και ως ανθρώπου, όμως το πείραμα αυτό κινδυνεύει να αποδειχθεί αποτυχημένο, αν δεν αλλάξει πρώτα απ' όλα ο ίδιος τη στάση του. Επιφυλασσόμαστε λοιπόν για το μέλλον, αν και τα σημάδια είναι άσχημα...

NBA 24/7: 3 Νοεμβρίου

Η πρώτη βδομάδα δράσης είναι παρελθόν και με την ευκαιρία εγκαινιάζουμε αυτή τη στήλη, στην οποία θα αναλύουμε παίκτες, ομάδες και γεγονότα από τον κόσμο του NBA. Ξεκινάμε με μια πρώτη ματιά σε όλες τις ομάδες με τη σειρά των τωρινών ρεκόρ τους και το τι μας έδειξαν αυτές στην Premiere Week. Πάμε λοιπόν!

1. Boston Celtics (4-0): Οι πρωταθλητές του 2008 είναι the team to beat αυτή τη στιγμή. Η εμπειρία ξεχειλίζει και αυτό φαίνεται στο παιχνίδι τους. Τα αμυντικά rotations (με μπόλικη χρήση ζώνης) του κορυφαίου αμυντικογενούς assistant Tom Thibodeau αποφέρουν αποδεδειγμένα θαυμαστά αμυντικά αποτελέσματα, καθώς οι Celtics είναι πρώτοι σε ολόκληρο το NBA στο defensive rating (που εκφράζει πόσους πόντους περίπου δέχεται μία ομάδα ανά 100 κατοχές του αντιπάλου) με 90,3. Ο Garnett δείχνει να έχει συνέλθει κάπως από τον περσινό σοβαρό τραυματισμό, ενώ οι Pierce και Allen έχουν αρχίσει τη χρονιά σε υψηλό επίπεδο, σκοράροντας 21,8 και 17,8 ppg αντίστοιχα. Ο Rajon Rondo, εμφανέστατα πιο ώριμος από πέρσι και με την επέκταση του συμβολαίου του πραγματικότητα, φαίνεται πως ετοιμάζεται να κάνει μία εντυπωσιακή χρονιά, τουλάχιστον στατιστικά μιλώντας, αφού ήδη μοιράζει 11,8 apg και κάνει 2,5 spg. Τα επόμενα παιχνίδια χαρακτηρίζονται ως επί το πλείστον βατά, οπότε αναμένεται το σερί να διευρυνθεί. Πρωταρχικός στόχος είναι η αποφυγή τραυματισμών για τους 4 stars, καθώς ο υποτιθέμενος 5ος, Rasheed Wallace, προτιμά μέχρι τώρα να κινείται έξω από τη ρακέτα, σουτάροντας για "τρεις" κάθε 3,3 (!) λεπτά συμμετοχής.

2. Phoenix Suns (3-0): Σίγουρα το εύκολο πρόγραμμα (Clippers, Warriors και Wolves) έχει παίξει μεγάλο ρόλο σε αυτό το τωρινό 3-0, το γεγονός όμως παραμένει ότι οι Suns είναι επικίνδυνη ομάδα φέτος, χάρη κυρίως στην επιστροφή μέσω του head coach Alvin Gentry στο run-n-gun στυλ, που τόσο αγαπάει ο Steve Nash (14 apg, ίσως κοντράρει τον CP3 για τον τίτλο των assists). Περισσότερο ευνοημένος μέχρι τώρα από τις πάσες ακριβείας του Nash φαίνεται να είναι ο Channing Frye που φέτος έχει 3-point range (13/20). Δεύτερη νιότη για τον Grant Hill με 20 ppg και σχεδόν 10 rpg. Στο τρίτο παιχνίδι επέστρεψε κι ο Jason Richardson από την τιμωρία του και ετοιμάζεται να βοηθήσει τους Suns στο πολύ δύσκολο 5-game eastern trip που ακολουθεί, όπου θα αντιμετωπίσουν κατά σειρά Heat, Magic, Celtics και Wizards.

3. Denver Nuggets (3-0): Το απόλυτο ρεκόρ των Nuggets δικαιολογείται από τρεις παράγοντες: την ηγεμονική αρχή του Melo (113 πόντοι σε 117 λεπτά), τις πολλές βολές που εκτελούν (1οι στο NBA με 0,39 βολές ανά σουτ) και τα πολύ λίγα λάθη στα οποία υποπίπτουν (επίσης 1οι, με 10% μόλις των συνολικών επιθέσεών τους να καταλήγουν σε λάθος). Ο Billups συνεπικουρεί τον Anthony με 23 ppg και 6,7 apg, προσδίδοντας περαιτέρω αυτοπεποίθηση στο Denver ενόψει του μέτριας δυσκολίας eastern trip που ακολουθεί.

4. Miami Heat (3-0): Μπορεί οι τρεις πρώτοι αγώνες να ήταν εκ προοιμίου εύκολοι για το Miami (εκτός ίσως αυτού με τους Bulls), ο D-Wade όμως δε φαίνεται να είναι τόσο μόνος φέτος όσο όλοι προέβλεπαν, αφού τα απρόσμενα δυνατά ξεκινήματα από τους J.O. και Beasley και οι καλές εμφανίσεις του Haslem από τον πάγκο προσφέρουν κάποια σιγουριά (προσωρινή έστω) στον ηγέτη της ομάδας. Σημείο αναφοράς το εξαιρετικό 94,8 defensive rating.

5. Orlando Magic (3-0): Οι γείτονες των Heat έδειξαν την πρώτη βδομάδα ότι διαθέτουν άπλετο επιθετικό ταλέντο (1οι στο NBA με 123 offensive rating, το οποίο εκφράζει τους πόντους που σκοράρει μία ομάδα ανά 100 επιθέσεις). Σημαντικότερο στοιχείο όμως αποτελεί το γεγονός ότι δεν επηρεάστηκαν από τις βασικότατες απουσίες των Lewis και Carter, με τους Ryan Anderson και J.J. Redick να καλύπτουν ιδανικά προς το παρόν το κενό τους.

6. Houston Rockets (3-1): Όλοι περίμεναν τους Rockets να αποτελούν σάκο του μποξ φέτος δεδομένων των απουσιών των Yao και T-Mac, όμως αυτοί αποδεικνύονται ιδιαίτερα αξιόμαχο και δεμένο σύνολο. Παρότι υπερβολικά undersized (ξεκινούν με center τον Scola) νικούν, καθώς ποντάρουν στην ευελιξία του εντυπωσιακά βελτιωμένου Ariza και την ταχύτητα του Aaron Brooks.

7. San Antonio Spurs (2-1): Ο Jefferson δεν αποδίδει τα αναμενόμενα ακόμα (11,7 ppg), o Duncan δε μένει πολλή ώρα στο παρκέ (26,3 mpg), οπότε και οι Spurs δε θα μπορούσαν να μη χάσουν όντες καθαρά outhustled στο πιο δύσκολο παιχνίδι τους από τους Bulls. Πάντως ο Manu επανέρχεται σιγά σιγά στην παλιά του φόρμα και ο Blair δείχνει σημάδια ενός rebounding beast.

8. Dallas Mavericks (2-1): Highlight για τους Mavs ασφαλώς η μεγάλη νίκη μέσα στο Staples επί των Lakers, όπου η υποδειγματική διαχείριση του tempo και οι "έξυπνες" άμυνες, ιδίως πάνω στον Kobe, τους έδωσαν μία πολύ ικανοποιητική νίκη. Ο Dirk μπήκε ήδη σε έντονους ρυθμούς σκοραρίσματος, άπαντες περιμένουν την επιστροφή του Josh Howard, ενώ υποψηφιότητα για το comeback of the year θέτει ήδη ο Shawn Marion (16,7 ppg, 8 rpg, 1 spg, 2 bpg).

9. Atlanta Hawks (2-1): Μπορεί οι Hawks να παίζουν ίσως το πιο θεαματικό, high-flying και ελκυστικό μπάσκετ, όμως αν επιδιώκουν να πάνε φέτος με αυτό το στυλ πέρα από τον 1ο γύρο των playoffs θα απογοητευτούν, αφού καλά είναι τα alleys στον J-Smoove και οι crossovers του Jamal Crawford, κάποιες φορές όμως χρειάζεται και αυτοσυγκράτηση, σοβαρότητα και συγκέντρωση.

10. Los Angeles Lakers (2-1): Η ήττα από τους Mavs δε θα πρέπει να ανησυχήσει υπέρ του δέοντος τους Lakers fans, καθώς σε αυτήν συνετέλεσε και η ασυνήθιστη αστοχία σε πολλά φαινομενικά εύκολα σουτ. Η επιστροφή του Gasol θα αλλάξει πλήρως την κατάσταση στη ρακέτα των Lakers, ενώ θα βοηθήσει σημαντικά και τον Kobe στο σκοράρισμα. Αυτός που δε βοηθά μέχρι στιγμής είναι ο Artest (32% στα σουτ), που καλείται να αποδείξει την Τετάρτη απέναντι στο Houston ότι καλά έκαναν και τον προτίμησαν έναντι του Ariza.

11. Washington Wizards (2-1): Ο Arenas είναι (προς το παρόν) αναγεννημένος, ο Andray Blatche εντυπωσιάζει και η απουσία του Jamison δε φαίνεται ιδιαίτερα. Ο Mike Miller προσφέρει σε όλους τους τομείς και θα χρειαστεί να βοηθήσει τα μέγιστα σήμερα απέναντι στους rivals Cavaliers, σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια της νεαρής ακόμα σεζόν.

12. Oklahoma City Thunder (2-1): Η Oklahoma City πήρε τα μηνύματα από την περσινή κακή σεζόν και βελτιώθηκε αρκετά στην άμυνα (96,6 defensive rating, 5η στο NBA). Ο πυρήνας των Durant, Westbrook και Green εγγυάται πολλές σημαντικές νίκες φέτος, όπως αυτή στο Detroit, ζητούμενο όμως είναι η σταθερότητα από παιχνίδι σε παιχνίδι, καθώς π.χ. ο Durant είχε 3/21 σουτ στην ήττα από τους Blazers.

13. Philadelphia 76ers (2-1): Οι δύο νίκες απέναντι σε Milwaukee και (κυρίως) Knicks δεν μπορούν να αποτελέσουν δυνατό κριτήριο, όμως οι Sixers δείχνουν να αφομοιώνουν τη γρήγορη και ευέλικτη Princeton offense που πρεσβεύει ο Eddie Jordan. Ο Lou Williams ανταποκρίνεται στο ρόλο του μέχρι στιγμής, ο Elton Brand όμως όχι ακόμα, κινδυνεύοντας να χάσει λεπτά από τον Marreese Speights (16,7 ppg, 7,3 rpg).

14. Cleveland Cavaliers (2-2): Στα δύο δύσκολα αρχικά τεστ (Celtics εντός, Raptors εκτός) οι Cavs δεν ικανοποίησαν. Ο Shaq δεν έχει βρει τη θέση του στην επίθεση του Cleveland, ενώ φαίνεται ότι και φέτος ο LeBron θα χρειάζεται συχνά να τα κάνει όλα μόνος του. Η επιστροφή του Delonte West θα βοηθήσει αρκετά. Περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον το παιχνίδι στο Orlando στις 11 Νοεμβρίου.

15. Milwaukee Bucks (1-1): Το δείγμα παιχνιδιών είναι μικρό, οπότε μοιραία το μοναδικό highlight της μέχρι τώρα πορείας των Bucks είναι το θεαματικό ξεκίνημα του εξ Ευρώπης ερχόμενου Brandon Jennings (20,5 ppg, 6 apg, 1,5 spg).

16. Portland Trailblazers (2-2): Ο Oden έχει βελτιωθεί, όχι όμως στο σημείο που θα θέλαμε επιθετικά, ο Roy είναι πλέον elite, με εξίσου καταστροφικό (για τους αντιπάλους) outside και driving game, ενώ δυναμική επιστροφή έχει κάνει και ο Martell Webster. Θεωρώ ότι οι 2 ήττες δεν πρέπει να ανησυχούν και ότι οι Blazers θα αρχίσουν σύντομα να ρολάρουν, αρκεί ο Andre Miller να βρει το ρόλο του στην επίθεση της ομάδας, γιατί μέρχι τώρα μοιάζει ελαφρά χαμένος.

17. Charlotte Bobcats (2-2): Πίστευα αρκετά σε αυτήν την ομάδα φέτος, αλλά το μέχρι τώρα δείγμα είναι μάλλον απογοητευτικό. Η halfcourt-oriented και play-heavy φιλοσοφία του Larry Brown είναι εμφανής στο παιχνίδι των Bobcats, όμως πολύ συχνά η ομάδα "παγώνει" επιθετικά και στηρίζεται σε ένας-εναντίον-όλων drives του Wallace ή contested τρίποντα. Ο Felton κατά διαστήματα προβαίνει σε ανεκδιήγητες αποφάσεις, ενώ ο Diaw είναι εμφανώς πιο βαρύς και δυσκίνητος από πέρσι. Ας ελπίσουμε η εικόνα να βελτιωθεί στη συνέχεια, αν και το θεωρώ δύσκολο να αποτελέσει η Charlotte contender για θέση στα playoffs.

18. Utah Jazz (1-2): Αυτή η σεζόν προβλεπόταν εξαρχής αβέβαιη για τους Jazz, και μέχρι τώρα τα προβλήματα δε λείπουν. Ο Deron παίζει σαν All-Star (22,3 ppg, 10 apg), αλλά οι τραυματισμοί των Korver και Okur, το προϋπάρχον αρνητικό κλίμα για τον Boozer και η μέχρι τώρα αδυναμία στην άμυνα βάζουν σε σκέψεις τους Μορμόνους. Σα να μην έφταναν αυτά, ο Κώστας Κουφός χάνει λεπτά στο παρκέ από τον Kyrylo Fesenko.

19. Toronto Raptors (1-2): Την εμφατική νίκη επί των Cavs ακολούθησαν δύο κάκιστες αμυντικά προσπάθειες (115 και 125 πόντοι). Ο Bosh είχε monster week (31 ppg, 14,7 rpg), ο Turkoglu ψάχνεται ακόμα, ο Bargnani δείχνει μεγάλη αστάθεια και ο DeMar DeRozan έχει δώσει εκλάμψεις πολύπλευρου ταλέντου. Αν σφίξουν την άμυνά τους και βελτιωθούν σε θέματα χημείας θα χτυπήσουν την πόρτα των playoffs.

20. Detroit Pistons (1-2): Οι Pistons παίζουν το πιο αργό μπάσκετ στο NBA, καθώς είναι τελευταίοι στο pace (προσεγγιστικός αριθμός επιθέσεων ανά 48 λεπτά) με 87,2. Αυτό δεν εμποδίζει τους Hamilton και Gordon να πετυχαίνουν 25 και 24,3 ppg αντίστοιχα, όμως οι ήττες από δύο μέτριες ομάδες όπως οι Thunder και οι Bucks σίγουρα προβληματίζουν. Το frontcourt μπορεί να είναι κυρίαρχο αμυντικά, ελέω Ben Wallace και Kwame Brown, όμως μέχρι την πλήρη επιστροφή του Villanueva θα είναι ανύπαρκτο επιθετικά.

21. Chicago Bulls (1-2): Την ικανοποιητικότατη νίκη επί του San Antonio ακολούθησαν η συντριβή από τους Celtics και η close ήττα από το Miami. Ο Rose δεν είναι ακόμα ο εαυτός του, ο Deng μοιάζει γεμάτος αυτοπεποίθηση και πλήρως επανακάμψας από τους τραυματισμούς του, ενώ ο Noah έχει κάνει ρουτίνα τα rebounds και blocks. Επείγει η βελτίωση του shot selection από το Salmons και της δουλειάς του Vinny Del Negro από τον πάγκο.

22. Sacramento Kings (1-3): Θα έλεγε κανείς ότι η καθοριστική τάπα του Emeka Okafor στον Kevin Martin στην ήττα των Kings από τους Hornets πείσμωσε τον τελευταίο σε τεράστιο βαθμό. Δεν εξηγείται αλλιώς η εκπληκτική του χθεσινή εμφάνιση (48 πόντοι με 7/10 τρίποντα) που έδωσε τη νίκη επί των Grizzlies στην παράταση. Στα συν και ο ανεβασμένος στα δύο τελευταία παιχνίδια Spencer Hawes, που εκμεταλλεύεται την έλλειψη άλλων ποιοτικών ψηλών στο roster.

23. Memphis Grizzlies (1-3): Η συμβίωση των πολύχρωμων προσωπικοτήτων που διαθέτουν οι φετινοί Grizz έχει μέτρια αποτελέσματα μέχρι στιγμής. Η πληθώρα επιθετικών επιλογών ακυρώνεται από την τραγική άμυνα (τελευταίοι στο defensive rating με 118,8). Γενικά το Memphis φέτος επιβεβαιώνει το κλισέ "ομάδα ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο", με τη λεπτομέρεια ότι το χειρότερο θα έρχεται πιο συχνά. Εντυπωσιακοί ήταν, πάντως, οι 40 πόντοι με μόλις 2 βολές του O.J. Mayo απέναντι στους Nuggets.

24. New Orleans Hornets (1-3): Ο Okafor έχει προσαρμοστεί ομαλά στο παιχνίδι των Hornets, ο CP3 μοιάζει όμως φέτος γενικότερα δυσαρεστημένος και δεν αποκλείεται να ζητήσει του χρόνου να γίνει traded. Η αμυντική προσπάθεια της ομάδας κρίνεται ανεπαρκής (113 defensive rating), θα περιμένουμε όμως να δούμε τη συνέχεια για ασφαλέστερα συμπεράσματα. Μια ήττα από τους Knicks πάντως σε βάζει ούτως ή άλλως σε σκέψεις.

25. Minnesota Timberwolves (1-3): Η μεγάλη (έτσι όπως ήρθε) νίκη επί των Nets στην πρεμιέρα δημιούργησε υπέρμετρη αισιοδοξία, όμως η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Ο Al Jefferson δεν είναι ακόμα στο 100%, ενώ ο Jonny Flynn είναι εκρηκτικός αλλά σπανίως πασάρει (3,3 apg). Ο Kurt Rambis καλείται να εμποτίσει στους παίκτες του τη μαχητικότητα που τον διέκρινε ως παίκτη.

26. New York Knicks (1-3): Άλλη μία κενή χρονιά θα είναι αυτή για τους Knicks, εν αναμονεί του 2010 free agency. Επίθεση "όποιος προλάβει να σουτάρει σούταρε", άμυνα διάτρητη, άπειρα τρίποντα και γενικά ρόλος διασκεδαστή από την "ομάδα" του D'Antoni. Τουλάχιστον θα βάζουμε στοιχήματα για το πόσα τρίποντα θα σουτάρει σε κάθε παιχνίδι ο Gallinari (10,5 μέχρι στιγμής!), την ίδια ώρα που ο David Lee θα φαίνεται για άλλη μία χρονιά καλύτερος απ' ότι πράγματι είναι.

27. Indiana Pacers (0-2): Μόλις 2 παιχνίδια μέχρι τώρα για τους Pacers αλλά η έλλειψη βάθους είναι ήδη εμφανής. Ο Granger θα σκοράρει κατά ριπάς όλη τη χρονιά, όμως με τον T.J. Ford να είναι συχνά σε άλλο γήπεδο και με 3ο και 4ο σκόρερ τον Dahntay Jones και τον Earl Watson αντίστοιχα η Indiana δεν πάει πουθενά. Πάντως θα περιμένουμε την επιστροφή των Dunleavy και Hansbrough για καλύτερα συμπεράσματα.

28. Golden State Warriors (0-2): Οι Warriors παίζουν για άλλη μία χρονιά το πιο γρήγορο μπάσκετ στον κόσμο (103,6 επιθέσεις ανά 48 λεπτά), αλλά αυτό δε φαίνεται να τους οδηγεί και φέτος πουθενά, εκτός από τα highlights του ESPN. Ο Don Nelson θα συνεχίσει να αλλάζει το rotation σε κάθε αγώνα, όμως εμείς τον παρακαλούμε να δίνει περισσότερο χρόνο στον Anthony Randolph. Αξιοσημείωτο το εκπληκτικό για guard (σε 2 μόνο παιχνίδια βέβαια) 57,1% στα σουτ του Stephen Curry.

29. Los Angeles Clippers (1-4): Η κατάρα των Clippers χτύπησε τον Blake Griffin και τη συγκυρία αυτή εκμεταλλεύτηκε ο Chris Kaman που βγάζει μάτια (22,6 ppg, 10,2 rpg, 1,8 bpg). Κατά τα άλλα είναι οι γνωστοί Clippers που ποτέ δεν παίζουν όσο σκληρά θα έπρεπε να παίζουν. Πάντως δείχνουν σημάδια ανεκτής ομάδας και με λίγο περισσότερο χρόνο στο παρκέ ίσως φτάσουν στο σημείο να κερδίζουν σταθερά τις μικρότερες ομάδες. Για playoffs πάντως (πολύ) δύσκολα.

30. New Jersey Nets (0-4): Με τον Devin Harris τραυματία, το μόνο που μπορούν να κάνουν οι φίλοι των Nets τη δεδομένη στιγμή είναι να συζητούν για τον προσεχώς νέο ιδιοκτήτη της ομάδας, το Ρώσο μεγιστάνα Mikhail Prokhorov. Άντε και για τον Brook Lopez.

A1 Games of the Week: 2η αγωνιστική

Ολυμπιακός-Μαρούσι 86-77

Όπως το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, έτσι και τώρα ο Ολυμπιακός κλήθηκε να αντιμετωπίσει έναν αξιόμαχο αντίπαλο επιπέδου Euroleague, το Μαρούσι. Οι κερκίδες του ΣΕΦ ήταν άδειες καθώς ο Ολυμπιακός ήταν τιμωρημένος από τους περσινούς τελικούς με τον Παναθηναϊκό, η ώρα ήταν 2 το μεσημέρι και το Μαρούσι είχε δύο σημαντικότατες απουσίες, το Μιχάλη Πελεκάνο και τον Κώστα Καϊμακόγλου, κοινώς όλοι ήμασταν έτοιμοι να δούμε μια εύκολη επικράτηση των "ερυθρολεύκων", οι οποίοι μάλιστα την έψαχναν κιόλας για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από τη βαριά ήττα που υπέστησαν στην Ισπανία μεσοβδόμαδα. Τι είδαμε τελικά? Κάτι τελείως διαφορετικό...

Ο Ολυμπιακός μπήκε πιο δυνατά στο ματς, έχτισε μια διαφορά 10-12 πόντων την οποία έχανε κατά διαστήματα και έφτασε τελικά να πάρει το ματς στα τελευταία 4-5 λεπτά χάρη στον επιθετικό οίστρο του Linas Kleiza. Εξετάζοντας, τώρα, σε βάθος τον αγώνα μπορούμε να πούμε ότι αυτή η νίκη ήρθε πολύ δύσκολα και αγχωτικά. Το Μαρούσι, ενθουσιασμένο από την πρώτη του νίκη στη Euroleague και απαλλαγμένο από το άγχος αφού του έλειπαν πολύ σημαντικοί παίκτες, δεν το έβαλε κάτω, πίστεψε στο ματς και παραλίγο να δικαιωθεί. Ο Ολυμπιακός από την άλλη για 2ο συνεχόμενο παιχνίδι δεν ικανοποίησε, έδειξε υπερβολικά αγχωμένος και επιπόλαιος, δεν έπαιξε καλή άμυνα στο μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού και θα πρέπει να ευχαριστεί τον "ατομιστή" (όπως τον έχουν βαφτίσει πολλοί) Kleiza που δεν επέτρεψε να γίνει η πρώτη "γκέλα" μέσα στο ΣΕΦ.

Γενικά, οι ερυθρόλευκοι αποπνέουν τον αέρα της ομάδας που δεν έχει βρει πατήματα, που δεν ξέρει καλά καλά τι στυλ παιχνιδιού θέλει να παίξει, που έχει αρκετούς ρόλους συγκεχυμένους στο μυαλό των παικτών και που δέχεται πίεση από όλον τον κόσμο καθώς φέτος φαίνεται ότι απαγορεύεται να χάνει. Αυτήν την κατάσταση ενέτεινε και η φημολογία ότι ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος επέβαλε πρόστιμο στην ομάδα μετά την ήττα στην Ισπανία, ενέργεια της οποία η λογική αν μη τι άλλο είναι αμφιλεγόμενη. Κοιτάζοντας, πάντως, το παιχνίδι αυτό καθ'εαυτό (τα προβλήματα και την εν γένει κατάσταση στον Ολυμπιακό θα τη δούμε σε άλλο άρθρο μέσα στη βδομάδα) μπορούμε να πούμε ότι οι κόκκινοι ψάξανε το Σχορτσιανίτη (16pts 6rebs 1stl 1bl) μέσα στη ρακέτα στην επίθεση και αυτός τους δικαίωσε.

Το πρόβλημα, ωστόσο, ήταν ότι τον... ψάχνανε και στην άμυνα καθώς εκεί χτύπαγε συστηματικά το Μαρούσι με τον εξαιρετικό Jared Homan (23 pts) αλλά και τους πολύ καλούς και δραστήριους Levon Kendall και Δημήτρη Μαυροειδή, οι οποίοι πήραν αρκετά επιθετικά rebounds καταδεικνύοντας την αδυναμία του Ολυμπιακού στο συγκεκριμένο τομέα. Το Μαρούσι, μάλιστα, επέστρεψε και από το -12 στο οποίο έφτασε ο Ολυμπιακός στα τέλη της 3ης περιόδου με ένα υπερβολικό αντιαθλητικό foul υπέρ του Kleiza και μια τεχνική ποινή που ακολούθησε στον πάγκο των κιτρινόμαυρων. Φάνηκε να μένει από δυνάμεις, όμως, στο τέλος (απόρροια και της ταλαιπωρίας του ταξιδιού στη Σλοβενία), δεν είχε σωστές επιλογές στην επίθεση και του έλειψαν πολύ οι 2 παίκτες που προαναφέραμε στα κρίσιμα σημεία, όπου θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να κλέψει και τη νίκη.

Αυτά τα χαρακτηριστικά, που έλειψαν από το Μαρούσι, φαίνεται ότι είχε ο Linas Kleiza (27pts 7rebs), ο οποίος στο τέλος του αγώνα με προσωπικές ενέργειες πήρε πάνω του τον Ολυμπιακό και επέφερε μια (προσωρινή?) ηρεμία στις τάξεις της ομάδας. Σημαντικές βοήθειες υπήρχαν για ένα ακόμα παιχνίδι και από τον Josh Childress (15pts 7rebs 3stls). Αντίθετα ο Von Wafer μπήκε για μόλις 8 λεπτά, έβαλε 4 πόντους και ακόμα δεν μπορεί να προσαρμοστεί (χωρίς βέβαια και η ομάδα να δείχνει μεγάλη διάθεση να τον... "προσαρμόσει" στα πλάνα της). Το παιχνίδι του Ολυμπιακού σε πολλά σημεία είναι άναρχο, η περσινή άμυνα δεν υπάρχει πλέον, τα νεκρά διαστήματα είναι πολλά, η ψυχολογία στο ναδίρ (ίσως και αδικαιολόγητα), τα προβλήματα στο αμυντικό rebound κάνουν την εμφάνιση τους, ενώ και τα μηνύματα από το ΟΑΚΑ και τις εντυπωσιακές εμφανίσεις του Παναθηναϊκού προσθέτουν ένα επιπρόσθετο βάρος στις πλάτες των παικτών και κυρίως του Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος μένει να δούμε αν μπορεί τελικά να ενσωματώσει όλα αυτά τα τεράστια ταλέντα, να δώσει έναν πιο γρήγορο και ευχάριστο ρυθμό στην ομάδα και φέρει ξανά την ηρεμία που χρειάζεται ένα σύνολο για να προχωρήσει απερίσπαστο στη διεκδίκηση τίτλων.

MVP: Linas Kleiza

Stats

ΠΑΟΚ-Άρης 83-48

Το άλλο derby της αγωνιστικής, έγινε στην Πυλαία μεταξύ του ΠΑΟΚ και του Άρη. Βέβαια, από τη στιγμή που ξεκίνησε το παιχνίδι και ο ΠΑΟΚ πήρε τη διαφορά, υπήρχε μια μόνο ομάδα στο παρκέ. Ο Άρης σε κανένα σημείο δεν μπόρεσε (ούτε προσπάθησε) να επιστρέψει στον αγώνα και έτσι ήρθε η μεγαλύτερη διαφορά σε μεταξύ τους derby.

Μετά το ματς με τον Ολυμπιακό, είχαμε γράψει ότι ο Φώτης Κατσικάρης ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να ξανακάνει τον Άρη, "Αυτοκράτορα", όμως φαίνεται ότι αυτός ο θρόνος (ή έστω και τα σκαλοπάτια μπροστά του) είναι ακόμα πολύ μακριά. Είναι ο ΠΑΟΚ, τόσο καλύτερη ομάδα? Όχι. Απλά είναι δουλεμένος. Ο Σούλης Μαρκόπουλος, συνεχίζει την καλή δουλειά που έκανε στο Μαρούσι και έκανε απλά πράγματα που του έφεραν αυτήν την εύκολη νίκη. Γνωρίζοντας, ότι ο Άρης δεν έχει ποιοτική frontline, έφθειρε τον Andrew Betts με fouls, ανάγκασε τους κίτρινους σε μακρινά σουτ (μερικά υπό πολύ άσχημες προϋποθέσεις), έτρεξε στον αιφνιδιασμό και τελείωσε το ματς από την πρώτη περίοδο. Από εκεί κι ύστερα δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε. Ο Άρης δεν είναι ομάδα, ο καθένας έκανε ότι ήθελε στο παρκέ, ενώ και μετά τη μεγάλη διαφορά και με τον κόσμο να πιέζει αφόρητα στην Πυλαία, δεν έδειξε διάθεση να αντιδράσει. Ο Φώτης Κατσικάρης, παρακολουθούσε περίλυπος από τον πάγκο και μάλλον αναρωτιόταν από πού πρέπει να ξεκινήσει για να κάνει τους παίκτες του, ομάδα του.

Από το δικέφαλο, ξεχώρισε φυσικά ο Chris Monroe, που με 18 πόντους 5 rebounds και 5 assists ήταν ο πρωταγωνιστής ενώ εξαιρετικός ήταν και ο Παναγιώτης Καυκής στην 1η περίοδο, οπότε και χτίστηκε η διαφορά που έκανε τον αγώνα πιο εύκολο. Αξιόπιστοι ήταν και ο Kenny Gregory και ο Predrag Drobnjak. Στον αντίποδα, δεν ξεχώρισε κανείς. Επειδή όμως κάποιος έπρεπε να πάρει περισσότερες προσπάθειες, ο Andrew Betts είχε 15 πόντους και ακολούθησε ο Jeremy Richardson με 12.

Το συμπέρασμα? Οσον αφορά στον ΠΑΟΚ, η δουλειά του προπονητή φαίνεται στο παρκέ. Είναι αλήθεια, πάντως, ότι οι παίκτες βρέθηκαν σε ιδανική μέρα και αναρωτιόμαστε τι θα γίνει όταν δε θα είναι όλα τόσο ρόδινα. Οσον αφορά στον Άρη, ο Juan Dixon και ο Jeremy Richardson είναι αρκετά καλοί παίκτες. Το ίδιο και ο Aaron Miles και ο Kee-Kee Clark. To πρόβλημα, ωστόσο, εστιάζεται στους ψηλούς όπου υπάρχει μόνο ο Betts και ο Ντικούδης (τραυματίας) που μπορούν να αγωνιστούν κοντά στο καλάθι. Αν λοιπόν ο Άρης δε βρει κι άλλες λύσεις στη frontline (προσπαθεί εδώ και μερικές εβδομάδες χωρίς αποτέλεσμα να επαναποκτήσει το Massey) τότε το μέλλον του για φέτος είναι αβέβαιο.

MVP: Chris Monroe

Stats