Run-N-Gun

Περί NBA...

2010-09-30T19:42:00.002+03:00

Στο καινούριο και πολύ καλό blog "Τρίποντο" εξελίσσεται μία πολύ ενδιαφέρουσα ανταλλαγή απόψεων μεταξύ εμού και των συντελεστών του σχετικά με το NBA τού χθες και του σήμερα. Σας προτρέπω να την παρακολουθήσετε. Ιδού οι σχετικοί σύνδεσμοι:

http://3-ponto.blogspot.com/2010/09/blog-post_29.html

http://3-ponto.blogspot.com/2010/09/blog-post_30.html

http://3-ponto.blogspot.com/2010/09/blog-post_8908.html

Οι Καταλανοί επέστρεψαν!

2010-09-28T05:58:00.000+03:00

Η φετινή χρονιά ξεκίνησε και επίσημα με την πρώτη σημαντική διοργάνωση της σεζόν, που ήταν φυσικά το Super Cup. Το μικρό αυτό τουρνουά μας έδωσε την ευκαιρία να πάρουμε μια πρώτη γεύση αφενός από τις 4 κατά τεκμήριο ισχυρότερες ομάδες της ACB και αφετέρου από την αντίδρασή τους στην εφαρμογή των νέων κανονισμών.

Αρχικά πρέπει να μιλήσουμε για το ίδιο το event, το οποίο η φράση "άρτια οργάνωση" είναι λίγη για να το περιγράψει. Υπέροχο και καθαρά αθλητικό κλίμα, γεμάτες εξέδρες, διαγωνισμοί καρφωμάτων και τριπόντων πριν από τον τελικό, ακόμα και το όμορφο δίχρωμο παρκέ συνετέλεσε στη δημιουργία μίας ευχάριστης ατμόσφαιρας, έτσι όπως πρέπει να είναι τα τουρνουά με τις καλύτερες ομάδες στις πολιτισμένες χώρες.

Η Barcelona άφησε πολύ λίγα περιθώρια αμφισβήτησης της δεδομένης ποιότητάς της. Βέβαια δεν έπαιξε ενάντια στην ομάδα που πριν 4 μήνες τη "γονάτισε" με sweep στους τελικούς, την Caja Laboral, αλλά δε νομίζω ότι θα είχε ιδιαίτερο πρόβλημα να νικήσει και αυτήν, εκτός από τις Real και Valencia.

Η λέξη "πληρότητα" χαρακτηρίζει επακριβώς το roster της, με τον Perovic, έναν συγκεκριμένων δυνατοτήτων αναπληρωματικό ψηλό, να αποτελεί τη μοναδική προσθήκη σε έναν όμιλο παικτών ο οποίος, όντας στη 2η χρονιά του, έχει πλέον αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη συνοχή στην εκτέλεση των plays και την ομαδική άμυνα από πέρσι. Οι ρόλοι στην επίθεση παραμένουν διακριτοί, η διαμοίραση των σουτ συγκεκριμένη (μόνο ο Basile παρεκκλίνει πού και πού με τα γνωστά τραβηγμένα τρίποντά του) και η Barca ξεκινά και τη φετινή σεζόν ως το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση της Euroleague, με τον Pascual να έχει γίνει σίγουρα σοφότερος ως προς την τακτική προετοιμασία πριν από κάθε αγώνα, μετά το περσινό πάθημα από τους Βάσκους του Splitter.

Ο Navarro στον τελικό του Super Cup ήταν ο γνωστός scorer που έχουμε συνηθίσει, εξαπολύοντας ένα εντυπωσιακό κρεσέντο στα αρχικά λεπτά του ματς, ενώ και ο Mickeal έδειξε πολύ σίγουρος στις κινήσεις του από κοντινή και μέση απόσταση. Η frontline παραμένει ισχυρότατη, με τον Morris να συνεχίζει να είναι ένας από τους αγαπημένους μου παίκτες (και σίγουρα πολλών προπονητών) στην Ευρώπη, λόγω του οικονομικού και πολυσχιδούς τρόπου παιχνιδιού του.

Ο Rubio εμφανίστηκε ασταθής και επιβεβαίωσε, αμέσως μετά το άσχημο Mundobasket του, ότι έχει ακόμα προβλήματα στον έλεγχο του ρυθμού όταν το παιχνίδι είναι "κλειστό", ενώ η αυξημένη απόσταση του τριπόντου αναμένεται να τον προβληματίσει (τα 3/4 του ημιτελικού δε τα λαμβάνω σοβαρά υπόψη, όπως και συνολικά τον αγώνα εκείνο). Εξακολουθεί να μην μπορεί να σκοράρει με συνέπεια μέσα από drives (στοιχείο απαραίτητο για καλή σταδιοδρομία ενός point guard στο NBA) και επιβάλλεται να προσθέσει στο ρεπερτόριό του ένα γρήγορο και αξιόπιστο jumpshot μετά από ντρίμπλα, ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να δημιουργήσει το δικό του σουτ και να μην καθιστά προβλέψιμες τις πάσες του και εύκολο το μαρκάρισμά του. Αναμένω με ενδιαφέρον, όπως και οι Timberwolves, να παρακολουθήσω την εξέλιξή του μέσα στη χρονιά.

Για την προσεχή πορεία της Real σε ACB και Euroleague προφανώς δεν μπορούν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα από την τραγική της εμφάνιση στον ημιτελικό, όπου και έχασε το ματς από τα πρώτα λεπτά και ακολούθως δεν είχε την υπομονή και συνοχή να παλέψει για το comeback, απέναντι σε μια Barcelona που δούλευε στο 100% σε άμυνα και επίθεση. Αρκετά νέα πρόσωπα και φέτος στη "βασίλισσα" και ως εκ τούτου δύσκολο το έργο του Messina να δώσει την προσφιλή του ταυτότητα της αμυντικά δυνατής και σκληρής ομάδας σε αυτό το ετερόκλητο σύνολο παικτών.

Ταλέντο πάντως υπάρχει πολύ και τα αποτελέσματα θα έρθουν, αρκεί: α) ο Tomic να δυναμώσει περισσότερο, καθώς το πλούσιο ρεπερτόριο από post moves δε σε σώζει από μόνο του, β) ο Sergio Rodriguez να ξαναθυμηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα το ευρωπαϊκό μπάσκετ, γ) ο Reyes να παρουσιαστεί δυνατός στο rebounding και δ) ο Velickovic να μας δώσει κι άλλες εμφανίσεις όπως εκείνες οι πληθωρικές του από το Mundobasket. Ο μόνος που στάθηκε στο ύψος του την Παρασκευή ήταν ο νεοαποκτηθείς Clay Tucker, ο οποίος κάλλιστα μπορεί να καλύψει το κενό του Bullock με το πολύμορφο σκοράρισμά του.

Ο Garbajosa πλέον είναι εμφανώς στα τελευταία του, καθώς έχει χάσει σχεδόν όλη την αθλητικότητά του. Το κενό του στο inside game μπορεί να καλυφθεί εν μέρει από το Fischer, όμως τα τρίποντά του θα είναι και φέτος υπερπολύτιμα. Το ερώτημα είναι, ρισκάρεις να εκτεθείς λόγω της αμυντικής του ανεπάρκειας απέναντι σε αθλητικούς forwards (όπως φάνηκε στο Mundobasket) για να απολάβεις τα οφέλη των τριπόντων και της άριστης κίνησής του μακριά από την μπάλα; Θα φανεί από το επόμενο Σαββατοκύριακο που ξεκινά το πρωτάθλημα.

Η Caja Laboral έχει κι αυτή πολλά νέα πρόσωπα φέτος. Έχασε στις λεπτομέρειες (ή αλλιώς από ένα φοβερό και δύσκολο Σπανούλης-like game-winner του De Colo) την πρόκριση στον τελικό και με την πάροδο του χρόνου και την αποκρυστάλλωση του rotation από τον ειδικό σε αυτόν τον τομέα Ivanovic θα εμφανίζεται όλο και καλύτερη.

Ο Bjelica δε μου γεμίζει το μάτι ακόμα, ο Huertas ετοιμάζεται για εντυπωσιακή χρονιά ερχόμενος με φόρα από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ο San Emeterio παραμένει υπερχρήσιμος, ενώ συνδετικός κρίκος θα είναι ο Florent Pietrus. Τα μόνα ερωτηματικά για μένα αφορούν στον υπερβολικά μεγάλο χρόνο συμμετοχής που κατά τα φαινόμενα (δεν μπορώ να είμαι σίγουρος εφόσον ήταν πρώτο ματς) αναμένεται να λάβει και φέτος ο Teletovic εις βάρος του Haislip (που έχει αποδείξει την αξία του στην ACB) και στο όφελος που μπορεί να έχει η απόκτηση του David Logan, καθώς ο άναρχου στιλ και shoot-first Αμερικανός δε νομίζω ότι ταιριάζει 100% στο δόγμα του Ivanovic.

Η Valencia έχει κι αυτή αξιώσεις για κάτι πολύ καλό φέτος, έχοντας προχωρήσει σε αρκετές κινήσεις και μερική αναδιαμόρφωση το καλοκαίρι. Βέβαια, ο Claver δεν είναι ακόμα παίκτης πρώτης κατηγορίας και ο Rafa Martinez είναι ένα σκαλί κάτω από shooting guards όπως οι Navarro και Tucker. Παρόλα αυτά, η ενθαρρυντική βελτίωση του για χρόνια χαμένου στην αφάνεια Sergei Lishouk και η παρουσία των αξιόπιστων Savanovic (που έχει αρχίσει μετά το Mundobasket να πιστεύει υπερβολικά στο fadeaway του), De Colo και Richardson (που όμως είναι ελαφρά μονοδιάστατος σουτάροντας κυρίως μετά από πάσα) προσφέρουν αρκετές λύσεις στο Manolo Hussein. Εξάλλου φέτος το οργανωτικό κομμάτι έχουν αναλάβει τα σίγουρα χέρια του συλλέκτη assists Omar Cook.

Στους ψηλούς η ομάδα παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφού υπάρχουν (εκτός του Lishouk) ο αμυντικά ικανότατος και σταθερή αξία στον ευρωπαϊκό χώρο Robertas Javtokas (που στον προημιτελικό της Λιθουανίας με την Αργεντινή αμύνθηκε υποδειγματικά απέναντι στη "μηχανή" που λέγεται Luis Scola), ο Αμερικανός με εμπειρία από την ACB James Augustine, καθώς και ο εκ Καβάλας ερχόμενος βετεράνος Bruno Sundov, που απέναντι στην Caja επέδειξε μεγάλη αποτελεσματικότητα στο τελείωμα των φάσεων γύρω από το καλάθι.

Περνώντας στους νέους κανονισμούς, είναι κατά γενική ομολογία νωρίς για να δούμε από τώρα το κατά πόσο έχει προσαρμοστεί και αλλάξει το παιχνίδι των κορυφαίων ισπανικών (και ευρωπαϊκών) ομάδων, εφόσον χρειαζόμαστε μεγαλύτερο αριθμό αγώνων.

Ήδη όμως άρχισαν να διαφαίνονται κάποιες τάσεις, όπως η ελαφρά μεγαλύτερη διστακτικότητα αρκετών παικτών να σουτάρουν για "3" με την πρώτη ευκαιρία (για τα δεδομένα της ACB, οι ομάδες της οποίας είναι εδώ και χρόνια οι πλέον ερωτευμένες με το τρίποντο). Επιπροσθέτως, λόγω του νέου τριπόντου το παρκέ φάνηκε να γίνεται πιο "ανοιχτό" και οι χώροι για drives περισσότεροι, όμως θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να επιβεβαιώσω αυτήν την παρατήρηση.

Όσον αφορά το νέο ορθογώνιου σχήματος "ζωγραφιστό", αυτό θα οδηγήσει σαφέστατα στην ενίσχυση του low post game και στην αξιοποίηση της δύναμης, εφόσον οι ψηλοί θα μπορούν να παίρνουν θέση πιο κοντά στο καλάθι προς τη μεριά της baseline. Στο τουρνουά αυτό δεν παρατήρησα κάποια ισχυρή θέληση των προπονητών για μεταφορά του παιχνιδιού όσο το δυνατόν πιο "εσωτερικά" μέσω της κλήσης περισσότερων εντολών για post-ups, όμως είναι νωρίς ακόμα. Παρόλα αυτά, όσο έπαιζαν π.χ. ο Lorbek και ο Tomic, αρκετές φορές η μπάλα πήγαινε χαμηλά σε αυτούς για να βάλουν σε λειτουργία τα "μαγικά" τους στο αγαπημένο σημείο τους στο παρκέ.

Να σημειώσω τέλος την εκπληκτική απόδοση του "άγνωστου" Αμερικανού Jimmy Baron της Lagun Aro στο διαγωνισμό τριπόντων, που μπορεί να έχασε στον τελικό από τον επίσης εντυπωσιακό Lishouk, όμως σίγουρα συγκέντρωσε αρκετά βλέμματα με την αψεγάδιαστη κίνηση στο σουτ του. Εξίσου ενδιαφέρον ήταν και το πρωτοποριακό στοιχείο που προσέθεσαν οι Ισπανοί διοργανωτές στο διαγωνισμό, με τη μορφή ενός extra σουτ από την κορυφή από τα 8 μέτρα περίπου, μετά το πέρας του χρόνου για τα συνηθισμένα 25 σουτ, το οποίο και μετρούσε για 4 πόντους.

LeBron-ιάδα ή LeBron-gate;

2010-08-09T13:05:00.001+03:00

Το φετινό καλοκαίρι ήταν ένα από τα σημαντικότερα στη νεότερη ιστορία του NBA. Πάρα πολλές μετακινήσεις σεβαστών και λιγότερο σεβαστών (Darko, ακούς;) ονομάτων, με τον πακτωλό χρημάτων που δαπανήθηκε να πηγαίνει κόντρα στο πνεύμα της προβεβλημένης από το Stern οικονομικής κρίσης που υποτίθεται ότι ταλανίζει το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Καμία άλλη μεταγραφική ενέργεια, όμως, δεν είχε (και δε συνεχίζει να έχει) τον απόηχο και αντίκτυπο του σχηματισμού της (στα χαρτιά ακόμα) υποβλητικής και "τρομακτικής" τριάδας των LeBron, Wade και Bosh στο Miami και τους Heat. Κι αν ο Bosh δε θεωρείται, τουλάχιστον εκτός παρκέ, προσωπικότητα ίσης ακτινοβολίας με τους άλλους δύο και ο Wade απλά παρέμεινε στη μοναδική ομάδα που έχει γνωρίσει στην καριέρα του, το απίστευτο και μακρόχρονο (στα μάτια των outsiders-απλών fans) serial για το πού τελικά θα πήγαινε ο LeBron και η κατάληξη αυτού επηρέασε δραστικά τη γνώμη και την ψυχολογία πάρα πολλών ανθρώπων.

Πρώτα απ' όλα, λοιπόν, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε (όχι ότι διαφωνούσε κανείς) ότι ο τρόπος που χειρίστηκε ο LBJ όλη αυτήν την πολύκροτη υπόθεση και διαδικασία του free agency ήταν αλαζονικός, κερδοσκοπικός, εγωπαθής και ασεβής προς το κοινό, τις ομάδες, το πρωτάθλημα και βέβαια το ίδιο το άθλημα. Η εξοργιστική και απογοητευτική κίνησή του, που περισσότερο ταίριαζε σε reality show, να οργανώσει ολόκληρη ωριαία εκπομπή για την ανακοίνωση της, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις ειλημμένης πολύ καιρό πριν, απόφασής του φανέρωσε έναν άνθρωπο από τη μία ανασφαλή και από την άλλη διεφθαρμένο από τον πολυπρόσωπο και φιλοχρήματο περίγυρό του. Το πρωτοφανές, καθαρά εμπορικής φύσης αυτό πόνημά του επιχείρησε ακούσια να τον αναδείξει ως ανώτερο του παιχνιδιού και ταυτόχρονα να μας εισαγάγει σε μία εποχή όπου η υπερδραματοποίηση εξωαγωνιστικών εξελίξεων θα επισκίαζε ολοκληρωτικά το ίδιο το μπάσκετ στο παρκέ.

Ευτυχώς, σχεδόν σύσσωμος ο μπασκετικός κόσμος κατακεραύνωσε την κάκιστη ιδέα του LeBron, αναγκάζοντάς τον να συνειδητοποιήσει ότι έσφαλε. Αυτό βέβαια ουδόλως άλλαξε τη στάση των περισσότερων κατοίκων του Cleveland προς το άτομό του. Και είναι απολύτως λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι άνθρωποι που τον είχαν αγαπήσει πραγματικά και τον είχαν ουσιαστικά εντάξει ως μέρος της ζωής τους, που περίμεναν καρτερικά τα παιχνίδια της ομάδας τους για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα και να απολαύσουν μοναδικές στιγμές μπασκετικής ομορφιάς από έναν από τους καλύτερους αθλητές του κόσμου, έπρεπε να υπομείνουν ατελείωτες μέρες γεμάτες με φήμες συν 30 λεπτά τυποποιημένων γελοίων ερωτήσεων για να πληροφορηθούν με λύπη τους μία κατά τα φαινόμενα προκατασκευασμένη "αποκάλυψη"-κονσέρβα. Ο κόσμος του Cleveland, οπότε, αλλά και οποιοσδήποτε fan του NBA έχει 100% δίκιο να κατακρίνει το LeBron για τον τρόπο με τον οποίο χειραγώγησε το τεράστιο (και λογικό, αναφορικά με την αξία του ως παίκτη) ενδιαφέρον του κόσμου για το πού θα συνέχιζε την καριέρα του.

Περνάμε, τώρα, στην ουσία της επιλογής του, δηλαδή το ότι αποφάσισε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ότι για τα επόμενα χρόνια θα παίζει μπάσκετ για τους Miami Heat και τον Pat Riley.

Πολλοί έσπευσαν να επισημάνουν ότι διάλεξε τον εύκολο δρόμο, που ήταν να φτιάξει ένα σούπερ τρίο με τους φίλους του από την Team USA, αντί να επιμείνει στη μέχρι και φέτος 7χρονη προσπάθειά του να κατακτήσει ένα δακτυλίδι ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης μίας ομάδας όπως οι Cavaliers. Εγώ θα συμφωνήσω εν μέρει με αυτήν την οπτική, κρατώντας όμως μία πιο διαλλακτική στάση, η οποία λέει ότι ο LeBron:

έχει ασφαλώς το δικό του μερίδιο αγωνιστικών και επικοινωνιακών ευθυνών για την αποτυχία να φέρει ένα πρωτάθλημα στο Cleveland.

άξιζε καλύτερων συμπαικτών, καλύτερου στησίματος ομάδας και καλύτερων προπονητών, απαιτήσεις που το management των Cavs ποτέ δεν κατάφερε να ικανοποιήσει πλήρως.

ως νέος άνθρωπος που έχει δείξει ότι του αρέσει η διασκέδαση, ήθελε να συνεχίσει την καριέρα του και τη ζωή του σε μία υπέροχη πόλη όπως το Miami, το οποίο έχει και το πλεονέκτημα της απουσίας πολιτειακού φόρου.

θεώρησε ότι θα απολάμβανε περισσότερο να παίζει μπάσκετ και να κερδίζει (πιθανόν) τίτλους στην ίδια ομάδα με δύο τόσο καλούς συμπαίκτες και φίλους.

δείχνει ίσως σχετικά αδύναμο χαρακτήρα από την άποψη ότι προτίμησε να αποφύγει την ενδεχόμενη αδυσώπητη μελλοντική κριτική που θα έπεφτε αποκλειστικά στους ώμους του εάν αποτύγχανε να κερδίσει τίτλους ως ο ηγέτης σε ομάδες μεγαλουπόλεων, όπως οι Bulls ή οι Knicks.

Τώρα, τις θεωρίες ότι ο Jordan ή ο Magic ή ο Bird ή οποιοσδήποτε άλλος θα προτιμούσε χίλιες φορές να νικήσει τους άλλους αστέρες από το να συμμαχήσει μαζί τους, δεν μπορεί να τις αναλύσει κάποιος σοβαρά, καθώς αποτελούν κατά ένα μεγάλο ποσοστό υποθετικές εκτιμήσεις. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θα έπραττε και πώς θα αντιδρούσε ο MJ εάν βρισκόταν στο ίδιο σταυροδρόμι τη σήμερον ημέρα, έχοντας εκτεθεί και υποβληθεί στις κάθε είδους ισχυρές επιδράσεις του διαφορετικού κοινωνικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγάλωσε ο LeBron. Ενδεικτικά, πάντως, θα αναφέρω ότι ο Magic είχε δηλώσει πολύ παλιά ότι ο μόνος λόγος που αποφάσισε να παρατήσει το κολέγιο και να μπει στο draft του 1979 ήταν η ευκαιρία να παίξει μαζί με τον Kareem στους Lakers. Έτσι για να πάρουμε μία ιδέα του πόσο σημαντικό είναι για ταλαντούχους παίκτες να παίζουν με εξίσου ταλαντούχους παίκτες.

Εξάλλου, δε συμφωνώ με τη λογική ότι η συνάθροιση των αστέρων στο Miami είναι κάτι απαραίτητα κακό για το NBA. Καταρχήν, το ενδιαφέρον και η προσμονή για την επόμενη σεζόν έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, οπότε από αυτήν την πλευρά ο Stern είναι σίγουρα ευχαριστημένος. Σε αγωνιστικό επίπεδο, το παρελθόν έχει δείξει ότι κάθε ομάδα, είτε εδράζεται στη Νέα Υόρκη είτε στο Milwaukee, δεν υποχρεούται να ακολουθήσει το δρόμο της προσέλκυσης μεγάλων ονομάτων μέσω υπερβολικών δαπανών για να βρει την επιτυχία. Το παράδειγμα της Oklahoma City απέδειξε ότι η προσεκτική οικονομική διαχείριση και το σωστό κτίσιμο μέσα από το draft μπορούν να φέρουν θαυμαστά αποτελέσματα.

Εν τέλει, είτε το θέλουμε είτε όχι, τα συμβάντα αυτού του περίεργου καλοκαιριού σύντομα θα ξεθωριάσουν στη συλλογική μνήμη και το μόνο που θα απασχολεί το κοινό στην πρεμιέρα της 26ης Οκτωβρίου θα είναι το πόσο όμορφο μπάσκετ μπορούν να παίξουν οι Heat και το πόσο αποφασισμένες θα είναι οι υπόλοιπες 29 ομάδες να τους κερδίσουν. Ανάμεσα σε αυτές θα είναι και οι θυμωμένοι αλλά και μικρομεσαίοι πλέον Cavs, των οποίων οι εκτός Ohio οπαδοί θα μετρώνται πια δυστυχώς στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Δύο πρωταθλητές, δύο αξέχαστες σειρές!

2010-06-24T04:55:00.005+03:00

Έχουν περάσει αρκετές μέρες από την ολοκλήρωση των τελικών και των 2 σημαντικότερων εθνικών leagues στον κόσμο, όμως δε γινόταν να μην πω δύο λόγια για αυτούς, τώρα που βρήκα το χρόνο.

Ξεκινάω από το NBA, του οποίου τα Finals προσωπικά δικαίωσαν τις προσδοκίες. Μπορεί το επίπεδο του μπάσκετ που παίχτηκε στο παρκέ, ως προς την ποιότητα στην επιθετική δημιουργία και εκτέλεση των δύο ομάδων, να μην ήταν το καλύτερο (για την ακρίβεια κινήθηκε σε ρηχά νερά, αναλογιζόμενοι το υπάρχον ταλέντο και στις δύο ομάδες), όμως είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι fans του μπάσκετ χάρηκαν δεόντως αυτή τη σειρά, καθώς σηματοδότησε (προσωρινά) την επιστροφή στο μπασκετικό στιλ του NBA των 90's. Και όταν σκέφτεσαι NBA των 90's, σκέφτεσαι υπερβολικά physical παιχνίδι και περιστασιακό περιορισμό της τεχνικής από τη δύναμη, κάτι που αναλόγως με τις προτιμήσεις του καθενός, μπορεί να είναι ελκυστικό ή απωθητικό.

Πρόσφατα είχα παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ του ESPN που είχε ως θέμα του την κόντρα του Reggie Miller με τους Knicks στα μέσα της προ-προηγούμενης δεκαετίας και τα εξαιρετικά σκληρά playoff matchups μεταξύ Indiana και Νέας Υόρκης που απέρρεαν από αυτήν. Κάτι τέτοιες σειρές μου θύμισαν οι φετινοί τελικοί, με το καλώς εννοούμενο "ξύλο" να δίνει και να παίρνει, ειδικά στις δύο ρακέτες, όπου κάθε φάση έμοιαζε να είναι ανοιχτή σε κάθε κατάληξη. Από την άλλη, στην περιφέρεια τα handchecks και τα "ύποπτα" screens είχαν την τιμητική τους. Το σκληρό αυτό αμυντικό παιχνίδι έγινε φυσικά περισσότερο εμφανές στον τελευταίο αγώνα, όπου κατά στιγμές γινόταν πραγματικά "χαμός".

Πολλοί είπαν ότι δεν τους άρεσε καθόλου το πολύ δυνατό 7ο ματς κι ότι το χαμηλό σκορ έκανε τον αγώνα ανάξιο ενός Game 7. Εγώ διαφωνώ, αφού δέχτηκα χωρίς παράπονο τη "θυσία" των τέλειων επιθέσεων και των πολλών πόντων στο βωμό του καθολικά ανταγωνιστικότατου και πολύ σκληρού 48λέπτου, τα οποία στοιχεία προσέδωσαν μία "άγρια ομορφιά" (όσο κλισέ κι αν είναι αυτή η έκφραση, ταιριάζει απόλυτα στο 7ο παιχνίδι) σε ένα ματς που εν τέλει κρίθηκε σε ένα χαοτικό τελευταίο δίλεπτο, όπου έβαλαν μεταξύ άλλων μεγάλα τρίποντα ο Artest κι ο Rondo!

Συνεχίζοντας πρέπει να μιλήσουμε και για την υποδειγματική αμυντική συμπεριφορά των Celtics πάνω στον Kobe (έργο κυρίως του Tom Thibodeau, που πήρε την πολυπόθητη προαγωγή στους Bulls), που τον εξώθησε σε μία πολύ κακή βραδιά για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα και δεδομένης της κλάσης του. "Βοήθησε" βέβαια και αυτός με μερικές κάκιστες επιλογές, όμως στα κρίσιμα έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, αφήνοντας περισσότερες πρωτοβουλίες στους Gasol και Artest. Ο πρώτος εκμεταλλεύθηκε με τον καλύτερο τρόπο την απουσία του Perkins, έχοντας 22% rebound% και βάζοντας ένα κρισιμότατο και δυσκολότατο καλάθι (που πάντως ήταν βήματα), ενώ ο Artest εκτός από το μεγάλο τρίποντό του έκανε τη ζωή πολύ δύσκολη στον Pierce.

Από τη μεριά των Κελτών, παρά την ψυχωμένη (και ίσως τελευταία γενικότερα) εμφάνιση του Rasheed οι Celtics δεν κατάφεραν να ξεχωρίσουν επιθετικά για να πάρουν τη νίκη σε ένα τόσο "στείρο" ματς, ενώ και οι αναπληρωματικοί τους ("Big Baby", Nate Robinson και Tony Allen) που τους είχαν δώσει τεράστια ώθηση στο Game 4, δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι αξιόλογο.

Εν κατακλείδι, σε μία "περίεργη", με πολλές ανατροπές και μεταβολές απόδοσης σειρά, οι Lakers κατάφεραν να επικρατήσουν στις λεπτομέρειες, απέναντι σε μία Βοστώνη που λίγο έλειψε να κερδίσει 3 συνεχόμενες σειρές με μειονέκτημα έδρας, πράγμα που βεβαίως αποτελεί μεγάλο κατόρθωμα από μόνο του. Η γεύση που μένει μπορεί να είναι πικρή, όμως θεωρώ ότι με 1-2 προσθήκες (συν τη διατήρηση του Allen για άλλο ένα χρόνο τουλάχιστον) οι Celtics μπορούν να κάνουν μία τελευταία σοβαρή προσπάθεια του χρόνου για το πρωτάθλημα με τον υπάρχοντα κορμό των Big 4.

Αναφορικά με το βραβείο του MVP των Finals, μπορεί σίγουρα να γίνει κουβέντα και διχασμός απόψεων μεταξύ των Kobe και Gasol. Ο καθένας βοήθησε την ομάδα του με διαφορετικό τρόπο και ταυτόχρονα την έβλαψε σε διάφορα χρονικά σημεία της σειράς. Ο Kobe έβαζε πολλούς πόντους, έτεινε στο να παίρνει πολλές τραβηγμένες προσπάθειες, όμως έμοιαζε συχνά να είναι ο μοναδικός που είχε το σθένος να πάρει οποιοδήποτε μη ιδανικό σουτ, την ώρα που οι συμπαίκτες του κρύβονταν. Ο Gasol σε άλλα παιχνίδια εξουδετερώθηκε (Games 3 & 5) και σε άλλα υπερίσχυσε (Games 1 & 7) του Garnett, με την τελική συνεισφορά του να κρίνεται θετικότατη και καθοριστική για τον τίτλο. Προσωπικά θα προτιμήσω με πολύ μικρή διαφορά τον Kobe, λόγω του ότι η δράση του και η συνεχής απασχόληση από μέρους του της άμυνας των Celtics άνοιγε διαδρόμους και ευκαιρίες για όλη την υπόλοιπη ομάδα. Κάλλιστα όμως θα μπορούσε κάποιος να επιχειρηματολογήσει περαιτέρω υπέρ του Gasol.

Περνάμε στην ACB, όπου ζήσαμε την πλήρη κατάρριψη κάθε λογικής πρόγνωσης, εφόσον μόνο μία ομάδα επέδειξε την απαιτούμενη σταθερότητα και ετοιμότητα για μία σειρά που αναμενόταν "κλειστή", αργή και σκληρή. Και αυτή ήταν η Caja Laboral, που έφτασε σε ένα δύσκολο αλλά πανάξιο sweep, στερώντας το triple crown από τους Καταλανούς, οι οποίοι ακόμα δεν μπορούν να καταλάβουν τι πήγε λάθος και έχασαν 3 συνεχόμενες φορές από μία ομάδα κατώτερη (θεωρητικά και πρακτικά) καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Η απάντηση βεβαίως είναι ότι η φημισμένη επιθετική λειτουργία της σπανίως δούλεψε στην εντέλεια στους τελικούς, με τον Ivanovic να έχει προετοιμάσει άριστα την ομάδα του στο αμυντικό κομμάτι. Παίζοντας εκπληκτική ομαδική άμυνα με πολλή κίνηση και φοβερή πειθαρχία, η Caja κατάφερε όχι μόνο να περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τους πόντους από τους ψηλούς της Barca (μόνο ο Morris ξεχώρισε κάπως και λίγο ο N'Dong στο 1ο παιχνίδι, με το Lorbek να κάνει μετριότατη σειρά, αντιμετωπίζοντας μεγάλες δυσκολίες όποτε ματσαριζόταν με το Splitter), αλλά και να αφαιρέσει από την ομάδα του Pascual τη συγκομιδή σκορ από το τρίποντο, όπου είχε διαδοχικά στα 3 ματς τα εκπληκτικά άσχημα (για το επίπεδό της και τη σημασία των αγώνων) ποσοστά 31, 24 και 23%! Τέλος, ο Ivanovic θύμισε το Γιαννάκη του ντέρμπι του Δεκεμβρίου στο ΣΕΦ με τις άριστες οδηγίες του για την αντιμετώπιση του pick-n-roll, οι οποίες και συχνότατα έβγαζαν εκτός ρυθμού το Navarro.

Στην επίθεση η Caja βασιζόταν, όπως είναι λογικό, σε μεγάλο βαθμό στα post-ups του Splitter, ο οποίος και απέδειξε οριστικά και εμφατικά ότι όντως είναι ο καλύτερος ψηλός στην Ευρώπη, αν και αυτός ο άτυπος τίτλος δε θα κρατήσει για πολύ καθώς ετοιμάζει βαλίτσες για το San Antonio, ακριβώς την κατάλληλη στιγμή στην καριέρα του, αφού πλέον το παιχνίδι του έχει ωριμάσει και εμπλουτιστεί. Άξιοι συμπαραστάτες του ο υπερδραστήριος Huertas, που έχει βελτιωθεί πάρα πολύ από την εποχή του προολυμπιακού τουρνουά το 2008, και ο Elyahu στο τελευταίο ματς, ο οποίος μπορεί να παραλληλιστεί με τον Antawn Jamison στη φυσικότητα με την οποία εκτελεί τα περίεργα floaters και layups του γύρω από το καλάθι.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει φυσικά και στο Fernando San Emeterio, ο οποίος με τα μεγάλα τρίποντά του στο 2ο ματς και το τεράστιο νικητήριο drive του στο τέλος του 3ου, εκτός του ότι πέρασε στο πάνθεον του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ανέβηκε ξεκάθαρα ένα επίπεδο στα μάτια μου, καθώς δε μου είχε δώσει στο παρελθόν τόσα πολλά δείγματα επιθετικού ταλέντου και κυρίως στόφας μεγάλου παίκτη. Σίγουρα θα προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών ευρωπαϊκών ομάδων χάρη σε αυτούς τους τελικούς, αλλά ποιος φεύγει από την πρωταθλήτρια του καλύτερου league εκτός NBA; Άλλωστε υπό τον Ivanovic η καριέρα του φαίνεται να ανθεί.

Παρεμπιπτόντως, ομολογώ ότι ποτέ δε συμπάθησα τον από πολλές απόψεις δικτάτορα Μαυροβούνιο coach, καθώς η αυταρχική φύση τέτοιων προπονητών-"στρατιωτικών" που νιώθουν την ανάγκη να ελέγχουν κάθε στιγμή τα πάντα δε συμβαδίζει με την ψυχαγωγική λογική του μπάσκετ, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Πάντα αναγνώριζα όμως ότι ήταν μεγάλης κλάσης προπονητής, με την ικανότητα να παίρνει το maximum από κάθε παίκτη του, πλεονέκτημα που αποκτούσε μέσω της πειθαρχίας που κέρδιζε από τις θρυλούμενες εξοντωτικές προπονήσεις του (οι οποίες βέβαια ανά την καριέρα του οδηγούσαν σε πολλαπλούς τραυματισμούς στις ομάδες που δούλευε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Οι τελικοί αυτοί, στους οποίους έλαμψε το προπονητικό "άστρο" του (καταδυναστεύοντας το αντίστοιχο του Pascual), απλά ενίσχυσαν τον καθολικό σεβασμό που απολαμβάνει από τους συναδέλφους του αλλά και από το μπασκετικό κοινό.

Για την ατμόσφαιρα των τελικών ήταν αναμενόμενο ότι δε θα έπρεπε να ανησυχούμε. Παρακολουθήσαμε 3 πολύ ευχάριστα ματς, μέσα σε κόσμια και απολύτως αθλητικά πλαίσια και με τη συνοδεία καλώς εννοούμενου ενθουσιώδους κοινού. Το πότε θα τα δούμε αυτά και στην Ελλάδα θα θέλαμε όλοι πολύ να το μάθουμε, αλλά βαθιά μέσα μας όλοι ξέρουμε ήδη την απάντηση.

Επόμενο σημαντικό μπασκετικό γεγονός; Το σημερινό NBA Draft, το οποίο και θα μας προσφέρει μπόλικο υλικό για ανάλυση.

Χάος

2010-06-07T04:43:00.001+03:00

Ο 4ος αγώνας στο ΣΕΦ μόλις έχει τελειώσει και επιτέλους η παρωδία έλαβε τέλος (τουλάχιστον εντός παρκέ). Το "καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης" έδειξε για ακόμα μια φορά την ταυτότητά του, που τόσο τεχνηέντως κρύβουν τα φορτωμένα rosters των δύο "αιωνίων" και οι επιτυχίες της Εθνικής. Τα συναισθήματα ποικίλλουν και είναι όλα αρνητικά. Οργή. Απογοήτευση. Απελπισία. Θλίψη. Ντροπή. Στο site του ΕΣΑΚΕ, το κύριο μήνυμα είναι "Αυτό είναι το μπάσκετ". Ε ναι, λοιπόν, κύριοι αυτό είναι το μπάσκετ μας. Το μπάσκετ της διοικητικής ανυπαρξίας, των καρεκλοκένταυρων, των απλήρωτων παικτών, των απαρχαιωμένων γηπέδων, των κάφρων, των οπαδικών στρατών, των οπαδικών διοικήσεων, των ανίκανων διαιτητών, του παρασκηνίου, της βρωμιάς, της σαθρότητας.

Σχόλια για τον αγώνα δεν πρόκειται να κάνω φυσικά. Γιατί για να υπάρχει αγώνας πρωταθλήματος, πρέπει να υπάρχει και πρωτάθλημα και δυστυχώς αυτό στην Ελλάδα είναι στη φαντασία μας. Όλα τα προβλήματά του (ομάδες που δεν πληρώνουν, απεργίες, ανυπαρξία τηλεοπτικών μεταδόσεων, κλπ.) το εξευτέλισαν φέτος και έληξε όπως του αξίζει, με το μεγαλύτερο, το χουλιγκανισμό, να θριαμβεύει σαν νέμεση σε αρχαιοελληνική τραγωδία. Οι ευθύνες; Αμέτρητες και προς πάσα κατεύθυνση. Η ανάληψη αυτών; Μηδενική.

Το γεγονός ότι εν έτει 2010 φτάνουμε να έχουμε ΔΙΑΚΟΠΗ αγώνα λόγω επεισοδίων θεωρούσα ότι θα είναι ενδεικτικό της κατάστασης στο ελληνικό μπάσκετ (για να μην πω ελληνικό αθλητισμό). Κι όμως δεν είναι. Και αυτό είναι το απογοητευτικό. Οι μεν πανηγυρίζουν για την κατάκτηση του 8ου συνεχόμενου πρωταθλήματος. Οι δε σχεδιάζουν τη διαδοχή του Γιαννάκη και πώς θα γλιτώσουν την τιμωρία. Και σε 2-3 μέρες κανένας δε θα ασχολείται με όσα γίνανε το βράδυ της Κυριακής στο ΣΕΦ. Με όσα κατ' επανάληψη γίνονται εδώ και πολλά χρόνια στα γήπεδά μας. Και αυτό είναι το χειρότερο, το πιο λυπηρό. Όλα αυτά είναι που με κάνουν πολλές φορές να γυρνάω την πλάτη στο πρωτάθλημά μας.

Ίσως πολλοί από εσάς να διαφωνήσουν, όμως, προσωπικά δεν έχω καμία όρεξη να παρακολουθώ μια διοργάνωση χωρίς αρχή και τέλος, όπου κανονισμοί δεν τηρούνται, λογική δεν υπάρχει και το μόνο που κυριαρχεί είναι το παρασκήνιο συνεπικουρούμενο από τη βία.

Δεν καταλαβαίνω την έκπληξη πολλών. Μήπως είναι η πρώτη φορά που γίνονται τέτοια πράγματα; Ή απλά μας πειράζει που τώρα διεκόπη ο αγώνας; Γιατί αυτό θα έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού. Απλά παρατείναμε τον κίνδυνο και παίζαμε με τη σωματική ακεραιότητα των παικτών και των φιλάθλων για να "τελειώσει ο αγώνας να πάμε σπίτια μας".

Και αυτό που μας καθησυχάζει είναι ότι "μερικοί ανεγκέφαλοι" τα κάνουν όλα. 100-200 άτομα. Τι είναι 100-200 άτομα στους 12.000; Μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο χουλιγκανισμός έχει ριζώσει βαθιά στην ήδη παρακμάζουσα κοινωνία μας και δε λέει να ξεριζωθεί γιατί κανένας δε νοιάζεται. Δυστυχώς, οι "100-200" είναι πολύ περισσότεροι και δε θα σταματήσουν να πολλαπλασιάζονται. Ένα παράσιτο δε σταματά να τρέφεται από τον ξενιστή του παρά μόνο όταν αυτός πεθάνει. Δυστυχώς, όμως, ούτε στο "θάνατο" δεν μπορούμε να ελπίζουμε, γιατί πρωταθλήματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν και αυτά τα φαινόμενα δε θα σταματήσουν.

Πρόσφατα διάβαζα μια συνέντευξη του "πικραμένου" Γιώργου Βασιλακόπουλου, ο οποίος κοκορευόταν εμμέσως πλην σαφώς για το πού έχει φτάσει το ελληνικό μπάσκετ. Γέλασα. Δε φταίει, ωστόσο, μόνο αυτός. Απλά είναι ο εύκολος στόχος λόγω της θέσης του και της δύναμης που είχε τόσα χρόνια. Ευτυχώς, εδώ στο Run-N-Gun δεν είμαστε του παρασκηνίου και για αυτό το λόγο δεν μπορώ να κατονομάσω τους ανθρώπους που έχουν καταντήσει έτσι το ελληνικό μπάσκετ, πέραν των πιο προφανών. Όλοι τους φταίνε. Όλοι τους μας οδήγησαν στην απόλυτη ανυποληψία (σε μπασκετικό επίπεδο) και μας έκαναν να ντρεπόμαστε για αυτό που αγαπάμε τόσο πολύ.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Από τους άσχετους ανθρώπους της ομοσπονδίας που έχουν καταστρέψει με τις αραχνιασμένες και αναχρονιστικές απόψεις τους την οποιαδήποτε πιθανότητα εξέλιξης; Από τους αδιάφορους προέδρους που δεν εκπληρώνουν ούτε τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους απέναντι στην πλειοψηφία των παικτών; Από τους ανεκδιήγητους διαιτητές που κακοποιούν το άθλημα συνεχώς; Από τους κομπλεξικούς παίκτες που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι αν θα παίζει ο Αμερικανός ή ο Έλληνας; Από τους προκλητικούς δύο "μεγάλους" που βιάζουν συνεχόμενα το μπάσκετ με διαφορετικό τρόπο ο καθένας; Από την αθλητική δικαιοσύνη που κλείνει πονηρά το μάτι σε μερικούς ή σφυρά αδιάφορα σε άλλους; Από την ηλιθιότητα, τη βαρβαρότητα και τη νοοτροπία της αλητείας που βασιλεύει σε ένα μέρος των οπαδών; Σίγουρα έχω ξεχάσει πολλά, σίγουρα δεν εστίασα σε όλα όσα θα ήθελα, όμως είναι μερικά ενδεικτικά του πώς φτάσαμε ως εδώ.

Το μέλλον; Δυσοίωνο. Μαύρο. Κανένας δεν ενδιαφέρεται να διορθώσει, μόνο να μπαλώσει. Οι τομές που πρέπει να γίνουν εδώ και πολύ καιρό, πάλι θα ξεχαστούν σε κάποιο συρτάρι και πολύ φοβάμαι ότι το χάος θα συνεχίσει να κυριεύει. Έτσι θα συνεχίσουν να βαυκαλίζονται οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ (και όχι μόνο) για τη φοβερή και τρομερή Α1, θα συνεχίσουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού να πανηγυρίζουν, του Ολυμπιακού να γκρινιάζουν και να προτρέπουν τη διοίκησή τους να πάρει πρωτοβουλίες στο παρασκήνιο (!) και οι υπόλοιπες ομάδες θα παλεύουν για την τρίτη θέση. Γιατί έτσι μάθαμε. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Θα προτρέψω όποιον μπασκετόφιλο μας διαβάζει να δει κάτι άλλο. ΝΒΑ, ACB, Mundobasket, NCAA, οτιδήποτε. Να δούμε ότι υπάρχει και κάτι καλό, κάτι όμορφο, κάτι αγνά μπασκετικό. Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία μας, να αλλάξουν οι παραστάσεις μας, να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει μόνο αυτό το χάλι που παρακολουθούμε εδώ κάθε χρόνο. Πολλοί μπορεί να με πουν υπερβολικό, όμως εκεί τουλάχιστον παίζεται μπάσκετ. Σας εγγυώμαι ότι δε θα το μετανιώσετε. Από όπου μπορούμε, όλοι μας πρέπει να αδράξουμε τις ευκαιρίες και να δούμε κάτι που να μας ικανοποιεί. Γιατί αυτή η εκτρωματική κατάσταση στο ελληνικό πρωτάθλημα ικανοποιεί μόνο τους κοιμισμένους, τους κομπλεξικούς και τους κάφρους.

Όσον αφορά στους αρμόδιους φορείς, δεν έχω κάτι να πω. Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να ακούσει και κανένας. Θα συνεχίσουν τα παιχνίδια εξουσίας ασελγώντας πάνω στο πτώμα του ελληνικού μπάσκετ. Ντροπή σας κύριοι. Ντροπή σε όλους σας. Τουλάχιστον δεν έχετε ακόμα στο λαιμό σας κάποιο νεκρό. Με αυτήν την πορεία, όμως, που έχετε χαράξει, δεν είναι απίθανο να το δούμε και αυτό. Τίποτα δεν είναι απίθανο πια.

Στους Έλληνες παίκτες που αγωνίζονται εντός συνόρων (και που έχουν τη δυνατότητα να φύγουν έξω) θα ήθελα να εκφράσω την απορία μου. Γιατί; Σας ευχαριστεί να παίζετε υπό αυτές τις συνθήκες; Σας ευχαριστεί να συντηρείτε και εσείς με τον τρόπο σας αυτές τις συνθήκες; Αξίζει να ριψοκινδυνεύετε τις ζωές σας για μερικά ευρώ παραπάνω και για να κατακτήσετε 1-2 πρωταθλήματα Ελλάδος; Δε βλέπετε την ανυπαρξία της διοργάνωσης στην οποία πρωταγωνιστείτε; Γιατί συμβιβάζεστε;

Ξέρετε ότι δε μου αρέσει να μιλάω για τέτοια πράγματα, όμως πλέον η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η έλλειψη τάξης, η απουσία οργάνωσης, η άρρωστη οπτική και η εξαφάνιση κάθε ίχνους λογικής συνθέτουν ένα ζοφερό τοπίο πάνω από το ελληνικό μπάσκετ. Τα υπάρχοντα πρόσωπα και οι ισχύοντες θεσμοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν. Η απέχθειά μου για όλα αυτά εντείνεται μέρα με τη μέρα (όπως και κάθε νοήμονα ανθρώπου) και πλέον δεν μπορώ να τα ανέχομαι άλλο. Ευτυχώς το μαρτύριο τελείωσε. Η νεκροψία έδειξε αυτό που όλοι, όσοι ασχολούμαστε αρκετά με το άθλημα, γνωρίζαμε εδώ και πολύ καιρό. Το ελληνικό μπάσκετ είναι νεκρό.

Το ελληνικό μπάσκετ είναι νεκρό.

Η καθυστέρηση του αναπόφευκτου

2010-05-20T04:51:00.006+03:00

Οι τελικοί του φετινού πρωταθλήματος της Α1 είναι πλέον προ των πυλών, αφού όμως πρώτα παρακολουθήσαμε 2 πολύ ενδιαφέροντα ματς. Τα δεύτερα παιχνίδια της φάσης των ημιτελικών δεν είχαν καμία σχέση με τα πρώτα. Οι δύο καλύτερες ελληνικές ομάδες επικράτησαν ξανά των δύο outsiders, όμως αυτή τη φορά δυσκολεύτηκαν πολύ για να το καταφέρουν.

Στην Κυψέλη ο Παναθηναϊκός μπόρεσε να πάρει διαφορά στο ημίχρονο, όμως στη συνέχεια χαλάρωσε αρκετά, εμφάνισε αμυντικές αδυναμίες και απέτυχε στο να διατηρήσει τον έλεγχο του ρυθμού, επιτρέποντας έτσι στο μαχητικό Πανελλήνιο να βρει λύσεις μέσω των Χαραλαμπίδη (ο οποίος πρέπει οπωσδήποτε φέτος να συμπεριληφθεί στην προεπιλογή της Εθνικής) και Βουγιούκα (που έχει σημειώσει μεγάλη μπασκετική ωρίμανση τον τελευταίο χρόνο). Το παιχνίδι κρίθηκε στα τελευταία λεπτά και ο Πανελλήνιος θα μπορούσε κάλλιστα να είχε νικήσει αν παρουσιαζόταν ελάχιστα πιο ψύχραιμος και οργανωμένος στην τελευταία αμυντική κατοχή του (που κατέληξε στο αφύλακτο τρίποντο του Nicholas). Φυσικά αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί και αντίστροφα, υπό την έννοια ότι ο Παναθηναϊκός πήγε λίγο-πολύ να "χαρίσει" το ματς στην ομάδα της Κυψέλης με το χαζό foul του Tepic και τις ασυνήθιστα κακές άμυνές του στα τρίποντα του Smith.

Στο Μαρούσι παρακολουθήσαμε ένα ακόμα πιο αμφίρροπο και σκληρό ματς, όπου η ομώνυμη ομάδα έμοιαζε να πλησιάζει στη νίκη λίγο πριν το τέλος, όμως η αποκαρδιωτική έλλειψη καθαρού μυαλού σε συνδυασμό με καθοριστικά και "ψυχωμένα" plays από τους ερυθρόλευκους έδωσαν το παιχνίδι στον Ολυμπιακό. Το Μαρούσι πάντως έπαιξε σε γενικές γραμμές ωραίο μπάσκετ, με αρκετή κινητικότητα και όμορφες πάσες και διεισδύσεις στη ρακέτα, ενώ ο Ολυμπιακός προτίμησε τον πότε ασφαλή, πότε προβλέψιμο και "κουρασμένο" δρόμο της συνεχούς τροφοδότησης του Σχορτσιανίτη στο low post. Τα σχήματα του Γιαννάκη με 3 κοντούς είχαν και πάλι την τιμητική τους, με τον Penn να παίζει 36 (!) λεπτά και τον Teodosic να επιδεικνύει κατά διαστήματα έλλειψη σιγουριάς στις επιλογές του. Ο Vujcic έδωσε πολλές βοήθειες και στις 2 μεριές του παρκέ, ενώ ο Kleiza έδειξε πόσο μεγάλος παίκτης είναι αφού μίλησε όταν έπρεπε (αν και έχει κάνει βήματα στο νικητήριο καλάθι).

Οι 2 σειρές πλέον αναμένεται, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, να ολοκληρωθούν το Σαββατοκύριακο με τα τρίτα ματς, οδηγώντας μας βέβαια στη σειρά που περιμένουμε να δούμε από τον Οκτώβριο, το best-of-5 των τελικών, στο οποίο και ενδέχεται να κριθούν καριέρες και υστεροφημίες.

Προχωρώντας, είναι μία καλή ευκαιρία πιστεύω για την κατάθεση ενός ευρύτερου σχολίου για το πρωτάθλημα της Α1, το οποίο για μία ακόμα χρονιά κινήθηκε στα πλαίσια που αναμέναμε.

Το ελληνικό πρωτάθλημα σε γενικές γραμμές είναι ικανοποιητικού επιπέδου εντός παρκέ. Στα περισσότερα παιχνίδια του παίζεται σκληρό και ανταγωνιστικό μπάσκετ, με συνέπεια το ενδιαφέρον του θεατή για την έκβασή τους να παραμένει αμείωτο καθ' όλη τη διάρκειά τους. Η ποιοτική στάθμη από αγώνα σε αγώνα και από αγωνιστική σε αγωνιστική έχει προφανώς διακυμάνσεις, όμως συνολικά μπορώ να πω ότι το εντός παρκέ προϊόν μπορεί κάλλιστα να προσελκύσει ένα μέσο fan του αθλήματος. Υπάρχουν αρκετοί καλοί Έλληνες και ξένοι παίκτες και προπονητές, εγείροντας έτσι ισχυρό επιχείρημα για την κατάταξη του πρωταθλήματός μας στην 3η θέση παγκοσμίως με βάση το καθαρά αγωνιστικό επίπεδο.

Φανταστείτε, λοιπόν, πόσο πιο ελκυστικό θα μπορούσε να γίνει, αν διέθετε έστω και ένα ψήγμα οργάνωσης και αξιοπιστίας. Πλέον έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου θεωρούμε φυσιολογικότατα και καθημερινά φαινόμενα όλα τα παρακάτω (τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά):

απλήρωτους παίκτες (βλ. σχεδόν κάθε ομάδα εκτός από Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και Κολοσσό) που εναλλάσσονται κάθε μήνα και κατά συνέπεια υποβαθμίζουν αφάνταστα το προϊόν που παρουσιάζει μία ομάδα στο παρκέ
γήπεδα τεχνολογίας δεκαετίας του '90, για να μην πω του '80 (βλ. τα ΑΘΛΙΑ κλειστά των Πανελληνίου, Πανιωνίου, κτλ.)
ομάδες που δεν έχουν καμία θέση στο πρωτάθλημα λόγω επαναλαμβανόμενων οικονομικών ατασθαλιών που παρόλα αυτά συνεχίζουν να συμμετέχουν αριστίνδην (βλ. ΑΕΚ)
ο χουλιγκανισμός να μένει συνεχώς ατιμώρητος, αποθαρρύνοντας σε ΤΕΡΑΣΤΙΟ βαθμό τον απλό κόσμο από το να πάει στο γήπεδο
μηδενική αίσθηση του marketing και του promotion του μπασκετικού προϊόντος από τις περισσότερες ομάδες
μία διοργανώτρια αρχή (ΕΣΑΚΕ) που αποτελεί ντροπή για τον αθλητισμό (τον παγκόσμιο, γιατί για τον ελληνικό είναι αυτό που του αξίζει) και πρεσβεύει την προχειρότητα και έλλειψη κοινής λογικής στα πάντα (από το διαγωνισμό καρφωμάτων στο All-Star Game, μέχρι τις ακατανόητες απαγορεύσεις αναφορικά με τη μετανάστευση στο εξωτερικό Ελλήνων παικτών)

Φυσικά ξεχνάω πολλά ακόμα, όμως η ουσία συχνά βρίσκεται στα πιο απτά πράγματα. Αν βάζαμε, ας πούμε, 100 Λιθουανούς ή Σέρβους fans του μπάσκετ να παρακολουθήσουν μία αγωνιστική της Α1 και μία αγωνιστική της Liga ACB της Ισπανίας και τους προκαλούσαμε να διαλέξουν ποιο από τα 2 πρωταθλήματα θα προτιμούσαν να παρακολουθούν εφεξής, είναι βέβαιο ότι ποσοστό μεγαλύτερο του 95% θα διάλεγε την ACB, και αυτό δε θα οφειλόταν πρώτιστα στο αγωνιστικό προβάδισμα των Ισπανών. Τουναντίον. Απλά συγκρίνετε αυτό με αυτό. Ή αυτό με αυτό.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι στη δύσκολη εποχή που διανύουμε είναι δύσκολο να αλλάξουν στο άμεσο μέλλον οι τύχες του ελληνικού πρωταθλήματος, εφόσον το τελευταίο έχει ήδη φτάσει σχεδόν στον πάτο της οργανωτικής και οικονομικής εξαθλίωσης. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι με προσεκτική διαχείριση της έμψυχης και άψυχης περιουσίας αυτού και των ομάδων του δε θα μπορούσε να επέλθει μία κάποια σταθερότητα, ισονομία και ισορροπία, που θα έφερνε και το πολυπόθητο στοιχείο της απροβλεψιμότητας σε μία διοργάνωση τους φιναλίστ της οποίας γνωρίζουμε κάθε φορά πριν καν αρχίσει η σεζόν.

Η δίκη του Παναγιώτη Γιαννάκη

2010-05-17T14:42:00.000+03:00

Έχει περάσει μια εβδομάδα από το Final 4 της Euroleague και πλέον μπορούμε να προβούμε με ασφάλεια και ηρεμία σε κρίσεις και να αποφύγουμε τις απόλυτες, συναισθηματικά φορτισμένες απόψεις (είτε θετικές είτε αρνητικές). Μετά το τέλος του τελικού απέναντι στην Barcelona, σχεδόν το σύνολο του αθλητικού Τύπου της χώρας έσπευσε να κατακεραυνώσει το Γιαννάκη, αποδίδοντάς του το σύνολο των ευθυνών για τις κακές εμφανίσεις του Ολυμπιακού στο Παρίσι. Αντίθετα, οι υπέρμαχοι του Έλληνα coach αρνούνταν επιδεικτικά όλες τις κατηγορίες και υποστήριζαν την αθωότητα του "Δράκου". Θα ήθελα, λοιπόν, να πάρω και εγώ θέση σε όλα αυτά που ακούγονται τον τελευταίο καιρό. Είναι γεγονός ότι είναι πολλοί αυτοί που θα ήθελαν να δουν τον κατηγορούμενο να καταδικάζεται και να φεύγει από τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι. Αρκετοί, μάλιστα, ακόμα και αν οι ερυθρόλευκοι κατακτήσουν το πρωτάθλημα, απλά θα συμβιβαστούν με την παραμονή του.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να βρούμε ποιες ευθύνες αναλογούν στο Γιαννάκη και να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα αν είναι τελικά αθώος ή ένοχος; Ας εξετάσουμε πρώτα το ματς της Κυριακής και εν γένει την παρουσία του Ολυμπιακού στο δεύτερο συνεχόμενο Final 4.

Το γεγονός είναι ότι ο Ολυμπιακός έχασε εύκολα από την Barcelona. Σε ελάχιστα σημεία κατάφερε να την κοντράρει και αυτό για πολύ μικρά χρονικά διαστήματα. Όσοι ισχυρίζονται ότι ο Ολυμπιακός έχασε από το τρίποντο του Sada στη λήξη του χρόνου και ακολούθως το εκπληκτικό drive του Navarro πάλι στη λήξη της επίθεσης και μάλιστα χαρακτηρίζουν αυτά ως «τυχερά», τότε απλά εθελοτυφλούν. Το αν ένα σουτ γίνεται με κακές προϋποθέσεις έχει σαφώς τη σημασία του. Όσοι, ωστόσο, προσέξουν τις δύο φάσεις θα πρέπει να παρατηρήσουν ότι στο συγκεκριμένο σημείο του αγώνα ο Ολυμπιακός έχει κάνει εύκολα λάθη στην επίθεση, ενώ και η άμυνα του Παπαλουκά στο Sada δεν είναι καθόλου ικανοποιητική. Για το Navarro δεν μπορώ να σχολιάσω τίποτα, γιατί από έναν τέτοιο παίκτη περιμένεις να βάζει και καλάθια σαν το προαναφερθέν.

O Ολυμπιακός δε βρήκε ποτέ απάντηση στη διαρκή κίνηση της Barcelona. Ούτε όταν αυτή γινόταν στην baseline και κατέληγε σε καλάθι μετά από γρήγορες συνεργασίες των ψηλών, ούτε όταν οι περιφερειακοί του Ολυμπιακού χάνονταν στα screens (παρότι αρκετά από αυτά ήταν αντικανονικά) και άφηναν το Navarro να εκτελεί από τη γραμμή του τριπόντου. Η αμυντική αυτή αδυναμία, πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό στο τεχνικό επιτελείο που δεν είχε προετοιμάσει την ομάδα σωστά, δεν είχε διαβάσει το παιχνίδι του αντιπάλου, δεν προσαρμόστηκε ούτε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και έτσι οι ερυθρόλευκοι έμοιαζαν μια ταχύτητα πιο αργοί από την αντίπαλό τους, αλλά κυριότερα από τον ίδιο τους τον εαυτό μέχρι πριν το Final 4.

Ακόμα, παρουσιάστηκε από τον ελληνικό Τύπο ότι ο Ολυμπιακός δεν είχε τα απαραίτητα μεγέθη για να κοντράρει την Barcelona. Επίρρωση αυτής της άποψης, μάλιστα, αποτέλεσαν οι πολλές τάπες που δέχθηκαν οι παίκτες του Ολυμπιακού από τους Καταλανούς. Δε νομίζω, ωστόσο, ότι το πρόβλημα ήταν η υψομετρική διαφορά. Οι ψηλοί του Ολυμπιακού καθυστερούσαν να εκτελέσουν χαρακτηριστικά, προκαλώντας έτσι την άμυνα (που δε φοβόταν το περιφερειακό σουτ) να κλείσει πάνω τους και να καταφέρει να τους περιορίσει, αρκετές φορές θεαματικά. Ούτε και σε αυτόν τον τομέα ήταν διαβασμένος ο Ολυμπιακός. Γρήγορη κυκλοφορία δεν υπήρχε, ούτε και ακροβολισμένοι σουτέρ και έτσι ο Vazquez έκανε πάρτι και μοίραζε τάπες σε όποιον επιχειρούσε να σκοράρει κάτω από το καλάθι. Προσωπική μου άποψη αποτελεί ότι ο Γιαννάκης δεν εκμεταλλεύτηκε σωστά τους παίκτες του. Φοβήθηκε να ρισκάρει. Μια 5άδα με Παπαλουκά, Childress, Bασιλόπουλο, Kleiza και Μπουρούση ίσως ήταν "άσσος στο μανίκι" του προπονητή του Ολυμπιακού καθώς θα συνδύαζε ψηλά κορμιά, δημιουργία, αξιοπρεπές περιφερειακό σουτ, συνέπεια στην άμυνα, δε θα υστερούσε στο rebound κλπ. Όλα αυτά, βέβαια, είναι εντελώς θεωρητικά, αλλά δυστυχώς δεν τα είδαμε και στην πράξη για να τα κρίνουμε.

Γενικά, αυτό που με απογοήτευσε περισσότερο όσον αφορά στο προπονητικό θέμα ήταν ότι ο Γιαννάκης δε φάνηκε να έχει ετοιμάσει τίποτα το ξεχωριστό, τίποτα το ιδιαίτερο για αυτούς τους δύο αγώνες. Το να βάζεις τον Beverley και τον Penn να πιέζουν τους χειριστές του αντιπάλου (για παράδειγμα) δεν αποτελεί κάποια φοβερή έμπνευση. Αν πάλι, είχε σχεδιαστεί κάτι αλλά δε βγήκε ποτέ στο παρκέ, δεν μπορώ να το ξέρω. Για όσους, πάντως, κρίνουν αρνητικά την αλλαγή του Beverley στο comeback του Ολυμπιακού, οφείλω να πω ότι με Penn και Beverley μαζί, η ομάδα ήταν σε μειονεκτική θέση επιθετικά από τη στιγμή που δεν έβρισκε τρόπο να τους αξιοποιήσει, άρα καλώς βγήκε ένας από τους δύο. Αν με ρωτούσατε εκείνη τη στιγμή, θα προτιμούσα και εγώ να μην είναι ο νεαρός, αλλά ο ουδέτερος Scoonie που παρουσιάστηκε άτολμος πέραν του δέοντος .

Επίσης, θα καταλόγιζα στο Γιαννάκη ότι δεν εκμεταλλεύτηκε καθόλου καλά τον Kleiza. Μπορεί ο Λιθουανός να φαινόταν εκτός παιχνιδιού, όμως ούτε βρήκε περιφερειακό σουτ, εγκλωβιζόταν συχνά μέσα στη ρακέτα, δεν απείλησε από το high post όπως μπορεί και γενικά φάνηκε να μην έχει τις κατάλληλες οδηγίες για τη σύνθετη άμυνα της Barcelona και μοιραία μπερδευόταν και εκνευριζόταν (δε δικαιολογώ βεβαίως τις υπερβολές του). Επιπρόσθετα, δεν υπήρχε σε αυτό το Final 4 ένας σκόρερ που να έρχεται από τον πάγκο για τον Ολυμπιακό. Ο Παπαλουκάς σίγουρα δεν είναι τέτοιος, ο Μπουρούσης δεν επιτέλεσε αυτό το ρόλο και ο μόνος που θα μπορούσε ίσως να το κάνει (Halperin) αγωνίστηκε ελάχιστα. Ήταν λες και οι μόνες λύσεις που θα μπορούσαν να δώσουν οι αναπληρωματικοί του Ολυμπιακού περιορίζονταν στο αμυντικό κομμάτι και από τη στιγμή που και οι βασικοί είχαν επιθετικό πρόβλημα, αυτό διογκώθηκε και δεν επιλύθηκε ποτέ.

Είναι σαφές, λοιπόν, το κατηγορητήριο κατά του προπονητή του Ολυμπιακού. Οι ευθύνες που έφερε ήταν συγκεκριμένες και αυξημένες σε ορισμένα ζητήματα. Είναι γεγονός, ωστόσο, ότι ένας τελικός κρίνεται και από απροσδόκητα γεγονότα.

Ο τραυματισμός του Teodosic σίγουρα επηρέασε όλη την ομάδα. Ο Σέρβος ήταν ζεστός, ήταν αυτό που έλειπε από τον Ολυμπιακό, αλλά δεν είχε τις ανάσες για να κάνει τη διαφορά. Από την άλλη, ο Navarro είχε βρει ρυθμό και ήταν ασταμάτητος (σε αυτό βέβαια συνετέλεσε και η κακή άμυνα του Ολυμπιακού). Επίσης, ελαφρυντικό αποτελεί για τον προπονητή το πολύ κακό βράδυ του Childress και του Kleiza, οι οποίοι όσο και αν δε βοηθήθηκαν από το Γιαννάκη, ήταν εμφανώς εκτός ρυθμού και έκαναν τη ζωή των παικτών της Barcelona πολύ εύκολη. Τη συνομωσιολογία γύρω από τη διαιτησία, τις ισπανικές συμμαχίες και την καλά κρυμμένη σφαγή του Ολυμπιακού τη θεωρώ ασόβαρη και δε θεωρώ ότι οι referees έκριναν τον αγώνα σε κανένα σημείο.

Πηγαίνοντας τώρα στην υπεράσπιση του "Δράκου", θεωρώ ότι η όλη κριτική που του ασκείται είναι έως ένα βαθμό υπερβολική. Ο Ολυμπιακός πήγε στον τελικό της Euroleague γιατί ήταν μία από τις δύο καλύτερες ομάδες φέτος στην Ευρώπη και σε αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο και ο προπονητής του. Υποθετικά σενάρια στα οποία ο Ολυμπιακός θα είχε διαφορετικές κληρώσεις, δυσκολότερους αντιπάλους κλπ. δεν έχουν καμία πρακτική εφαρμογή γιατί από την αρχή της χρονιάς, η ομάδα έφτιαξε μόνη της το δρόμο της βγαίνοντας πρώτη και στους δύο ομίλους, εξασφαλίζοντας το πλεονέκτημα στα playoffs και νικώντας την έκπληξη της διοργάνωσης στον ημιτελικό. Δε γίνεται, λοιπόν, ο προπονητής του Ολυμπιακού να μην έχει μερίδιο σε όλα αυτά.

Στο Γιαννάκη πιστώνεται και το πολύ όμορφο μπάσκετ που παίζει φέτος ο Ολυμπιακός. Παρατώντας το πατροπαράδοτο στιλ, στο οποίο τον είχαμε συνηθίσει, ο προπονητής του Ολυμπιακού άφησε την ομάδα να τρέξει, άφησε πρωτοβουλίες στους παίκτες του, επεδίωξε το θέαμα και χειρίστηκε ικανοποιητικά όλες τις καταστάσεις που προέκυψαν στο δρόμο για το Παρίσι. Το θεωρώ άδικο, λοιπόν, να κατακεραυνώνεται επειδή η ομάδα έκανε δύο άσχημα παιχνίδια και τελικά έχασε από μια εξαιρετική Barcelona, που έχει ισοπεδώσει τους πάντες στο διάβα της φέτος.

Σίγουρα ο σχεδιασμός του roster θα μπορούσε να είναι καλύτερος. Η φημολογούμενη επιθυμία του Γιαννάκη για αποχώρηση του Teodosic και του Σχορτσιανίτη αποτελεί αρνητικό στοιχείο, όπως άλλωστε και η αδυναμία του να αξιοποιήσει το Von Wafer (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έφταιγε εξίσου και ο παίκτης). Ακόμα, η γύμνια του Ολυμπιακού στη θέση «2» όταν λείπει ο Teodosic είναι χαρακτηριστική και σε συνδυασμό με την καθίζηση του Halperin βαραίνει σε μεγάλο βαθμό τον προπονητή του Ολυμπιακού, ο οποίος θέλω να πιστεύω ότι κάνει τις επιλογές για τους παίκτες που αποκτώνται (π.χ. Penn). Ακόμα και έτσι, ωστόσο, η πορεία σε έναν τελικό Euroleague δεν μπορεί να κριθεί αποτυχημένη, έστω και αν αδιαμφισβήτητος στόχος ήταν η κατάκτηση του τροπαίου.

Σίγουρα, λοιπόν, ο coach των "κόκκινων" έχει κάνει αρκετά και σοβαρά λάθη, όπως επεσήμανα και παραπάνω (διαχείριση ρυθμού, έλλειψη "σκληράδας", έλλειψη επιθετικού πλάνου, κακό scouting αντιπάλου κλπ). Είναι, ωστόσο, αναντίρρητο ότι ο Ολυμπιακός παίζει εξαιρετικά και έφτασε ένα βήμα από την κατάκτηση της πρώτης θέσης. Προσωπικά, και ενώ ο Ολυμπιακός είναι ακόμα στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος Ελλάδας, θα ήθελα να δω πώς θα διαχειριστεί ο Γιαννάκης και αυτά τα παιχνίδια πριν βγάλω μια τελεσίδικη απόφαση. Όσον αφορά στις καταστροφικές κρίσεις του Τύπου, θα τις χαρακτήριζα άτοπες, υπερβολικές και έως ένα βαθμό εμπαθείς.

Μένει, λοιπόν, να δούμε αν το τεκμήριο αθωότητας του Έλληνα προπονητή θα καταρριφθεί με την απώλεια του πρωταθλήματος ή αν θα μάθει από τα λάθη του (όπως συνηθίζει να κάνει φέτος) και θα καταφέρει να εξιλεωθεί για την κακή του εμφάνιση στην πόλη του φωτός, κατακτώντας τον τίτλο με μειονέκτημα έδρας απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Απλά η κορυφαία!

2010-05-12T05:47:00.006+03:00

Ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναι το καθολικό συμπέρασμα που βγάζουμε και που θα θυμόμαστε από αυτό το Final 4 τα επόμενα χρόνια. Και αποτελεί την πλήρη και αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Η Barcelona σε όλη τη χρονιά είχε αποδείξει ότι τη διακρίνει άριστη διάκριση ρόλων, με κάθε παίκτη στο roster της να γνωρίζει ακριβώς τι απαιτείται από αυτόν στο παρκέ και τη θέση που θα πρέπει να κατέχει πάνω σε αυτό. Το gameplan και η "ιεραρχία" των παικτών στα plays είναι ξεκάθαρη, με συνέπεια σπανίως να παρατηρείται σύγχυση ή κακό spacing (αποστάσεις).

Τα παραπάνω στοιχεία δε θα μπορούσαν να μη φανούν και στον προχθεσινό τελικό. Ο Xavi Pascual εφάρμοσε για άλλη μία φορά άριστο rotation, κρατώντας ξεκούραστη την ομάδα του για όλο σχεδόν το ματς και παίρνοντας το maximum από ποιοτικούς ρολίστες όπως ο Morris, ο Sada και ο N'Dong. Εκμεταλλευόταν συνεχώς τα προτερήματα του καθενός από αυτούς στην επίθεση: ο Morris σούταρε τα αγαπημένα του τρίποντα από την κορυφή, ο N'Dong απέδειξε την ευκολία με την οποία "ολοκληρώνει" καλές πάσες στη ρακέτα, ο Sada κράτησε το ρυθμό όταν ο Rubio φαινόταν να κουράζεται και να υποπίπτει σε λάθη λόγω της πίεσης των Teodosic, Beverley, κτλ.

Φυσικά ο Pascual ευτύχησε να έχει σε μεγάλη μέρα το Navarro, ο οποίος έβαλε τα κρίσιμα σουτ που φοβόμασταν και απευχόμασταν. Παρόλα αυτά, η γενική εντύπωση είναι ότι ο Ισπανός επικράτησε του Παναγιώτη Γιαννάκη στη λεγόμενη "μάχη των πάγκων". Μπήκε πολύ δυνατά και με επιθετική άμυνα στο ματς (ξέροντας ότι ο Ολυμπιακός ξεκινάει συνήθως νωθρά τα παιχνίδια μέχρι να βρει ρυθμό). Εφάρμοσε (όπως πάντα) γρήγορη κίνηση και κυκλοφορία της μπάλας στην περιφέρεια, ψάχνοντας τα "ανοίγματα" για drives μέσω των οποίων θα κατέρρεε η inside άμυνα των ερυθρολεύκων (όπως και έγινε), χτυπώντας στις αργές αμυντικές περιστροφές τους και παίρνοντας εύκολα καρφώματα και κοντινά σουτ από τους ψηλούς. Έδωσε εντολή στο Rubio να τρέξει όποτε μπορούσε. Εντόπιζε σχεδόν όλα τα mis-matches και τα εκμεταλλευόταν.

Από την άλλη, ο Γιαννάκης, ενώ μέχρι πριν το Final 4 έκανε μακράν την καλύτερη προπονητικά χρονιά του στον Ολυμπιακό, στο κρισιμότερο σημείο φάνηκε να μην έχει κάνει καλή προετοιμασία και "διάβασμα" των αγώνων. Στον ημιτελικό οι Vesely, McCalebb και Maric, ή αλλιώς οι 3 από τους 4 καλύτερους παίκτες της Partizan, έφτασαν τον ΟΣΦΠ ένα βήμα από τον αποκλεισμό, παίζοντας το ίδιο στιλ μπάσκετ που o Vujosevic χρησιμοποιεί όλη τη σεζόν (και με το οποίο είχε κερδίσει τον Ολυμπιακό στο Βελιγράδι). Στον τελικό, ο Ολυμπιακός κατά διαστήματα θύμισε την περσινή επιθετικά "αρτηριοσκληρωτική" ομάδα, με πολλή στασιμότητα, ελάχιστη κίνηση μακριά από την μπάλα και προβλέψιμα plays. Η Barca τα είχε μελετήσει και τα "έκλεινε" με καίρια collapsing και σωστή πίεση στην μπάλα. Επιπροσθέτως, οι "κόκκινες" επιστροφές ήταν πιο αργές από το επιθυμητό, επιτρέποντας στους Καταλανούς πολλά σουτ σε δευτερεύοντα αιφνιδιασμό, τα οποία βεβαίως είναι η καλύτερη "συνταγή" για την απόκτηση ρυθμού και ψυχολογικού προβαδίσματος.

Κάποιες επιπλέον παρατηρήσεις σχετικά με την προπονητική πλευρά του τελικού:

Άμα είναι να εμπιστευτείς το Halperin, πρέπει να έχεις έτοιμα μερικά plays για να εκμεταλλευτείς την ικανότητά του στο σουτ μετά από πάσα.
Εφόσον ο Navarro δείχνει ότι βρίσκεται σε καλή μέρα, πρέπει να κάνεις κάτι για να τον εκνευρίσεις, είτε πιο σκληρή on-ball άμυνα, περισσότερες παγίδες, να επιχειρείς πιο επιθετική αντιμετώπιση των screens, λιγότερα "τζογαρίσματα" (δηλαδή γεμάτες ρίσκο προσπάθειες για κλέψιμο) σε πάσες προς αυτόν, κτλ.
Ο Mickeal είναι καλός αμυντικός και διαθέτει ευρύ ρεπερτόριο επιθετικών κινήσεων, οπότε από τη μία πρέπει να προσφέρεις μέσω των plays καλύτερες προϋποθέσεις στον Childress για να σκοράρει απ' ότι με προβλέψιμα 1-on-1 drives και από την άλλη πρέπει να αποφεύγεις το παραμικρό switch πάνω στον Pete (όπως στο κρίσιμο καλάθι του πάνω από τον Beverley).
Ο Pascual ρίσκαρε ελαφρά με την εξαρχής τοποθέτηση του Lorbek πάνω στον Kleiza, όμως ο Σλοβένος τον δικαίωσε (όπως και ο Morris σε αντίστοιχο ρόλο στο 4ο δεκάλεπτο) σε μεγάλο βαθμό, παίζοντας σωστή, συγκρατημένη και χωρίς foul άμυνα πάνω στον εκνευρισμένο Λιθουανό. Τον τελευταίο δεν βοήθησε και η έλλειψη σωστής κατανομής χώρου στην επίθεση του Ολυμπιακού, που θα του έδινε περισσότερες ευκαιρίες για να προσπεράσει το Lorbek στην ντρίμπλα ξεκινώντας από την περιφέρεια.
Παρότι μερικοί μίλησαν για λανθασμένη επιλογή του Γιαννάκη να βγάλει τον Beverley στα μέσα του 3ου δεκαλέπτου, προσωπικά την κρίνω σωστή, εφόσον το (έστω μερικό) comeback είχε υλοποιηθεί και ο Ολυμπιακός έπαιζε ουσιαστικά με -1 παίκτη στην επίθεση, λόγω της δεδομένης ανικανότητας του Αμερικανού στο halfcourt παιχνίδι.
Η μέτρια φυσική κατάσταση του Teodosic σε αυτό το ματς αποτελεί σίγουρα ένα ελαφρυντικό για το Γιαννάκη, αφού ο Σέρβος ξεκίνησε πολύ δυνατά και δραστήρια το ματς πριν κουραστεί και ζητήσει αλλαγή. Σα να μην έφτανε αυτό, ο Penn κινήθηκε, όπως και στον ημιτελικό, σε χαμηλά νερά.
Η ζώνη που εφάρμοσε στο 2ο δεκάλεπτο ο coach του Ολυμπιακού ήταν καλή ως σκέψη, όμως τα μέτρια box-outs που συνήθως απορρέουν από αυτό το είδος άμυνας οδήγησαν σε 2 συνεχόμενα επιθετικά rebounds και τελικά ένα τρίποντο του Basile.
Η αγωνιστική κατάσταση του Vujcic φάνηκε να έχει χειροτερέψει πολύ αυτό το τριήμερο, οπότε σωστά χρησιμοποιήθηκε λίγο και στους δύο αγώνες, εφόσον αμυντικά ήταν αφερέγγυος.
Η Barca κατά περιόδους "αγκιστρωνόταν" υπερβολικά στα σουτ τριών πόντων, όμως τελικά δικαιώθηκε, χάρη και στην αδράνεια της ερυθρόλευκης άμυνας (όπως σε δύο κρισιμότατα χαμένα rebounds όταν η διαφορά ήταν στο -7).
Στην τελευταία περίοδο η άμυνα της Barcelona χαλάρωσε ελαφρά, όμως στην επίθεση συνέχιζε να είναι αποτελεσματικότατη, κόβοντας κάθε "κόκκινη" ελπίδα για επαναφορά στο παιχνίδι.

Ας δούμε μερικές περιπτώσεις κακών επιθετικών και αμυντικών αντιδράσεων του Ολυμπιακού στον τελικό.

Η (επαναλαμβανόμενη φέτος) αδυναμία συγκέντρωσης στη γραμμή της "φιλανθρωπίας" και τα κρίσιμα χαμένα αμυντικά rebounds ψαλίδισαν τις ελπίδες του ΟΣΦΠ για την κατάκτηση της Euroleague για πρώτη φορά από το 1997.

Συνολικά καλύτερος για την ελληνική ομάδα ήταν ασφαλώς ο Παπαλουκάς, καθώς ήταν ο μόνος που έφτανε με συνέπεια κοντά στο καλάθι των Ισπανών και ο μόνος που μπορούσε να αποφύγει, χρησιμοποιώντας όπως πάντα σωστά το σώμα του ως "ασπίδα", τα blocks των αθλητικών ψηλών της Barca. Ο Μπουρούσης δεν ήταν κακός, αλλά δεν έκανε τη διαφορά στα δύο καλάθια όπως στον ημιτελικό, ενώ ο Μαυροκεφαλίδης δεν πρόλαβε να κάνει πολλά. Ο Sofo κέρδισε fouls, είχε καλές τοποθετήσεις στη ρακέτα χάρη στη δύναμή του αλλά κουράστηκε γρήγορα και η έλλειψη άλματος τον δυσκόλευε απέναντι στο Vazquez και τον N'Dong, οι οποίοι έκαναν πολύ μεστό ματς.

Όσον αφορά στις άλλες 2 ομάδες του τελικού τουρνουά, η Partizan υπερέβαλε εαυτόν στον ημιτελικό, οδηγούμενη από το πολύ καλό κοουτσάρισμα του Vujosevic, και θα μπορούσε κάλλιστα να είχε βρεθεί στον τελικό αν είχε κάνει κάποιου είδους box-out στο κάρφωμα του Childress, ενώ η CSKA κατάφερε να επιβάλει το ρυθμό και το σκληρό παιχνίδι της στην Barca στο μεταξύ τους ματς, όμως της στοίχισε το ότι ο Siskauskas δεν πήρε βοήθειες στο σκοράρισμα στα κρίσιμα.

Εν τέλει ο Ολυμπιακός μπορεί να μην κατάφερε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί όλη τη σεζόν στο Final 4, όμως θεωρώ ότι η φετινή ομάδα (και ο Γιαννάκης) θα πρέπει να κριθεί οριστικά μετά την ολοκλήρωση του ελληνικού πρωταθλήματος, καθώς ενδεχόμενη κατάκτηση του τροπαίου θα σημάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια επιτυχημένη και μία μέτρια προς απογοητευτική σεζόν.

Πρόγευση τελικού!

2010-05-09T13:51:00.001+03:00

Όσο προετοιμάζεστε για το μεγάλο τελικό της Euroleague απόψε το βράδυ, ρίξτε μία ματιά στο παρακάτω διάγραμμα. Απεικονίζει τις (προβλεπόμενες) βασικές 5άδες των δύο ομάδων με 2 θετικά και 2 αρνητικά στοιχεία για κάθε παίκτη, καθώς και τις σχέσεις συνεργασίας (μεταξύ συμπαικτών) και εκμετάλλευσης αδυναμιών/αντιμετώπισης προτερημάτων (μεταξύ αντιπάλων) που αναμένεται να αναπτυχθούν στο παρκέ.

(Κλικάρετε πάνω στην εικόνα.)

Καλή επιτυχία στην ελληνική ομάδα!

Επικίνδυνο πλεονέκτημα...

2010-05-07T05:36:00.000+03:00

Έφτασε λοιπόν η κορυφαία ετήσια στιγμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, το Final 4 της Euroleague! Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος αναμένεται να προσφέρει σκληρά ματς, αγωνία και (για τους μισούς 40λεπτη και για τους υπόλοιπους 80λεπτη) αφοσίωση στην προσπάθεια για κατάκτηση του δοξασμένου τροπαίου. Ας εξετάσουμε τα δεδομένα των φετινών ημιτελικών.

Ξεκινώ από τον αγώνα του Ολυμπιακού με την Partizan. Όλοι ξέρουμε ότι ο ΟΣΦΠ υπερέχει στο θέμα "ταλέντο". Η επιθετική του πολυφωνία είναι εντυπωσιακή και ικανή να "γονατίσει" ακόμα και τις καλύτερες άμυνες από τη στιγμή που θα βρει χώρο να δράσει. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η στιγμή είναι εκ προοιμίου ασαφής και αβέβαιη.

Όπως είδαμε και στα ματς των playoffs της Α1 με τον Άρη (χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας παιχνίδια μεν, αξιοποιήσιμα για την παραγωγή συμπερασμάτων δε) αλλά και άλλες φορές στη διάρκεια της σεζόν, ο Ολυμπιακός έχει την τάση να ξεκινά με σχετική έλλειψη συγκέντρωσης τα παιχνίδια, και ηθελημένα ή μη χτίζει momentum όσο κυλούν τα λεπτά, έτσι ώστε περίπου στο 3ο δεκάλεπτο να έχει βρει τον απαραίτητο ρυθμό αλλά και να έχουν ζεσταθεί οι scorers-κλειδιά του (Teodosic, Kleiza, Childress) για να μπορέσει να "κλειδώσει" το ματς. Ο Vujosevic προφανώς το ξέρει αυτό, γι' αυτό και είναι σίγουρο ότι θα προσπαθήσει να αιφνιδιάσει από την αρχή τους "ερυθρόλευκους" με πολύ δυνατή και σκληρή άμυνα και αρκετά fouls, όπως δηλαδή μας έχουν συνηθίσει οι Σέρβοι όλη τη χρονιά.

Είναι υψίστης σημασίας να είναι ιδιαίτερα αποδοτικός ο ΟΣΦΠ στις επιθέσεις των πρώτων λεπτών, καθώς αν το ματς ξεκινήσει όπως αυτά με τον Άρη, με τους "κόκκινους" δηλαδή να χάνουν με διψήφια διαφορά, τότε μοιραία η Partizan θα επιχειρήσει να κατεβάσει δραματικά το ρυθμό και να πάει σε αργές επιθέσεις, που σε συνδυασμό με το σκληρό της παιχνίδι θα εκνευρίσουν τους παίκτες του Γιαννάκη και επομένως ενδέχεται η κάλυψη και ανατροπή της διαφοράς να αρχίσει να μοιάζει με "βουνό". Γι' αυτό θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός θα πρέπει οπωσδήποτε να ψάξει καλάθια στο transition στο 1ο ημίχρονο, να εφαρμόσει δηλαδή το δικό του tempo και να κουράσει με αυτόν τον τρόπο τους όχι ιδιαίτερα αθλητικούς (εκτός του Vesely και του Roberts) Σέρβους.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει πάση θυσία να κερδηθεί η μάχη των rebounds. Η Partizan είναι η καλύτερη ομάδα της φετινής Euroleague σε αυτόν τον τομέα, με Maric, Vranjes, Roberts (που είναι εξαιρετικός rebounder και καλός αμυντικός) να χάνουν λίγα διεκδικούμενα "σκουπίδια". Η "κόκκινη" frontline θα έχει πολλή δουλειά εδώ. Μία πολύ καλή εμφάνιση από το μέχρι τώρα διανύοντα μέτρια σεζόν Γιάννη Μπουρούση θα έκανε τη ζωή του Γιαννάκη πολύ ευκολότερη σήμερα. Εκτός από τον Μπουρούση, σημαντικό ρόλο θα έχει και ο Vujcic, αποτελώντας τη "σωσίβια λέμβο" του Γιαννάκη από τον πάγκο στην (αρκετά πιθανή) περίπτωση που ο Vujosevic το "γυρίσει" κάποια στιγμή σε ζώνη, την οποία ο Κροάτης μπορεί να διασπάσει χάρη στις playmaking ικανότητες από το high post που διαθέτει σε συνδυασμό με τα αποτελεσματικά και μακρινά hooks του.

Επιπροσθέτως, τα post-ups του Σχορτσιανίτη θα παίξουν μεγάλο ρόλο στο αν θα είναι εξαρχής αποτελεσματικός ο ΟΣΦΠ στο halfcourt παιχνίδι. Η Partizan έχει δείξει σε όλα τα φετινά ματς με αντιπάλους ελληνικές ομάδες ότι πρώτο μέλημά της είναι να κλείνει και να προστατεύει τη ρακέτα, ιδίως όταν βρίσκεται στο παρκέ ο Vranjes, ο οποίος με το ζόρι αφήνει τη θέση του κάτω από το καλάθι. Έτσι ο Sofo, αλλά και οποιοσδήποτε ποστάρει ή επιχειρεί drive (βλ. Childress), θα πρέπει να αντιδρά έξυπνα στις παγίδες και το collapsing του Vujosevic δίνοντας γρήγορες πάσες στην περιφέρεια, όπου οι Teodosic και Kleiza θα είναι αναγκαίο να διατηρούν καλές αποστάσεις έτσι ώστε να έχουν τον περισσότερο δυνατό διαθέσιμο χρόνο για ένα καλό σουτ.

Παίκτες-κλειδιά για την Partizan θεωρώ ότι είναι οι Vesely και McCalebb. Πρώτον, ο ταλαντούχος Τσέχος forward χαρακτηρίζεται από ανεξάντλητη ενέργεια σε άμυνα και επίθεση, όμως δεν παύει να του λείπει η εμπειρία από τέτοια τεράστια ματς. Είναι καλός αμυντικός με καλή πλάγια ταχύτητα όμως η έλλειψη ώριμων αντιδράσεων τον κάνει επιρρεπή στο foul (διαπράττει 1 ανά σχεδόν 5.7 λεπτά συμμετοχής), κάτι που θα πρέπει απαραιτήτως να εκμεταλλευτεί ο Childress παίζοντας επιθετικά από την αρχή, έτσι ώστε να τον "φθείρει" από νωρίς και να του αφαιρέσει αρκετή από τη μαχητικότητα για τη συνέχεια του ματς.

Από την άλλη, ο Αμερικανός point guard είναι αυτός ο οποίος κατά κύριο λόγο προσδίδει διαρκή κίνηση και ταχύτητα όποτε χρειάζεται στην ομάδα του, όντας ουσιαστικά ο "μηχανισμός" του Vujosevic για τον έλεγχο του ρυθμού στο παρκέ. Όταν επιτίθεται οι βοήθειες του Ολυμπιακού θα πρέπει να είναι πάντα έτοιμες, καθώς τα ταχύτατα drives που αρέσκεται να δοκιμάζει δύσκολα σταματιούνται αν του επιτραπεί να εισέλθει στη ρακέτα. Αντ' αυτού πρέπει ο Beverley, ο Penn ή όποιος άλλος επιλεγεί κατά στιγμές από το Γιαννάκη να μαρκάρει το McCalebb να πιέσει ασφυκτικά την μπάλα έτσι ώστε να κουράσει τον Αμερικανό από τη Νέα Ορλεάνη. Αν γίνει αυτό τότε ο Ολυμπιακός θα έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα προς τη νίκη, αφού άλλους υψηλής κλάσης και ασφαλείς χειριστές της μπάλας η Partizan δεν έχει.

Ένα ενδεχομένως καθοριστικό εξωαγωνιστικό πλεονέκτημα που θα έχει ο ΟΣΦΠ είναι η εξέδρα, ή πιο σωστά η έλλειψη ικανού αριθμού Σέρβων φιλάθλων που θα επιδρούσαν καταλυτικά στην ψυχολογία των παικτών και των δύο ομάδων. Έχουμε δει πολλές φορές πόσο χαωδώς καλύτερα αγωνίζεται η Partizan στην έδρα της και πόσο αποδυναμωμένη παρουσιάζεται μακριά από αυτή. Αν η ελληνική ομάδα πάρει από νωρίς μεγάλη διαφορά, η πλειοψηφικά "εχθρική" ατμόσφαιρα στο γήπεδο θα "κόψει" τα πόδια των παικτών του Vujosevic και θα κάνει την εύρεση ψυχολογικών αποθεμάτων για ένα σέρβικο comeback δύσκολη υπόθεση.

Ο άλλος ημιτελικός είναι και ο πιο αμφίρροπος, μεταξύ Barcelona και CSKA. Οι Ρώσοι, σε μία σεζόν κατά την οποία δεν εντυπωσίασαν, πορεύτηκαν αργά και σταθερά χάρη στο δεδομένο και πάντα αξιόπιστο ταλέντο και την εμπειρία στο υψηλότερο επίπεδο ορισμένων παικτών-αστεριών (Holden, Langdon, Planinic, Siskauskas, Khryapa). Η αργοπορημένη "εσωτερική" προσθήκη του Smodis, παρότι δεν ξέρουμε αν ο Σλοβένος είναι σωματικά έτοιμος για ένα τόσο σπουδαίο ματς, τους δίνει ένα αμφίβολο "όπλο" που ίσως να μπορέσει να βοηθήσει τους ήδη υπάρχοντες Kaun, Mensah-Bonsu και Vorontsevich στο σκοράρισμα κοντά στο καλάθι, κάτι καλοδεχούμενο αν θέλουν να υπερκεράσουν την πανίσχυρη frontline της Barca.

Μίας Barca που φέτος έμοιαζε κατά διαστήματα ανίκητη, παίζοντας ένα σύγχρονο μπάσκετ που χαρακτηριζόταν από πολύ καλό και μεγάλο rotation και plays με πολλές επιλογές. Σε αυτό βοηθά βέβαια και το πλήρες φετινό της roster, που "αναγκάζει" τον Pascual να αφήνει στο βάθος του πάγκου παίκτες όπως ο Barton κι ο Trias.

Ως κρισιμότερο matchup σε αυτό το παιχνίδι θεωρώ αυτό των Siskauskas-Mickeal στο small forward. Ο Αμερικανός swingman των Καταλανών έχει αποδείξει την αξία του στο αμυντικό κομμάτι, όμως η φύλαξη του μεγάλου Λιθουανού αποτελεί πάντα και για κάθε παίκτη μία πραγματική πρόκληση. Από τα χέρια του Siska περνά μεγάλο μέρος των plays της CSKA, οπότε όσο περισσότερο δυσκολεύεται στο να πασάρει και να σουτάρει τόσο ευνοϊκότερες θα είναι οι συνθήκες για τη Barcelona.

Παρόλο που, αντίθετα με τη διαίσθηση των περισσοτέρων, η CSKA παίζει πρακτικά σε υψηλότερο tempo φέτος από τους Ισπανούς (69.1 έναντι 68.9 κατοχών ανά παιχνίδι), θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι σε αυτόν τον ημιτελικό ο Pashutin θα επιχειρήσει να κατεβάσει το ρυθμό και θα το επιχειρήσει μέσω των ποιοτικών χειριστών Holden και Planinic. Οι τελευταίοι διαθέτουν ένα πλεονέκτημα εμπειρίας σε σχέση με τον υπερταλαντούχο αλλά ακόμα υπέρμετρα ενστικτώδη Rubio, όμως κανείς εκ των δύο δεν είναι απόλυτα ασφαλής αμυντικά απέναντί του, γι' αυτό και ο Pascual θα πρέπει να δώσει την ελευθερία στο νεαρό point guard του να είναι δημιουργικός και ενίοτε να τρέξει στην επίθεση.

Φυσικά πολλά θα εξαρτηθούν για τις τύχες της Barcelona από την κατάσταση στην οποία θα βρεθεί ο Navarro. Αν και αμυντικά αναξιόπιστος (ο Pashutin θα πρέπει να σχεδιάσει αρκετά plays για το Langdon) ο "La Bomba" μπορεί ανά πάσα στιγμή να "καθαρίσει" οποιοδήποτε ματς από τη γραμμή του τριπόντου και γι' αυτό (και για τους άλλους σουτέρ των Καταλανών) σπουδαίο ρόλο θα παίξει από τη μία η αποτελεσματικότητα των screens των ψηλών της Barca και από την άλλη η άμυνα μακριά από την μπάλα της CSKA. Παίκτης-κλειδί σε αυτό το κομμάτι θα είναι ο αμυντικά ευέλικτος Viktor Khryapa, που είτε σε καταστάσεις 1-on-1 είτε κλείνοντας "κενά" στη ρακέτα μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Κοντά στο καλάθι, όπως ανέφερα και πριν, αναμένεται να λάβουν χώρα επικές μάχες. Η Barcelona έχει το σχετικό πλεονέκτημα, διαθέτοντας παίκτες κάθε στιλ: αθλητικούς αμυντικούς (Vazquez, N'Dong), μεθοδικούς low-post scorers (Lorbek) και περιφερειακούς σουτέρ (Morris). Η CSKA έχει και αυτή ευέλικτα ελαφριά 4άρια (Khryapa, Vorontsevich), όμως θα χαρακτήριζα τους centers της (Kaun, Mensah-Bonsu, Sokolov) δυνατούς μεν, ασταθείς δε.

Εν κατακλείδι, ελπίζουμε να παρακολουθήσουμε δύο απολαυστικά ματς ανεξαρτήτως αποτελέσματος και βεβαίως έναν τελικό την Κυριακή αντάξιο της σπουδαιότητας ενός Final 4!

Η Δύση της (α)βεβαιότητας

2010-05-03T23:58:00.009+03:00

Για απορίες σχετικά με τα προχωρημένα στατιστικά που χρησιμοποιούμε δείτε τον οδηγό εδώ.

Η Δυτική περιφέρεια του NBA για άλλη μία χρονιά ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μας για σειρές με μεγάλα και αμφίρροπα ματς. Όλα τα matchups του 1ου γύρου κρίθηκαν σε 6 παιχνίδια, κάτι που μας προϊδεάζει για ακόμα μεγαλύτερες "μάχες" στη συνέχεια. Ας δούμε λοιπόν τι έχει συμβεί μέχρι τώρα στο ανταγωνιστικότερο εκ των δύο μισών του NBA.

Ξεκινάω φυσικά από την τεράστια έκπληξη που "ψηνόταν" αλλά δεν υλοποιήθηκε. Οι Thunder πήραν, παίζοντας εμπνευσμένο και παθιασμένο μπάσκετ, τις δύο εντός έδρας νίκες που είχαμε προβλέψει ότι θα έπαιρναν από τους Lakers, κατάφεραν να φτάσουν τους πρωταθλητές κοντά στα όριά τους και να τους κάνουν να ανησυχήσουν σοβαρά, όμως τελικά υπέκυψαν στο 6ο ματς εξαιτίας μίας στιγμής απειρίας και αδράνειας.

Αναφέρομαι βέβαια στο νικητήριο επιθετικό rebound και tip-in του Gasol, που προήλθε από τη σωστή τοποθέτηση του μεγάλου Ισπανού αλλά και από την απαράδεκτη σε τέτοιο χρονικό σημείο αντίδραση και έλλειψη box-out από τους Ibaka και Collison μετά το άστοχο σουτ του Kobe. Ήταν ένα αποκαρδιωτικό και ανάξιο θα έλεγε κανείς τέλος σε μία επική μάχη απέναντι στο "Γολιάθ" για τους ελπιδοφόρους παίκτες, τον ικανό προπονητή και τους φανταστικούς οπαδούς της Oklahoma City.

Προφανώς η ατυχής αυτή τελευταία φάση δε γίνεται να αμαυρώσει την αξιοθαύμαστη (δεδομένης της ηλικίας των παικτών της) και ηγεμονική απόδοση που έπιασε κατά στιγμές αυτή η ομάδα, με αποκορύφωμα την πραγματική ισοπέδωση των Lakers στο 4ο ματς. Εν τέλει, όμως, για να κερδίσεις μία σειρά με μειονέκτημα έδρας θα πρέπει να κερδίσεις στην έδρα του αντιπάλου και οι Thunder πλησίασαν σε αυτό το επίτευγμα μόνο στο 2ο ματς, τότε που τα πολλά χαμένα αμυντικά rebounds και μία υποδειγματική άμυνα του Artest στο τελευταίο σουτ του Kevin Durant έδωσαν το καθησυχαστικό προβάδισμα με 2-0 στην ομάδα του Phil Jackson. Ίσως και εκεί να κρίθηκε τελικά η σειρά, αφού το να κερδίσεις τέτοιας ποιότητας ομάδα 4 φορές σε 5 ματς είναι πάρα πολύ δύσκολη αποστολή, όσο εκκωφαντικό κοινό κι αν διαθέτεις.

Ο Durant υπήρξαν στιγμές που πήρε την ομάδα του από το χέρι και μόστραρε αυτή τη στόφα του μεγάλου παίκτη και του αυριανού MVP, όμως μία ψύχραιμη ματιά στα επιτεύγματά του καθόλη τη διάρκεια της σειράς φανερώνει ότι δεν πέρασε και τα πιο αποδοτικά βράδια του. Πολλές λανθασμένες επιλογές, πολλά βιαστικά σουτ αντί οργανωμένων και πιο σίγουρων επιθέσεων κατέδειξαν τη σχετική έλλειψη αυτού που θα μπορούσα να αποκαλέσω "μπασκετικό IQ μεγάλων παιχνιδιών". Ο KD έχει βέβαια όλο το μέλλον μπροστά του και θα συμμετάσχει σε πάρα πολλά ακόμα playoff series, αλλά το γεγονός παραμένει ότι με eFG 39% από το νο. 1 παίκτη σου δύσκολα μπαίνεις 2ο γύρο. Θετικό πάντως το ότι, αν συμπεριλάβουμε την ικανότητά του στο να κερδίζει fouls και βολές, το ποσοστό αυτό ανεβαίνει σε 50% TS%.

Αυτός που τελικά αποδείχθηκε ο πιο αποδοτικός παίκτης της Oklahoma City ήταν ο Westbrook, που όπως αναμενόταν έκανε "πάρτι" απέναντι σε Fisher και τους λοιπούς point guards των Lakers, χάρη στο εκρηκτικό πρώτο βήμα αλλά και το extra
όπλο" του, το φοβερά βελτιωμένο midrange pull-up jumpshot. Μόνο όταν ανέλαβε τη φύλαξή του ο Kobe στο 5ο ματς κατάφεραν οι Lakers να τον περιορίσουν. Έτσι ενώ ο "Russ" είχε μέχρι το 4ο ματς συνολικά 6 λάθη, στο 5ο υπέπεσε σε 8, συντελώντας άθελά του στην εύκολη και ψυχολογικά πολύτιμη νίκη των πρωταθλητών.

Των πρωταθλητών οι οποίοι κατακρίθηκαν, όπως άλλωστε κάθε χρόνο, για έλλειψη συγκέντρωσης και σκληρής προσπάθειας στα πρώτα παιχνίδια των playoffs. Παρότι ήταν εμφανές ότι στη frontline είχαν τεράστιο πλεονέκτημα έναντι της OKC, η μπάλα, με ευθύνη μεταξύ άλλων και του Kobe, δεν περνούσε όσο θα έπρεπε κοντά στη ρακέτα όπου ο Gasol ήταν φοβερά αποτελεσματικός. Στην ήττα του Game 3 ο Kobe το παράκανε έχοντας 35.2% Usage Rate και μόλις 85 Offensive Rating, ενώ ο Gasol 17% και 134 αντίστοιχα. Στο σημαντικό Game 5 ο Pau ανέλαβε περισσότερες πρωτοβουλίες από ποτέ και συνεπώς χάρισε τη νίκη στους Lakers (29.5% και 146!), για να παραχωρήσει (μέχρι και πριν την τελευταία φάση) το σκηνικό στο τελευταίο παιχνίδι στον αποφασισμένο Kobe, που έκανε το ματς καθαρά προσωπική υπόθεση (44.1% Usage Rate και 16 από τους 23 πόντους του L.A. στο 3ο δωδεκάλεπτο), προσθέτοντάς το στην τροπαιοθήκη των μεγάλων εμφανίσεών του στα playoffs.

Οι Four Factors επιβεβαιώνουν ότι συνοπτικά οι Thunder πάλεψαν σχεδόν στα ίσια, με τα μέτρια ποσοστά τους στα σουτ να αντισταθμίζονται μερικώς από τους πολλούς πόντους που έπαιρναν ελέω Durant από τη γραμμή των βολών.

Οι Mavericks για μία ακόμη postseason απογοήτευσαν, παρά τα ενθαρρυντικότατα σημεία που είχαν δώσει στην κανονική περίοδο. Χάνοντας από τους Spurs με 4-2, η φετινή ομάδα (στην οποία πίστευα αρκετά) διατήρησε το χαρακτήρα loser που τη διακρίνει, βυθίζοντας στην απελπισία τον Cuban που δεν μπορεί πια με τίποτα να δει άσπρη μέρα.

Φυσικά δεν αποκλείστηκαν από τον οποιονδήποτε, αλλά από μία ομάδα με "ηλικιωμένο" μεν αλλά σταθερότατο και συνεπέστατο δε κορμό (Popovich, Duncan, Manu, Parker), ο οποίος παίζει πολλά χρόνια μαζί και έχει αποδείξει ότι στις κρίσιμες στιγμές προελαύνει λόγω εμπειρίας και συνοχής στο παιχνίδι του. Φέτος, όμως, δεν ήταν μόνοι τους, όπως πέρσι.

Απεναντίας, το San Antonio ανέδειξε στον 1ο γύρο "δευτερεύουσες" μονάδες με καθοριστική συμβολή στην εξέλιξη της σειράς. Πρώτος ανάμεσά τους, φυσικά, ο εκπληκτικός George Hill που με την ταχύτητα, τη μη χαρακτηριστική για την ηλικία του ωριμότητα (μόλις 5.3% turnover%) και τα τρίποντα-μαχαιριές του από τις γωνίες απέδειξε με εμφατικότατο τρόπο ότι είναι από τους καλύτερους δευτεροετείς του NBA και ότι τον περιμένει μία μακρόχρονη καριέρα υπό την προστασία του Popovich, ο οποίος παρεμπιπτόντως έκανε συνολικά άριστη δουλειά, προβάλλοντας ορθώς τον έλεγχο του ρυθμού του αγώνα ως "κλειδί" για τη νίκη (93.2 μέσο Pace στις 2 νίκες των Mavs, 85 στις 4 νίκες των Spurs).

Ειδική μνεία αξίζει και στους Blair και Jefferson που βοήθησαν ο καθένας με τον τρόπο του. Ο Dejuan "Bear" εξάσκησε άριστα την ειδικότητά του (συγκέντρωσε το εκπληκτικό 28.9% offensive rebound%, που οφείλεται εν μέρει στις "κοντές" 5άδες στις οποίες έπαιζε αλλά κυρίως στο εκπληκτικό του timing), ενώ ο RJ διήγε θα έλεγα μία θετική σειρά όντας οικονομικός στην επίθεση, με 13.2% Usage Rate και 61.8% TS%, και εκνευρίζοντας κατά διαστήματα με αποτελεσματική άμυνα τον Butler.

Όσον αφορά στους "Big 3", ο Duncan είχε εξαιρετική απόδοση στα πρώτα ματς και παρά τα σημάδια παρακμής που είχε δείξει τελευταία αποτέλεσε για ένα ακόμα playoff series (με τη "βοήθεια" των μετριότατων Haywood και Dampier) το απόλυτο βαρόμετρο της ομάδας σε άμυνα και επίθεση. Η παρακάτω εικόνα δίνει μία γεύση της επίδρασής του στη σειρά.

Ο Ginobili ήταν ο παλιός καλός Manu και με τα drives του δημιουργούσε πολλά προβλήματα στους Mavs, εφόσον κανένας από τους αμυντικούς τους δεν μπορούσε να τον σταματήσει (μερίδιο ευθύνης έχει εδώ και ο Carlisle που δεν αναπροσάρμοσε επιτυχώς την ομαδική άμυνα), δείχοντας πόσο είχε λείψει από τους Spurs στο αντίστοιχο περσινό meeting με το Dallas. Από την άλλη ο Parker συμβιβάστηκε αλτρουιστικά με το ρόλο του 6ου παίκτη και συνέβαλε τα μέγιστα στο αποφασιστικό σερί της τελευταίας περιόδου του 6ου ματς με μερικά δύσκολα midrange καλάθια.

Για το Dallas οι μεγάλες εμφανίσεις του Dirk δεν έφτασαν, καθώς δεν πήρε τη συνολική βοήθεια που ζητούσε από τους συμπαίκτες του. Ο Butler ήταν ασταθής και με τάση να σουτάρει αδιακρίτως (101 Offensive Rating σε 29.2% Usage Rate είναι μετριότατο έως κακό, ειδικά αν συγκριθεί με το 130 σε 27% του Nowitzki), ο Kidd ήταν μέτριος και με ενίοτε κακές αντιδράσεις απέναντι στους γρήγορους guards των Spurs και ο Marion ήταν απλά κακός.

Τέλος, καταλογίζεται ως μεγάλο λάθος στον Carlisle το ότι "ξέχασε" για μεγάλο μέρος του 4ου δωδεκαλέπτου του τελευταίου παιχνιδιού στον πάγκο τον Beaubois, ο οποίος είχε προβληματίσει προηγουμένως πάρα πολύ με την ταχύτητά του το San Antonio. Η πολλά υποσχόμενη απόδοση του PG από τη Γουαδελούπη είναι το μόνο που θα θέλουν να κρατήσουν οι Mavs από αυτή τη σειρά, η ατυχής κατάληξη της οποίας έθεσε το μέλλον του Dirk Nowitzki στο Dallas εν αμφιβόλω (αν και προσωπικά θεωρώ ότι δύσκολα θα επιλέξει να γίνει free agent το καλοκαίρι ο Γερμανός).

Άλλη μία ομάδα που απογοήτευσε και δε δικαίωσε ούτε στο ελάχιστο τις προσδοκίες περί (μεταξύ άλλων) δυνητικών "Lakers killers" ήταν οι Nuggets. Δικαιολογίες υπάρχουν ελαχιστότατες για τον αποκλεισμό από τους Jazz, που αγωνίζονταν με μείον 2 βασικούς παίκτες Jazz και με μειονέκτημα έδρας.

Όλα τα ματς αυτής της σειράς ήταν θεαματικά, γεμάτα ένταση, ενδιαφέρον και άφθονο "ξύλο". Για του λόγου το αληθές, το μέσο Pace της σειράς ήταν 96 και σε κάθε ματς εκτελούνταν σχεδόν 75 (!) βολές. Σε ματς τέτοιων "άγριων" συνθηκών τη διαφορά κάνει συχνότατα ο καλύτερος PG του γηπέδου, και σε αυτό το matchup καλύτερος αποδείχθηκε ο Deron Williams.

Ο D-Will επικράτησε κατά κράτος και πέρα από κάθε αμφιβολία του Billups, ανελισσόμενος σιγά-σιγά όλο και ψηλότερα (ενδεχομένως και στην κορυφή) συγκριτικά με τους άλλους κορυφαίους point guards του πλανήτη. Στον 1ο γύρο ο Deron ήταν πολυδιάστατος, ταχύτατος και δεινός εκτελεστής, κυρίως όμως δημιουργούσε συνεχώς "ρήγματα" στην άμυνα των Nuggets μέσω των διαπεραστικών και ευφυέστατων πασών του. Για να πάρετε μία ιδέα του πόσο πιο ευρεία και δημιουργική κατανομή πασών επέδειξε ο Williams σε σχέση με τον Billups (και ταυτόχρονα πόσο πιο πολυδιάστατοι και "έτοιμοι" επιθετικά αποδείχτηκαν οι συμπαίκτες του) δείτε το παρακάτω γράφημα.

Ουσιαστικά, πάντως, θεωρώ ότι το Denver έχασε τη σειρά αυτή πάνω απ' όλα εξαιτίας της φοβερά πεσμένης ψυχολογίας και έλλειψης καθοδήγησης λόγω της απουσίας του George Karl που μάχεται τον καρκίνο. Ο Adrian Dantley αποδείχθηκε ανεπαρκής, ανέτοιμος και πολλές φορές σαστισμένος, αφού πριν από αυτήν τη σειρά δεν είχε διατελέσει ποτέ head coach σε οποιοδήποτε επίπεδο. Η έλλειψη συνοχής φαινόταν ξεκάθαρα στα σερί που δεχόταν η ομάδα, αφού σπανίως κατάφερνε (ή επιχειρούσε ακόμα) να ελέγξει το ρυθμό.

Ο Anthony παραπονέθηκε κατά τη διάρκεια της σειράς ότι δεν είχε βοήθεια από τους συμπαίκτες του στην επίθεση, αφού πέραν του Billups και εν μέρει του Afflalo κανείς δε στάθηκε συνολικά στο ύψος των περιστάσεων. Ειδικά ο J.R. Smith θα θέλει σίγουρα να ξεχάσει τα φετινά playoffs όσο πιο γρήγορα γίνεται, αφού σε ελάχιστα σημεία φαινόταν να παίζει ομαδικά και με υπερβάλλοντα ζήλο, στοιχεία απαραίτητα για τη μακροημέρευση στην postseason, αλλά και για να κερδίσει κανείς το σταθερό σεβασμό των συμπαικτών του.

Εξάλλου το Denver θα μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη αν τροφοδοτούνταν περισσότερο ο Nene πριν τραυματιστεί. Ο Βραζιλιάνος center είχε Usage Rate μόλις 12.8% και Offensive Rating 132, όμως από τη μία το βασισμένο κατά μεγάλο ποσοστό στους περιφερειακούς παιχνίδι των Nuggets και από την άλλη η πολύ καλή αμυντική συμπεριφορά του Fesenko τον κατέστησαν σχετικά αμέτοχο επιθετικά.

Μαζί με τον Ουκρανό οι Boozer και Millsap κάλυψαν και με το παραπάνω το κενό του Okur, βοηθώντας τα μέγιστα στα rebounds και στο σκοράρισμα κοντά στο καλάθι. Εκτός αυτών ο Boozer σκόραρε με συνέπεια από μεσαία απόσταση μετά από catch-n-shoot και pick-n-pop plays, εκμεταλλευόμενος την απροθυμία των ψηλών του Denver να τον ακολουθήσουν μακριά από τη ρακέτα. Άξιοι συμπαραστάτες του στα "φτερά" οι Miles και Matthews, με τον δεύτερο να αναδεικνύεται ίσως ο καλύτερος undrafted rookie της χρονιάς.

Η Utah θα αντιμετωπίσει λοιπόν για τρίτη σερί χρονιά τους Lakers στα playoffs, με την αποστολή της βέβαια να προμηνύεται ιδιαίτερα δύσκολη. Ήδη από χθες βρίσκεται στο 0-1, όμως αν καταφέρει να κάνει το break στο 2ο ματς (όπως έδειξε από το 1ο ότι είναι ικανή να κάνει) τότε η ισχυρή της έδρα θα της επιτρέψει να έχει πολλές πιθανότητες για την πρόκριση.

Οι Suns δυσκολεύτηκαν περισσότερο απ' όσο περίμεναν από τους Blazers. Το Portland έκανε την έκπληξη στο πρώτο παιχνίδι, βάζοντας σοβαρότατη υποψηφιότητα για μία πιθανή πρόκριση-έκπληξη, όμως τελικά ο κατά τεκμήριο ισχυρότερος επικράτησε, όπως άλλωστε γίνεται σχεδόν πάντα σε σειρές best-of-7.

Το Phoenix έδειξε χαρακτήρα μεγάλης ομάδας και ταυτόχρονα ωρίμανσης σε σχέση με περασμένα έτη, αφού δεν πανικοβλήθηκε στο ελάχιστο από την απρόσμενη ήττα στο πρώτο ματς. Αντ' αυτού, αναδιοργανώθηκε, έπαιξε πιο συγκεντρωμένα και αποτελεσματικά και γρήγορα έδρεψε τους καρπούς με εμφατικές νίκες στα 2 επόμενα παιχνίδια. Κάποια κενά διαστήματα σε συνδυασμό με την επιστροφή του Roy που ενέπνευσε συμπαίκτες και οπαδούς στο Portland έφεραν τη σειρά στο 2-2 στο γυρισμό για το Phoenix, όμως στους 2 τελευταίους αγώνες οι Suns έκαναν αυτά που έπρεπε (μεταξύ άλλων ένα ταχύτατο comeback στο 1ο δωδεκάλεπτο του 5ου ματς) για να προχωρήσουν στο 2ο γύρο.

Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο αυτής της σειράς ήταν ότι οι Suns απέδειξαν ότι μπορούν να κρατούν την επιθετική παραγωγή τους σε υψηλότατα επίπεδα ακόμα και όταν συμμετέχουν σε ματς χαμηλού ρυθμού, τον οποίο προσπαθούσαν κατά βάσει να επιβάλλουν οι Blazers, η πιο "αργή" ομάδα του NBA. Συγκεκριμένα, παρότι η σειρά παίχτηκε σε μέσο Pace 87.3 (από το 95.3 που έπαιζε το Phoenix στη regular season), οι Suns όχι μόνο δε δυσκολεύτηκαν και δεν "κόλλησαν" επιθετικά, αλλά ανέβασαν το Offensive Rating τους, το οποίο ήδη ήταν το καλύτερο στο NBA, κατά 3 μονάδες! Αυτό ίσως να μη λέει βέβαια πάρα πολλά σε ένα γενικότερο και μακροπρόθεσμο πλαίσιο, δεδομένου ότι επετεύχθη έναντι των αποδεκατισμένων και μέτριων αμυντικά Blazers, όμως δείχνει ότι αν μη τι άλλο η ομάδα του Alvin Gentry είναι πλέον ευπροσάρμοστη σε συνθήκες playoffs και είναι ικανή να αντιμετωπίσει κάθε αντίπαλο στο "παιχνίδι" του.

Μία άλλη παρατήρηση που με κάνει να έχω πίστη στο Phoenix ενόψει της συνέχειας είναι η εξαιρετική του help defense που "έκλεινε" τη ρακέτα σε κρίσιμα χρονικά σημεία της σειράς. Η σωστή αμυντική τοποθέτηση (περιμετρικά του "ζωγραφιστού") όλων των παικτών αφαιρούσε συχνότατα την προοπτική για drives από τους παίκτες του McMillan, οι οποίοι (κυρίως οι Miller, Roy και Bayless, που βρίσκονταν κατά διαστήματα ταυτόχρονα στο παρκέ) επιδίδονταν σε δύσκολες isolation προσπάθειες, μην μπορώντας να βρουν σταθερό σκοράρισμα. Μένει να δούμε αν οι Suns θα έχουν τα ίδια θετικά αμυντικά αποτελέσματα και απέναντι στους Spurs, μία ομάδα με σαφώς περισσότερες επιθετικές απειλές.

MVP του "ζευγαριού" ήταν αναμφισβήτητα ο Jason Richardson. Αφού ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα αμυντικά από τον Andre Miller στο 1ο ματς, η φύλαξη του 'Dre ανατέθηκε (επιτυχώς όπως αποδείχθηκε από τη δυστοκία του στα επόμενα παιχνίδια) για τη συνέχεια στον έμπειρο Grant Hill, απελευθερώνοντας έτσι τον J-Rich στην επίθεση, όπου σκόραρε με αξιοθαύμαστη συνέπεια οποτεδήποτε έβρισκε χώρο και χρόνο να εκτελέσει είτε από την περιφέρεια (8 τρίποντα στο 3ο ματς) είτε κοντά στο καλάθι (χάρη στις 2 καθοριστικές assists του Amare και τα κάκιστα rotations των Blazers στην 4η περίοδο του τελευταίου παιχνιδιού). Δε θέλω να τον χαρακτηρίσω πρόωρα "αναγεννημένο", όμως ο Richardson βάζει υποψηφιότητα για να προξενήσει σημαντικές "ζημιές" (και) στους Spurs.

Από κοντά και οι Nash και Stoudemire, με τον πρώτο να πρέπει να προσέξει λίγο τα πολλά λάθη του, αφού οι Spurs δεν χαρακτηρίζονται από τη διάθεση συγχώρεσης που φανέρωσαν οι Blazers. Εξάλλου, θεωρώ ότι ένας από τους "X-factors" για τη σύγκρουση με το San Antonio θα είναι ο Goran Dragic, για τον οποίο ο Gentry σίγουρα θα εύχεται (και θα σκέφτεται ήδη αμυντικά tricks για) να μην αποτελέσει βορά στις ορέξεις των George Hill και Parker.

Όσο για το Portland; Σίγουρα δεν αισθάνεται απογοήτευση από τον αποκλεισμό, λόγω των ειδικών και δύσκολων συνθηκών της φετινής σεζόν του. Χαρακτηριστικά, ο τραυματισμός και η εμφανής ανετοιμότητα έκαναν το Roy να κατρακυλήσει στο τραγικό 33.3% eFG, το χειρότερο της ομάδας. Παρόλα αυτά, η ομάδα εισέρχεται στην offseason έχοντας πολλά θέματα να διευθετήσει, όπως το διοικητικό χάος (κανείς δεν ξέρει αν ο GM Kevin Pritchard θα μείνει ή θα φύγει) και τα συνεχιζόμενα παράπονα του Rudy, ο οποίος βέβαια δεν εκμεταλλεύτηκε τον αυξημένο χρόνο συμμετοχής που έλαβε στα playoffs.

Για τις 8 εναπομένουσες ομάδες η δράση συνεχίζεται αμείωτη. Περιμένουμε μεγάλα ματς και ει δυνατόν ακόμα περισσότερες εκπλήξεις στη συνέχεια!

Η Ανατολή των φαβορί

2010-04-29T06:27:00.007+03:00

Για απορίες σχετικά με τα προχωρημένα στατιστικά που χρησιμοποιούμε δείτε τον οδηγό εδώ.

Με τις περισσότερες σειρές του 1ου γύρου των NBA playoffs να πλησιάζουν ή να έχουν ήδη φτάσει στο τέλος τους, είναι μία καλή στιγμή να εξετάσουμε τι έχει συμβεί συνολικά μέχρι τώρα. Σήμερα θα αναφερθούμε στην Ανατολή.

Ο LeBron και οι Cavaliers αντιμετώπισαν περισσότερα προβλήματα απ' όσα περίμεναν από τους Βulls, όμως τελικά πέρασαν στους Eastern Semifinals με ρεκόρ 4-1 και συνεχίζουν να κοιτάνε ψηλά.

Το Chicago, παρότι υστερούσε σε πλήθος ποιοτικών λύσεων, πάλεψε προς τιμήν του με αξιώσεις για την πρόκριση, χάνοντας το 2ο ματς στο τέλος. Διέθετε έναν ηγετικό, ωριμασμένο, εκρηκτικό αλλά πολύ μόνο Derrick Rose, ο οποίος αναγκαζόταν να παίρνει πολύ περισσότερες προσπάθειες απ' όσες αναλογούσαν στο τωρινό επίπεδό του, συγκεντρώνοντας 32.5% Usage Rate. Μοιραία οι Bulls έγιναν σχετικά προβλέψιμοι (με ευθύνη και του Del Negro) και το παθιασμένο παιχνίδι του Joakim Noah σε άμυνα και επίθεση δεν έφτανε, συν το ότι στο 4ο ματς εμφανίστηκαν απολύτως ανήμποροι να σταματήσουν την "καταιγίδα" που λέγεται LeBron στο 2ο ημίχρονο.

Η έλλειψη σταθερών λύσεων (πέραν του Noah) στη frontline καταδίκασε τους "Ταύρους", εφόσον ο Taj Gibson έπαιξε (όπως αναμενόταν) ως ένας αξιόλογος rookie και τίποτα παραπάνω και εφόσον από τον Brad Miller θα θυμόμαστε μόνο το εντελώς ανήμπορο βλέμμα του μετά από κάθε ένα από τα 6 fouls του στο 5ο παιχνίδι (τα 3 εκ των οποίων στο Shaq). Την ίδια στιγμή ο Jamison εκμεταλλευόταν την ευελιξία και την κίνησή του στην περιφέρεια και έδινε καίρια "χτυπήματα" στο Chicago, κάνοντας μία πολύ μεστή σειρά.

Ο "Βασιλιάς" είναι βέβαια στον κόσμο του, έχοντας 131 Οffensive Rating με Usage Rate 30.4%, συνδυασμό που πραγματικά δε βρίσκω λόγια για να τον περιγράψω. Περιμένω απλά να δω πόσο συγκεντρωμένος και αποφασισμένος θα παρουσιαστεί στα τεράστια ματς με Βοστώνη και (πιθανώς) Orlando που ακολουθούν.

Αυτό που "σκότωσε" πρώτιστα τους Bulls ήταν οι τουλάχιστον μετριότατες επιδόσεις τους στα σουτ. Χαρακτηριστικά ο Brad Miller είχε 10/27 σουτ κι ο Warrick (ο υποτιθέμενος backup PF) 2/11. Κρίμα τα ελάχιστα λάθη του Chicago...

Οι Celtics "καθάρισαν" σε 5 ματς τους Heat, παίρνοντας την απαραίτητη "φόρα" για το πολύ δύσκολο επερχόμενο matchup με τους Cavaliers στο 2ο γύρο. Η αλήθεια είναι ότι το Miami απογοήτευσε και πρακτικά απείλησε ελάχιστα στα ματς που έγιναν στη Βοστώνη. Ουσιαστικά βέβαια καταδικάστηκε από τα απαράδεκτα ταυτόχρονα λάθη των Spoelstra και Wright στο τέλος του καθοριστικού 3ου παιχνιδιού, όταν ο πρώτος έδωσε εντολή να μη γίνει foul (ενώ είχαν να δώσουν) και ο δεύτερος έπαιξε απαράδεκτη isolation άμυνα στον μετρ αυτών των καταστάσεων Paul Pierce, ο οποίος δε θα μπορούσε με τίποτα να αρνηθεί αυτό το "δώρο".

Το gameplan της Βοστώνης στη σειρά ήταν σαφές: "κάθε φορά που ο Wade θα βρίσκεται στο παρκέ, προτεραιότητα θα είναι να κλείσουμε τις δευτερεύουσες επιλογές του Miami". Και το κατάφερε στο ακέραιο, κρατώντας τους Heat στο κακό 96.2 Offensive Rating. Όσο κι αν προσπαθούσε ο "Flash" να κρατήσει τους Heat στη διεκδίκηση της πρόκρισης, με αποκορύφωμα το μπαράζ τριπόντων στο 4ο ματς, τόσο κατώτεροι των προσδοκιών αποδεικνύονταν οι λογιζόμενοι ως συμπαραστάτες του, Beasley και O'Neal.

Ο "Be-Easy" φάνηκε συνολικά, στα ίσως τελευταία του παιχνίδια με το Miami, άτολμος και "λίγος" για την περίσταση. Δε σούταρε ιδιαίτερα καλά (49.1% eFG), δεν έδειξε την απαιτούμενη επιθετικότητα και θέληση για δυνατά drives που απαιτούνται απέναντι σε μία σκληρή και "κλειστή" άμυνα όπως των Celtics (εκτέλεσε μόλις 7 βολές συνολικά στη σειρά) και έπαιξε μετριότατη άμυνα στον Garnett, ο οποίος συγκέντρωσε το σαφώς ανώτερο 57.8% eFG.

Ο Jermaine, από την άλλη, είχε μία το λιγότερη τραγική σειρά επιθετικά, μην μπορώντας να ευστοχήσει σε τίποτα (9/44 δίποντα!). Αμυντικά ήταν καλός, μην αφήνοντας τον Perkins να κυριαρχήσει και έχοντας 7.2% block%, όμως αυτά αποδείχθηκαν δώρον άδωρον, αφού στην επίθεση ουσιαστικά αφαιρούσε νίκες από την ομάδα του με την κάκιστη απόδοσή του (-0.7 Offensive Win Shares!).

Επιπροσθέτως, το Miami δεν κατάφερε ποτέ να σταματήσει τον Ray Allen και τα τρίποντα που "έβγαζε" μέσω της συνεχούς κίνησής του. Σε κάποια διαστήματα ο Spoelstra εφάρμοζε μία αποτελεσματική ζώνη που κρατούσε σε χαμηλά επίπεδα τους Celtics, όμως δεν αργούσε να γίνει το αμυντικό λάθος και να ξαναπάει το momentum στους C's.

Πλέον έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα αποφασίσει ο Wade όσον αφορά στον επόμενο σταθμό του. Κατά τη γνώμη μου όλα θα εξαρτηθούν από το τι εγγυήσεις θα του δώσει ο Pat Riley, ως προς τους top free agents που θα "κυνηγήσει" το καλοκαίρι.

Οι Hawks θα χρειαστούν λίγο χρόνο για να καταλάβουν τι τους χτύπησε αφού πλέον βρίσκονται πίσω στη σειρά με τους Bucks και θα παίξουν αύριο ματς αποκλεισμού στο Milwaukee. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Στα 2 πρώτα ματς η Atlanta νίκησε σχετικά εύκολα, αφού από τη μία φέτος η Philips Arena έχει αποδειχθεί πολύ δυνατή έδρα (συγκεκριμένα οι Hawks είχαν να χάσουν στο σπίτι τους από τις 26 Φεβρουαρίου) και από την άλλη οι Bucks μπορούσαν μόνο κατά διαστήματα να βρουν λύσεις στην επίθεση, ενώ και η άμυνά τους δεν μπορούσε να περιορίσει τα κατεξοχήν "όπλα" των "Γερακιών".

Στα 2 ματς του Milwaukee οι Bucks μπόρεσαν να κάνουν αυτό που έπρεπε: δημιούργησαν και έβαλαν "καλά" σουτ. Ενώ το eFG% τους στα 2 πρώτα παιχνίδια ήταν 46%, στα 2 κατοπινά ανέβηκε κατακόρυφα στο 58.8%. Το ρόλο τους στην ισοφάριση έπαιξαν και η μετριότατη άμυνα των Hawks και η δική τους ανεβασμένη inside defense (μόλις 26 πόντοι στο "ζωγραφιστό" για την Atlanta στο 4ο ματς), που εκφράστηκε κυρίως στο πρόσωπο των Thomas και Gadzuric.

Επιπροσθέτως, ο Delfino, που ήταν ανύπαρκτος στους πρώτους αγώνες, στο 4ο ματς "πλήγωνε" συνεχώς από το τρίποντο, ενώ ο Salmons όσο προχωρά η σειρά τόσο ανεβάζει την αποδοτικότητά του, πετυχαίνοντας περίπου τους ίδιους πόντους αλλά παίρνοντας λιγότερα και ποιοτικότερα σουτ, με πιο επιθετικό παιχνίδι που του αποφέρει περισσότερες βολές. Ο Jennings δείχνει κάθε στιγμή δραστήριος, όμως η απειρία του στη διατήρηση του ρυθμού εγκυμονεί πάντα κινδύνους.

Αυτό πήγε να συμβεί και στο 5ο ματς, όπου στο 4ο δωδεκάλεπτο ο Jennings κλείστηκε και η Atlanta έκανε ένα φαινομενικά καθοριστικό σερί, εκμεταλλευόμενη το αποτελεσματικό παιχνίδι των Horford και Marvin Williams που εδραίωσε την κυριαρχία της στη ρακέτα. Όμως το Milwaukee έδειξε χαρακτήρα, πηγαίνοντας την μπάλα στα χέρια του Salmons που ανταποκρίθηκε στο έπακρο, κερδίζοντας πολλούς εύκολους πόντους από βολές. Αμέσως μετά πέτυχε ένα σημαντικότατο τρίποντο ο Delfino, μετά από μεγάλο επιθετικό rebound του αενάως μαχόμενου Ilyasova.

Στα 2 τελευταία λεπτά οι Hawks έκαναν τραγικές επιλογές, με τρίποντο (!) από το Josh Smith και πολύ δύσκολα και εκτός λογικής σουτ από τον Crawford. Αναμφίβολα μεγάλη ευθύνη για την ήττα φέρει ο Mike Woodson, τον οποίο γενικά θεωρώ ιδανικό στην ανάπτυξη νεαρών παικτών όμως ενίοτε κάκιστο στη διαχείριση αγώνων.

Ο Joe Johnson σε γενικές γραμμές τη δουλειά του την κάνει (παρότι μερικές φορές το παρακάνει ο Woodson με τα πάμπολλα isolations για τον αρχηγό του) και με το παραπάνω, σκοράροντας, μοιράζοντας (Assist Rate 27.1%) και αποφεύγοντας τα λάθη (μόλις 7.7% turnover%). Όλα αυτά όμως πριν από το τελευταίο παιχνίδι, στο οποίο έχασε κρίσιμα σουτ και μάλιστα αποβλήθηκε με 6 fouls, παρότι στα 4 προηγούμενα ματς είχε μόνο 1.9 fouls μέσο όρο!

Εν ολίγοις αναζητείται αναδιοργάνωση και συγκέντρωση για την Atlanta έτσι ώστε να εκμεταλλευτεί το συνολικά ανώτερο ταλέντο της στο 6ο ματς, το οποίο σίγουρα θα φροντίσουν οι οπαδοί των Bucks να κάνουν εφιαλτικό για αυτούς.

Το Orlando πετσόκοψε τα όνειρα του MJ για ένα μεγαλειώδες πρώτο playoff run των Bobcats, "σκουπίζοντας" την ομάδα του Larry Brown που τον είδαμε πολλές φορές στον πάγκο φανερά απογοητευμένο από το παιχνίδι και τις επιλογές των παικτών του. Οι τελευταίοι σε ελάχιστα σημεία της σειράς μπόρεσαν να εφαρμόσουν με επιτυχία και διάρκεια τα σχέδιά του στο παρκέ.

Το series αυτό κύλησε σε αρκετά αργούς ρυθμούς (μέσο Pace 85.4), κάτι που προφανώς επεδίωξαν από την αρχή οι Bobcats, θεωρώντας σωστά ότι μόνο έτσι θα μπορούσαν να επιβληθούν μέσω της άμυνάς τους στο Howard και την παρέα του και να εξαλείψουν το σαφές και αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα των Magic έναντι κάθε άλλης ομάδας του NBA, το τρίποντο.

Σε κάθε παιχνίδι ο Brown προσπαθούσε να παίξει από την αρχή πολύ σκληρά τον Dwight, "ρίχνοντας" πάνω του τους βετεράνους Ratliff και Mohammed με σκοπό να τον εκνευρίσουν και ως εκ τούτου να τον κάνουν να υποπέσει σε γρήγορα fouls. Η τακτική αυτή δούλευε, οι centers της Charlotte και ο D-12 "φορτώνονταν" από το 1ο δωδεκάλεπτο, όμως τα υπόλοιπα κομμάτια των Bobcats δε δούλευαν καλά.

Στην επίθεση, ειδικά στα ματς στο Orlando δεν μπορούσαν να σκοράρουν με τίποτα και τα περίμεναν όλα από τους Wallace και Jackson, οι οποίοι όμως όπως ήταν φυσικό από ένα σημείο και μετά κουράζονταν και γίνονταν πολύ προβλέψιμοι στις κινήσεις τους. Ο Diaw ήταν άφαντος και τα χαζά λάθη άπειρα, ενώ μέσα στη γενικότερη επιθετική αποδιοργάνωση της Charlotte βλέπαμε ακόμα και midrange προσπάθειες από Chandler και Ratliff!

Στη θέση του point guard ο Felton, παρότι ανεκτός επιθετικά, ήταν απογοητευτικός αμυντικά απέναντι στον Nelson. Επέμενε, πέρα από κάθε λογική, να αφήνει χώρο στον Jameer για να εξαπολύει τρίποντα, τα οποία βέβαια αυτός μετουσίωνε με σταθερό ρυθμό.

Συνδυάστε αυτό με τα κάτω του μετρίου αμυντικά rotations στη γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας από το Orlando στην περιφέρεια μετά από πάσες από τη ρακέτα προς τα έξω (μεταξύ αυτών πάσες απορρέουσες από double teams στον Dwight) και θα καταλάβετε πώς οι Magic "σκότωναν" συνεχώς τους Bobcats με καλών προϋποθέσεων τρίποντα από Nelson, Pietrus και Lewis. Το γεγονός άλλωστε ότι το Defensive Rating της Charlotte πήγε από το 102.8 της regular season στο 111 στα playoffs τα λέει νομίζω όλα.

Στα 2 τελευταία παιχνίδια οι Bobcats, βοηθούμενοι και από τον κόσμο τους, προσπάθησαν παθιασμένα να επιμηκύνουν τη σειρά, κρατιόνταν κοντά στο σκορ και με την πολύτιμη βοήθεια του θετικού Tyrus Thomas, όμως στο τέλος η ποιότητα των Magic έβαλε τέλος στις επιδιώξεις τους.

Players We Like: Pete Mickeal & Fran Vazquez

2010-04-26T06:24:00.000+03:00

Σήμερα θα παραβώ τον κανόνα που έχουμε ορίσει για το "Players We Like", δηλαδή το ότι παρουσιάζουμε παίκτες ικανούς μεν αλλά με μικρή προβολή. Αξίζει όμως αυτό το "παραστράτημα", καθώς θέλω να αναφερθώ σε δύο παίκτες της Barcelona των οποίων η αγωνιστική πορεία στο χρόνο τούς κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέροντες.

Τον Pete Mickeal τον είχαμε πρωτογνωρίσει το 2003, όταν και είχε υπογράψει στο Περιστέρι. Αποδείχθηκε μεγάλη "ανακάλυψη", καθώς η επίδρασή του στην ομάδα και γενικότερα στην Α1 ήταν άμεση, σημειώνοντας 20.9 πόντους και 7.7 rebounds μέσο όρο στο πρωτάθλημα. Η επόμενη σεζόν τον βρήκε στο Μακεδονικό, όπου και εκεί είχε πρωταγωνιστικό ρόλο με 17.9 και 8.7 αντίστοιχα, βοηθώντας παράλληλα την ομάδα να φτάσει στον τελικό του ULEB Cup.

Ο Mickeal που αγωνίστηκε στην Ελλάδα ήταν αρκετά διαφορετικός από τον τωρινό. Η νοοτροπία και ο τρόπος παιχνιδιού του περιστρέφονταν καθαρά γύρω από το σκοράρισμα, ελλείψει βέβαια και συμπαικτών εφάμιλης ποιότητας. Ο στόχος και ο ρόλος του ήταν να επιτίθεται συνεχώς στο καλάθι, καθώς σχεδόν πάντα υπερείχε στη δύναμη και τα σωματικά προσόντα των αντίπαλων "3αριών" στην Ελλάδα, καταφέρνοντας έτσι να "εισβάλλει" με άνεση στις αντίπαλες ρακέτες και επιπλέον να κερδίζει πολλά fouls.

Από την περιφέρεια ήταν σχετικά αναποτελεσματικός, με το τρίποντο να είναι το αδύνατό του σημείο. Συγκεκριμένα τη σεζόν 2004/05 είχε στην Α1 με το Μακεδονικό το τραγικό 3/25 τρίποντα!

Με λίγα λόγια, αποτελούσε έναν τυπικό Αμερικανό σκόρερ που εκμεταλλευόμενος την άνεση που είχε στο να βάζει την μπάλα στο παρκέ και να επιχειρεί ασταμάτητα drives απέναντι σε πιο αδύναμους αμυντικούς μπορούσε να "μαζεύει" πάμπολλους πόντους όντας το "πρώτο βιολί" μίας μέτριας προς καλής ομάδας.

Προχωράμε μερικά χρόνια και φτάνουμε στο σήμερα που τον βρίσκει στην υπερδύναμη που λέγεται Barca. Πλέον βρίσκεται σε μία μεγάλη ομάδα, οι συμπαίκτες του είναι ανώτατου επιπέδου, οι απαιτήσεις τεράστιες, όμως τα στατιστικά του έχουν "πέσει" αρκετά σε σχέση με τα χρόνια του στην Ελλάδα. Κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα μπορούσε να πει ότι αυτό υποδεικνύει ότι οι ικανότητές του βρίσκονται σε πτώση, αλλά θα είχε προφανώς άδικο.

Η αλήθεια είναι ότι ο Pete έχει ωριμάσει από τότε απίστευτα ως παίκτης, έχοντας εξελιχθεί σε ένα πραγματικό "πολυεργαλείο". Η κατανόηση του παιχνιδιού από μέρους του έχει φτάσει στα ύψη και πλέον παίζει κατά ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό για την ομάδα, διεκπεραιώνοντας άριστα και στο ακέραιο το ρόλο που του αναθέτουν οι προπονητές του, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα παίρνει λιγότερες προσπάθειες και δε θα έχει τόση ώρα την μπάλα στα χέρια του.

Σε διάφορα σημεία του κάθε παιχνιδιού οι αρμοδιότητές του ποικίλλουν και μεταλλάσσονται. Κάποια στιγμή μπορεί να του ζητηθεί να πάρει 2-3 επιθέσεις πάνω του, κατά τις οποίες θα χρησιμοποιήσει την ακόμα ακμαία δύναμή του για να βρεθεί σε καλή θέση κοντά στο καλάθι για το "τελείωμα" της φάσης, ή θα στηθεί στη weak side για να δεχθεί την πάσα που θα οδηγήσει στο καλών προϋποθέσεων τρίποντο, στο οποίο έχει βελτιωθεί πάρα πολύ, φτάνοντας φέτος το ποσοστό του στο 43% στην ACB.

Άλλες στιγμές θα χρησιμοποιηθεί ως προσωπικός αμυντικός στον καλύτερο παίκτη των αντιπάλων, έχοντας τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει σε οποιοδήποτε αμυντικό καθήκον χάρη στην ταχύτητα, ευελιξία και οξύνοιά του. Εξάλλου, πλέον ψάχνει σε κάθε ευκαιρία πρωτίστως την πάσα και ύστερα "αφοσιώνεται" στο να επιτεθεί 1-on-1, αναγνωρίζοντας ότι η καλή και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας είναι το εχέγγυο για την επιτυχία και τις νίκες σε μία ομάδα με τόσο μεγάλη συγκέντρωση ταλέντου. Χαρακτηριστικά ο Pete αναφέρει στο blog του στο hoopshype.com: "Νόμιζα ότι η περσινή [στην Tau το 2008-09] ήταν η καλύτερη ομάδα στην οποία είχα παίξει. Αλλά φέτος με συμπαίκτες όπως οι Navarro και Ricky υπάρχει σοβαρή περίπτωση να αλλάξω τη γνώμη μου".

Ασφαλώς σημαντικό μερίδιο στην εξέλιξη του Mickeal έχουν οι ικανότατοι προπονητές υπό τους οποίους "θήτευσε" στην ACB, όπως οι Spahija, Ivanovic και Pascual, οι οποίοι σίγουρα θα του μεταλαμπάδευσαν ότι ένας παίκτης μπορεί και μέσα από το ομαδικό και αλτρουιστικό παιχνίδι να "κερδίζει" αγώνες για την ομάδα του. Εν ολίγοις τον βοήθησαν να προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις του υψηλότερου ευρωπαϊκού μπασκετικού επιπέδου, που είναι φυσικά η ACB και η Euroleague.

Ο Fran Vazquez αποτελεί διαφορετική περίπτωση μπασκετικής ανέλιξης. Από τα μεγαλύτερα ισπανικά "prospects" των αρχών των 00's, ο ψηλός από τη Γαλικία εντοπίσθηκε γρήγορα από τα "ραντάρ" του NBA και έπεισε τους executives των Magic να τον επιλέξουν στο νο. 11 του draft του 2005.

Αυτό που είχε ιντριγκάρει τους "Μάγους" ήταν ο εξαιρετικός συνδυασμός ύψους και αθλητικών προσόντων που επεδείκνυε ο Vazquez και ο οποίος πιστευόταν ότι θα του προσέφερε μακροημέρευση στα παρκέ του NBA, αφού βεβαίως θα είχε προηγηθεί η κατάλληλη "αναβάθμιση" του επιθετικού παιχνιδιού του. Αμυντικά βρισκόταν ήδη σε πολύ καλό δρόμο, έχοντας "μοιράσει" 1.4 τάπες ανά ματς στην προηγούμενη σεζόν του στην ACB.

Ο Fran όμως έμελλε να απογοητεύσει βαρύτατα τους Αμερικανούς, προτιμώντας (μέχρι τώρα τουλάχιστον) το ευρωπαϊκό περιβάλλον ως το σκηνικό της μπασκετικής του καριέρας και καταξίωσης. Φοβήθηκε τον αυξημένο ανταγωνισμό στις ΗΠΑ; Δεν ήθελε να αφήσει την πατρίδα του; Μήπως δε "γούσταρε" απλά το NBA; Δύσκολο να απαντήσει κανείς με σιγουριά.

Το γεγονός είναι ότι αυτή του η επιλογή δεν τον ζημίωσε, καθώς χρόνο με το χρόνο παρουσιάζει βελτίωση στις ικανότητές του. Αυτά που ήξερε, δηλαδή rebounds, blocks και να τελειώνει τα alley-oops, τα κάνει πλέον καλύτερα από ποτέ, καταφέρνοντας έτσι να χρησιμοποιεί το εντυπωσιακότατο άλμα και τα μεγάλα χέρια του για να επηρεάζει το παιχνίδι υπέρ της ομάδας του και στην άμυνα και στην επίθεση. Επιπροσθέτως, έχει αναπτύξει τελευταία και ένα συμπαθητικό midrange σουτ, το οποίο αναγκάζει τους αντίπαλους ψηλούς να τον ακολουθούν και έξω από το "ζωγραφιστό", "ανοίγοντας" έτσι περαιτέρω το παιχνίδι της Barcelona.

Ειδικά τη φετινή σεζόν αξίζει κατά τη γνώμη μου να αναφέρεται ανάμεσα στους σημαντικότερους centers της Ευρώπης και ένας από αυτούς που κάθε προπονητής θα ήθελε να έχει στη διάθεσή του για να μπορεί ανά πάσα στιγμή να τον "ρίξει" μέσα σε κάποιο παιχνίδι με σκοπό να του κερδίσει τις "μάχες" της ρακέτας.

Ποιος καλύτερος από το να μιλήσει για την επίδραση του Vazquez στο παρκέ και στην ομάδα από τον Pete Mickeal; Λέει για τον συμπαίκτη του: "Ο Fran δουλεύει πολύ στο παρκέ. Σου δίνει rebounds, 'καρφώνει' οτιδήποτε βρίσκεται κάτω από το καλάθι και παίζει έξυπνο μπάσκετ. Ξέρω ότι θα βοηθούσε πολύ τους Magic, αλλά είμαι χαρούμενος που δεν πήγε στο Orlando και παίζει τώρα σε εμάς."

Πάντως τίποτα δεν είναι τελεσίδικο και ο Vazquez μπορεί κάλλιστα να δοκιμάσει κάποια στιγμή στο μέλλον τις δυνάμεις του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Άλλωστε οι πραγματικά καλοί και χρήσιμοι παίκτες μπορούν να πετύχουν οπουδήποτε, ειδικά αν πηδούν στο Θεό...

Υπόκλιση στην ανωτερότητα!

2010-04-21T04:39:00.001+03:00

Το Final 4 (ή Finals όπως το αποκαλεί η ULEB) του Eurocup διεξήχθη το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, με σημαντικότερο φυσικά στοιχείο τη συμμετοχή του Πανελληνίου που δυστυχώς δε στέφθηκε με επιτυχία. Ας πούμε μερικά πράγματα, τώρα που βρήκα χρόνο να γράψω.

Ο Πανελλήνιος στον ημιτελικό εμφάνισε δύο πρόσωπα. Στην επίθεση το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα έπαιξε αρκετά καλά, έβαζε την μπάλα στα χέρια των "ζεστών" παικτών του (κυρίως Smith και Blakney) και είχε μία ισορροπία σε inside και outside επιθέσεις, κρατώντας τα ποσοστά του σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Στην συνολική αντιμετώπιση του παιχνιδιού, όμως, έκανε το λάθος να παρασυρθεί από το γρήγορο ρυθμό της Valencia, η οποία είχε δείξει τι μπορεί να κάνει σε ματς που πάνε σε ξέφρενο tempo με πολλά περιφερειακά σουτ από την τελευταία αναμέτρηση με τον Άρη. Ο Πανελλήνιος έπρεπε να έχει ως πρώτο μέλημά του την επιβολή του ρυθμού, δηλαδή να πηγαίνει σε μεγαλύτερες επιθέσεις και να "αναγκάσει" τη Valencia να πάει και αυτή σε μεγαλύτερες επιθέσεις.

Το δεύτερο θα το πετύχαινε μέσω της άμυνάς του, η οποία δυστυχώς αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων. Και πώς να μην ήταν έτσι, τη στιγμή που, ενώ έβλεπε (η ομάδα και ο Ζούρος) ότι οι Ισπανοί βρίσκονταν από την αρχή σε "καυτή" shooting μέρα, τα χέρια στο πρόσωπο των σουτέρ τους συνέχιζαν να είναι ανεπαρκή και νωχελικά και οι αμυντικές περιστροφές εξακολουθούσαν να "υποτιμούν" (ηθελημένα ή μη) ξεκάθαρα σουτέρ αποδεδειγμένα ικανότατους που θέλουν ελάχιστο χώρο και χρόνο για να εκτελέσουν, όπως οι De Colo, Marinovic, Kelati και Martinez. Έτσι ο Πανελλήνιος βρέθηκε να κυνηγά από την αρχή της 2ης περιόδου και προφανώς αυτό του στοίχισε στο μετέπειτα comeback, το οποίο δεν είχε τις απαραίτητες δυνάμεις (και καθαρό μυαλό) για να ολοκληρώσει.

Ένα comeback που ήρθε μέσα από βελτιωμένη άμυνα σε συνδυασμό με το σχετικό μετριασμό των ισπανικών τριπόντων και που ίσως να είχε οδηγήσει στη νίκη αν βρισκόταν κάποιος εκτός των έως τότε διακριθέντων να πάρει και να ευστοχήσει στις επιθέσεις των κρίσιμων τελευταίων λεπτών. Περίμενα περισσότερα σε εκείνο το σημείο από το Χαραλαμπίδη, που έχει δώσει αρκετά δείγματα clutch σκόρερ στο παρελθόν, όπως και από τον Παπαμακάριο λόγω της εμπειρίας του.

Στα δύο τρίποντα του Nielsen θεωρώ ότι ο Ζούρος έκανε σωστή επιλογή. Ο Αυστραλός μέχρι πριν από το Final 4 είχε το τραγικό 2/23 στα τρίποντα, οπότε ο head coach του Πανελληνίου προτίμησε να "κλείσει" τη ρακέτα και να εξασφαλίσει το αμυντικό rebound, δίνοντας σε έναν στατιστικώς κακό σουτέρ δύο "ευκαιρίες" από το τρίποντο. Τα σουτ μπήκαν και ως αποτέλεσμα ο Πανελλήνιος έχασε, όμως δεδομένων των συνθηκών της συγκεκριμένης στιγμής η λογική του Ζούρου δεν ήταν λανθασμένη.

Η διαιτησία δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή, με χαρακτηριστική στιγμή το κάκιστο σφύριγμα του αντιαθλητικού στον Joshua Davis. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι καθόρισε το αποτέλεσμα.

Για τον τελικό τι να πει κανείς; Εκτός από το 1ο "αρτηριοσκληρωτικό" δεκάλεπτο, κατά το οποίο καμία ομάδα δεν μπορούσε να βάλει την μπάλα στο καλάθι, η Valencia κυριάρχησε σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι και κατέκτησε δικαιότατα και εμφατικά το τρόπαιο, μαζί με το δικαίωμα (πιθανότατα) της συμμετοχής στην επόμενη Euroleague.

Η Alba δεν μπόρεσε σε καμία σειρά επιθέσεων μέσα στο ματς να βρει σταθερή επαφή με το καλάθι. Η άμυνα των Ισπανών είχε "στηθεί" εξαιρετικά από το Spahija, κλείνοντας κάθε διάδρομο προς το "ζωγραφιστό" στους ευέλικτους και γρήγορους Αμερικανούς guards των Γερμανών, με συνέπεια αυτοί να είναι συνεχώς "μπλοκαρισμένοι" και να καταφεύγουν σε σουτ υπό μη ευνοϊκές συνθήκες. Η επίθεσή τους κατέληξε να είναι πολύ στατική και προβλέψιμη και ο εκνευρισμός και η έλλειψη συγκέντρωσης (που οδηγούσε σε πολλά, συχνά απαράδεκτα λάθη) όσο προχωρούσε το ματς γινόταν όλο και πιο έκδηλος, με τον Pavicevic να αδυνατεί να βρει την οποιαδήποτε λύση.

Από την άλλη η Valencia αναπροσάρμοσε επιτυχώς το παιχνίδι της μέσα στο ματς. Βλέποντας ότι αυτή τη φορά δεν ήταν η "μέρα" της στα τρίποντα, προσέθεσε ποικιλία στις επιθέσεις της, επιλέγοντας συχνότατα να πηγαίνει την μπάλα κοντά στο καλάθι και με όμορφες συνεργασίες των ψηλών της να παίρνει εύκολους πόντους, κυρίως από τον ασταμάτητο Perovic, ο οποίος δεν είχε τίποτα να φοβηθεί από την ανεπαρκέστατη και πολύ αργή inside άμυνα της Alba.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον Kelati, που έδειξε αναγεννημένος και με μεγάλη αποτελεσματικότητα στα σουτ και αμυντικά στην πίεση στην μπάλα, καθώς και στον Nielsen, του οποίου τα πολύπλευρα και ουσιαστικά παιχνίδια στο Final 4 δίκαια του "χάρισαν" τον τίτλο του MVP.

Εν γένει ήταν ένα όμορφο και ενδιαφέρον τουρνουά, που προετοίμασε κατάλληλα το έδαφος για το "κυρίως πιάτο", που είναι φυσικά το Final 4 της Euroleague! Όσο για τον Πανελλήνιο, ας ελπίσουμε του χρόνου να παρουσιαστεί το ίδιο ισχυρός με φέτος και να έχει το δικαίωμα να ξαναπροσπαθήσει για την κατάκτηση αυτής ή μιας άλλης κούπας!

Οι πρώτες μάχες των Playoffs

2010-04-19T22:12:00.000+03:00

To Σάββατο ξεκίνησαν τα playoffs του ΝΒΑ και όλος ο μπασκετικός πλανήτης έχει αρχίσει πλέον να συντονίζεται σε αμερικανικές συχνότητες, ώστε να μπορεί να παρακολουθήσει το απόλυτο υπερθέαμα του μπάσκετ. Οι μάχες πλέον είναι σκληρές, το κίνητρο τεράστιο και το ενδιαφέρον των θεατών χτυπάει "κόκκινο".

Τα περισσότερα παιχνίδια ήταν παρόμοια στην εξέλιξή τους. Οι ισχυροί (Cavaliers, Magic, Hawks, Lakers, Mavericks) πήραν ένα προβάδισμα το οποίο στη διάρκεια του αγώνα φρόντισαν να διευρύνουν. Προς το τέλος, ωστόσο, οι αντίπαλοί τους αντέδρασαν, κατάφεραν να μειώσουν και να διεκδικήσουν ακόμα και τη νίκη. Πάμε, λοιπόν, να δούμε τι εντυπώσεις μου έμειναν από τους πρώτους αγώνες.

Μου άρεσε το παιχνίδι του Mo Williams, ο οποίος αν και με περιορισμένο ρόλο στα τελευταία παιχνίδια, είχε πρωταγωνιστική συνεισφορά τόσο στο δημιουργικό όσο και στο εκτελεστικό κομμάτι. Εξαιρετικός και ο Varejao, o οποίος έχει γεννηθεί πραγματικά για να παίζει σε παιχνίδια playoffs, καθώς κυνηγάει κάθε φάση και παλεύει για κάθε κατοχή. Σημαντική και η συμβολή του Shaq, o οποίος κατάφερε να βγάλει το Noah από το παιχνίδι σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο.
Πολύ καλός για ένα ακόμα ματς ο Derrick Rose. Δυστυχώς για τους Bulls ήταν υπερβολικά μόνος. Λογικά από τη νέα σεζόν, που θα έχει και έναν ακόμα superstar δίπλα του, θα "λάμπει" εκτυφλωτικά. Του λείπει ακόμα πάντως η εμπειρία, γεγονός που φάνηκε σε ορισμένες επιλογές του σε άμυνα και επίθεση προς το τέλος του ματς (ειδικά στο καλάθι-και-foul που δέχτηκε από το LeBron).
Ο Μike Bibby θυμήθηκε τα παλιά και εκτέλεσε τους Bucks συνεπικουρούμενος από τους Josh Smith και Joe Johnson. Πάντως, οι Hawks πήγαν να χαρίσουν ακόμα ένα ματς (το έκαναν αρκετές φορές φέτος) αλλά κατάφεραν τελικά να κάνουν το 1-0.
Εκπληκτικός ήταν ο Jennings, ο οποίος για κάποιο διάστημα έπαιζε πραγματικά μόνος του στην επίθεση και φαινόταν ότι θα πάει για 40+ πόντους. Τελικά έμεινε στους 34 (το ρεκόρ για rookie point guard στο πρώτο του παιχνίδι σε playoffs το έχει ο Rose από πέρυσι με 36). Στην άμυνα, ωστόσο, όποτε βρισκόταν αντιμέτωπος με τον Johnson τα έβρισκε πολύ δύσκολα.
Εντύπωση μου έκανε το blackout των Heat αφού προηγήθηκαν με 15 πόντους μέσα στη Βοστώνη. Η άμυνα των Celtics ήταν εξαιρετική, αλλά και το Miami έχασε αρκετά εύκολα καλάθια, πάντα ελλείψει ενός δεύτερου star εκτός του Wade. To πάθος, ωστόσο, που κυριάρχησε στο παιχνίδι τού έδωσε μια άγρια ομορφιά.
Δίκαιη η τιμωρία του Garnett, ο οποίος σχεδόν επιτηδευμένα θα λέγαμε δημιούργησε ένταση από το πουθενά. Η εμπειρία του τού έχει μάθει ότι καταστάσεις σαν και αυτές συσπειρώνουν την ομάδα ενάντια στον "κοινό" εχθρό. Ο "ηρωισμός" του, ωστόσο, σίγουρα θα στοιχίσει στους Celtics στο δεύτερο παιχνίδι και η ρακέτα θα είναι πιο γυμνή, καθώς ο Sheed δε φαίνεται να είναι σε καλή κατάσταση.
Είχαμε πει για την καθοριστική έλλειψη του Kirilenko και η απόδοση του Melo ήταν απλά η επιβεβαίωση ότι οι Jazz θα έχουν σοβαρό πρόβλημα σε όλη τη διάρκεια της σειράς. Eιδικά τώρα με την απουσία του Οkur, θα πρέπει ο Fesenko και ο Κουφός να αναλάβουν σημαντικότατες πρωτοβουλίες (ο Millsap θεωρώ ότι ούτως ή άλλως έχει πολύ σημαντικό ρόλο) έτσι ώστε οι Μορμόνοι να έχουν τύχη. Oι Nuggets από την άλλη, όταν βλέπουν τον Anthony σε τέτοια κέφια, μόνο ασφάλεια μπορούν να αισθάνονται.
Στο Los Angeles, οι Lakers μπήκαν σε ρυθμό playoffs και ήταν σοβαροί καθ'όλη τη διάρκεια του αγώνα. Οι Gasol και Bynum κυριάρχησαν μέσα στη ρακέτα και ο Artest περιόρισε εξαιρετικά τον Kevin Durant με τη γνωστή physical άμυνά του. Ο τελευταίος, στο πρώτο του μεγάλο ραντεβού δεν ήταν συνεπής. Δε διάβασε ποτέ την άμυνα των Lakers, δεν πάσαρε εκεί που έπρεπε και ως φυσικό επακόλουθο πήρε πολλές τραβηγμένες προσπάθειες και αστόχησε. Αν θέλει η Oklahoma να έχει κάποια τύχη σε αυτή τη σειρά, θα πρέπει όλοι οι παίκτες της να παρουσιάζονται απειλητικοί και να μη διστάζουν να παίρνουν πρωτοβουλίες.
Ένα από τα next big things του ΝΒΑ είναι σίγουρα ο Russell Westbrook. Ειδικά αν βελτιώσει λίγο το σουτ του (το οποίο πάντως είναι αρκετά καλύτερο από πέρυσι) θα είναι ασταμάτητος, καθώς η δύναμή του, η ταχύτητά του και τα αθλητικά του προσόντα του δίνουν τρομακτικό πλεονέκτημα έναντι των υπόλοιπων guards.
Η αλήθεια είναι ότι περίμενα καλύτερους τους Bobcats στο ντεμπούτο τους στα playoffs. Ίσως η παρουσία και η αύρα του Michael Jordan να άγχωσε τους παίκτες της ομάδας που έμοιαζαν υπνωτισμένοι στο πρώτο ημίχρονο. Στο δεύτερο, πάντως, η εικόνα άλλαξε άρδην και με πρωταγωνιστή το Wallace κατάφεραν να μειώσουν και να διεκδικήσουν ακόμα και το break στο τέλος. Ίσως λίγο καλύτερες επιλογές και σίγουρα όχι jumpshots από τον Chandler να έφερναν τα πράγματα αλλιώς για τη Charlotte.
Χρήζει σχολιασμού το statline του Dwight Howard(5 πόντοι, 7 rebounds, 9 blocks). Tην αμυντική κυριαρχία του D-12 την ξέρουμε όλοι. Από μόνη της όμως δε φτάνει. Χρειάζεται να ζητήσει την μπάλα περισσότερο, να πάρει επιθέσεις (και να τις φέρει εις πέρας) ώστε να μπορεί να βοηθά σημαντικά και στο επιθετικό κομμάτι. Μόλις 5 πόντοι για έναν παίκτη τέτοιου βεληνεκούς είναι ανεπίτρεπτο. Υπάρχει βέβαια και το ελαφρυντικό ότι οι Bobcats είναι από τις λίγες ομάδες με πολλούς, σκληρούς και αναλώσιμους ψηλούς που ο μόνος τους στόχος είναι να σταματήσουν το Howard, αλλά για μένα αυτό δεν αρκεί. Νομίζω ούτε στους οπαδούς των Magic.
Στο Texas, οι Mavericks κατέβαλαν τους Spurs σε ένα παιχνίδι που έλαμψε το άστρο του Nowitzki, αλλά που τελείωσε ουσιαστικά με ένα τρίποντο του Kidd στο τέλος του παιχνιδιού και όταν οι Spurs πάλευαν να επιστρέψουν. Από το San Antonio, ο Ginobili συνέχισε τις εκπληκτικές εμφανίσεις των τελευταίων μηνών και είχε άξιο συμπαραστάτη του τον αειθαλή Tim Duncan. Κανένας δεν μπορεί να τους ξεγράψει και αυτό είναι γεγονός. Επίσης πρέπει να αναφερθεί η θετική εμφάνιση του Caron Butler, που έχει βρει πλέον το ρόλο του στη ροή της επίθεσης των Mavs.
Οι Blazers ήταν το πρώτο upset των playoffs. Με μια σοβαρή εμφάνιση κατάφεραν να κλέψουν το πλεονέκτημα των Suns και κοιτάζουν πλέον πιο αισιόδοξα στο μέλλον. Ο Andre Miller, με career high στα playoffs, που προήλθε από πολλά δυνατά drives και postups, οδήγησε το Portland στη νίκη, ενώ η παρουσία του Camby μέσα στη ρακέτα ήταν ως συνήθως επιβλητική και αμυντικά καθοριστική. Στον αντίποδα, οι Suns προσπάθησαν αρκετά για να ανατρέψουν την εις βάρος τους κατάσταση στο τέλος και παραλίγο να τα καταφέρουν. Σε λίγα σημεία κατάφεραν να παίξουν το αγαπημένο παιχνίδι τους και τώρα θα πρέπει να κερδίσουν μέσα στην έδρα των Blazers, κάτι που πάντως δεν είναι απίθανο δεδομένων των κενών που παρουσιάζει το roster των τελευταίων. Σημειώνεται, τέλος, η πάρα πολλά υποσχόμενη εμφάνιση του Batum.

First round.......Fight!

2010-04-17T18:09:00.002+03:00

Χθες είδαμε τα βραβεία. Σήμερα ας κάνουμε προβλέψεις για τον 1ο γύρο των NBA playoffs!

Ανατολή

Cavaliers - Bulls

Μάλλον η πιθανότερη σειρά να καταλήξει σε sweep. Ο LeBron κι ο Shaq είναι ξεκούραστοι, ο Ilgauskas ουσιαστικά δεν έφυγε ποτέ, ο Antawn Jamison έχει "μπει" στο πνεύμα και στα συστήματα της ομάδας και ο Varejao θα παίξει ως συνήθως για όλους.

Από την άλλη ο Rose λογικά θα κάνει 1-2 μεγάλα παιχνίδια με αντίπαλο το Mo Williams, αλλά θα φτάσει αυτό για να "κλέψουν" οι Bulls τουλάχιστον 1 νίκη; Όχι, αν δε βρουν τρόπο να κρατήσουν πάσει θυσία το "Βασιλιά" μακριά από το ζωγραφιστό και να πάρουν τη μάξιμουμ βοήθεια από το Noah στα rebounds και την inside άμυνα.

Πρόβλεψη: Cavs σε 4

Magic - Bobcats

Το μεγάλο πρόβλημα για τη Charlotte αρχίζει και τελειώνει με την αντιμετώπιση του Howard. Οι 'Cats έχουν Chandler, Mohammed και Ratliff για να "ρίξουν" πάνω του, όλοι εκ των οποίων αναμένεται (και πρέπει) να φορτωθούν με πολλά fouls.

Εφόσον σε 1 στις 2 επιθέσεις του Orlando θα γίνεται double team στον Dwight, τη σειρά θα κρίνει η συνέπεια των σουτέρ του Orlando από το τρίποντο. Αυτό σημαίνει ότι τα αμυντικά rotations των Bobcats θα πρέπει να είναι άψογα και ταχύτατα και ύστερα να ελπίζουν ότι οι Wallace και Jackson θα παρουσιαστούν συγκεντρωμένοι και με σωστές επιλογές στην επίθεση.

Πρόβλεψη: Magic σε 5

Hawks - Bucks

Ο τραυματισμός του Bogut άλλαξε πλήρως τα δεδομένα. Οι Hawks θα κάνουν "πάρτι" στη ρακέτα, αφού οι Kurt Thomas, Gadzuric και Darnell Jackson δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσουν ή να περιορίσουν τους Horford, Josh και Joe Smith.

Αν προσθέσουμε και το σίγουρο σκορ από την περιφέρεια από Johnson, Crawford και Bibby, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για τους Bucks, που θα προσπαθήσουν παρόλα αυτά μέσω της συγκεντρωμένης άμυνας, του μακρινού σουτ των Delfino, Salmons και Ilyasova και της ταχύτητας του Jennings (που θα ταλαιπωρήσει αρκετά τον Bibby) να αποφύγουν το "σκούπισμα".

Πρόβλεψη: Hawks σε 5

Celtics - Heat

Σίγουρα το πιο ενδιαφέρον και αμφίρροπο ζευγάρι στην Ανατολή. Οι Celtics θα μπορούσε να πει κανείς ότι παραπαίουν από τα Χριστούγεννα και μετά, όμως παραμένουν οι Celtics των πολλών ποιοτικών και έμπειρων σε ατμόσφαιρα playoffs παικτών. Ο Rondo δεν έχει αντίπαλο δέος στο point guard και οι Perkins, Garnett και Wallace υπερέχουν συνολικά σε ταλέντο των Beasley (που με μία πολύ καλή σειρά θα αντιστρέψει όλο το αρνητικό προς αυτόν κλίμα), Haslem και J. O'Neal.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα μπορέσει να βρει στηρίγματα ο Wade στις κρίσιμες στιγμές, αφού θα έχει κουραστεί από την πιεστική άμυνα των δύο Allen και του Daniels. Κάποιος (ή κάποιοι) από τον πάγκο των Heat θα πρέπει να ορθώσει ανάστημα (Dorell Wright ακούς;).

Πρόβλεψη: Celtics σε 6

Δύση

Lakers - Thunder

Έναν ιδιαίτερα ποιοτικό ψηλό να διέθεταν οι Thunder, τα δεδομένα αυτού του matchup θα ήταν διαφορετικά. Έτσι όπως είναι τώρα τα πράγματα, οι Gasol, Bynum (όσα ματς προλάβει) και Odom θα κυριαρχήσουν κάτω από τα καλάθια, κάνοντας τη συλλογή rebounds αλλά και την post defense για την Oklahoma City μία δύσκολη αποστολή.

Εξάλλου, μένει να δούμε πόσο έτοιμος θα είναι ο Artest για την αντιμετώπιση του "ζεστού" Durant. Για αυτά τα παιχνίδια (και για αυτούς τους SF's) αποκτήθηκε ο "Ron Ron" και είμαστε περίεργοι για το αν πιάνουν ακόμα τα "oldschool" αμυντικά κόλπα του απέναντι σε έναν πολύ γρήγορο, αθλητικό και ευέλικτο scorer όπως ο KD.

Ένα ακόμα σημαντικό σημείο είναι το καταφανέστατο αθλητικό πλεονέκτημα του Russell Westbrook έναντι του Fisher, η συμμετοχή του οποίου θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι σχετικά μειωμένη προς κέρδος των Shannon Brown και Farmar, οι οποίοι θα μπορούν να μείνουν πολύ πιο εύκολα μπροστά από το Westbrook στην άμυνα.

Πάντως, μόνο και μόνο ο ενθουσιασμός των Thunder, η πολύ καλή φετινή τους αμυντική συμπεριφορά, οι πόντοι του Durant, ο Westbrook και ο παράγοντας έδρα πιστεύω ότι θα τους δώσουν 1 με 2 νίκες. Μετά όμως η απειρία στα playoffs θα αποδειχθεί καταδικαστική.

Πρόβλεψη: Lakers σε 6

Mavericks - Spurs

Κλασικό "ζευγάρι" τα τελευταία χρόνια. Φέτος, όπως και πέρσι, οι Mavs δείχνουν να έχουν το πάνω χέρι, διαθέτοντας πλήρη ομάδα. Έχουν τον Dirk πιο ώριμο από ποτέ, τον Kidd ως δημιουργό και "ελεύθερο" σκοπευτή, το Marion να "τακτοποιεί" άμυνα και rebounds και να τρέχει στο transition και τους Butler και Haywood σε ρόλους δεύτερου σκόρερ και inside αμυντικού αντίστοιχα. Θεωρώ τους φετινούς Mavs ομάδα φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα, ακόμα και τελικό NBA.

Οι Spurs από την άλλη, σε όποια θέση της 8άδας και να τερμάτιζαν, πάντα αποτελούν μία σοβαρά υπολογίσιμη δύναμη. Ομάδες χτισμένες γύρω από ένα σταθερό κορμό (Duncan, Ginobili, Parker) και με ικανότατο προπονητή είναι πάντα επικίνδυνες, σε όσο μέτρια φόρμα κι αν βρίσκονται. Οι φετινοί Spurs είχαν αναλαμπές στις οποίες έδειχναν ικανοί να νικήσουν οποιαδήποτε ομάδα, θα πρέπει όμως να ξεπεράσουν τα εμπόδια της ηλικίας και της φθοράς από τους τραυματισμούς για να προκριθούν έναντι του Dallas.

Σημείο κλειδί θα είναι η απόδοση του Jefferson. Ο Dirk ό,τι και να γίνει τους πόντους του θα τους βάλει, το σημαντικό όμως για τα "σπιρούνια" θα είναι να μείνουν σε χαμηλή απόδοση τα "φτερά" Marion και Butler. Άλλοι "X-factors" θα είναι οι Beaubois και (από τους αγαπημένους του blog) George Hill, και οι δύο λόγω της ταχύτητάς τους.

Πρόβλεψη: Mavs σε 6

Suns - Blazers

Άλλη μία πολύ ενδιαφέρουσα "μάχη" στη Δύση, ανάμεσα στην πιο αργή (Blazers) και την πιο γρήγορη (Suns) ομάδα των playoffs.

Δύο είναι τα σημαντικά στοιχεία εδώ: ο τραυματισμός τους Roy, που η λογική λέει ότι καταδικάζει τους Blazers, και η φοβερή αγωνιστική άνοδος του Amare τους τελευταίους μήνες, που έχει ανεβάσει επίπεδο το Phoenix. Το Portland δύσκολα θα βρει απάντηση στην εκρηκτικότητά του (ο Aldridge είναι μέτριος αμυντικά) και θα ελπίζει να ισοσταθμίσει τη "ζημιά" με την επιβολή αργού tempo και την επικράτησή του στα αμυντικά rebounds, όπου ο Camby είναι εγγύηση.

Στους point guards ο Andre Miller διαθέτει τη δύναμη και μεθοδικότητα, όμως το playmaking και το περιφερειακό σουτ του Nash είναι το πρωταρχικό "όπλο" των Suns. Στα "φτερά" οι Blazers μπορούν να πάρουν μερικούς πόντους παρά την απουσία του Roy, αρκεί ο Rudy και ο Batum να σταθούν στο ύψος τους και να βρίσκονται σε συνεχή κίνηση, η οποία θα κουράσει τους Grant Hill (μεγάλη ηλικία) και Richardson (απρόθυμος αμυντικά).

Τελικά όμως θεωρώ ότι εύκολα ή δύσκολα οι Suns θα περάσουν χάρη στην επιθετική ποιότητά τους. Ο Nate McMillan και οι Blazers θα έχουν βάσιμες δικαιολογίες (πάμπολλοι τραυματισμοί), σε μία άτυχη χρονιά που στην αρχή της φάνταζε τρομερά υποσχόμενη.

Πρόβλεψη: Suns σε 6

Nuggets - Jazz

Το πιο αμφίρροπο ζευγάρι του 1ου γύρου. Το πλεονέκτημα έδρας δίνει ένα ελαφρύ προβάδισμα στους Nuggets.

Επιπροσθέτως, σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα, ο Andrei Kirilenko θα χάσει όλη τη σειρά και αυτό σίγουρα φέρνει ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο του Carmelo Anthony. Μπορεί ο C.J. Miles να έχει αποδείξει ότι είναι ένας ικανός αμυντικός, η αλήθεια όμως είναι ότι δεν "ακουμπάει" τον AK-47.

Το πιο ενδιαφέρον matchup θα είναι φυσικά αυτό στον "άσο", ανάμεσα σε Billups και Deron Williams. Ο PG των Jazz βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα, οι επιλογές του είναι πιο ώριμες από ποτέ, ενώ δε διστάζει να παίρνει και να τελειώνει τις κρίσιμες επιθέσεις. Η εμπειρία και το μυαλωμένο παιχνίδι του Billups, βέβαια, σίγουρα θα τον προβληματίσουν. Θεωρώ ότι ο D-Will θα πρέπει να επιτίθεται συνεχώς στο καλάθι με drives από το να συμβιβάζεται με μακρινά σουτ, αφού έτσι θα προκαλέσει μεγάλη φθορά στο Denver κερδίζοντας πολλά fouls, ενώ θα έχει και την ευκαιρία να δίνει τις αγαπημένες του κοντινές πάσες στον πάντα έτοιμο, άριστο στην κίνηση χωρίς την μπάλα και αποφασισμένο φέτος Carlos Boozer.

Περιμένουμε επίσης να δούμε αν θα εκτελέσει επιτέλους το καθήκον του ο Okur στα playoffs και προσφέρει κάποιες μεγάλες εμφανίσεις στους fans των Jazz. Με προσωπικό αντίπαλο τον πολύ δυνατό Nene πάντως, δύσκολα τα πράγματα. Θα βάλει αρκετά τρίποντα, αλλά στα rebounds ο Boozer θα νιώθει συχνά αβοήθητος (ο Sloan ελπίζει ότι θα βοηθήσει εκεί ο Millsap, ερχόμενος από τον πάγκο).

Πρόβλεψη: Jazz σε 7

Ώρα για βραβεία!

2010-04-16T23:35:00.000+03:00

Η φετινή NBA regular season έφτασε στο τέλος της και μία από τις ετήσιες παραδόσεις και τελετουργίες είναι η απονομή των προσωπικών βραβείων στους καλύτερους της χρονιάς! Σας παρουσιάζω ευθύς αμέσως τις επιλογές μου:

Most Improved Player of the Year

Το κριτήρια της υποψηφιότητας για αυτό το βραβείο ήταν πάντοτε "θολά". Αν μιλούσαμε συνολικά τότε θα ήταν δύσκολο να επιλέξουμε κάποιον άλλο από τον Kevin Durant, η ασύλληπτη φετινή εκτόξευση του οποίου στη "στρατόσφαιρα" του NBA έχει κάνει τους Thunder υπολογίσιμη δύναμη και τον ίδιο το νέο μεγάλο marketing plan του David Stern!

Αν όμως αποκλείσουμε από τη διαδικασία τους λεγόμενους superstars, τότε η ψήφος μου πάει χωρίς δεύτερη σκέψη στον Andrew Bogut. Πολλοί θα αντιτάξουν τον Aaron Brooks (και θα έχουν βάσιμη άποψη), για μένα όμως η εξαιρετική χρονιά του Bogut ήταν ο κυριότερος λόγος, μαζί με τους Skiles και Jennings, που οι Bucks από μία μετριότατη ομάδα που δεν πήγαινε πουθενά εμφανίζεται πλέον ως μία από τις σκληρότερες, αμυντικά πιο δεμένες και οργανωμένες ομάδες όχι μόνο της Ανατολής, αλλά και ολόκληρου του NBA.

Ο Bogut αποτέλεσε έναν καθοριστικό αμυντικό παράγοντα-"ογκόλιθο", που με την εξυπνάδα του, την τεράστια βελτίωση στα κοψίματα αλλά και την ευελιξία του άλλαζε συχνότατα τη ροή των αγώνων υπέρ της ομάδας του. Για του λόγου το αληθές, ο Αυστραλός center υπερδιπλασίασε σε σχέση με πέρσι το ποσοστό των αντίπαλων σουτ για δύο πόντους που "κόβει" όσο είναι στο παρκέ (το λεγόμενο block%), από 2.7% σε 6.2%, ενώ ήταν 1ος στο NBA σε κερδισμένα επιθετικά fouls ανά παιχνίδι με 0.74, για παίκτες με 30+ λεπτά μέσο χρόνο συμμετοχής.

Στην επίθεση και τα rebounds υπήρξε επίσης αποτελεσματικός, παίρνοντας περισσότερες προσπάθειες και σκοράροντας περισσότερο από ποτέ, αλλά κρατώντας ταυτόχρονα το eFG% του σε ικανοποιητικό επίπεδο (52.1%). Ο τραυματισμός του ήταν ατυχέστατος, αλλά όπως και να 'χει απέχει περίπου ένα αξιόπιστο mid-range jumpshot και μερικά μεγάλα παιχνίδια στα playoffs από το να αφήσει το στίγμα του στο πρωτάθλημα.

Defensive Player of the Year

Μικρό έως πολύ μικρό το debate εδώ: αδιαμφισβήτητος νικητής ο Dwight Howard. Η αθλητική και ογκώδης παρουσία του D12 κάτω από τα καλάθια εξακολουθεί να "τρομάζει" και να πονοκεφαλιάζει κάθε αντίπαλο head coach, ο οποίος πρέπει κάθε φορά που τον αντιμετωπίζει να αναπροσαρμόζει τα πλάνα του στην προσπάθεια να τον περιορίσει. O Dwight είχε το 2ο καλύτερο def. rebound% (31.3%) και το 2ο καλύτερο block% πίσω από τον Bogut για παίκτες των 30+ λεπτών ανά παιχνίδι.

Αν όμως θέλουμε να πάμε τους αριθμούς ένα βήμα παραπέρα, τα δύο σημαντικότερα στατιστικά στα οποία πρώτευσε ο Howard ήταν το Defensive Win Shares (μία εκτίμηση του πόσες νίκες "προσφέρει" ένας παίκτης στην ομάδα του μέσω της άμυνάς του) με 7.1 και το Defensive Rating (εκτίμηση του πόσους πόντους "δέχεται" ένας παίκτης στην άμυνα ανά 100 κατοχές των αντιπάλων) με 95. Αυτά τα νούμερα (αν και βρίσκονται ακόμα σε κάπως πειραματικό στάδιο) μας δίνουν άλλο ένα επιχείρημα για το ότι ο Dwight είναι ο συνολικά πιο αποτελεσματικός αμυντικός στο σύγχρονο NBA.

6th Man of the Year

Μπορεί πριν 10 μέρες να είχα δώσει πρώιμα την ψήφο μου στον Jamal Crawford για το βραβείο του καλύτερου 6ου παίκτη, μία πιο ενδελεχής ανάλυση των δεδομένων όμως (σε συνδυασμό με μερικά μεγάλα παιχνίδια του) με έκανε να επιλέξω (για μία ακόμη χρονιά) τη σίγουρη και δοκιμασμένη λύση του Manu Ginobili.

Ο Αργεντινός απέδειξε και φέτος ότι έχει πολύ μπάσκετ ακόμα μπροστά του και ότι, παρά τη φυσική και λογική απώλεια μέρους της αθλητικότητας και εκρηκτικότητάς του, τα μπασκετικά του ένστικτα παραμένουν σε πλήρη εγρήγορση.

Από την άλλη ο Jamal αποτέλεσε μία ανεξάντλητη πηγή σκορ ερχόμενος από τον πάγκο για τους Hawks. Φέτος μείωσε τις τραβηγμένες προσπάθειες και έπαιξε πιο μυαλωμένα, με συνέπεια να καταγράψει το μεγαλύτερο eFG% του από τη σεζόν 2001-02.

Μπορεί και οι δύο να είχαν Usage Rate 25.8%, ο Manu όμως ήταν καλύτερος στο rebound%, πολύ καλύτερος συμπαίκτης (28.2% Assist Rate, δηλαδή το ποσοστό των καλαθιών των συμπαικτών του στα οποία έδωσε αυτός την assist ενώ βρισκόταν στο παρκέ, έναντι 16.1% του Jamal), ενώ είχε και καλύτερα Off. και Def. Rating και Win Shares. Μετά από αυτά δε μένει να κάνουμε κάτι άλλο από το να του απονείμουμε το βραβείο του καλύτερου "παγκίτη".

Rookie of the Year

Η επιλογή για τον καλύτερο φετινό rookie, ενώ σε κάποιο σημείο της σεζόν έμοιαζε εύκολη, κατέληξε να είναι δύσκολη, αφού οι 3 νεαροί point guards, Tyreke Evans, Stephen Curry και Brandon Jennings, κατά διαστήματα "έβγαλαν μάτια".

Ο Evans απολάμβανε τη μεγαλύτερη ελευθερία στην επίθεση μεταξύ των τριών. Είναι προφανές ότι δεν είναι κανονικός PG, όμως το πολύ καλό ballhandling, η δύναμη και το ύψος του τον κάνουν από τώρα ανίκητο στα 1-on-1 drives. Είναι αρκετά χειρότερος σουτέρ από τους άλλους δύο, όμως τα "physical tools" τα έχει εν αφθονία και στην παρούσα φάση αυτό μετράει περισσότερο.

Ο Curry ευνοήθηκε μερικώς από το γρήγορο μπάσκετ του Don Nelson, όμως έκανε από νωρίς τους επικριτές του να σιωπήσουν, προσαρμοζόμενος πολύ γρηγορότερα του αναμενομένου στο παιχνίδι του NBA. Έδειξε από φέτος αυτό που όλοι ξέραμε, ότι είναι ένας εκπληκτικός σουτέρ από την περιφέρεια, σημειώνοντας το πολύ καλό 53.5% eFG. Το κύριο πρόβλημά του είναι η άμυνα, αφού δεν μπορεί να κρατήσει σχεδόν κανένα δυνατό guard μακριά από το "ζωγραφιστό".

Ο Jennings τελείωσε τη χρονιά με πολύ άσχημες επιδόσεις στα σουτ, μόλις 43.1% eFG. Κάποιες φορές χρονοτριβούσε και καθυστερούσε την ανάπτυξη την Bucks, γενικά όμως έδωσε πολλές υποσχέσεις ως προς το χειρισμό των pick-n-rolls και σε επίπεδο αποφάσεων δεν τα πήγε καθόλου άσχημα, έχοντας καλύτερο Assist Rate και turnover% (ποσοστό λαθών στις συνολικές κατοχές που χρησιμοποιεί ένας παίκτης) από τους άλλους δύο πρωτοκλασάτους rookies. Επίσης, παρά την όχι και ιδανική για το NBA σωματοδομή του κατάφερνε να παίζει την καλύτερη άμυνα μεταξύ των τριών, έχοντας 3.9 Defensive Win Shares, πράγμα που εκτός από τη θέληση και επιμονή του οφείλεται βέβαια και στην αμυντική προσήλωση του προπονητή του (Skiles) και την ύπαρξη στην ίδια πεντάδα του 2ου καλύτερου αμυντικά center του NBA για φέτος (Bogut).

Η τελική μου κατάταξη, λοιπόν, στους rookies είναι: 1) Evans, 2) Jennings και 3) Curry.

Coach of the Year

Υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι για το φετινό COTY.

Ο Scott Brooks κατάφερε να εμπνεύσει και να "δέσει" μία ιδιαίτερα νεανική ομάδα όπως η Oklahoma City, πετυχαίνοντας να τη "βάλει" στα playoffs μία χρονιά μετά το περσινό "κάζο" των αμέτρητων ηττών. Χωρίς μεγάλες αλλαγές στο roster, έδωσε έμφαση στην άμυνα, ανέδειξε ρολίστες (Sefolosha, Ibaka, Collison) και κατάφερε να πάρει το maximum από τον ανερχόμενο αστέρα ονόματι Kevin Durant.

Ο Scott Skiles, έχοντας ξεκινήσει από πέρσι τη διαδικασία μεταμόρφωσης της ομάδας, βασίστηκε και αυτός στην ασφυκτική άμυνα και σε ένα διεθνές και αλλοπρόσαλλο roster για να επαναφέρει τους Bucks στα playoffs. Και το κατάφερε με έναν rookie point guard στο τιμόνι, εμπνέοντας ταυτόχρονα τον Bogut να παίξει το καλύτερο μπάσκετ της ζωής του.

Ο Nate McMillan διαχειρίστηκε άριστα τους συνεχείς τραυματισμούς σημαντικών παικτών των Blazers και για αυτό του αξίζει εύφημος μνεία. Η 6η θέση είναι παραπάνω από οτιδήποτε θα μπορούσε να επιθυμήσει κάθε κάτοικος του Portland, δεδομένων των συγκυριών.

Ο Larry Brown, άλλος ένας θιασώτης της άμυνας και του πολύ καλά οργανωμένου παιχνιδιού, έγινε ο πρώτος προπονητής των Bobcats που θα πάρει γεύση από playoffs. Του πιστώνονται η μερική "αναγέννηση" του Gerald Wallace καθώς και το πολύ καλό trade του Stephen Jackson.

Ο Jerry Sloan συνέχισε τη σταθερά καλή πορεία του στο προπονητικό στερέωμα, κρατώντας τους Jazz αξιόμαχους σε μια απαιτητική Δύση παρά τις εξωαγωνιστικές "ενοχλήσεις" (Boozer, Kirilenko).

Ο Lionel Hollins κατάφερε να κάνει, έστω και κατά διαστήματα, ομάδα το συνοθύλευμα εγωιστικών μονάδων των Grizzlies. Στα συν του το ότι ο υπερταλαντούχος αλλά προβληματικός Zach Randolph κατόρθωσε να γίνει για πρώτη φορά All-Star υπό την καθοδήγηση και εποπτεία του.

Τελική μου επιλογή για το βραβείο είναι ο Brooks, με μικρή διαφορά από το Skiles.

MVP

Εδώ δε χωρούν πολλά λόγια. Δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που δε θα επέλεγε το LeBron James για πολυτιμότερο παίκτη της regular season που μας πέρασε. Επιθετικά αποδοτικότατος και πολυσύνθετος, δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να "οικειοποιηθεί" το οποιοδήποτε ματς ανά πάσα στιγμή. Φέτος παρουσιάστηκε βελτιωμένος και πιο συγκεντρωμένος και στην άμυνα, παρόλη την ενέργεια που "επενδύει" στην επίθεση. Είναι ξεκάθαρα από τους ποιοτικότερους αθλητές του 21ου αιώνα και "τρομάζει" η παραδοχή ότι δεν έχει πλησιάσει ακόμη το "ταβάνι" του.

Αμέσως μετά θα έβαζα τους Durant και Howard με αυτήν τη σειρά. Και οι δύο ήταν (και θα είναι στα playoffs) υπερπολύτιμοι για τις ομάδες τους, ο πρώτος κυρίως επιθετικά και ο δεύτερος κυρίως αμυντικά. Φανταστείτε τι έχει να γίνει όταν αποκτήσουν ο D12 ένα πιο πολύμορφο επιθετικό παιχνίδι και ο KD περισσότερη εμπειρία...

Τα playoffs ξεκινούν αύριο και θα προηγηθεί το απαραίτητο preview!

Ξεδιαλύνοντας την "τρέλα"...

2010-04-09T04:53:00.004+03:00

Μετά από 3 εβδομάδες μπασκετικής δράσης το NCAA Tournament ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα, αναδεικνύοντας ως πρωταθλήτρια ομάδα το Duke.

Το φετινό τουρνουά ήταν γεμάτο συγκινήσεις και αμφίρροπα παιχνίδια. Από αυτήν τη σκοπιά ήταν το καλύτερο των τελευταίων χρόνων. Είχαμε πολλά buzzer-beaters, πολλή αγωνία στα τελευταία λεπτά και όπως πάντα περίσσιο πάθος, που αποτελεί κάθε χρόνο το "ισχυρό χαρτί" του NCAA basketball.

Εν γένει το φετινό αγωνιστικό επίπεδο των 64 ομάδων ήταν πεσμένο, πράγμα που βοήθησε άλλωστε στην παραγωγή πολλών εκπλήξεων. Ομάδες-φόβητρα υπήρχαν μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, αφού στο παρκέ τα δεδομένα άλλαξαν σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Σε επίπεδο τακτικής το μπάσκετ που παίχθηκε κινήθηκε στα καθιερωμένα κολλεγιακά επίπεδα. Πολλή κίνηση και γρήγορη εναλλαγή της μπάλας στην περιφέρεια (οι motion offenses έχουν πάντα την τιμητική τους στο NCAA), πολλή ενέργεια, αλλά και αρκετή σύγχυση και συχνές καθυστερήσεις εύρεσης "ανοίγματος" ή κατάλληλης επιλογής. Οι περισσότεροι προπονητές προσπαθούσαν εμφανέστατα να βγάλουν plays για τα "αστέρια" τους, όπως άλλωστε είναι και λογικό, εφόσον σε αυτό το επίπεδο ένας κυρίαρχος παίκτης μπορεί ευκολότατα να κρίνει ένα ματς.

Ας ρίξουμε, λοιπόν, μία ματιά στο τι έκαναν οι σημαντικότερες ομάδες του tournament, καθώς και στο NBA potential μερικών πρωτοκλασάτων παικτών.

Το Kansas, ίσως το μεγαλύτερο φαβορί πριν την έναρξη του τουρνουά, είχε μεν το δυσκολότερο region (τμήμα του bracket), όμως δεν πρόλαβε καν να το διαπιστώσει πλήρως, εφόσον έπεσε θύμα της εκπληκτικής Northern Iowa. Οι Jayhawks φάνηκαν πολύ νωθροί και χαλαροί σε αυτό το αξέχαστο ματς, αδυνατώντας να εκμεταλλευτούν το καταφανέστατα ανώτερο ταλέντο τους, ενώ οι Panthers της Iowa κέρδισαν καθαρά χάρη στην άγνοια κινδύνου και την πολύ περισσότερη μαχητικότητα που επέδειξαν.

Η τελευταία έδειξε πολύ δεμένη ως ομάδα και με μεγάλη ευχέρεια στο περιφερειακό παιχνίδι, με μπροστάρη τον "δήμιο" των UNLV και Kansas Ali Farokhmanesh, έναν πολύ γρήγορο και ικανότατο σουτέρ που μπορεί εύκολα να βρει δουλειά στην Ευρώπη.

Από τους παίκτες του Kansas ξεχωρίζει σίγουρα ο Cole Aldrich, που όπως έχουμε ξαναπεί στο παρελθόν έχει αρκετά καλό post game και αμυντικά ένστικτα και μπορεί εύκολα να κάνει καριέρα ως αναπληρωματικός ψηλός στο NBA. Από την άλλη, ο PG Sherron Collins για άλλη μία φορά δε με ενθουσίασε.

Το Syracuse είχε πολλές ελπίδες για κάτι καλό, όμως πλήρωσε το γεγονός ότι απέναντι στη σκληρή άμυνα του Butler στο "Sweet 16" είχε να αντιπαρατάξει μόνο 2 παίκτες με επιθετική αποτελεσματικότητα, το Wes Johnson (lottery pick για το φετινό draft, προσωπικά θα προτιμούσα να ρισκάρω με Motiejunas) και τον Andy Rautins (φοβερό "χέρι" από το τρίποντο, μπορεί να κάνει καριέρα στην Ευρώπη).

Το Kentucky διέθετε ομάδα με πολύ NBA ταλέντο (5 παίκτες δήλωσαν συμμετοχή για το επερχόμενο draft), αρεσκόταν στο γρήγορο παιχνίδι και ήταν βασισμένη (όπως κάθε ομάδα του Calipari) στην dribble-drive offense με κύριο dribbler και εκφραστή βέβαια το John Wall.

Αυτό το είδος επίθεσης όμως αντιμετωπίστηκε ιδανικά από την ζώνη 1-3-1 της West Virginia στο "Elite 8". Τα τρίποντα δεν έμπαιναν με τίποτα, ο Calipari και οι παίκτες πελαγοδρομούσαν και αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά πώς μία άριστη αμυντική προετοιμασία και προσήλωση μπορεί να σταματήσει και την πιο ταλαντούχα ομάδα.

Όσον αφορά στην περίφημη αυτή draft class του Kentucky, ο Wall παραμένει τεράστιο ταλέντο, ασταμάτητος στο transition που πρέπει όμως να γίνει πιο αποτελεσματικός στο halfcourt παιχνίδι, ενώ ο Cousins είναι από τώρα σωματικά έτοιμος για το NBA. Ο Bledsoe έχει καλό σουτ και εκρηκτικότητα, όμως πιστεύω θα έπρεπε να μείνει τουλάχιστον άλλον ένα χρόνο στο κολλέγιο. Ο Patterson διαθέτει εκπληκτικό άλμα και όπως είναι φυσικό αρέσκεται στο above-the-rim παιχνίδι, σε σημείο που να μου θυμίζει αρκετά τον Tyrus Thomas (ας ελπίσουμε να μην έχει και την καριέρα αυτού).

Το Duke κατηγορήθηκε από πολλούς ότι είχε σκανδαλωδώς εύκολο bracket στην πορεία του προς τους "4", όμως το γεγονός παραμένει ότι χειρίστηκε τα πρώτα ματς με επαγγελματισμό και προσοχή, αναδεικνύοντας πολλούς πρωταγωνιστές σε κάθε παιχνίδι, πάντα υπό την έμπειρη καθοδήγηση του Krzyzewski.

Στο Final 4 τελικά, μαζί με τις Duke και West Virginia, έφτασε ως έκπληξη και το Butler, που έχοντας μία ομάδα με περιορισμένο ταλέντο και βασιζόμενο στη σκληρή και επιθετική άμυνα εξανάγκασε στον ημιτελικό το σταθερά καλό τα τελευταία χρόνια Michigan State σε πολλά λάθη, κατακτώντας έτσι τη νίκη και το δικαίωμα να αγωνιστεί στο μεγάλο τελικό για το "όνειρο", την κατάκτηση του τίτλου μπροστά στο κοινό της πολιτείας του.

Από το Butler ξεχώριζε ασφαλώς ο Gordon Hayward, ένας πολύ αδύνατος forward που όμως έχει καλή αίσθηση για το άθλημα, μπορεί να σουτάρει εν στάσει ή να βάλει την μπάλα στο παρκέ και επιδεικνύει άγνοια φόβου στις κρίσιμες στιγμές. Η καλύτερη αναλογία του στο NBA είναι ο Mike Dunleavy και μία αξιόλογη καριέρα στο καλύτερο επαγγελματικό πρωτάθλημα δεν είναι απίθανος στόχος, αρκεί καταρχήν να αυξήσει κατά πολύ το μυϊκό του όγκο.

Το Duke αντιμετώπισε ελάχιστα προβλήματα στον άλλο ημιτελικό από τη μέτρια αλλά και άτυχη West Virginia (που έχασε με σοβαρό τραυματισμό τον ελπιδοφόρο Da'Sean Butler, οι "μετοχές" του οποίου στο draft έπεσαν κατά συνέπεια αρκετά).

Ο τελικός ήταν συναρπαστικό ματς, με καμία ομάδα να μην μπορεί να ξεφύγει στο σκορ. Το Butler έβρισκε με δυσκολία επιθετικές λύσεις, ήταν πολύ άστοχο, αλλά όπως πάντα κατάφερνε με την παθιασμένη άμυνα και την επιβολή αργού ρυθμού να μη δίνει εύκολους πόντους στο Duke. Οι Blue Devils, όμως, ήταν πιο αποτελεσματικοί στα κρίσιμα, με τη διαφορά να την κάνουν η εκτελεστική δεινότητα του Singler αλλά και η αδυναμία των ψηλών του Butler να περιορίσουν την κυριαρχία του Zoubek στο επιθετικό rebound.

Σε επίπεδο παικτών ο Singler μπορεί να μη διαθέτει αθλητικότητα επιπέδου NBA ή να μην μπορεί να μαρκάρει αποτελεσματικά γρήγορους παίκτες, όμως είναι ένας έξυπνος σκόρερ με πολλά περιθώρια βελτίωσης και νομίζω αξίζει μίας επιλογής στο 2ο γύρο. Από την άλλη ο Scheyer είναι καλός χειριστής και σουτέρ, αλλά η σωματοδομή του προδιαθέτει περισσότερο για Ευρώπη.

Τέλος, κάποιοι άλλοι παίκτες που δεν τους είχα ξαναπαρακολουθήσει και μου έκαναν καλή εντύπωση ήταν:

--- Wayne Chism (PF/C) του Tennessee, πολύ δραστήριος και ευκίνητος ψηλός που χάρη στην αθλητικότητά του μπορεί να τελειώνει εύκολα φάσεις γύρω από το καλάθι.

--- Omar Samhan (C) του Saint Mary's, δυνατός και ικανότατος rebounder με πολύ καλό "touch" και μεθοδικές κινήσεις γύρω από το καλάθι, πιθανώς να κάνει καριέρα στην Ευρώπη.

--- Jordan Crawford (G) του Xavier, παρορμητικός αλλά ικανός scorer, διαθέτει περίσσια αθλητικότητα, σε μία high-tempo ομάδα του NBA θα ήταν πολύ αποτελεσματικός μελλοντικά.

--- Jacob Pullen (G) του Kansas State, shoot-first point guard, μου θύμισε αρκετά τον Kee-Kee Clark του Άρη.

--- Quincy Pondexter (F) του Washington, γρήγορος και αποτελεσματικότατος στα drives, πρέπει να βελτιώσει το σουτ του.

--- Ekpe Udoh (F-C) του Baylor, πολύ καλός rebounder, ασταθής στο σκοράρισμα, προορίζεται για 1st round pick.

Συνολικά το τουρνουά μας προσέφερε πολλές αξιομνημόνευτες στιγμές (χάρη κυρίως στα πολλά buzzer-beaters) και όπως πάντα λιγότερο ποιοτικό μεν (σε σχέση με τους επαγγελματίες) αλλά εξαιρετικά παθιασμένο και "άγριας ομορφιάς" μπάσκετ. Σειρά παίρνει το κυρίως menu, που περιλαμβάνει Euroleague Final 4 και φυσικά NBA Playoffs!

Ποσότητα vs. Αποδοτικότητα Part 2 - The NBA Version

2010-04-06T21:54:00.003+03:00

Μετά τη χθεσινή παρουσίαση των πιο αποτελεσματικών scorers της φετινής Euroleague, ένας αναγνώστης του blog ζήτησε κάτι παρόμοιο και για το φετινό NBA. Ας δούμε λοιπόν τι μπορούμε να μάθουμε από ένα αντίστοιχο γράφημα για το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου.

Τα πιο προχωρημένα στατιστικά που μας παρέχονται για το NBA θα μας επιτρέψουν να κάνουμε πιο ποιοτική και ουσιαστική τη σύγκριση απ' ότι για την Euroleague.

Δε θα εξετάσουμε απλά την αποδοτικότητα των παικτών στο προσωπικό τους σκοράρισμα και μόνο, αλλά τη συνολική απόδοσή τους στην επίθεση, με άλλα λόγια το πόσους πόντους "παράγουν" για την ομάδα τους ανά 100 προσωπικές τους κατοχές, το οποίο αποκαλείται και ατομικό offensive rating (έχουμε μιλήσει πολλές φορές στο παρελθόν για το ομαδικό offensive rating).

Εκ των πραγμάτων ένας παίκτης "παράγει" πόντους μέσω εύστοχων εντός παιδιάς σουτ και εύστοχων βολών, μέσω assists και μέσω επιθετικών rebounds.

Επίσης, για τη μέτρηση του επιπέδου "χρήσης" του εκάστοτε παίκτη δε θα πάρουμε το συνολικό ποσοστό τον ομαδικών κατοχών που αυτός χρησιμοποιεί, αλλά το ποσοστό των διαθέσιμων ομαδικών κατοχών που αυτός χρησιμοποιεί όσο βρίσκεται στο παρκέ, το λεγόμενο Usage Rate (USG%).

Για παράδειγμα ένας παίκτης με Usage Rate 33% "παίρνει" 1 στις 3 επιθέσεις της ομάδας του για όσο χρόνο βρίσκεται στο παρκέ. Το στατιστικό αυτό είναι κατά πολύ προτιμότερο από αυτό που χρησιμοποιήσαμε στο προηγούμενο post, καθώς είναι πιο δίκαιο απέναντι στους παίκτες που παίρνουν λιγότερο χρόνο συμμετοχής, όπως ο Jamal Crawford.

Ας δούμε το διάγραμμα, στο οποίο συμπεριέλαβα τους 50 πρώτους κατά USG% παίκτες του φετινού NBA, με τη συνθήκη ότι αυτοί πρέπει να έχουν αγωνιστεί φέτος σε 40+ παιχνίδια και για 20+ λεπτά ανά παιχνίδι.

(Πατήστε πάνω στην εικόνα για να τη δείτε σε πλήρη ανάλυση).

Το πρώτο πράγμα που συμπεραίνει κανείς εξαρχής είναι φυσικά το μεγαλείο του LeBron, που παρά την εξαιρετικά μεγάλη χρησιμοποίησή του από το Cleveland καταφέρνει να παράγει για την ομάδα του 121 πόντους ανά 100 προσωπικές κατοχές, αριθμός εκπληκτικός που απορρέει από την ικανότητά του στο σκοράρισμα, την ευκολία με την οποία κερδίζει βολές και φυσικά το ένστικτό του ως οργανωτή και πασέρ.

Άλλες παρατηρήσεις:

--- Ο Kobe είναι ο χειρότερος σε επιθετική απόδοση μεταξύ των 5 μεγάλων "κανονιών" του NBA, καθώς και φέτος τείνει να παίρνει πολλά κακών προϋποθέσεων σουτ.

--- Ο Wade έχει ίσως τους χειρότερους συμπαίκτες από τους 5 και ως εκ τούτου παίρνει αναλογικά τις περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες.

--- Ο Durant ανήκει πλέον ξεκάθαρα στην elite του NBA.

--- Ο Monta Ellis "πληρώνει" το run-n-gun σύστημα του Don Nelson στο Golden State αλλά και το γενικότερα "ξέφρενο" (με πολλά λάθη και βιαστικά σουτ) παιχνίδι του.

--- Ο Dwight Howard χρησιμοποιείται εξαιρετικά λίγο αναλογικά με την αξία του.

--- Ο Billups είναι ο ορισμός του οικονομικού (ελέω, βέβαια, και Melo) και ουσιαστικού point guard.

--- Συγκρίνετε την αποδοτικότητα Kaman και Amare, οι οποίοι χρησιμοποιούνται σχεδόν το ίδιο από τις ομάδες τους.

--- Ο Duncan και φέτος είναι ουσιαστικότατος, αν και με μικρότερο ρόλο από παλαιότερες seasons.

--- Οι Pistons fans σίγουρα θα δουν με μεγάλη απογοήτευση τη θέση των δύο ακριβών καλοκαιρινών αποκτημάτων Villanueva και Gordon, σκεπτόμενοι και το γεγονός ότι αμυντικά είναι ακόμα χειρότεροι.

--- Ο Flynn διανύει μία πολύ άσχημη rookie season, ενώ ο Jennings αντιμετωπίζει και αυτός σημαντικά προβλήματα με το shot selection του.

--- Ο Ginobili δε θα χρειαστεί να γυρίσει στην Ευρώπη, εφόσον πολλές ομάδες του NBA θα εύχονταν να είχαν στην υπηρεσία τους το μεστό παιχνίδι του.

--- Μέτρια χρονιά για τον Parker: τραυματισμοί και μειωμένη αποδοτικότητα.

--- Η ψήφος μου πάει στον Jamal Crawford για "6th Man of the Year".

Εσάς τι σας προξενεί εντύπωση από αυτές τις πληροφορίες;

Ποσότητα vs. Αποδοτικότητα

2010-04-05T18:08:00.007+03:00

Κατά την εξέλιξη της σειράς Ολυμπιακός-Prokom για τα προημιτελικά της Euroleague προέκυψε ένα αμφιλεγόμενο debate σχετικά με το ποιος είναι "καλύτερος" μεταξύ των Josh Childress και Qyntel Woods. Ο Childress φυσικά κατέθεσε τα διαπιστευτήρια που όλοι γνωρίζαμε στο παρκέ, αποδεικνύοντας ότι η πολύπλευρη προσφορά είναι προτιμότερη από το μονομερές σκοράρισμα.

Η όλη, όμως, συζήτηση για το Woods με έκανε να αναρωτηθώ για το πόσο τελικά αποδοτικός (ή όχι) είναι ως σκόρερ και το πού στέκεται σε σχέση με τους υπόλοιπους "αστέρες" της διοργάνωσης. Αποτέλεσμα ήταν το παρακάτω γράφημα.

Ένας παίκτης "χρησιμοποιεί" μία κατοχή της ομάδας του όταν: α) ευστοχεί σε βολή, β) αστοχεί σε βολή που περισυλλέγεται από την αντίπαλη ομάδα (αμυντικό rebound), γ) ευστοχεί σε εντός παιδιάς σουτ, δ) αστοχεί σε εντός παιδιάς σουτ που οδηγεί σε αμυντικό rebound και ε) υποπίπτει σε λάθος.

Στον οριζόντιο άξονα απεικονίζεται το ποσοστό των κατοχών της ομάδας του που χρησιμοποιεί ο παίκτης, ενώ στον κάθετο οι πόντοι που αυτός σκοράρει ανά κατοχή που χρησιμοποιεί. Στο γράφημα αναπαρίσταται η σχέση ανάμεσα στα δύο αυτά στατιστικά για τους 50 παίκτες της φετινής Euroleague με το μεγαλύτερο ποσοστό χρησιμοποιούμενων ομαδικών κατοχών, με minimum αριθμό αγώνων τους 9.

Ο άγραφος νόμος του μπάσκετ λέει ότι όσο περισσότερες κατοχές χρησιμοποιεί ένας παίκτης, τόσο πέφτει η αποδοτικότητά του ως σκόρερ (δηλαδή οι πόντοι ανά κατοχή). Άρα ζητούμενο για κάθε παίκτη είναι να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο πάνω και δεξιά στο διάγραμμα γίνεται (δηλαδή να συνδυάζει υψηλή χρήση με υψηλή απόδοση).

(Πατήστε πάνω στην εικόνα για πλήρη ανάλυση).

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Woods είναι μακράν ο πιο χρησιμοποιούμενος παίκτης στην Euroleague, αλλά το σκοράρισμά του δεν είναι ακριβώς αποδοτικό. Αντίθετα, οι Kleiza και Walsh κάνουν καλά τη δουλειά τους, σε αντιπαραβολή με τον Becirovic που σπαταλάει πολλές επιθέσεις. Επιπροσθέτως, οι Siskauskas και Langdon είναι υπερ-οικονομικοί scorers, αλλά με λίγες αναλογικά προσπάθειες, ενώ από την άλλη φαίνεται καθαρά η μετριότατη επιθετικά χρονιά του Σπανούλη, που αναλαμβάνοντας περίπου το ίδιο ποσοστό επιθέσεων της ομάδας του με τους δύο παίκτες της CSKA έχει αρκετά πιο χαμηλή απόδοση.

Διαγράμματα σαν αυτό κρύβουν πολλά χρήσιμα στοιχεία και θα πρέπει να μελετώνται εις βάθος από τις διοικήσεις και τα τεχνικά teams που ψάχνουν για scorers. Π.χ. θα καταλάβουν έτσι ότι καλό είναι να μη δίνουν τα "κλειδιά" της ομάδας τους στον Jaaber, όπως σωστά έπραξε το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός.

Σημείωση: Χρησιμοποιείται το ποσοστό των ομαδικών κατοχών ως μέτρο σύγκρισης της χρήσης των παικτών, αντί για π.χ. τις κατοχές ανά παιχνίδι που χρησιμοποιεί ένας παίκτης, επειδή μερικές ομάδες παίζουν σε πιο γρήγορο tempo από άλλες και επειδή θέλω να συγκρίνω όλους τους παίκτες σε "δίκαια" πλαίσια.

EL Quarterfinals Watch: Game 3

2010-03-31T19:52:00.000+03:00

Ξεκινώ με το αυτονόητο: ο Ολυμπιακός δεν έκανε καλό ματς χθες σε καμία περίπτωση απέναντι στην Prokom. Μπορεί στο τέλος να πλησίασε σε απόσταση ενός σουτ από την παράταση, αλλά αν κοιτάξει κάποιος συνολικά το παιχνίδι θα δει ότι ικανοποίησε σε ελάχιστες στιγμές με την απόδοσή του.

Η λέξη-κλειδί για τους "ερυθρόλευκους"; Χαλαρότητα. Καθώς και έλλειψη εγρήγορσης. Παρότι κυνηγούσε στο σκορ από νωρίς, ο Ολυμπιακός έδινε σε όλο το παιχνίδι την εντύπωση ότι πίστευε πως θα μπορούσε να γυρίσει το ματς όποτε ήθελε, με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια.

Δεν επεδίωκε να βγάλει μελετημένα plays και στηριζόταν κατά μεγάλο ποσοστό σε προσωπικές ενέργειες. Στην επίθεση συχνά "κολλούσε", περιμένοντάς τα όλα από τα χέρια του Teodosic, ο οποίος έκανε μεν καλό ματς, έχοντας 9 συνολικά assists (δείγμα του κατά πολύ βελτιωμένου court vision του), αλλά ώρες-ώρες ήταν απελπιστικά μόνος στην οργάνωση, συνυπολογιζόμενης και της μέτριας βραδιάς του Παπαλουκά.

Με τη δράση των Vujcic και Childress "άνοιξε" το παρκέ, ανέβηκε η επιθετική αποτελεσματικότητα κοντά στο καλάθι και ο Ολυμπιακός έδειξε αυτό που όλοι μας γνωρίζουμε, ότι μπορεί να γυρίσει ένα ματς όποτε θελήσει. Για να φτάσει στη νίκη, όμως, χρειαζόταν να συνεισφέρουν και άλλοι 2 παράγοντες, οι οποίοι υστέρησαν σημαντικότατα.

Πρώτον, ο Kleiza. Ο Λιθουανός ποτέ δε "ζεστάθηκε" μέσα στο ματς, παρότι βρήκε το χώρο για ως επί το πλείστον καλών προϋποθέσεων σουτ. Αστόχησε σε προσπάθειες που θα μπορούσαν να "σπρώξουν" τον Ολυμπιακό προς τη νίκη και γενικά παρουσιάστηκε ελαφρά εκνευρισμένος.

Δεύτερον, η σχεδόν καθολικά κακή "κόκκινη" άμυνα. Δεν υπήρξε παρά σε διάσπαρτα σημεία πραγματική αμυντική διάθεση. Τα contests (χέρια στο πρόσωπο του σουτέρ) ήταν χωρίς ενέργεια και ταχύτητα και οι βοήθειες έβγαιναν λανθασμένα στα πολωνικά drives. Αυτά διέκριναν οι Πολωνοί και εκτελούσαν συνεχώς τρίποντα, είτε off-the-dribble είτε off-a-pass μετά από drive. Οι Ewing και Woods για άλλη μία φορά έκαναν ζημιά, με την άμυνα του Ολυμπιακού να επιμένει στη χαλαρότητα παρά την εμφανή ικανότητά τους στο 1-on-1 παιχνίδι, ενώ κανείς δεν μπορούσε να μείνει μπροστά από τον Logan, που με το συνεχές dribbling του δημιουργούσε συνεχώς "ρήγματα".

Χαρακτηριστική απόδειξη της γενικότερης χαλαρότητας και επιθετικής απάθειας με την οποία αντιμετώπισε τον αγώνα ο Ολυμπιακός είναι οι μόλις 10 βολές που εκτέλεσε, τη στιγμή στη φετινή Euroleague εκτελεί 24.8 ανά παιχνίδι. Επίσης δε γίνεται να μη σχολιαστεί η τραγική απόδοσή του στο αμυντικό rebound, αφού η Prokom πλησίασε το εντυπωσιακό 50% στο ORB%, δηλαδή είχε σχεδόν ίσα επιθετικά rebounds με τα αμυντικά του ΟΣΦΠ. Όλοι οι ψηλοί του Ολυμπιακού φέρουν ευθύνη και η εικόνα αυτή θα πρέπει να βελτιωθεί οπωσδήποτε ενόψει του 4ου παιχνιδιού αύριο, αν θέλει ο Γιαννάκης να αποτρέψει το 5ο ματς στο ΣΕΦ.

Θα πρέπει να αναφέρουμε ακόμα το πολύ κακό τελευταίο play που σχεδίασε ο head coach του ΟΣΦΠ. Η συνηθέστερη (και ορθότερη) επιλογή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μία πάσα σε εν κινήσει παίκτη στην πλευρά του τριπόντου που γίνεται η επαναφορά, και όχι μία πολύ δύσκολη, μακρινή και ευκολότερη να αντιμετωπισθεί πάσα στην απέναντι γωνία, καθώς η απόσταση που διανύει η μπάλα ευνοεί την ταχύτερη αντίδραση και το "κλείσιμο" του σουτέρ από τους αντιπάλους, όπως και έγινε.

Στα άλλα ματς, η Barcelona είχε φανερά πεισμώσει από τις προηγούμενες μέτριες εμφανίσεις της εναντίον της Real και εκμεταλλεύτηκε άριστα το ταλέντο των παικτών της, ειδικά του Navarro που έκανε ένα από τα καλύτερα ματς της καριέρας του, με πολλά "backbreaking" τρίποντα. Έχοντας εκπληκτική ευστοχία από την αρχή και με μυαλωμένη διατήρηση του ρυθμού στο tempo που αυτή ήθελε, η Barca πέρασε εύκολα από το Vistalegre, δείχνοντας ότι εφόσον "έπαθε" και έμαθε από τα αμυντικά tricks του Messina, πλέον είναι δύσκολο να αποκλειστεί. Για μία ακόμη φορά πάντως δεν κατάφερε να περιορίσει τον Tomic, ο οποίος έχει ξεπεταχτεί από το πουθενά, παρουσιάζοντας ένα πολυσύνθετο και ώριμο επιθετικό παιχνίδι.

Η Partizan δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερα προβλήματα απέναντι στη Maccabi, η οποία προσπαθούσε κυρίως με σπασμωδικές και ανοργάνωτες ενέργειες να πλησιάσει σε όλον τον αγώνα τους Σέρβους στο σκορ. Η δύναμη της έδρας έκανε ξανά τη διαφορά για τους Σέρβους, οι οποίοι έχουν πλέον αποκτήσει ξεκάθαρα το ψυχολογικό προβάδισμα στη σειρά.

Το ματς στη Βιτόρια ανάμεσα σε Caja Laboral και CSKA ήταν αρκετά κακό και καλύτερο θα ήταν να ξεχαστεί όσο το δυνατόν συντομότερα από όσους το είδαν. Οι Ρώσοι είχαν μεγάλες δυσκολίες στο σκοράρισμα, δεν μπορούσαν να βρουν με τίποτα ρυθμό και δεν κατάφεραν να βρουν "αντίδοτο" για το Splitter. Η CSKA πάντως εξακολουθεί να είναι το φαβορί και πιστεύω ότι είτε αύριο είτε την άλλη Τετάρτη θα πάρει το εισιτήριο για το Final 4.

Περί συγκρίσεων...

2010-03-30T06:49:00.000+03:00

Στη σημερινή εποχή του μπάσκετ, με την έκρηξη της τεχνολογίας και των media, παρατηρείται μία αυξανόμενη τάση σύγκρισης του παλιού με το νέο. Παίκτες, ομάδες και πρωταθλήματα από διαφορετικές εποχές μπαίνουν συνεχώς στο μικροσκόπιο και στη "ζυγαριά", προκειμένου να ικανοποηθεί η ατέρμονη ανάγκη του ανθρώπου να ανακυρήσσει τον "καλύτερο" στα πάντα.

Στη διαπίστωση αυτή έχω φτάσει εδώ και πολύ καιρό, όμως το τελευταίο διάστημα το όλο φαινόμενο έχει πάρει επιδημικές διαστάσεις. Συνεχώς ξεφυτρώνουν ξένα και ελληνικά άρθρα με κύριο θέμα τους τη σύγκριση θρύλων του παρελθόντος με αστέρια του παρόντος. Στα ιντερνετικά fora διαρκώς τίθενται ερωτήματα όπως "Jordan ή Kobe;" και "Γκάλης ή Διαμαντίδης;". Αν και αυτά τα θέματα μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν πρόσφορο έδαφος για την παραγωγή ενδιαφέροντος και εποικοδομητικού διαλόγου, είναι ταυτόχρονα απαραίτητο να μπαίνουν τα δεδομένα σε κάποια λογικά και ρεαλιστικά πλαίσια, τα οποία σχεδόν πάντα παραβλέπονται από τους εμπλεκόμενους σε τέτοιες συζητήσεις λόγω του φανατισμού και της έλλειψης "ανοιχτού" μυαλού.

Στην Ελλάδα κλασικό παράδειγμα τέτοιου είδους debate είναι οι αφοριστικές και ισοπεδωτικες αναφορές σε καταστάσεις από τα 80's και 90's σε αντιπαραβολή με σημερινές. Πόσες φορές έχουμε ακούσει υπερβολικές απόψεις του τύπου "ο Γκάλης και σήμερα να έπαιζε θα έβαζε 40 πόντους" ή "παίκτες σαν τον Bodiroga δεν υπάρχουν στο σημερινό μπάσκετ";

Η πρωταρχική και σημαντικότερη απάντηση σε παρόμοια κουβέντα είναι πάντα μία: είναι αδύνατο να συγκριθούν με ασφάλεια παίκτες από διαφορετικές μπασκετικές εποχές ή/και διαφορετικά μπασκετικά περιβάλλοντα. Αυτόν θεωρώ απαράβατο κανόνα, η καταστρατήγηση του οποίου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαγωγή αυθαίρετων, αναπόδεικτων και προχειρότατων συμπερασμάτων. Μετρημένες εκτιμήσεις και γνώμες μπορούν (και πρέπει) φυσικά πάντοτε να υπάρχουν, όμως καταφανείς απολυτότητες δεν εκφράζουν τίποτε παραπάνω από άγνοια.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την παραπάνω δήλωση για τον Γκάλη. Μία τέτοια γνώμη προφανώς στερείται κύρους και βάθους, εφόσον οι μεταβλητές και οι αστάθμητοι παράγοντες του ευρωπαϊκού μπάσκετ των 80's έχουν τεράστιες αποκλίσεις και διαφορές από αυτούς του 2010, με συνέπεια η οποιαδήποτε κουβέντα για "μετάβαση" του Γκάλη στο σήμερα να είναι κενή νοήματος. Ας δούμε όμως, χάριν μπασκετικής "επιμόρφωσης" και μόνο, τρεις από αυτές τις διαφορές:

--- Ο Γκάλης έπαιζε σε μία εποχή όπου οι ατομικές μπασκετικές ικανότητες βρίσκονταν σε αρκετά χαμηλότερο επίπεδο σε σχέση με σήμερα (π.χ. παρατηρεί κανείς σε αγώνες από τότε ότι πολλοί δεν ντρίμπλαραν καν με το "κακό" χέρι). Η τεχνική και η ατομική βελτίωση αυτής μέσω της επιστήμης (όπως είναι πλέον) της προπόνησης έχουν αναπτυχθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που πλέον είναι συχνό φαινόμενο κορυφαίες ομάδες να αποτελούνται από πολλούς ισάξιους παίκτες. Στην εποχή του Γκάλη ένας πραγματικά ταλαντούχος παίκτης, όπως ο "Νικ", ξεχώριζε και κυριαρχούσε με σχετική άνεση.

--- Η ταχύτητα του παιχνιδιού και τα καθαρά αθλητικά προσόντα των παικτών κάνουν συχνά το μπάσκετ να φαντάζει ως άλλο άθλημα σε σχέση με αυτό που παιζόταν στα 80's. Τα σουτ του Γκάλη θεωρητικά θα κόβονταν με πολύ μεγαλύτερους ρυθμούς, ενώ το μεγαλύτερο προσόν του, που ήταν το εξαιρετικά δυνατό και γερό πάτημα με τα δύο πόδια (jump-stop), στη σημερινή εποχή θα σταματιόταν πολύ πιο εύκολα απ' ότι τότε.

--- Η αμυντική "ευφυΐα" και η αμυντική τακτική έχουν κάνει ΤΕΡΑΣΤΙΑ άλματα από τις αρχές των 90's και μετά. Το tempo έχει πέσει, οι κατοχές στο 40λεπτο παιχνίδι έχουν μειωθεί και τα αμυντικά rotations έχουν εξελιχθεί εντυπωσιακά, σε σημείο που σκορ που να ξεπερνούν τους 100 πόντους (και παίκτες που να σκοράρουν πάνω από 40) αποτελούν πλέον σπάνιο φαινόμενο.

--- Το ευρωπαϊκό μπάσκετ σήμερα είναι πολύ περισσότερο "coach's game" από τα 80's. Η μεγάλη βελτίωση στην προπονητική γνώση και ποιότητα (βλ. τεχνολογία, video scouting, κτλ.) έχει μοιραία δώσει μεγαλύτερη δύναμη και εξουσία στους προπονητές σε σχέση με τότε. Αυτό βέβαια έχει δυστυχώς επίπτωση στο περιθώριο και την ανεκτικότητα απέναντι στην ατομική πρωτοβουλία στο παρκέ και έχει ως αποτέλεσμα την "παραγωγή" περισσότερων παικτών-εργαλείων από "αστέρια"-scorers.

Ο Γκάλης ήταν πολύ μεγάλος παίκτης, ακριβώς επειδή είχε τη δυνατότητα να "χειραγωγεί" άριστα τις συνθήκες του τότε μπασκετικού status quo και να κυριαρχεί όποτε το επιθυμούσε. Το πώς θα αντιδρούσε σήμερα είναι πλήρως υποθετικό και πρακτικά αδύνατο να εκτιμηθεί, εφόσον και μόνο μία τέτοια υπόθεση θα σήμαινε ότι ο Γκάλης θα είχε "αναπτυχθεί" διαφορετικά ως μπασκετμπολίστας, εφόσον θα είχε στη διάθεσή του όλα τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η σύγχρονη εποχή (καλύτερη διατροφή, εκγύμναση, προπόνηση, τεχνογνωσία, κτλ.).

Για τους ίδιους λόγους είναι αδόκιμο να συγκρίνουμε τους MJ και Kobe. Παρότι οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι ο Jordan ήταν με διαφορά ο καλύτερος shooting guard, το γεγονός παραμένει ότι οι δύο τεράστιοι αυτοί παίκτες ανδρώθηκαν σε δύο τελείως διαφορετικές εποχές του NBA, από την άποψη των κανονισμών και της γενικότερης νοοτροπίας.

Το NBA στα χρόνια του MJ ήταν γενικά πιο σκληρό (ελέω handchecking), πιο γρήγορο και περισσότερο βασισμένο στο isolation παιχνίδι. Το NBA του Kobe (ειδικά από το 2001 και μετά) είναι πιο "ευρωπαϊκό" (ελέω ζώνης), ελαφρά πιο αργό, λιγότερο βασισμένο στο post-up παιχνίδι και περισσότερο "περιφερειακό". Ο καθένας έγινε κυρίαρχος επειδή προσαρμόστηκε ιδανικά και ανέπτυξε τις ικανότητες εκείνες που απαιτούσε το είδος "παιχνιδιού" της εποχής και του μπασκετικού περιβάλλοντος στο οποίο σταδιοδρόμησε.

Συνοψίζοντας, είναι προτιμότερο, αντί να αναλώνεται κάποιος σε άσκοπα debates για τη σύγκριση παικτών από το παρελθόν και το παρόν, να χρησιμοποιεί αυτόν το χρόνο για να παρακολουθεί όσο μπορεί τους μεγάλους αυτούς αθλητές και να τους εκτιμά για αυτό που είναι. Άλλωστε οι τάπες του Διαμαντίδη, οι αέρινες εμπνεύσεις του Γκάλη, τα ανεπανάληπτα lay-ups του MJ και τα fadeaways του Kobe εντάσσονται όλα στην κατηγορία "ομορφο μπάσκετ", και αυτό είναι τελικά το ζητούμενο...

Run-N-Gun Live Blog Event, 24/3

2010-03-24T19:09:00.004+02:00

Κάντε κλικ οπουδήποτε πάνω στο παράθυρο για να δείτε ξανά τη συζήτηση!

Run-N-Gun Live Blog Event 24/3

EL Quarterfinals Watch: Game 1

2010-03-24T18:27:00.001+02:00

Περίεργο ματς ήταν το 1ο της προημιτελικής σειράς ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Prokom. Οι Πολωνοί παρουσιάστηκαν σοβαρότεροι του αναμενομένου από το ξεκίνημα και έδειξαν να έχουν μελετήσει το παιχνίδι του ΟΣΦΠ, κάτι που συνετέλεσε (μαζί με άλλους λόγους) στο να μην ξεφύγει εντελώς η διαφορά σε κανένα σημείο.

Ο Pacesas φάνηκε ότι είχε κάνει καλή προετοιμασία πριν τον αγώνα, αφού στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα η ομάδα του είχε καλές επιλογές σε άμυνα και επίθεση.

Στο αμυντικό κομμάτι εφάρμοζε συχνά μία ευμετάβλητη matchup zone, η οποία ανάγκαζε τον Ολυμπιακό να καθυστερεί την εκτέλεση των plays και των επιθέσεών του, ιδίως όταν βρισκόταν ο Penn στο παρκέ. Οι passing lanes για την ομάδα του Πειραιά έκλειναν υποδειγματικά, ενώ όταν η μπάλα περνούσε μέσα σε Sofo ή Μπουρούση δύο και τρεις παίκτες των Πολωνών κατέφθαναν έγκαιρα για το double ή triple team. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Σχορτσανίτης δεν πρόλαβε να κάνει ούτε ένα εντός παιδιάς σουτ, ενώ και ο Μπουρούσης κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, έχοντας 2/6.

Παρά τις δυσκολίες ο Ολυμπιακός κρατιόταν με σχετική άνεση μέσα στο ματς, αφού έβρισκε περιοδικά λύσεις μέσα από προσωπικές ενέργειες του γεμάτου ενέργεια και αυτοπεποίθηση Kleiza (που έδειξε για άλλη μία φορά ότι διαθέτει ανεπτυγμένα ένστικτα σκόρερ, ευχέρεια κίνησης σε όλο το πλάτος του παρκέ και ότι μπορεί να δημιουργήσει το δικό του σουτ όποτε το θελήσει) και κάποια transition καλάθια ή fouls που κέρδιζε ο Childress. Όταν, δε, στο 3ο δεκάλεπτο ανέβηκε και ο "αθόρυβος" μέχρι εκείνη τη στιγμή Teodosic και έβαλε 3 από τα χαρακτηριστικά του δύσκολα και στενά μαρκαρισμένα τρίποντα, η υπόθεση "νίκη" φαινόταν να τελειώνει.

Όμως χθες η Prokom, προς έκπληξη όλων όσων την έχουν παρακολουθήσει στενά φέτος και γνωρίζουν τον άναρχο, ελεύθερο και απείθαρχο τρόπο που αγωνίζεται, δεν παραδόθηκε σε κανένα σημείο του αγώνα.

Επιθετικά είχε έναν ασταμάτητο Woods, που εκμεταλλευόμενος τα σωστά isolations στο post που καλούσε ο Pacesas για αυτόν, καθώς και τη χθεσινή ανεπαρκή man-to-man άμυνα του Childress και τα γενικότερα αργά αμυντικά rotations του Ολυμπιακού, σκόραρε συνεχώς με πληθώρα τρόπων και κινήσεων. Εκτός του Qyntel, οι Πολωνοί κατάφερναν σε όλον τον αγώνα να βγάζουν ελεύθερα ή καλών προϋποθέσεων περιφερειακά σουτ για τους υπόλοιπους Αμερικανούς τους, με τον Ολυμπιακό να μην μπορεί (ή να μην έχει την όρεξη αν θέλετε) να τα περιορίσει. Ταυτόχρονα, είχαν έναν Varda πραγματικά από τα παλιά, που εμφανίστηκε εξαιρετικά αποτελεσματικός κοντά στο καλάθι και κατά τη γνώμη μου έπρεπε να πάρει περισσότερα από 8 συνολικά σουτ, καθώς ήταν αποδεδειγμένα "ζεστός".

Όπως φαίνεται και από τα στατιστικά, ο ΟΣΦΠ κέρδισε το ματς επειδή αποκόμισε και ευστόχησε σε πολύ περισσότερες βολές (συνολικά είχε 22/33) σε σχέση με την Prokom, "αναιρώντας" έτσι τη μέτρια βραδιά του στα σουτ, ιδίως από το τρίποντο.

Επιπροσθέτως (και εκεί για μένα ήταν το κλειδί του ματς), επειδή έπαιζαν οι δύο ταχύτερες ομάδες της Euroleague (75.2 κατοχές ανά παιχνίδι ο ΟΣΦΠ, 74.9 η Prokom) και το παιχνίδι πήγε μοιραία σε σχετικά υψηλό tempo, ο ΟΣΦΠ έπρεπε να αντισταθμίσει την μέτρια άμυνά του στα σουτ της Prokom με το να την εξαναγκάσει σε πολλά λάθη. Και το κατάφερε, αφού μπορεί η Prokom να είχε το πολύ καλό 60% eFG, όμως ταυτόχρονα 1 στις 4 επιθέσεις της κατέληγε σε λάθος, δίνοντας έτσι το απαραίτητο χρονικό περιθώριο στον Ολυμπιακό να μπορέσει να βρει ρυθμό μέσα στο ματς και τελικά να μπορέσει να "πάρει" το παιχνίδι χάρη στην ξεκάθαρα ανώτερη κλάση των παικτών του.

Το "blackout" στο τέλος χαρακτηρίζεται σίγουρα απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο, δεδομένων των στόχων και των φετινών προσδοκιών του ΟΣΦΠ, καθώς και της κρισιμότητας κάθε αγώνα από εδώ και πέρα. Ουσιαστικά πήγε να "χαρίσει" μία σίγουρη νίκη και θα πρέπει να δοθεί περισσότερη έμφαση από το Γιαννάκη κατά την προπόνηση στο closing-out των παιχνιδιών, έτσι ώστε να "καθαρίζει" ευκολότερα αυτά τα ματς και να απολαμβάνει σε μεγαλύτερο βαθμό τα προκύπτοντα οφέλη (ξεκούραση των βασικών, περισσότερος χρόνος στους αναπληρωματικούς έτσι ώστε να είναι και αυτοί περισσότερο "ετοιμοπόλεμοι" στη συνέχεια, κτλ.).

Όσον αφορά στους υπόλοιπους προημιτελικούς, η Real πάλεψε στα ίσια με την Barcelona, δείχνοντας ότι έχει "δέσει" πλέον ως ομάδα και μέσω της προπονητικής εμπειρίας του Messina και της δεδομένης ικανότητας των παικτών της έχει τη δυνατότητα να πάει τη σειρά στα 5 ματς. Πάντως στο κρίσιμο σημείο του αγώνα, με τη νίκη να βρίσκεται μπροστά στα μάτια της, υπέπεσε σε λάθη άγχους και έλλειψης συγκέντρωσης, λόγω και της σκληρότατης άμυνας της Barca.

Η Maccabi επέδειξε και αυτή μία απαράδεκτη χαλαρότητα και έλλειψη καθαρού μυαλού στο 2ο ημίχρονο του αγώνα της με την Partizan, όταν και η τελευταία έβαλε σοφότατα περισσότερη δύναμη στο παιχνίδι, "έσφιξε" την άμυνά της και έφτασε τελικά σε μία ιστορική εκτός έδρας νίκη. Η εμφάνιση του Kecman ήταν εξωπραγματική, ενώ ο McCalebb ήταν πληθωρικός (10 rebounds, 6 assists, 2 κλεψίματα) και συν τοις άλλοις πέτυχε ένα μεγάλο και κρίσιμο lay-up στο τέλος.

Τέλος, η CSKA δεν αντιμετώπισε το παραμικρό πρόβλημα από την Caja Laboral. Από το 1ο δεκάλεπτο οι Ρώσοι σκόραραν με όποιον τρόπο ήθελαν, με τους Siskauskas και Planinic (που είχε 7 rebs και 7 assists) να μη συναντούν την παραμικρή αντίσταση στην εκτέλεση και την οργάνωση. Στη συνέχεια έδειξε το inside-outside ευέλικτο παιχνίδι του και ο Vorontsevich, ένας παίκτης τον οποίο εμείς εδώ στο RnG πιστεύουμε πάρα πολύ.

Περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τους 2ους αγώνες την Πέμπτη!

Η Μάχη ενάντια στην Αμερική: Power Forwards

2010-03-18T04:41:00.009+02:00

Ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε με τους PF's στη σειρά άρθρων "U.S. vs. The World". Μέχρι τώρα έχουμε αναλύσει τη "μάχη" στις θέσεις του point guard, του shooting guard και του small forward.

Θυμίζω το concept: Επιλέγουμε την καλύτερη βασική πεντάδα μη Αμερικανών στον κόσμο για μια θεωρητική σειρά αγώνων ενάντια στην Team USA υπό κανόνες FIBA. Για κάθε θέση διαλέγουμε αρχικά 5 υποψηφίους και εν συνεχεία τους κατατάσσουμε με βάση τις κατά τη γνώμη μας απαραίτητες ικανότητες για την εκάστοτε θέση, με σκοπό να βρούμε τον καταλληλότερο. Οι επιλογές μας και γενικότερα το όλο εγχείρημα δεν έχουν σε καμία περίπτωση απόλυτο χαρακτήρα και γίνονται περισσότερο για να λειτουργήσουν ως εφαλτήριο για σκέψη και συζήτηση.

Luis Scola

Profile: Ο Scola είναι ένας PF που θα έλεγα ότι πάει κόντρα στο πνεύμα των καιρών. Αποδεικνύει ότι συχνότατα το αυξημένο μπασκετικό IQ, η άριστη γνώση των "βασικών" και η "6η αίσθηση" για το άθλημα μπορούν να αντισταθμίσουν, ου μην και να υπερκεράσουν το μειονέκτημα της έλλειψης εντυπωσιακών αθλητικών προσόντων και εκρηκτικότητας. Ο ορισμός του μεθοδικού παίκτη, ο Αργεντινός βάζει άψογα το σώμα του κοντά στη ρακέτα και γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πού ακριβώς είναι το καλάθι, έχοντας εκπληκτική αίσθηση του χώρου. Κυρίως όμως διαθέτει ένα ευρύ οπλοστάσιο από jump hooks και γενικότερα low-post spins, προσποιήσεις και σουτ, στα οποία πάντα προσδίδει ένα "απαλό" άγγιγμα που τον ευνοεί στις αναπηδήσεις. Εξάλλου, διαθέτει αποτελεσματικό και γρήγορο midrange jumpshot, ενώ και στα rebounds έχει τρομερή έφεση, που γίνεται ακόμα πιο αξιοσημείωτη αν σκεφτεί κανείς ότι είναι σχετικά κοντός για τα δεδομένα του NBA (2.06 μ.). Η άμυνά του βρίσκεται σε ικανοποιητικό επίπεδο, με το ύψος όμως των αντίπαλων σημερινών PF's-ελαφιών του NBA να του προκαλεί συχνά πρόβλημα.

Πρακτικά: Ο Scola έχει μεγάλη εμπειρία και καταγεγραμμένη επιτυχία σε NBA και Ευρώπη, γνωρίζοντας πλέον τον τρόπο αγωνιστικής προσέγγισης και των δύο μπασκετικών στιλ. Έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με τους καλύτερους Αμερικανούς, πραγματοποιώντας μία εκπληκτική εμφάνιση στον ημιτελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου με αντίπαλο την Team USA, οπότε και είχε σημειώσει 13/21 δίποντα, 11 rebounds, 2 κλεψίματα και 2 τάπες!

Επιθετικές αρετές: post moves, midrange game, κίνηση χωρίς την μπάλα

Anderson Varejao

Profile: Οι γνωστοί-άγνωστοι εμπαθείς, γραφικοί και "άσχετοι" Έλληνες δημοσιογράφοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να αφήνουν το γνωστό περιστατικό με το Ζήση να τους "τυφλώνει", χαρακτηρίζοντας το Varejao "άμπαλο", "κατσίκι", "κριάρι" και άλλα συναφή. Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι ο Varejao αποτελεί ένα είδος παίκτη υπερπολύτιμου σε κάθε ομάδα, αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν "glue guy", δηλαδή τον υπερ-αλτρουιστή και μαχητικό παίκτη που σκοπός και ρόλος του είναι να κάνει τη ζωή του προπονητή και των συμπαικτών του ευκολότερη. Ο Βραζιλιάνος θα ρίξει χωρίς δεύτερη σκέψη το σώμα του στη "φωτιά", βουτώντας για διεκδικούμενες μπάλες, παίρνοντας θέση για αποκομιδή επιθετικού foul, σημειώνοντας καθοριστικά κλεψίματα και κοψίματα και γενικότερα ων σε διαρκή κίνηση. Επιπροσθέτως, είναι πολύ καλός στα lay-ins γύρω και κάτω από το καλάθι, ενώ έχει φοβερή έφεση στο επιθετικό rebound. Με λίγα λόγια, ο Varejao θα κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να κερδίσει η ομάδα του και αποτελεί έναν από τους καλύτερους 6ους παίκτες και "energy guys" στον κόσμο.

Πρακτικά: Ο Varejao, μέσω της πολύχρονης εμπειρίας του στο NBA, γνωρίζει πολύ καλά τον τρόπο που κινούνται οι Αμερικανοί ψηλοί, καθώς και το τι πρέπει να κάνει για να τους "εκνευρίσει" και να τους βγάλει από το ρυθμό τους. Ένα μειονέκτημά του είναι ότι δεν έχει αξιόπιστο jumpshot και επομένως η αποτελεσματικότητά του ως ελαφριού "4αριού" μειώνεται σε περιβάλλον FIBA. Πάντως, και μόνο λόγω του all-around, γεμάτου ενέργεια και ομαδικότητα παιχνιδιού του θέτει σοβαρότατη υποψηφιότητα για θέση βασικού στη World ομάδα.

Επιθετικές αρετές: κίνηση χωρίς την μπάλα, επιθετικό rebound, ευελιξία

Dirk Nowitzki

Profile: Δε χρειάζονται πολλές συστάσεις για το σπουδαίο Γερμανό. Ίσως ο καλύτερος power forward στον κόσμο και σίγουρα ο Ευρωπαίος που έχει αφήσει το στίγμα του στο NBA περισσότερο από κάθε άλλον. Επιθετικά είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπισθεί, καθώς σχεδόν πάντα δημιουργεί mis-matches κινούμενος στην περιφέρεια και μπορεί είτε να σουτάρει με ευκολία πάνω από τον αντίπαλό του (πέφτοντας πάντα ελαφρά προς τα πίσω) είτε να βάλει την μπάλα στο παρκέ και να επιχειρήσει drive, εκμεταλλευόμενος το άριστο για seven-footer παίκτη ball-handling του. Είναι πραγματικά θανατηφόρος στα midrange jumpshots με πρόσωπο στο καλάθι και στα fadeaways από το post. Πλέον σουτάρει αρκετά λιγότερα τρίποντα απ' ότι παλιότερα. Έχει σχεδόν ξετινάξει την ταμπέλα του "soft" από πάνω του, παίζοντας πιο σκληρή και καλή άμυνα και μη φοβούμενος τις μάχες κάτω από τα καλάθια. Είναι παίκτης για τις μεγάλες στιγμές και τα μεγάλα σουτ.

Πρακτικά: Παίζει και κυριαρχεί στο υψηλότερο επίπεδο εδώ και πολλά χρόνια. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα επιθετικά όπλα στον κόσμο και οι κανόνες FIBA θα τον ευνοήσουν ακόμα περισσότερο και στην άμυνα, αφού εκεί υπάρχει αρκετά μικρότερη εξάρτηση στη man defense σε σχέση με το NBA.

Επιθετικές αρετές: ανυπέρβλητο midrange game, "δολοφονικό" ένστικτο σκόρερ, αλάνθαστος από τη γραμμή των βολών

Ersan Ilyasova

Profile: Ίσως ο πιο "περιφερειακός" μη Αμερικανός PF. "4άρι" καθαρά ευρωπαϊκής κοπής, που κινείται τον περισσότερο χρόνο μακριά από το "ζωγραφιστο", ψάχνοντας το κατάλληλο άνοιγμα για σουτ ή drive. Ικανότατος σουτέρ από το (αμερικανικό) τρίποντο, αν βάλει μερικά συνεχόμενα δύσκολα "κρυώνει", αν και τείνει να εκβιάζει προσπάθειες όταν δεν του "βγαίνει" το παιχνίδι. Συνήθως αποφεύγει τις μάχες στη ρακέτα, μαζεύοντας παρ' όλα αυτά έναν ικανοποιητικό αριθμό από rebounds. Η άμυνα ποτέ δεν ήταν το φόρτε του, κυρίως λόγω έλλειψης διάθεσης και συγκέντρωσης και όχι λόγω έλλειψης αθλητικών ικανοτήτων, τις οποίες κατέχει σε αφθονία (για Ευρωπαίο). Δεν είναι αυτό που λέμε "παίκτης του προπονητή", όμως η εντυπωσιακή άγνοια κινδύνου και η αυτοπεποίθηση που τον διακρίνουν μπορούν να ωθήσουν ανά πάσα στιγμή την εκάστοτε ομάδα του στη νίκη.

Πρακτικά: Είναι μόλις στη 2η χρονιά του στο NBA (στην πρώτη του απόπειρα είχε κριθεί ανέτοιμος), όμως έδειξε το πλούσιο ταλέντο του σε περιβάλλον FIBA πέρσι με τη Barcelona και με την Εθνική Τουρκίας στο Eurobasket, όπου κατά στιγμές έμοιαζε ασταμάτητος. Ένα ματς με αντίπαλο την Team USA, βέβαια, αποτελεί διαφορετική ιστορία, όμως δεν παύει να είναι άριστα εξοικειωμένος με τις ιδιαιτερότητες του ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Το ερώτημα είναι αν φτάνει η μέχρι τώρα εμπειρία του στα παρκέ για να μπορέσει να αντιμετωπίσει για 30 λεπτά ένα LeBron ή έναν Carmelo σε επίθεση και άμυνα.

Επιθετικές αρετές: μακρινό σουτ, εκρηκτικότητα, αγωνιστικό θράσος

Erazem Lorbek

Profile: Για μένα ο Lorbek πρέπει να αποτελεί το νο. 1 πρότυπο όσων ψηλών παιδιών κάνουν τα πρώτα σοβαρά βήματά τους στο μπάσκετ και παίζουν στις θέσεις "4" και "5". Και αυτό γιατί ο Σλοβένος έχει αδιαμφισβήτητα την καλύτερη γνώση των βασικών μεταξύ όλων των εν Ευρώπη ψηλών. Κάθε του βήμα είναι σίγουρο, κάθε του κίνηση καλά σχεδιασμένη. Μπορεί να απειλήσει από οποιαδήποτε απόσταση και από οποιαδήποτε στάση του σώματος (με πρόσωπο ή με πλάτη). Δουλεύει με φοβερά μεθοδικό τρόπο στο low και high post, όπου τα up-n-unders του με τις διαδοχικές προσποιήσεις προσφέρουν κάθε φορά οπτικό υλικό στα σεμινάρια για ψηλούς παίκτες. Έχει μάθει με το σωστότερο τρόπο το άθλημα και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στον τρόπο που αγωνίζεται. Είναι αξιόπιστος στα rebounds, αλλά όχι τόσο φερέγγυος στην άμυνα. Αυτό που κυρίως του λείπει είναι δύναμη, αθλητικότητα και εκρηκτικότητα, εμποδίζοντάς τον έτσι από το να επιχειρήσει την "απόβαση" στο NBA.

Πρακτικά: Εναντίον των Αμερικανών θα σημείωνε αρκετούς πόντους, βασιζόμενος στην άγνοιά τους για το πολυσύνθετο παιχνίδι του, όμως στο αμυντικό κομμάτι τα πράγματα θα ήταν δύσκολα (ιδιαίτερα στα box-outs και τα screens) απέναντι στους πολύ δυνατούς Howard και Bosh (συν π.χ. τον Bynum ή τον Oden).

Επιθετικές αρετές: πολύμορφο επιθετικό παιχνίδι, σωστή χρήση του σώματος, υψηλό μπασκετικό IQ

Σύγκριση

Νικητής

Όπως μπορείτε να δείτε ρίχνοντας μία συνολική ματιά στην κατάταξη των "υποψηφίων" στις (αντιπροσωπευτικές για "4άρια") κατηγορίες που επιλέξαμε για τη σύγκριση, ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός ανάμεσα σε Varejao, Scola και Dirk. Καθένας αριστεύει σε πολλά και διαφορετικά κομμάτια του παιχνιδιού, συμπληρώνοντας ο ένας ιδανικά τις αδυναμίες του άλλου.

Όμως σύμφωνα με τις επιταγές του εγχειρήματός μας πρέπει να επιλέξουμε μόνο έναν, και αυτός δε θα μπορούσε να είναι άλλος από το μεγάλο Γερμανό, Dirk Nowitzki. Ο Γερμανός αποτελεί την πιο σίγουρη λύση για μία τόσο σπουδαία και δύσκολη σειρά αγώνων, όπως θα ήταν αυτή απέναντι στην καλύτερη εθνική ομάδα του κόσμου.

Το σκοράρισμά του θα ήταν από μόνο του αρκετό για να κρατάει τη World ομάδα μέσα στο παιχνίδι. Οι Αμερικανοί PF's δυσκολεύονται ιδιαίτερα όλα αυτά τα χρόνια να τον περιορίσουν στο NBA και δεν υπάρχει λόγος να πιστέψουμε ότι δε θα δυσκολεύονταν κι εδώ.

Εξάλλου, έχοντας ήδη επιλέξει το Steve Nash ως PG της ομάδας μας, θα περιμέναμε με αγωνία να δούμε την αναβίωση των μοναδικών συνεργασιών των δύο τους από το Dallas. Σίγουρα τα pick-n-pops θα είχαν την τιμητική τους. Η δε συνύπαρξή του με το Luol Deng στους forwards θα δημιουργούσε ένα δίδυμο κομμένο και ραμμένο για τα μέτρα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, με μπόλικη ευελιξία και πάρα πολύ ταλέντο στο face-up παιχνίδι από μέση απόσταση.

Μείνετε συντονισμένοι για το τελευταίο άρθρο αυτής της σειράς αφιερωμάτων, στο οποίο και θα επιλέξουμε το βασικό center της διεθνούς "αρμάδας"!

Διαγωνισμοί Run-N-Gun και Triple Crown Basketball Academy!

2010-03-16T22:32:00.003+02:00

Βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε τη συνεργασία του Run-N-Gun με την Triple Crown Basketball Academy ως προς τη διεξαγωγή μηνιαίων διαγωνισμών με πλούσια δώρα για τους αναγνώστες (και μη) του blog! Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε, είναι να πατήσετε στη φωτογραφία αυτού του post ή στο link που βρίσκεται στην πλαϊνή μπάρα του blog και θα μεταφερθείτε στη σελίδα των διαγωνισμών της Triple Crown Basketball Academy. Εκεί θα μπορείτε να απαντάτε στην ερώτηση του κάθε μήνα και συμπληρώνοντας τα απαραίτητα στοιχεία (ώστε να μπορεί η Triple Crown να επικοινωνήσει μαζί σας σε περίπτωση που κερδίσετε) να λαμβάνετε μέρος στο διαγωνισμό που θα χαρίζει κάθε μήνα ένα δώρο σε κάποιον τυχερό! Ο πρώτος διαγωνισμός είναι ήδη σε εξέλιξη, δηλώστε συμμετοχή τώρα!

Το κολλεγιακό μπάσκετ με απλά λόγια

2010-03-16T00:30:00.006+02:00

Η σημαντικότερη στιγμή της σεζόν του κολλεγιακού μπάσκετ έφτασε! Το NCAA Tournament, που χαϊδευτικά αποκαλείται "March Madness", ξεκινά την Τρίτη και αναμένεται και φέτος να μας προσφέρει απλόχερα πάθος, μεγάλα παιχνίδια και μπόλικη μπασκετική απόλαυση.

Επειδή, όμως, πολλοί (για να μην πούμε η συντριπτική πλειοψηφεία) των Ελλήνων fans του μπάσκετ δεν γνωρίζουν ακριβώς τι "παίζει" με το κολλεγιακό μπάσκετ και τη δομή του, ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε με απλά λόγια το πώς λειτουργεί το "οικοδόμημα" του NCAA basketball, ξεκινώντας από τα απολύτως βασικά.

Τα αμερικανικά κολλέγια (πανεπιστήμια) χωρίζονται, βάσει της δυναμικότητας και του κύρους του μπασκετικού τους προγράμματος, σε 3 κατηγορίες (Divisions). Εμάς (και όλο σχεδόν το μπασκετικό κοινό) μας ενδιαφέρει η 1η Division, όπου αγωνίζονται 350 περίπου κολέγια. Σχεδόν κάθε κολλέγιο ανήκει σε μία περιφέρεια (conference), εκτός από κάποια (φέτος ήταν 7 τον αριθμό) που προσωρινά δεν ανήκουν σε καμία περιφέρεια, τα λεγόμενα ανεξάρτητα (independents).

Οι conferences περιλαμβάνουν κολλέγια από μία συγκεκριμένη ευρύτερη γεωγραφική περιοχή και αυτό συνήθως υποδηλώνεται από το όνομά τους. Π.χ. η Big East Conference περιλαμβάνει κολλέγια από τις ανατολικές πολιτείες των ΗΠΑ, ενώ η West Coast Conference από περιοχές κοντά στην δυτική αμερικανική όχθη.

Η regular season κάθε κολλεγιακής ομάδας αποτελείται από δύο μέρη: το non-conference πρόγραμμα και το conference πρόγραμμα.

Για το non-conference κομμάτι, που διαρκεί στο περίπου από αρχές Νοεμβρίου μέχρι αρχές Ιανουαρίου, κάθε ομάδα "κατασκευάζει" μόνη της το πρόγραμμά της, "κλείνοντας" αγώνες με οποιαδήποτε άλλη ομάδα-κολλέγιο θέλει.

Στο conference πρόγραμμα, που διαρκεί περίπου από αρχές Ιανουαρίου μέχρι αρχές Μαρτίου, κάθε ομάδα παίζει με όλες τις άλλες ομάδες της conference της, δηλαδή όπως σε ένα κανονικό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Σημειώνουμε εδώ ότι δεν είναι απαραίτητο ότι κάθε ομάδα θα παίξει εντός-εκτός με όλες τις άλλες ομάδες της conference της. Οι λεπτομέρειες του προγράμματος και το ποιος θα παίξει πόσες φορές με ποιον διαφέρουν από περιφέρεια σε περιφέρεια, εφόσον κάθε περιφέρεια έχει διαφορετικό αριθμό ομάδων και διαφορετικό χρονικό εύρος αγώνων.

Μπορείτε να δείτε τη φετινή τελική βαθμολογία όλων των conferences εδώ. Στο πεδίο CONF αναφέρεται το conference ρεκόρ κάθε ομάδας (δηλαδή το ρεκόρ της στους αγώνες ενάντια στις ομάδες της conference της) και στο OVERALL το συνολικό (confernce συν non-conference) ρεκόρ της.

Μόλις ολοκληρωθούν οι conference αγώνες ακολουθεί το conference tournament κάθε περιφέρειας. Θεωρήστε αυτό ως τα playoffs κάθε conference, που αναδεικνύουν τον τελικό πρωταθλητή της. Το πόσες ομάδες κάθε περιφέρειας συμμετέχουν στο conference tournament αυτής διαφέρει από περιφέρεια σε περιφέρεια. Το κοινό στοιχεία, πάντως, όλων των conference tournaments είναι ότι έχουν μορφή one-and-done (δηλαδή έχουν μόνο μονούς αγώνες) και διεξάγονται σχεδόν όλα την ίδια εβδομάδα, γνωστή ως "Championship Week", η οποία για φέτος άρχισε την προηγούμενη Δευτέρα και ολοκληρώθηκε χθες. Δειγματοληπτικά, μπορείτε να δείτε εδώ το tournament της Big East και εδώ το tournament της ACC.

Την ημέρα της ολοκλήρωσης και των τελευταίων conference tournaments (δηλαδή χθες) προβάλλεται πάντα στην αμερικανική τηλεόραση η εκπομπή που ανακοινώνει τις επιλογές της ειδικής επιτροπής του NCAA όσον αφορά στις ομάδες που θα συμμετάσχουν στο νο. 1 από άποψη κύρους και σημασίας πανεθνικό postseason tournament, το March Madness. Η μέρα αυτή είναι γνωστή ως "Selection Sunday".

Στο τελικό NCAA tournament προκρίνονται συνολικά 65 ομάδες. Αυτές χωρίζονται σε 31 "αυτόματες" προκρίσεις και 34 προκρίσεις που καθορίζονται από την ειδική επιτροπή που αναφέραμε.

Απονέμονται 30 αυτόματες "προσκλήσεις" στις ομάδες που κατέκτησαν το conference tournament των 30 περιφερειών, συν 1 στην πρωταθλήτρια της regular season της Ivy League Conference, η οποία δε διεξάγει conference tournament.

Η διαδικασία για την επιλογή των υπόλοιπων 34 ομάδων είναι περίπλοκη και εμπεριέχει και στοιχείο υποκειμενικότητας. Συνυπολογίζονται, μεταξύ άλλων, το ρεκόρ της κάθε υποψήφιας ομάδας και το ρεκόρ των αντιπάλων αυτής. Με άλλα λόγια, παίζει τεράστιο ρόλο το λεγόμενο "strength of schedule" κάθε ομάδας, δηλαδή το πόσο ισχυρές ομάδες αντιμετώπισε αυτή στη διάρκεια της σεζόν.

Αυτό το σύστημα σχεδόν πάντα ευνοεί τις ομάδες των λεγόμενων "ισχυρών" περιφερειών. Για παράδειγμα, φέτος το Wake Forest, ομάδα που ανήκει στην ισχυρή και ανταγωνιστική ACC και είχε ρεκόρ 19-10, προκρίθηκε στους 65, ενώ το UAB, ομάδα της μέτριας δυναμικότητας C-USA που είχε ρεκόρ 23-8, δεν προτιμήθηκε.

Οι 6 ισχυρότερες περιφέρειες (power conferences) είναι οι ACC, Big East, Big Ten, Big 12, SEC και Pac-10, και είναι αυτές που σχεδόν κάθε φορά συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο αριθμό μη αυτόματα προκριθείσων ομάδων στις τελικές 65.

Ο παράγοντας "strength of schedule" είναι μερικώς στο "χέρι" μίας ομάδας, εφόσον, ενώ στο conference πρόγραμμά της οι αντίπαλοι είναι προκαθορισμένοι, στο non-conference κομμάτι μπορεί να διαλέξει εκείνη τους αντιπάλους τους. Με άλλα λόγια, μία ομάδα μπορεί να κινηθεί εκ του ασφαλούς, κανονίζοντας αγώνες με αδύναμες ομάδες, ώστε να αποκομίσει στο τέλος ένα όσο το δυνατόν καλύτερο ρεκόρ, ή μπορεί να κανονίσει αγώνες με πολύ ισχυρές ομάδες, έτσι ώστε ακόμα και αν χάσει μερικούς από αυτούς, να μετρήσουν θετικότατα στο "βιογραφικό" της ενόψει της τελικής επιλογής για το tournament.

Πολύ συχνά, όπως συνέβη φέτος με το Mississippi State και το Illinois, τα πράγματα είναι τόσο οριακά και υπάρχουν τόσες πολλές ομάδες που αξίζουν μία επιλογή, που αρκετές ομάδες αισθάνονται τελικά αδικημένες που δεν επιλέχθηκαν.

Οι top ομάδες που δεν επιλέγονται για το NCAA tournament (όπως η North Carolina φέτος) καταφεύγουν στα χαμηλότερου κύρους και δευτερεύοντα postseason tournaments, σπουδαιότερο εκ των οποίων είναι το NIT (National Invitation Tournament).

Η ειδική επιτροπή επιλογής δεν επιλέγει μόνο τις ομάδες που θα συμμετάσχουν στα March Madness, αλλά βγάζει και τα "ζευγάρια", βάσει των πεπραγμένων τους στη regular season. Το πανόραμα (ή αλλιώς bracket) του φετινού tournament μπορείτε να το δείτε εδώ.

Όπως βλέπετε, ο αντίπαλος του Duke θα καθοριστεί από το λεγόμενο "Opening Round Game", που θα διεξαχθεί αύριο Τρίτη μεταξύ της 64ης και 65ης ομάδας (κατά δυναμικότητα) του τουρνουά.

Μη σας προβληματίζουν οι 4 γεωγραφικές περιοχές που αναγράφονται με μεγάλα γράμματα (Midwest, East, South, West), αφού δεν έχουν καμία σχέση με τη γεωγραφική τοποθεσία των ομάδων. Σηματοδοτούν απλά το σε ποια πόλη θα διεξαχθούν οι αγώνες του συγκεκριμένου τεταρτημορίου του bracket.

Αυτά προς το παρόν! Ελπίζω αυτές οι πληροφορίες να βοήθησαν όσους από εσάς θέλετε να μυηθείτε στην ιδιαίτερη μαγεία του κολλεγιακού μπάσκετ και ειδικότερα του March Madness, του αγνότερου ίσως μπασκετικού γεγονότος στον πλανήτη.

Τέλος, μπορεί η Nova να δείξει αρκετά από τα ματς του τουρνουά, όμως οι πραγματικά αφοσιωμένοι θα πρέπει να έχετε οπωσδήποτε πρόχειρο αυτό το link, από το οποίο θα μεταδοθούν, επίσημα και σε υψηλή ανάλυση, όλοι οι αγώνες του March Madness!

Για οποιαδήποτε συμπληρωματική απορία ή διευκρίνιση αφήστε comment!

Τα καλύτερα και χειρότερα παρατσούκλια του ΝΒΑ

2010-03-12T04:48:00.006+02:00

Κάνοντας πριν λίγο καιρό την καθιερωμένη μεταμεσονύκτια περιήγηση στους αγώνες του ΝΒΑ, συνειδητοποίησα ότι πλέον τα nicknames των παικτών έχουν γίνει πολύ κοινότοπα και δε φτάνουν το επίπεδο του παρελθόντος. Στο Toronto είναι ο CB4, στους Hornets ο CP3, στους Magic ο D12 κλπ. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο trend δεν προσθέτει στην εικόνα των παικτών τον απαραίτητο μύθο που προσέφεραν απλόχερα παρατσούκλια όπως Hakeem the Dream, The Admiral, The Mailman κλπ. Για αυτόν το λόγο, αποφάσισα να ψάξω να βρω τα καλύτερα και τα ατυχέστερα παρατσούκλια του ΝΒΑ. Enjoy!

Τα καλύτερα

16) Wild Thing - Anderson Varejao (για το παρουσιαστικό και το στιλ παιχνιδιού του)
15) Diesel - Shaquille O' Neal
14) AK-47 - Andrei Kirilenko
13) The Brazilian Blur - Leandro Barbosa (για την ταχύτητά του)
12) Skip to my Lou - Rafer Alston
11) Vinsanity - Vince Carter
10) Crash - Gerald Wallace (για το τολμηρό στιλ παιχνιδιού του που συχνά επιφέρει τραυματισμούς)
9) Vanilla Gorilla - Joel Przybilla (λόγω του χρώματος του δέρματός του)
8) The Truth - Paul Pierce
7) Boom Dizzle - Baron Davis
6) The Big Aristotle - Shaquille O' Neal (από τον ίδιο το Shaq για τις πολλές φιλοσοφίες του)
5) Tough Juice - Caron Butler (για το παθιασμένο και σκληρό παιχνίδι του, καθώς και για το ότι είχε δύσκολη παιδική ηλικία)
4) Bad Porn - Corey Maggette (μπορείτε να δείτε εδώ το γιατί)
3) Black Mamba - Kobe Bryant (για τα φονικά σουτ του)
2) White Chocolate - Jason Williams (για το streetball στιλ του, ασυνήθιστο σε λευκούς παίκτες)
1) The Answer - Allen Iverson

Τα χειρότερα

16) Τhe Man from Sudan - Luol Deng (για την καταγωγή του από το Σουδάν)
15) Τhe Prince - Luc Richard Mbah a Moute (από το ότι είναι πρίγκηπας στο χωριό του στο Καμερούν, καθώς και από τη σειρά "The Fresh Prince of Bel-Air")
14) Durantula - Kevin Durant (παραλληλισμός με την αράχνη ταραντούλα)
13) Me, myself and Iverson - Allen Iverson (για το εγωιστικό στυλ παιχνιδιού του)
12) The Rooster - Danillo Gallinari (για το κούρεμά του)
11) DaWhite Howard - David Lee (για τα double-double του)
10) Red Rocket - Matt Bonner
9) Spanish Chocolate - Sergio Rodriguez (για το streetball στιλ του, ατυχής σύγκριση με Jason Williams)
8) The Janitor - Brian Cardinal (για τη μη μπασκετική εμφάνιση του)
7) Uncle Etan - Etan Thomas (για την ευγενική φυσιογνωμία του)
6) The Polish Hammer - Marcin Gortat
5) Boobie - Daniel Gibson
4) The Machine - Sasha Vujacic (έτσι αυτοανακηρύχθηκε ο Σλοβένος για τη συνεχόμενη ευστοχία του στα τρίποντα)
3) Big Baby - Glen Davis (του ταιριάζει απόλυτα μετά την αντίδρασή του εδώ)
2) The Black Hole - Oleksiy Pecherov (για τις εκπληκτικές αποδόσεις του και το ρόλο του στην ομάδα)
1) The Ginger Ninja - Brian Scalabrine (no comment, η φωτογραφία τα λέει όλα)

Ποιο είναι για εσάς το καλύτερο και το χειρότερο μπασκετικό παρατσούκλι;

Top 10 Βελτιωμένοι Παίκτες στο ΝΒΑ

2010-03-10T17:32:00.005+02:00

Κάθε χρόνο μαζί με τα άλλα ατομικά βραβεία του ΝΒΑ (MVP, Defensive Player, Rookie, 6th Man, κλπ) απονέμεται και το βραβείο του πιο βελτιωμένου παίκτη της χρονιάς. Η συγκεκριμένη κατηγορία πάντα μου προκαλούσε μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό ένας παίκτης να βελτιώνει συνεχώς το παιχνίδι του προσθέτοντας νέα στοιχεία. Έχοντας παρακολουθήσει, λοιπόν, πολλά παιχνίδια ΝΒΑ φέτος θα προσπαθήσω να κατατάξω τους 10 πιο βελτιωμένους παίκτες στη λίγκα ελπίζοντας ότι κάποτε θα παραδειγματιστούν και αρκετοί Έλληνες παίκτες που συχνά παρασύρονται από τα μεγάλα συμβόλαια και τις ομαδικές επιτυχίες και μένουν σχετικά στάσιμοι.

10) Anthony Morrow (Golden State Warriors)

Μόλις στη δεύτερη χρονιά του στο ΝΒΑ και παρότι καμία ομάδα δεν τον επέλεξε στο draft o Morrow ήδη θεωρείται ένας από τους καλύτερους shooters στο ΝΒΑ. Πέρυσι είχε δώσει δείγματα του ταλέντου του, αλλά φέτος έχει μεγαλύτερο ρόλο στους Warriors και αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια εξαιρετική περίπτωση. Ακόμα και με τους Monta Ellis, Stephen Curry, CJ Watson μπροστά του, εκείνος βρίσκει τον τρόπο να σκοράρει και μάλιστα είναι 7ος σε όλο το ΝΒΑ σε 3PT% με 43.8%. Πολλοί θα υποστήριζαν ότι ευνοείται από το άναρχο παιχνίδι των Warriors και την έλλειψη inside game και όσον αφορά στο ρυθμό της ομάδας και στις ευκαιρίες του να σουτάρει θα είχαν δίκιο. Θα ήθελα να επισημάνω, ωστόσο, ότι η ποιότητα των υπολοίπων guards (και ειδικά των Curry και Ellis) μόνο αρνητικό μπορεί να αποτελέσει για το Morrow ως προς την παραγωγικότητά του, ενώ θεωρώ ότι πιθανώς σε μια πιο "σοβαρή" ομάδα θα είχε ακόμα καλύτερα ποσοστά και θα αναδεικνυόταν περισσότερο.

9) Jared Dudley (Phoenix Suns)

Στην τρίτη του χρονιά στο ΝΒΑ ο Jared Dudley μας δείχνει κάτι διαφορετικό από τα 2 προηγούμενα χρόνια και μας αναγκάζει να τον συμπεριλάβουμε σε αυτό το Top 10. Aπό την αφάνειά του στους Bobcats, ο Dudley έχει μετατραπεί σε έναν εξαιρετικό ρολίστα στους Suns. H βελτίωσή του στο σουτ είναι δύσκολο να μη γίνει αντιληπτή από όποιον τον είχε δει και τα προηγούμενα χρόνια. Σίγουρα το up-tempo παιχνίδι των Suns τον βοηθά πολύ, όμως είναι εμφανές ότι έχει δουλέψει πολλές ώρες σουτάροντας και αυτό αποτυπώνεται στο 44% στα τρίποντα, που τον φέρνει στην 5η θέση σε όλο το ΝΒΑ. Εκτός αυτού, όμως, η ενέργεια που βγάζει στο παρκέ όταν μπαίνει από τον πάγκο είναι αξιοπρόσεκτη. Το hustling και η μεγάλη βελτίωσή του στην άμυνα τον έχουν κάνει πολύ συμπαθή στους φίλους των Suns, οι οποίοι εκτιμούν την προσφορά του και ελπίζουν να συνεχίσει με ανάλογο ζήλο καθώς έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης. (Στα συν υπολογίζεται και η αλλαγή του κουρέματός του.)

8) George Hill (San Antonio Spurs)

Όταν ο Gregg Popovich λέει ότι στους Spurs των Duncan, Ginobili, Parker αγαπημένος του παίκτης είναι ο George Hill, τότε σίγουρα ο τελευταίος χρειάζεται προσοχή. Ο Hill αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση παίκτη, αλλά τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν ξεχωριστό θα τα δούμε σε ξεχωριστό άρθρο, καθώς σίγουρα είναι player we like. Όσον αφορά στην αγωνιστική του βελτίωση σε σχέση με πέρυσι, είναι μεγάλη. Πλέον δε φοβάται να σουτάρει και γενικά να αναλάβει πρωτοβουλίες στο σκοράρισμα και στην οργάνωση του παιχνιδιού σε μια ομάδα όπου αγωνίζονται αστέρες πολύ μεγαλύτεροι από τον ίδιο. Το 47% στα σουτ εντός παιδιάς έρχεται ως επίρρωση των παραπάνω. Επιπλέον, είναι εμφανές ότι δουλεύει πολύ τη σωματοδομή του, καθώς έχει δυναμώσει αρκετά τον κορμό του και σε συνδυασμό με την ταχύτητά του και το μεγάλο άνοιγμα χεριών, έχει μετατραπεί σε defensive stopper του ποιοτικότερου αντίπαλου guard. Λόγω των τραυματισμών του Parker και του Ginobili έχει πάρει πολλές ευκαιρίες φέτος και έχει δικαιώσει τον προπονητή του που τον πίστεψε αντί του πεπειραμένου Michael Finley για παράδειγμα. Αν κρίνουμε από τη σοβαρότητα των Spurs και το work ethic που επιδεικνύει ο ίδιος, το μέλλον προμηνύεται λαμπρό.

7) Joakim Noah (Chicago Bulls)

Οι πρόσφατοι τραυματισμοί του έχουν χαλάσει μια πολύ καλή χρονιά για το Noah, η οποία από πολλούς χαρακτηριζόταν ως breakthrough. Είναι 4ος σε total rebound% σε όλο το ΝΒΑ φέτος με 20.2%, το οποίο συνοδεύει με 1.6 τάπα ανά παιχνίδι, αποτελώντας με λίγα λόγια το σημείο αναφοράς των Bulls μέσα στη ρακέτα. Το hustling και η έφεσή του στην άμυνα, ήταν γνωστά από πέρυσι, όμως πέρασε πολλές ώρες στο γυμναστήριο δυναμώνοντας πάρα πολύ το σώμα του και παράλληλα πρόσθεσε και μερικές κινήσεις στο επιθετικό ρεπερτόριό του, το οποίο πάντως παραμένει ελαφρά περιορισμένο. Αν δεν είχε τραυματιστεί και χάσει αρκετούς αγώνες, ίσως να βρισκόταν και σε υψηλότερη θέση, ενώ το σίγουρο είναι ότι αν συνεχίσει να δουλεύει σε αυτούς τους ρυθμούς θα γίνει beast in the paint, δίνοντας στους Bulls τον ψηλό που τόσο χρειάζονται.

6) Al Horford (Atlanta Hawks)

Η φετινή εκπληκτική πορεία των Hawks οφείλεται εώς ένα βαθμό και στον Horford. Ο center από τη Δομινικανή Δημοκρατία αξίζει πολλών συγχαρητηρίων σε πρώτη φάση για το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές είναι undersized και παλεύει με δυνατότερους και ψηλότερους αντιπάλους. Δεν το βάζει κάτω, ωστόσο, και με όπλα την ταχύτητά του, την ευελιξία του και το ένστικτό του γύρω από το καλάθι έχει ανεβάσει κατακόρυφα την απόδοσή του φέτος, σε σημείο μάλιστα που κλήθηκε για πρώτη φορά και στο All-Star Game. Στην τρίτη του χρονιά στο ΝΒΑ, ο Horford αρχίζει να δικαιώνει τους ανθρώπους που τον επέλεξαν στο νούμερο 3 του draft καθώς αυτή είναι η πρώτη του αληθινά μεγάλη χρονιά, την οποία δε θα μπορούσαμε να μην επιβραβεύσουμε.

5) Russell Westbrook (Oklahoma City Thunder)

Οι Thunder κάνουν μια φοβερή χρονιά φέτος και βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην 6η θέση στη Δύση. Πολλά εύσημα ανήκουν στον Kevin Durant, που κάνει χρονιά επιπέδου MVP και στο Scott Brooks, ο οποίος έχει μετατρέψει ένα νεανικό σύνολο σε μια ταχύτατη, συνεπέστατη και άκρως επικίνδυνη ομάδα, την οποία πολλοί φοβούνται να έχουν ως αντίπαλο στον πρώτο γύρο των playoffs. Σημαντικό ρόλο στην αναμόρφωση των Thunder παίζει ο βασικός play-maker της ομάδας, ο Westbrook. Η βελτίωσή του στον τρόπο που διαχειρίζεται το παιχνίδι και βλέπει το παρκέ είναι καθοριστική για το επιθετικό πλάνο της ομάδας, ενώ και οι αντιδράσεις του σε κρίσιμες καταστάσεις τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση είναι θετικότατες. Σαφέστατα, πάντως, ο Westbrook ευρισκόμενος μόλις στη δεύτερη χρονιά του στο ΝΒΑ έχει ακόμα πολλά περιθώρια βελτίωσης και ήδη θεωρείται ένα από τα next big things στους guards.

4) Carl Landry (Houston Rockets/Sacramento Kings)

Επωφελούμενος από τον τραυματισμό του Yao Ming, ο Carl Landry πήρε αρκετές ευκαιρίες στο Houston και δεν τις άφησε να πάνε χαμένες. Βελτιώθηκε πολύ στο επιθετικό κομμάτι και χρησιμοποιώντας τη δύναμη και την ταχύτητά του, έπαιρνε συχνά την καλύτερη θέση στο low post και τελείωνε τη φάση με διάφορους τρόπους (κάρφωμα, σουτ, lay-in μετά από post move). To γεγονός, ωστόσο, ότι δεν αποτελούσε έναν καθαρόαιμο center και οι Rockets έχουν αρκετούς παίκτες του τύπου του (Scola, Andersen, Hayes) τον έκανε αναλώσιμο. Έτσι, μετακόμισε στο Sacramento. Εκεί, παρουσιάζεται ακόμα καλύτερος και έχει μεγάλο ρόλο στη νεανική ομάδα των Kings. Αν βελτιώσει λίγο και την αμυντική του συμπεριφορά, τότε θα μιλάμε για έναν από τους πλέον ανερχόμενους power forwards του ΝΒΑ.

3) Marc Gasol (Memphis Grizzlies)

Παίζοντας σε μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις τις χρονιάς, ο Marc έχει καταφέρει να εδραιωθεί ως ένας από τους καλύτερους νέους centers του πρωταθλήματος. Μόλις στη δεύτερη χρονιά του στο ΝΒΑ και ενώ βρίσκεται σε μια ομάδα με αρκετούς shothogs, ο Gasol έχει καταφέρει να γίνει σημείο αναφοράς μέσα στη ρακέτα. Μάλιστα, σε ένα από τα πιο προχωρημένα στατιστικά του ΝΒΑ, το Win Shares, το οποίο εκφράζει για πόσες περίπου από τις νικές της ομάδας του είναι υπεύθυνος ένας παίκτης, ο Marc είναι 10ος στο ΝΒΑ ανάμεσα σε elite franchise players όπως ο LeBron, o Howard, o Nowitzki κλπ. Δεν έχει ακόμα το sweet touch του αδερφού του γύρω από το καλάθι (αν και είναι 4ος σε όλο το ΝΒΑ σε eFG%), αλλά δουλεύει καθημερινά για να το αποκτήσει και σε αρκετές περιπτώσεις βγάζει φάσεις που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν τελικά μπορεί να γίνει καλύτερος από τον Pau. Στο αμυντικό κομμάτι, πάντως, είναι σίγουρα πιο ανθεκτικός λόγω όγκου και μπορεί να αντιμετωπίσει στα ίσια τους περισσότερους αντιπάλους του. Χρειάζεται ακόμα δουλειά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το παιχνίδι, όμως ο συνδυασμός του work ethic του και των εμπειριών που αποκτά σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο, μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο Marc θα συνεχίσει να βελτιώνεται εντυπωσιακά και ίσως κάποτε ξεπεράσει και το μεγάλο (σε ηλικία και αξία) αδερφό του.

2) Josh Smith (Atlanta Hawks)

Παραπάνω μιλήσαμε για την εκπληκτική χρονιά των Atlanta Hawks και το ρόλο του Horford σε αυτή. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί ο τελευταίος να έχει βελτιωθεί σε μεγάλο βαθμό, όμως και ο J-Smoove έχει ανέβει αρκετά επίπεδα στον τρόπο παιχνιδιού του. Πιο ώριμος από ποτέ, ο Smith δεν αναλώνεται σε σουτ κακών προϋποθέσεων και συνεχείς προσπάθειες για θεαματικές άμυνες όπως στο παρελθόν. Αντίθετα, έχει εξελίξει το post game του και σε συνδυασμό με την έφεσή του στο παιχνίδι πάνω από το καλάθι, έχει καταφέρει να γίνει καλύτερος στον τομέα του shot selection που ήταν το αδύναμο σημείο του. Στην άμυνα, συνεχίζει να προσφέρει μεγαλοπρεπείς τάπες (4ος σε τάπες ανά παιχνίδι σε όλο το ΝΒΑ) και να κλέβει μπάλες ώστε να βγαίνει στον αιφνιδιασμό, όμως πλέον έχει μάθει να βάζει όρια στον εαυτό του. Δε ρισκάρει συνεχώς, χρησιμοποιεί το κορμί του και την ταχύτητά του, ενώ δίνει πολύ συχνά καίριες βοήθειες.

Το γεγονός ότι δεν μπήκε στο All-Star Game χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως αδικία και φαίνεται να πείσμωσε τον ίδιο, ο οποίος παρουσιάζεται ακόμα καλύτερος τον τελευταίο καιρό τόσο στον τομέα της εκτέλεσης όσο και της δημιουργίας. Ο ρόλος του στους Hawks είναι καταλυτικός και από την απόδοσή του θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό πόσο μακριά θα φτάσουν στα playoffs. Ό,τι και να γίνει πάντως, η προσπάθειά του πρέπει να επιβραβευθεί, ενώ όλοι αυτοί που έλεγαν τα προηγούμενα χρόνια ότι ο Smith είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της λίγκας και αν δουλέψει θα γίνει παίκτης ολκής, μπορούν πλέον να αισθάνονται δικαιωμένοι.

1) Aaron Brooks (Houston Rockets)

Στην 3η του χρονιά στο ΝΒΑ, ο Brooks έχει εκτινάξει το παιχνίδι του σε άλλο επίπεδο και έχει αναλάβει τα ηνία των Houston Rockets. Πολλοί αμφισβητούσαν την ποιότητά του και αν θα μπορούσε να παρουσιαστεί συνεπής στο ρόλο του βασικού play maker και εκείνος φρόντισε να τους διαψεύσει όλους. Ηγείται της ομάδας του στο σκοράρισμα (χωρίς να υπολογίζεται ο νεοφερμένος Kevin Martin) και είναι πρώτος στο ΝΒΑ σε εύστοχα τρίποντα. Ακόμα και μετά το trade που έφερε τον K-Mart στο Houston, οι αριθμοί του ΑΒ δεν έπεσαν και η συνεργασία τους είναι αγαστή. Θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, λοιπόν, να δούμε του χρόνου τον Brooks (και τους Rockets) όταν θα έχει επιστρέψει και ο Yao και η ομάδα θα έχει έναν παίκτη-βαρόμετρο μέσα στη ρακέτα. Ίσως τότε να είναι πιο καλό και το shot selection του καθώς και ο έλεγχος του ρυθμού της ομάδας, τομείς στους οποίους φέτος παρουσιάζεται ασταθής.

Τιμητική αναφορά: Corey Brewer (Minnesota Timberwolves), Kendrick Perkins (Boston Celtics), Rodney Stuckey (Detroit Pistons), Roy Hibbert (Indiana Pacers), Goran Dragic (Phoenix Suns)

Λύκοι σε αδιέξοδο

2010-03-09T22:52:00.002+02:00

Οι Minnesota Timberwolves είναι από εκείνες τις ομάδες του NBA που τα τελευταία χρόνια βρίσκονται μονίμως στα κατώτερα στρώματα της βαθμολογίας. Η μοναδική πραγματικά μεγάλη στιγμή της σύντομης ιστορίας τους (συμμετέχουν στο NBA από το 1989-90) ήρθε το 2004, όταν και ήταν η καλύτερη ομάδα της Δύσης στη regular season και πάλεψαν σχεδόν στα ίσα στους Western Conference Finals με τους Lakers των Kobe, Shaq, Malone και Payton, πριν αποκλειστούν με το κεφάλι ψηλά. Από τότε, κάθε χρόνο ξεκινούν με μία συγκρατημένη αισιοδοξία αλλά καταλήγουν στη χώρα της "λοταρίας", με τη διαρκή ελπίδα να κερδίσουν μία καλή θέση στο draft ώστε να αποκομίσουν πιθανώς ένα μεγάλο ταλέντο που θα τους βγάλει από το τέλμα και θα τους επαναφέρει στην τροχιά των playoffs.

Έτσι άρχισε και η φετινή σεζόν, με τον general manager David Kahn (που διαδέχτηκε τον μέτριο Kevin McHale) να υϊοθετεί μία αμφιλεγόμενη πρακτική, διαλέγοντας με συνεχόμενα picks (5ο και 6ο) δύο point guards, τους Ricky Rubio και Jonny Flynn. Ειδικά το Rubio φάνηκε να τον θέλει πάρα πολύ, αφού για χάρη του έδωσε τους Mike Miller και Randy Foye, δύο ικανότατους παίκτες και βασικά στελέχη, στους Wizards.

Όλοι απόρησαν με αυτό το "στοκάρισμα" με PG's, το οποίο ο ίδιος υπερασπίστηκε λέγοντας ότι μελλοντικά οι δύο νεαροί "άσοι" θα μπορούσαν να παίξουν ταυτόχρονα στο ίδιο backcourt. Αυτό δεν έπεισε πολλούς, δεδομένου ότι ο Flynn είναι μεν scorer αλλά είναι υπερβολικά κοντός για το "2" (μόλις 1.83 μ.), ενώ ο Rubio είναι πιο ψηλός (1.92 μ.) αλλά καθαρά δημιουργικός παίκτης με προς το παρόν περιορισμένο επιθετικό ρεπερτόριο.

Εξάλλου, ο καινούριος και εκ Lakers ερχόμενος head coach Kurt Rambis είχε γνωστοποιήσει ότι σκόπευε να εφαρμόσει στη Minnesota τη γνωστή τριγωνική επίθεση του μέντορά του Phil Jackson, η οποία προϋποθέτει έναν point guard που είναι ρολίστας (και ως εκ τούτου δε χειρίζεται πολλή ώρα την μπάλα) και "διευκολύνει" το έργο των αστεριών της ομάδας (σκεφτείτε τους Ron Harper και Derek Fisher). Ούτε ο Flynn ούτε ο Rubio ανταποκρίνονταν σε αυτό το πρωτότυπο.

Η πρώτη πραγματική ανησυχία ήρθε όταν ο Rubio δήλωσε ότι δεν "καιγόταν" ιδιαίτερα να παίξει στη Minnesota και παρέθεσε ως αιτίες το κρύο κλίμα και το χαμηλό status της πόλης σε θέματα marketing και αγοραστικού κοινού, σε σχέση π.χ. με τη Νέα Υόρκη. Εν συνεχεία υπέγραψε με τη Barcelona για 2 χρόνια και έτσι ένα ελκυστικό προϊόν που σκόπευαν να προσφέρουν οι T-Wolves στους fans τους πήρε αναβολή, "ψυχραίνοντας" τις ελπίδες των τελευταίων για μία ενδιαφέρουσα χρονιά.

Πάντως η σεζόν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, καθώς στο πρώτο κιόλας παιχνίδι ήρθε μία συναρπαστική νίκη επί των Nets με ένα buzzer beater του Damien Wilkins. Μακάρι κάποιος να μπορούσε να τους προειδοποιήσει ότι είχαν νικήσει τη χειρότερη ομάδα του NBA τα τελευταία 10 χρόνια και ότι θα ακολουθούσε ένα θλιβερό σερί 15 ηττών, που προϊδέαζε ότι και το Μάιο του 2010 οι Wolves θα ασχολούνταν με μπαλάκια λοταρίας, αντί για παιχνίδια playoffs.

Αυτήν τη στιγμή η Minnesota έχει ρεκόρ 14-50 (το 2ο χειρότερο στο NBA και χειρότερο στη Δύση) και σερί 6 ηττών. Η ομάδα έχει τη 2η χειρότερη επίθεση με offensive rating 98.7 και την 4η χειρότερη άμυνα με defensive rating 107.7. Ειδικότερα, έχουν το χειρότερο opponent eFG% με 51.89%, δηλαδή οι αντίπαλοί της είναι οι πιο εύστοχοι στα σουτ σε σχέση με τους αντιπάλους κάθε άλλης ομάδας του NBA.

Ας δούμε τώρα μερικά προβλήματα σε επίπεδο παικτών που εξηγούν την απογοητευτική χρονιά των Wolves:

Οι παίκτες ακόμα δεν έχουν εμπεδώσει πλήρως την τριγωνική επίθεση, αφού σε πολλά ματς βλέπουμε επιθέσεις να καθυστερούν να αναπτυχθούν και να τελματώνουν, αποφέροντας νομοτελειακά κακών προϋποθέσεων προσπάθειες.
Η παραγωγή και αποτελεσματικότητα του Al Jefferson έχει πέσει αισθητά σε σχέση με πέρσι. Ο ίδιος φαίνεται σε κάθε ματς να μη νιώθει άνετα στην τριγωνική επίθεση και όντως αυτή δεν του έχει επιτρέψει μέχρι τώρα να πετυχαίνει εύκολα καλάθια που να βγαίνουν από ομαδικό παιχνίδι, αφήνοντάς τον συχνά να "παλεύει" αβοήθητος. Αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι φέτος εκτελεί μόλις 4.7 σουτ ανά παιχνίδι κάτω από το καλάθι (από 7.7 πέρσι), ενώ από αυτά που βάζει μόνο το 37.9% προέρχονται από assist (47.6% πέρσι). Επίσης, φέτος εκτελεί 4.3 σουτ ανά παιχνίδι (career high) από απόσταση 3-4.5 μέτρων. Αυτά τα στατιστικά δείχνουν ότι δυσκολεύεται να πάρει καλές θέσεις κοντά στο καλάθι των αντιπάλων και συχνά βρίσκεται καλά κλεισμένος και απομονωμένος στο high post, μην έχοντας πολλές και ποιοτικές επιλογές. Με βάση, λοιπόν, τα νέα δεδομένα στο παιχνίδι των Wolves, ίσως τελικά το trade Granger για Jefferson να μην ήταν κακή ιδέα (ίσα-ίσα, ήταν πολύ καλή ευκαιρία για ουσιαστική και επικερδή ανανέωση).
Ο Corey Brewer παρουσιάζεται φέτος αρκετά βελτιωμένος και με αρκετά πιο πολύπλευρο παιχνίδι (ειδικά στην άμυνα), όμως ακόμα εμφανίζεται ασταθής και το σουτ του δεν είναι στα επιθυμητά επίπεδα για βασικό 3άρι του NBA.
Ο Flynn είναι εκρηκτικός και με αστείρευτη ενέργεια. Έχει ταχύτατα πόδια και πολύ καλό χειρισμό και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικός στο dribble penetration, έχοντας ποσοστό 53.8% στις προσπάθειες κάτω και γύρω από το καλάθι με μόλις 22.5% των εύστοχων από αυτές να προέρχονται από assist, κάτι που δείχνει την έφεσή του στα 1-on-1 drives. Αυτό που του λείπει είναι η ωριμότητα στο half-court παιχνίδι και το court vision και αυτό έχει στοιχίσει στη Minnesota σε αρκετούς αγώνες φέτος. Του χρόνου λογικά θα παρουσιαστεί βελτιωμένος, δεχόμενος πίεση και από τις συγκρίσεις με τους άλλους ταλαντούχους PG's του 2009 draft (Evans, Jennings, Collison, Curry).
Ο Kevin Love συνεχίζει να παίζει λιγότερα λεπτά απ' όσα αξίζει. Το παιχνίδι του συνεχώς βελτιώνεται και παραμένει ένας από τους πιο υποτιμημένους νεαρούς παίκτες του NBA. Ο ύψους 2.08 μ. PF/C από το UCLA είναι ένας εκπληκτικός rebounder. Αρκεί να αναφέρουμε ότι είναι ο μόνος με ύψος κάτω από 2.11 μ. στην 1η εξάδα του NBA στο rebound% για όσους παίζουν 25+ λεπτά ανά ματς, με τους άλλους 5 να είναι οι Camby, Dalembert, Howard, Noah και Duncan. Παρόλα αυτά, ο Rambis επιμένει σε μερικά ματς, όπως το χθεσινό με τους Mavericks, να χρησιμοποιεί περισσότερα λεπτά τους Hollins και Milicic (που ήρθε και κερδίζει συστηματικά λεπτά συμμετοχής από το πουθενά πραγματικά) από τον K-Love.
Ο Ramon Sessions (άλλος ένας PG) έχει μείνει σχετικά στάσιμος, εν μέρει επειδή δε δείχνει να μπορεί να παίξει αποτελεσματικά στο στιλ που θέλει ο Rambis. Ήδη ακούγονται φήμες για αποχώρησή του από το ερχόμενο καλοκαίρι κιόλας (με πιθανό προορισμό τους run-n-gun Knicks), παρότι οι T-Wolves για να τον αποκτήσουν του έδωσαν $16 εκ. για 4 χρόνια!

Οι Wolves, λοιπόν, αναβάλλουν κατά τα φαινόμενα την "επανάκαμψη" και την επιστροφή τους (λέμε τώρα) στην ελίτ τουλάχιστον για του χρόνου. Το ενδιαφέρον τους για φέτος έχει ήδη στραφεί στο lottery, με το μεγάλο ερώτημα να είναι το εξής: Αν τους χαμογελάσει η τύχη και αποκτήσουν το νο.1 pick, θα πάρουν τη μεγάλη απόφαση διαλέξουν τον 4ο point guard μέσα σε 1 χρόνο, τον υπερταλαντούχο John Wall;

Αν η απάντηση σε αυτό είναι θετική (αν δηλαδή παίξουν στην ίδια ομάδα Wall και Rubio), θα έχουμε να κάνουμε με το θεαματικότερο ντουέτο από playmakers στην ιστορία του μπάσκετ! Αυτή η σκέψη και μόνο νομίζω είναι ικανή να απαλύνει, έστω και για λίγο, τον πόνο των φίλων των T-Wolves.

Run-N-Gun Euroleague All-Decade Tournament

2010-03-08T19:33:00.046+02:00

Θέλαμε να συνδυάσουμε δύο μεγάλα μπασκετικά γεγονότα: το επερχόμενο και πάντα συναρπαστικό NCAA Tournament και την επίσημη ψηφοφορία για την All-Decade Euroleague Team, που "τρέχει" εδώ και κάμποσο καιρό. Έτσι λοιπόν δημιουργήσαμε το RnG Euroleague All-Decade Tournament!

Όπως θα καταλάβετε και από το παρακάτω διάγραμμα του εικονικού αυτού τουρνουά, πήραμε τους 50 παίκτες που έχει προκρίνει η επίσημη Euroleague και μέσω κλήρωσης βγάλαμε ζευγάρια. Για κάθε 1-on-1 "σύγκρουση" ένας συντελεστής (τυχαίος κάθε φορά) του RnG θα παρουσιάζει τους 2 παίκτες και θα κρίνει το νικητή (σε μερικά matchups μπορεί να γράφει ο 1ος συντελεστής για τον έναν παίκτη και ο 2ος για τον άλλο, για να έχουμε και πιο ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση γνωμών!). Σημειώνουμε ότι οι συγκρίσεις και οι αντιπαραθέσεις δε δύνανται να έχουν απόλυτο χαρακτήρα (εφόσον η Euroleague δεν κατηγοριοποίησε ανά θέση τους παίκτες) και γίνονται περισσότερο για ψυχαγωγικούς σκοπούς και για να αποτιμήσουμε την επίδραση και το τι μας "άφησαν" ουσιαστικά αυτοί οι παίκτες-θρύλοι.

Αυτό το post θα ανανεώνεται κάθε φορά που θα γίνεται μία σύγκριση και θα "προχωρά" το τουρνουά, οπότε καλά θα κάνετε να το επισκέπτεστε συχνότατα! Το link του post θα τοποθετηθεί στη sidebar για εύκολη και γρήγορη πρόσβαση.

UPDATE: Σε κάθε matchup θα προστίθεται poll, έτσι ώστε να σας δίνεται και η ευκαιρία να κάνετε τη δική σας επιλογή και να μπορούμε έτσι να συγκρίνουμε τη δική μας οπτική με τη δική σας!

Ελπίζουμε να σας αρέσει η όλη ιδέα και η υλοποίησή της!

(Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για να τη δείτε στην πλήρη ανάλυσή της.)

-----------------------------------------------------------------------

1ος Γύρος

----------------------------------

L. Bullock vs. P. Prigioni

Bullock: Εξαιρετικός σουτέρ με πολύ ανεπτυγμένο το ένστικτο του scorer, ο Bullock είναι εδώ και μία 8ετία ένας από τους επιθετικούς ηγέτες σημαντικών ισπανικών ομάδων (Malaga και Real). Μπορεί να απειλήσει από οποιαδήποτε απόσταση και με οποιοδήποτε τρόπο (στατικός ή από ντρίμπλα). Με την μπάλα στα χέρια έχει την ευχέρια να κατευθυνθεί οπουδήποτε στο παρκέ, λόγω του πολύ καλού χειρισμού που διαθέτει. "Γεμίζει" εδώ και χρόνια με πόντους τα ισπανικά και ευρωπαϊκά καλάθια, με το μικρό ύψος και μέγεθός του να αποδεικνύονται, αντί για εμπόδιο, προτέρημα (λόγω της ευελιξίας και της ευκινησίας) στη σταδιοδρομία του ως shooting guard. Αμυντικά είναι ελαφρά ζημιογόνος, εφόσον προκαλεί συχνότατα mis-matches με ψηλούς αντίπαλους SG's.

Prigioni: Ένας (όσο κλισέ και αν ακούγεται) playmaker-computer, ένας floor general, που μπορεί να καθοδηγήσει με μαεστρία την επίθεση οποιασδήποτε ομάδας και ανά πάσα στιγμή οι πιθανότητες "λένε" ότι θα κάνει τη σωστή επιλογή για την ομάδα του στο παρκέ. Ιδιαίτερα αξιόπιστος σουτέρ, άριστος πασέρ, ικανότατος αμυντικός. Βρίσκεται εδώ και μία δεκαετία στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, ωθώντας (μέσω της επιτυχίας της θητείας του στην Tau) τον Messina να του αναθέσει, σε ηλικία, 35 χρονών τη θέση του βασικού PG της ιδιαίτερα φιλόδοξης φετινής Real.

Σύγκριση: Αμερικανοί "δυάρια"-scorers σαν τον Bullock υπάρχουν αρκετοί και στην Ευρώπη και στο NBA, όμως point guards με την ψυχραιμία, την "οικονομία", την επαγγελματικότητα και την οξυδέρκεια του Prigioni είναι δυσεύρετοι όχι μόνο στο ευρωπαϊκό, αλλά και το παγκόσμιο επίπεδο.

Νικητής: Prigioni

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

T. Beard vs. Α. Φώτσης

Beard: Ένας πολύ δυνατός power-forward center, ο Tanoka μάζευε με χαρακτηριστική άνεση rebounds στα χρόνια της ακμής του με τη Zalgiris. Πολύ αποτελεσματικός inside scorer, εκμεταλλευόταν άριστα τον πολύ δυνατό κορμό του για να κερδίζει τις μάχες κάτω από τα καλάθια. Ήταν ο ηγέτης μίας καρπερής εποχής της Zalgiris κατά την οποία βρέθηκαν μία ανάσα (ή αλλιώς ένα μεγάλο τρίποντο του Sharp) από το Final 4 του 2004.

Φώτσης: Όσα ομαδικά επιτεύγματα και αν έχει συγκεντρώσει στην καριέρα του (εγχώρια πρωταθλήματα, Euroleague, διακρίσεις με την Εθνική ομάδα), ο Φώτσης θα παραμείνει για πάντα ένα μεγάλο "αν". Δεδομένων των προσόντων που επιδείκνυε σε νεαρή ηλικία, οι προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί ήταν τεράστιες, καθώς επρόκειτο για έναν αθλητικότατο forward, ικανότατο στα rebounds και στο περιφερειακό σουτ. Με άλλα λόγια, διέθετε την απαραίτητη "πρώτη ύλη" σε αφθονία και το μόνο που χρειαζόταν ήταν να βρει τρόπο να την κατεργαστεί ώστε να προκύψει κάτι πραγματικά σπουδαίο (κάτι στο επίπεδο του Ginobili, ας πούμε). Αυτό δεν έγινε ποτέ, όμως αν κοιτάξουμε την Euroleague πορεία του Φώτση σε Παναθηναϊκό, Real Madrid και Dynamo Moscow θα δούμε ότι αγωνίστηκε με σταθερή σχετικά επιτυχία στην ευρωπαϊκή ελίτ για 4 συνολικά χρόνια, άσχετα αν πλέον έχει μετεξελιχθεί λίγο-πολύ σε έναν πολύτιμο ρολίστα.

Σύγκριση: Δύσκολη η επιλογή, όμως θα προτιμήσουμε τον Beard, με το σκεπτικό ότι έχει στο παλμαρέ του περισσότερες "δυνατές" Euroleague seasons από το Φώτση.

Νικητής: Beard

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

R. Siskauskas vs. I. Kutluay

Siskauskas: Αντιγράφω από παλαιότερο άρθρο: "Προσωπικά, σε πολλά σημεία μου θυμίζει τον Bodiroga. Είναι αργός, με πολύ χαμηλό άλμα, όχι πολύ δυνατός, αλλά είναι σκανδαλωδώς αποτελεσματικός. Έχει πολύ μεγάλο basketball IQ, μπορεί να διακρίνει εύκολα ένα καλών από ένα κακών προϋποθέσεων σουτ και μπορεί να διαβάσει στιγμιαία τη συμπεριφορά της άμυνας και να πράξει αναλόγως. Έχει άριστο ball-handling για το ύψος του και φαρμακερό σουτ. Παίζει πάντα σκληρά και μαχητικά και φέρνει εις πέρας οποιαδήποτε οδηγία του αναθέσει ο προπονητής του, χωρίς (συνήθως) να εκβιάζει προσπάθειες και να δίνει την εντύπωση ότι παίζει για τον εαυτό του. Έχει πολύ καλή πάσα, ενώ στην άμυνα έχει τις περισσότερες φορές σωστές αντιδράσεις. Στην προσωπική άμυνα όμως χάνει πολλούς πόντους, ειδικά απέναντι σε ψηλότερους και αθλητικότερους forwards ή guards." Σε αυτά πρσθέστε και το ότι είναι παίκτης για τις μεγάλες στιγμές και γεννημένος νικητής. Σε αναλογικά μικρή Euroleague καριέρα έχει αποκομίσει πολλές ομαδικές και ατομικές διακρίσεις.

Kutluay: Όταν σκεφτόμαστε αυτόν τον παίκτη ένα πράγμα μας έρχεται στο μυαλό: το περιφερειακό του σουτ. Αυτό τελειοποίησε και σε αυτό βασίστηκε για να κάνει καριέρα, έχοντας πολύ καλή κίνηση μακριά από την μπάλα, που του επέτρεπε να ελευθερώνεται εύκολα για ένα καλών προϋποθέσεων τρίποντο. Επιπροσθέτως, μπορούσε να εκτελέσει και μετά από ντρίμπλα σε 1-on-1 καταστάσεις εκμεταλλευόμενος την ταχύτητά του, ενώ υπό τον Obradovic είχε γίνει και αξιόπιστος αμυντικός. Συνέχισε να βάζει αρκετούς πόντους και στα τελευταία του χρόνια με την Ulker. Κορυφαία του στιγμή η συμβολή του στην επική ανατροπή του ΠαναθηναΙκού στην Μπολόνια το 2002.

Σύγκριση: Περισσότερα χρόνια ο Kutluay στην Euroleague, αλλά μεγαλύτερες επιτυχίες και γενικότερα μεγαλύτερη επίδραση στο παρκέ ο Siskauskas.

Νικητής: Siskauskas

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

Μ. Κακιούζης vs. T. McIntyre

Κακιούζης: Ιδιαίτερα έξυπνος παίκτης, ήξερε να βάζει σωστά το σώμα του κοντά στο καλάθι έτσι ώστε να ισοσκελίζει την απουσία αθλητικών προσόντων και δυνατού κορμιού. Ευέλικτο "4άρι", πολύ γρήγορος στα lay-ins κοντά στο καλάθι, ενώ κινούταν με ευκολία και έξω από τα 6.25 μ., απ' όπου τιμωρούσε σταθερά τους βαρείς PF's που δεν προλάβαιναν να τον ακολουθήσουν. Η άμυνα και τα rebounds δεν ήταν ποτέ το φόρτε του. Παρόλα αυτά, έπαιξε επί 9 συνεχόμενα χρόνια σε υψηλότατο ευρωπαϊκό επίπεδο και σε σημαντικές ομάδες. Στην αρχή της καριέρας του ήταν "αστέρι" και σκόρερ στην ΑΕΚ, ενώ αργότερα μετατράπηκε σε πολύτιμο ρολίστα στις Siena και Barcelona, καταφέρνοντας να μένει συνεχώς στο προσκήνιο του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

McIntyre: Εκρηκτικός point guard, με εκπληκτική (επιπέδου streetball) επιδεξιότητα και ταχύτητα στην ντρίμπλα. Αποτελεσματικότατος στο 1-on-1, μπορεί με την ίδια ευχέρεια να επιχειρήσει ταχύτατο drive ή να κάνει το stepback και να εκτελέσει τρίποντο. Συχνά παρασύρεται από το ρυθμό του παιχνιδιού και υποπίπτει σε λάθη και βεβιασμένες προσπάθειες και επιχειρεί τραβηγμένα σουτ, όμως οι στιγμές "διαύγειάς" του αρκούν για να "γείρουν" οποιοδήποτε παιχνίδι υπέρ της ομάδας του.

Σύγκριση: Ο McIntyre έχει ανεβάσει πολλά επίπεδα τη Siena, όμως έχει αγωνιστεί μόλις 2 πλήρεις σεζόν στην Euroleague, ενώ ο Κακιούζης έχει να επιδείξει μία λιγότερο εκρηκτική αλλά πολύ μακρύτερη καριέρα στη διοργάνωση.

Νικητής: Κακιούζης

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

A. Nocioni vs. A. Sabonis

Nocioni: Πριν εγκατασταθεί μόνιμα στο NBA, ο SF/PF Andres είχε ολοκληρώσει μία σχετικά σύντομη αλλά παραγωγική καριέρα στην Euroleague με την Tau. Προτερήματά του αποτελούσαν το δολοφονικό του περιφερειακό σουτ, η ευελιξία του (που του επέτρεπε να βάζει με άνεση την μπάλα στο παρκέ) και το χαρακτηριστικό πάθος και η σκληράδα που επεδείκνυε σε κάθε παιχνίδι, βουτώντας για διεκδικούμενες μπάλες και παίζοντας δυνατή και σκληρή άμυνα. Με λίγα λόγια, ήταν με άνεση μεταξύ των καλύτερων forwards στην Ευρώπη και μικρή αμφιβολία υπάρχει για το ότι θα ήταν μέχρι και σήμερα στην πρώτη γραμμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, αν δε μετέβαινε στο NBA.

Sabonis: Όλοι ξέρουμε τι κλάσης παίκτης υπήρξε ο μεγάλος Arvydas. Ένας από τους πιο ταλαντούχους ψηλούς που εμφανίστηκαν ποτέ στο παγκόσμιο μπάσκετ, χάριζε όμορφες φάσεις επί 20+ χρόνια καριέρας σε Ευρώπη και NBA με την φοβερή του αίσθηση για το άθλημα, το απαράμιλλο post παιχνίδι του και τις ιδιοφυείς του πάσες. Γύρισε σε ηλικία 38 ετών για μία τελευταία "χαλαρή" χρονιά με τη Zalgiris και βγήκε MVP της regular season και του Top 16 της Euroleague. Αυτό βέβαια δεν είναι και τόσο κολακευτικό για το επίπεδο των άλλων παικτών στη διοργάνωση, όμως το γεγονός παραμένει ότι ο "Sabas" στα τελειώματά του έκανε "πλάκα" ουσιαστικά με τον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό.

Σύγκριση: Όσο σαρωτικός και αν ήταν ο Sabonis στη μοναδική του χρονιά στην Euroleague, το βρίσκω λίγο άτοπο να του δώσω το πλεονέκτημα έναντι του Nocioni, που αγωνίστηκε για 3 σεζόν στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό "σκαλί" με την Tau και άφησε το στίγμα του και τις 3, σε μία από τις top ομάδες της διοργάνωσης.

Νικητής: Nocioni

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

D. Andersen vs. M. Jaric

Andersen: Ένας από τους πιο επιτυχημένους ψηλούς στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία. Το γεγονός ότι έχει πάει σε 7 Final Fours με 4 διαφορετικές ομάδες (επίδοση-ρεκόρ) δείχνει την κλάση του. Πρόκειται για έναν παίκτη με προσωπικότητα, που μπορεί να απειλήσει σημαντικά από την περιφέρεια αλλά και με post moves. Οι 3 τίτλοι του και ο πρωτεύων ρόλος που είχε σε όλες τις ομάδες του, τον κατατάσσουν στους κορυφαίους.

Jaric: Μπορεί να αγωνίστηκε μόλις 2 χρόνια στην Euroleague, όμως με την all-around παρουσία του στην Kinder Bologna του Messina άφησε το στίγμα του. Ικανότατος guard που λόγω ύψους (2.01m) μπορούσε να καλύψει αρκετές θέσεις, γεγονός που τον έκανε ένα πολύ σημαντικό εργαλείο. Το court vision και το shot selection του ήταν εξαιρετικά, όπως άλλωστε και η συμβολή του σε διάφορους τομείς του παιχνιδιού και η οξυδέρκειά του στην άμυνα. Συνέχισε την καριέρα του (όχι και τόσο πετυχημένα) στο ΝΒΑ και επέστρεψε πρόσφατα στη Real ελπίζοντας να αναβιώσει τις στιγμές που έζησε στην Ιταλία, όπου ανακηρύχθηκε και πρωταθλητής Ευρώπης το 2001.

Σύγκριση: Είναι βέβαιο ότι αν ο Jaric είχε μείνει περισσότερο στην Ευρώπη, θα θεωρούταν τώρα ένας από τους καλύτερους παίκτες την τελευταία δεκαετία, καθώς η εξέλιξή του προμηνυόταν εκρηκτική. Οι επιδόσεις και οι διακρίσεις του Andersen στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο, ωστόσο, είναι καταλυτικές.

Νικητής: Andersen

(by Μ.Π.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

M. Smodis vs. J. Garbajosa

Smodis: Ο Σλοβένος ήταν ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους forwards για τη δεκαετία που πέρασε. Η λέξη που τον χαρακτηρίζει απόλυτα είναι μία: ευελιξία. Όσο περνούσαν τα χρόνια και όσο περισσότερες συμμετοχές και διακρίσεις μάζευε στην Euroleague, τόσο περισσότερα στοιχεία προσέθετε στο inside και outside παιχνίδι του, φτάνοντας να αποτελεί την "κολώνα" μίας ομάδας όπως η CSKA του Messina. Στην Kinder Bologna είχε πρωτοεμφανιστεί ως ελαφρύ "τριαροτεσσάρι", ενώ στη συνέχεια αύξησε τον όγκο και τη μυϊκή του δύναμη και μετέφερε το παιχνίδι του πιο κοντά στο καλάθι, παίζοντας συχνότατα με πλάτη και εξελίσσοντας το post ρεπερτόριό του, διατηρώντας όμως πάντα το περιφερειακό σουτ στο "οπλοστάσιό" του. Εκπληκτικό το γεγονός ότι έχει συμμετάσχει σε 7 τελικούς Euroleague σε 9 χρόνια (!), έχοντας σχεδόν σε όλες τις σεζόν του πάνω από 10 πόντους μέσο όρο. Η καριέρα του ενδέχεται να τελειώσει πρόωρα και άδοξα, δεδομένων των σοβαρότατων προβλημάτων που αντιμετωπίζει τον τελευταίο χρόνο με τη μέση του.

Garbajosa: Άλλος ένας ευέλικτος power forward, ο "Garbo" (όπως τον αποκαλούσαν στο Toronto) επέστρεψε φέτος στην Euroleague με τη Real. Κλασικό ευρωπαϊκό "περιφερειακό" 4άρι, που βασίζεται στο face-up παιχνίδι και είναι συχνότατα τελικός αποδέκτης της μπάλας στα plays των προπονητών του, μιας και το σουτ του από το τρίποντο είναι αλάνθαστο και οι αντίπαλοι ψηλοί ανέκαθεν δυσκολεύονταν να τον ακολουθήσουν μέχρι εκεί. Διακρίνεται για την ταχύτητα της εκτέλεσής του και αρέσκεται να περιμένει στη weak side τις πάσες των συμπαικτών του, ανοίγοντας χώρους για να "δράσει" ο έτερος ψηλός της ομάδας ή για drives των guards. Στην άμυνα ποτέ δεν τον βοήθησε η σχετική έλλειψη αθλητικότητας και εκρηκτικότητας, όμως μέσα από το ομαδικό παιχνίδι έχει συνήθως σωστές αντιδράσεις.

Σύγκριση: Ίσως αν ο Garbajosa δεν είχε επιλέξει το μικρό "διάλειμμα" στο NBA τα δεδομένα της αντιπαράθεσης να ήταν διαφορετικά, όμως με μια συνολική ματιά η πλάστιγγα γέρνει υπέρ του Smodis, κυρίως λόγω ποσότητας πεπραγμένων. Παρόλα αυτά, το μέλλον αυτή τη στιγμή παρουσιάζεται πιο ευοίωνο για τον Ισπανό...

Νικητής: Smodis

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

S. Becirovic vs. J. Blair

Becirovic: Η Euroleague καριέρα του Sani πέρασε από πολλά στάδια. Ξεκίνησε ως εκπληκτικά ταλαντούχος σκόρερ με κλασική σερβική "ταυτότητα" στην Olimpija και ενώ όλα έδειχναν ότι σύντομα η Ευρώπη θα του υποκλινόταν, ένας σοβαρότατος τραυματισμός τον ανάγκασε να κάνει βήματα πίσω. Παρόλα αυτά επανορθοπόδησε στην Climamio Bologna και μετά στον Παναθηναϊκό, όπου ήταν σημαντική μονάδα και είχε πολύπλευρη προσφορά τη χρονιά του triple crown. Πέρσι και φέτος ήταν ο all-around ηγέτης της Roma και της Olimpija αντίστοιχα και παρακολουθώντας τον βλέπαμε συνεχώς μεγάλη βελτίωση και νέα στοιχεία στο παιχνίδι του. Άλλη μία πολύ καλή χρονιά ίσως τον ξαναφέρει σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα.

Blair: Ο Αμερικανός center ήταν ένας θεαματικός αλλά και παραγωγικός ψηλός. Το δυνατό παιχνίδι και η φοβερή του αίσθηση για το rebound τον βοήθησαν να γίνει πολύτιμο εργαλείο και στατιστικό "διαμάντι" για 4 ομάδες στην καριέρα του στην Euroleague. Στην επίθεση ήταν πολύ αποτελεσματικός γύρω από το καλάθι παίρνοντας "καλά" σουτ, τα οποία προέρχονταν συχνά από επιθετικά rebounds. Διέθετε αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν "γρήγορα χέρια" (quick hands), έχοντας την ευχέρεια να πιάνει εύκολα τις πάσες των συμπαικτών του, αλλά και να μεταβάλλει την πορεία πολλών αντίπαλων πασών στην άμυνα, συγκεντρώνοντας τον πολύ καλό για ψηλό μέσο όρο των 1.43 κλεψιμάτων ανά παιχνίδι. Μειονέκτημα στο βιογραφικό του το ότι δεν κατάφερε να οδηγήσει κάποια από τις ομάδες του σε μία σημαντική διάκριση.

Σύγκριση: Δύσκολο το να βγάλει κανείς ασφαλές συμπέρασμα και νικητή, όμως θα δώσουμε την πρόκριση στον Becirovic λόγω της μεγαλύτερης διάρκειάς του και του πιο ουσιαστικού παιχνιδιού του (αν και θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είχε καλύτερους συμπαίκτες), έναντι των κατά ένα ποσοστό "κενών" στατιστικών του Blair.

Νικητής: Becirovic

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

E. Lorbek vs. T. Langdon

Lorbek: Αντιγράφω από εδώ: "Ο Σλοβένος έχει αδιαμφισβήτητα την καλύτερη γνώση των βασικών μεταξύ όλων των εν Ευρώπη ψηλών. Μπορεί να απειλήσει από οποιαδήποτε απόσταση και από οποιαδήποτε στάση του σώματος (με πρόσωπο ή με πλάτη). Δουλεύει με φοβερά μεθοδικό τρόπο στο low και high post, όπου τα up-n-unders του με τις διαδοχικές προσποιήσεις προσφέρουν κάθε φορά οπτικό υλικό στα σεμινάρια για ψηλούς παίκτες. Έχει μάθει με το σωστότερο τρόπο το άθλημα και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στον τρόπο που αγωνίζεται. Είναι αξιόπιστος στα rebounds, αλλά όχι τόσο φερέγγυος στην άμυνα. Αυτό που κυρίως του λείπει είναι δύναμη, αθλητικότητα και εκρηκτικότητα."

Langdon: Ο "δολοφόνος από την Alaska" έχει βρει εδώ και 5 χρόνια το ρόλο του στην CSKA και ό,τι του ζητείται το κάνει καλά. Αποτελεί έναν περιφερειακό σουτέρ πρώτης γραμμής, με πολύ γρήγορο shot release και τη φοβερή ικανότητα να εκτελεί αμέσως αφού δεχτεί την πάσα μετά από screen. Συνήθως δεν εκβιάζει προσπάθειες και προτιμά να παίρνει πολύ καλών προϋποθέσεων σουτ μέσα από συστήματα, κάτι που μαρτυρούν και τα άριστα ποσοστά του. Επιπροσθέτως, τα γρήγορα πόδια του και η θήτευση υπό το Messina τον έχουν βοηθήσει να γίνει ένας ικανός αμυντικός.

Σύγκριση: Ο Lorbek, παρότι αποδεδειγμένα υπερταλαντούχος, βρίσκεται στην ελίτ των Ευρωπαίων ψηλών μόνο τα τελευταία 2-3 χρόνια. Από την άλλη, ο Langdon "φορτώνει" σταθερά με πόντους από το 2002 τα καλάθια της Euroleague, ενώ έχει στο παλμαρέ του 2 τίτλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, καθώς και ένα Final 4 MVP βραβείο το 2008 (όταν και είχε στον τελικό 21 πόντους, 7 rebounds και 4/5 τρίποντα).

Νικητής: Langdon

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

M. Baston vs. L. Scola

Baston: Τα εκπληκτικά (για την Ευρώπη) αθλητικά προσόντα τού προσέδιδαν στις 3 σεζόν που αγωνίστηκε στην Euroleague ένα μεγάλο αβαντάζ έναντι των αντίπαλων ψηλών. Κύρια ανάμνηση από αυτόν έχουμε τα μανιώδη καρφώματά του, τα οποία κατά μεγάλο ποσοστό προέρχονταν από alley-oops του Jasikevicius. Στον ημιτελικό του 2005 είχε κάνει τεράστια ζημιά στον Παναθηναϊκό όχι μόνο με την κυριαρχία του στη ρακέτα (6/6 δίποντα) αλλά και με τα rebounds και κοψίματά του. Η ικανότητά του ως blocker φαίνεται από το ότι και στις 3 χρονιές του ξεπέρασε το μέσο όρο της μίας τάπας ανά παιχνίδι.

Scola: Ξανά από εδώ: "Ο Scola αποδεικνύει ότι συχνότατα το αυξημένο μπασκετικό IQ, η άριστη γνώση των "βασικών" και η "6η αίσθηση" για το άθλημα μπορούν να αντισταθμίσουν, ου μην και να υπερκεράσουν το μειονέκτημα της έλλειψης εντυπωσιακών αθλητικών προσόντων και εκρηκτικότητας. Ο ορισμός του μεθοδικού παίκτη, ο Αργεντινός βάζει άψογα το σώμα του κοντά στη ρακέτα και γνωρίζει ανά πάσα στιγμή πού ακριβώς είναι το καλάθι, έχοντας εκπληκτική αίσθηση του χώρου. Κυρίως όμως διαθέτει ένα ευρύ οπλοστάσιο από jump hooks και γενικότερα low-post spins, προσποιήσεις και σουτ, στα οποία πάντα προσδίδει ένα "απαλό" άγγιγμα που τον ευνοεί στις αναπηδήσεις. Εξάλλου, διαθέτει αποτελεσματικό και γρήγορο midrange jumpshot, ενώ και στα rebounds έχει τρομερή έφεση. Η άμυνά του βρίσκεται σε ικανοποιητικό επίπεδο". Δε "μοιράζει" πολλές τάπες, αλλά βασίζεται στην καλή αντίληψη του χώρου και τη σωστή χρήση του σώματος για να αντιμετωπίσει κάθε αντίπαλο ψηλό.

Σύγκριση: Μπορεί ο Baston να κατέκτησε 2 τίτλους σε 3 χρόνια, όμως ο Scola έχει να επιδείξει πιο μακρά καριέρα, καθώς και πρωτοφανή σταθερότητα και εξαιρετική απόδοση καθόλη τη διάρκεια αυτής. Τα ατομικά του επιτεύγματα αφαιρούν σημασία από το ότι δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο, παρότι έφτασε σε ημιτελικό ή τελικό 4 συνολικά φορές.

Νικητής: Scola

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

D. Marconato vs. J. Lakovic

Marconato: Ο βετεράνος Ιταλός center είχε (και συνεχίζει να έχει, σε αρκετά μικρότερο βέβαια βαθμό) ισχυρή παρουσία κάτω από τα ευρωπαϊκά καλάθια από την αρχή της δεκαετίας με όποια ομάδα και αν έπαιξε. Τα σημαντικά του ατού ήταν φυσικά το φοβερό του timing στα κοψίματα και η έφεσή του στο να μαζεύει rebounds. Επιπροσθέτως, μπορεί σε απόλυτους αριθμούς να μην αποτελούσε ποτέ έναν μεγάλο σκόρερ, όμως τα σταθερά καλά του ποσοστά στα σουτ αποδεικνύουν ότι στην επίθεση έπαιζε πολύ "οικονομικά", παίρνοντας μόνο high-percentage shots από επιθετικά rebounds και γενικότερα σουτ γύρω από το καλάθι (τα λεγόμενα "garbage buckets"). Έξυπνος ψηλός, όχι τόσο αθλητικός ή γρήγορος, αλλά παρόλα αυτά ιδανικός για το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Lakovic: Από την πρώτη του μεγάλη εμφάνιση (38 πόντοι εναντίον της Real ως παίκτης της KRKA Novo Mesto) είχε δείξει ότι διέθετε δολοφονικό σουτ και ανεπτυγμένο ένστικτο σκόρερ. Από τους παίκτες που απαγορεύεται να βρεθούν μόνοι τους και με χρονική άνεση έξω από τη γραμμή του τριπόντου. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν με διάθεση υπερβολής "streaky" (ότι δηλαδή πρέπει να βρεθεί απαραίτητα σε καλή μέρα για να σε "σκοτώσει") και απόντα από τα μεγάλα παιχνίδια, η αλήθεια όμως είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να παίξεις χαλαρή προσωπική άμυνα στο Σλοβένο, όπως αποδείχθηκε και στο πρόσφατο παιχνίδι της Barcelona στο ΟΑΚΑ εναντίον του ΠΑΟ. "Signature" κίνησή του το γρήγορο jump-stop πίσω από τη γραμμή του τριπόντου για γρήγορη δημιουργία χρόνου και χώρου για την εξαπόλυση του σουτ.

Σύγκριση: Και οι δύο έχουν διάγει σταδιοδρομίες με διάρκεια στην Euroleague και έχουν διατελέσει βασικά "γρανάζια" μεγάλων και σημαντικών ομάδων. Θα προκρίνω, τελικά, το Lakovic λόγω του συνολικά μεγαλύτερου impact που είχε στις επιτυχίες των ομάδων στις οποίες αγωνίστηκε.

Νικητής: Lakovic

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

Φ. Αλβέρτης vs. N. Pekovic

Αλβέρτης: Ο "Φράγκι" υπήρξε ένας forward που κινούταν κατά βάσει στην περιφέρεια, ένας ελάχιστα αθλητικός παίκτης που συνήθως απέφευγε τις μάχες της ρακέτας. Απέδιδε όμως τα μέγιστα στον τομέα του σουτ (ειδικά του τριπόντου), όντας αλάνθαστος όταν σηκωνόταν από μακριά αφού είχε δεχτεί μία καλή πάσα. Επίσης μπορούσε να ποστάρει με ευχέρεια κοντύτερα 3άρια και να ευστοχήσει με fadeaway, σουτάροντας από πάνω τους. Σε αυτό τον βοηθούσε το ιδανικό shooting form που χρησιμοποιούσε, το οποίο πολύ δύσκολα κοβόταν. Τα πρώτα χρόνια των 00's κατάφερνε να τα βγάζει πέρα με σχετική άνεση, όμως σιγά σιγά θα λέγαμε ότι το μπάσκετ (που γινόταν όλο και πιο γρήγορο και αθλητικό) τον "ξεπέρασε".

Pekovic: Ο Σέρβος center έχει καταφέρει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμους ψηλούς της Ευρώπης. Η φοβερή δύναμή του τού δίνει συνήθως το πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του, επιτρέποντάς του να παίρνει πολύ καλή θέση κάτω από το καλάθι ή στο low post. Όταν δεχτεί την πάσα οι πιθανότητες λένε ότι ή θα τελειώσει τη φάση ή θα πάρει foul, ή και τα δύο. Δε διαθέτει ακόμα μεγάλο ρεπερτόριο κινήσεων, όμως θα έλεγα ότι δεν το έχει χρειαστεί ακόμη στην Ευρώπη, αφού από τώρα κυριαρχεί. Τα περιθώρια βελτίωσης βέβαια είναι ακόμα μεγάλα, ιδίως στα rebounds και στην post defense, όπου χαρακτηρίζεται ασταθέστατος.

Σύγκριση: Ο Pekovic είναι πλέον φόβητρο κάτω από τα ευρωπαϊκά καλάθια, όμως ουσιαστικά έχει, μαζί με τη φετινή, μόλις 3 σεζόν στο πρώτο "σκαλί" της Euroleague. Ο Αλβέρτης παίρνει την πρόκριση λόγω της χρονικά μεγαλύτερης καριέρας του (ιδίως αν συμπεριλάβουμε και την Suproleague 2000-01), καθώς και του γεγονότος ότι ήταν χρησιμότατος για αρκετά χρόνια σε μία ομάδα που πάντα διέθετε πληθώρα αστέρων.

Νικητής: Αλβέρτης

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

A. Macijauskas vs. G. Basile

Macijauskas: Ο "Μάτσε" μπορεί να μας "έδωσε" μόλις 3 γεμάτες σεζόν στην Euroleague, όμως πρόλαβε σε αυτές να μας δείξει πόσο κυρίαρχος μπορεί να γίνει ένας αυθεντικός και "φυσικός" σκόρερ. Η ταχύτητά του στην εκτέλεση μετά από ντρίμπλα και off-a-screen ήταν απαράμιλλη και καθιστούσε την αντιμετώπισή του πολύ δύσκολη αποστολή ακόμα και για τους καλύτερους αμυντικούς. Το περιφερειακό του σουτ ήταν αλάνθαστο, όπως και το σημάδι του από τη γραμμή των βολών. Η ευελιξία και η μικρή του σωματοδομή τον βοηθούσε και στα drives, στην άμυνα όμως συχνά τον εξέθετε. Το αποτυχημένο πέρασμά του από το NBA τον "έριξε" πολύ ψυχολογικά και ακολούθως οι πολλαπλοί τραυματισμοί κατέστρεψαν την καριέρα του. Χαρακτηριστικό είναι ότι έπαιξε συνολικά 14 μόλις ματς στην Euroleague με τον Ολυμπιακό, ενώ είχε υπογράψει για 4 χρόνια το καλοκαίρι του 2006.

Basile: Ένας παίκτης που συνεχίζει να "κατηγορείται" όσο λίγοι, ο Basile απαντά στους επικριτές του μέσω των αριθμών του. Έχει αγωνιστεί και στις 10 σεζόν της Euroleague στα 00's, επιδεικνύοντας μία σταθερά πολύ καλή παραγωγή. Αυτό που δεν είναι σταθερό είναι το ποσοστό του στα τρίποντα, ακριβώς επειδή είναι ένας shooting guard "υψηλού κινδύνου" και μεγάλων ρίσκων. Τείνει να παίρνει πολλά δύσκολα σουτ, πολλές φορές πέρα από κάθε λογική, όμως ανατίρρητα διαθέτει αυτό που αποκαλούμε ένστικτο "killer", που μπορεί με 1-2 τρίποντα να τελειώσει ένα ματς. Εξάλλου πάντα αποτελούσε έναν αξιόπιστο αμυντικό, ενώ το σχετικά μεγάλο ύψος του για "δυάρι" εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να "γεννά" mis-matches στο παρκέ.

Σύγκριση: Η διάρκεια, συνοδευόμενη από σταθερότητα, του Basile στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση τον καθιστά ασφαλώς νικητή αυτής της "σύγκρουσης" των SG's.

Νικητής: Basile

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

M. Batiste vs. D. Tomasevic

Batiste: Ο Batiste αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση. Ερχόμενος από την Αμερική προσαρμόστηκε ταχύτατα στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ, μετάλλαξε τη σωματοδομή και τον τρόπο παιχνιδιού του και αισθάνθηκε από την πρώτη στιγμή ανετότατα στο πλαίσιο του τρόπου παιχνιδιού του Obradovic στον Παναθηναϊκό. Παρότι ιδιαίτερα undersized για center, ακόμα και για "4", ανέπτυξε ένα αξιόλογο back-to-the-basket game, αξιόπιστο σουτ από τα 3 μέτρα, πολύ καλό ένστικτο για το rebound και άνεση στο να τελειώνει τα plays κοντά στο καλάθι από τις πάσες των διαχρονικά κορυφαίων guards του ΠΑΟ. Εξάλλου έχει σταθερά καλό shot selection, αφού σπανίως εκβιάζει προσπάθειες (πάνω από 64% στα δίποντα τις 5 τελευταίες χρονιές!). Ταυτόχρονα τα αθλητικά του προσόντα προσέφεραν πάντα θέαμα στους απανταχού fans των καρφωμάτων (δηλαδή σε όλους), ενώ η δύναμή του τού έδινε το δικαίωμα να παίζει και καλή προσωπική άμυνα. Άξια αναφοράς είναι και τα αποτελεσματικότατα, αν και συχνά στα όρια (και ακόμα παραπέρα) του νομίμου, screens του.

Tomasevic: Ο Σέρβος ήταν το πρότυπο του Ευρωπαίου ψηλού. Αγωνιζόταν πρώτα με το μυαλό και μετά με τα φυσικά προσόντα. Είχε άριστη αίσθηση του χώρου και του χρόνου, πράγμα που του επέτρεπε να "ελευθερώνει" τα σουτ του την κατάλληλη χρονικά στιγμή έτσι ώστε να αποφεύγει τα κοψίματα (εφόσον δεν μπορούσε να τα αποφύγει μέσω του άλματος). Πολύ καλός συμπαίκτης, έκανε πάντα την ομάδα του καλύτερη με τις πάσες του, καθώς και με τη διαρκή κίνησή του (ιδίως στα πρώτα χρόνια του) που "άνοιγε" χώρους. Στην αρχή της καριέρας του καλούταν να σκοράρει πολύ, αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να "αποτυπώνει" στα στατιστικά ένα ευρύ φάσμα ικανοτήτων, με τα γρήγορα χέρια του να τον βοηθούν να "μαζεύει" πολλά κλεψίματα. Στον Παναθηναϊκό υπήρξε πολύ σημαντική μονάδα ερχόμενος από τον πάγκο, με καλύτερο φυσικά παράδειγμα τους υπερπολύτιμους 16 πόντους του στον τελικό εναντίον της CSKA το 2007.

Σύγκριση: Παρόλο που η συνεισφορά του Tomasevic όπου έπαιξε ήταν σημαντικότατη, ο Batiste βρίσκεται με υψομετρικό κιόλας μειονέκτημα σταθερός και ακλόνητος στην ελίτ των εν Ευρώπη ψηλών εδώ και 7 χρόνια (και συνεχίζει).

Νικητής: Batiste

(by Β.Α.)

Online Surveys & Market Research

----------------------------------

Run-N-Gun Live Blog Event, 7/3

2010-03-07T21:33:00.006+02:00

Το 1ο Run-N-Gun Live Blog Event στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία! Για να παρακολουθήσετε ξανά τη συζήτηση κάντε κλικ οπουδήποτε πάνω στο παράθυρο της εφαρμογής.

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://www.coveritlive.com/mobile.php/option=com_mobile/task=viewaltcast/altcast_code=fb6acfb5eb" &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Run-N-Gun Live Blog Event 7/3&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Οι 5 μεγαλύτερες "ευρωπαϊκές" απογοητεύσεις του NBA

2010-03-03T20:17:00.004+02:00

Έχουν περάσει 4 χρόνια από όταν ο Andrea Bargnani επελέγη στο νούμερο 1 του draft, επαληθεύοντας κατ' αυτόν τον τρόπο το "trend" που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στους generals managers των ομάδων του ΝΒΑ και το οποίο συνίσταται στη διαρκή αναζήτηση του νέου Nowitzki, του νέου Gasol κλπ. Βέβαια αυτή η τάση εξευρωπαϊσμού του ΝΒΑ έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια και για αυτό πρέπει να ευγνωμονούμε τον Drazen Petrovic, τον Toni Kukoc, το Vlade Divac και άλλα μεγάλα ιερά τέρατα του ευρωπαϊκού μπάσκετ που δε συμβιβάστηκαν με τις δάφνες και τις διακρίσεις της γηραιάς ηπείρου, αλλά θέλησαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στο υψηλότερο επίπεδο.

Πρωταγωνιστώντας εκεί έδειξαν στους Αμερικανούς, που μέχρι τότε κοιτούσαν λίγο υπεροπτικά προς τη δικιά μας μεριά του Ατλαντικού, ότι υπάρχει άφθονο ταλέντο στην Ευρώπη και αρκετοί παίκτες που υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις μπορούν να γίνουν αστέρες υψηλού βεληνεκούς στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου.

Βέβαια, το αμερικανικό όνειρο έγινε εφιάλτης για πολλούς Ευρωπαίους που πήγαν με υψηλές φιλοδοξίες στο ΝΒΑ, αλλά γύρισαν με σκυμμένα κεφάλια. Πάμε να δούμε, λοιπόν, τις 5 πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις παικτών που είχε γίνει μεγάλος θόρυβος γύρω από τη μετακίνηση τους στη λίγκα, αλλά τελικά δε δικαίωσαν τις προσδοκίες.

5) Arvydas Macijauskas (undrafted το 2002)

Ο Λιθουανός, πρώην παίκτης του Ολυμπιακού, δήλωσε συμμετοχή στο draft το 2002 αλλά δεν αποτέλεσε επιλογή καμίας ομάδας. Κατάφερε, ωστόσο, να πάει στο ΝΒΑ το 2005 που υπέγραψε συμβόλαιο με τους New Orleans Hornets. Βλέποντας το Macijauskas να πρωταγωνιστεί στη Euroleague με την Tau, έχοντας ιδιαίτερη έφεση στο up-tempo παιχνίδι των Ισπανών και διαθέτοντας το γνωστό λιθουανικό ένστικτο του killer από την περιφέρεια, όλοι θεωρούσαν ότι οι Hornets είχαν κάνει μια πολύ σωστή κίνηση.

O "Macas", ωστόσο, δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί στα δεδομένα της Αμερικής, απογοητεύθηκε από πολύ νωρίς, ήταν δυσαρεστημένος με το μηδαμινό ρόλο του στην ομάδα και έφυγε μόλις μία σεζόν μετά, έχοντας παίξει μόνο σε 19 παιχνίδια και 135 λεπτά συνολικά. Εν συνεχεία αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό, στον οποίο δεν κατάφερε να στεριώσει λόγω τραυματισμών.

4) Zarko Paspalj (undrafted το 1989)

Όλοι μας ξέρουμε το Zarko Paspalj από τη μακρόχρονη θητεία του στην Ελλάδα (Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, Πανιώνιο, Άρη). Αυτό που ίσως πολλοί δε γνωρίζουν είναι ότι ο Zarko πριν έρθει στην Ελλάδα ήταν ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους που πήγαν στο ΝΒΑ. Σε ηλικία 23 χρονών και έχοντας ήδη κατακτήσει μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις με την Εθνική και τίτλους με την Partizan, o Paspalj είχε αρχίσει να εδραιώνεται ως ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι San Antonio Spurs, λοιπόν, με πρωτοβουλία του Greg Popovich, o oποίος τότε ήταν βοηθός του Larry Brown στα "σπιρούνια", του έδωσαν την ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να αγωνιστεί στο ΝΒΑ. O Σέρβος, ωστόσο, δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί, ακόμα και αν στις πρώτες του μέρες στην Αμερική έμενε στο σπίτι του Popovich ώστε να εγκλιματιστεί καλύτερα. Η απουσία κάθε αμυντικού προσανατολισμού του Paspalj δεν ήταν δυνατό να γίνει ανεκτή από το Larry Brown, ενώ οι κακές του συνήθειες (junk food και κάπνισμα) προσέθεσαν λάδι στη φωτιά και έτσι ο Zarko πήρε γρήγορα το δρόμο του γυρισμού και είχε την εξέλιξη που όλοι γνωρίζουμε στην Ευρώπη.

3) Βασίλης Σπανούλης (νο. 50 το 2004 από τους Dallas Mavericks)

O Σπανούλης έγινε drafted το 2004 από τους Mavericks και μέσω ενός trade τα δικαιώματά του απέκτησαν οι Houston Rockets. Μετά από μια εξαιρετική χρονιά με τον Παναθηναϊκό και μετά τις επιτυχίες της Εθνικής, ο Λαρισαίος guard αποφάσισε να μεταβεί στο ΝΒΑ το καλοκαίρι του 2006. Γύρω από το όνομα του είχε γίνει πολύς θόρυβος καθώς ο Σπανούλης ήταν αδιαμφισβήτητα ένας από τους πλέον υποσχόμενους Ευρωπαίους, ενώ το γρήγορο και επιθετικό στυλ παιχνιδιού του φαινόταν να ταιριάζει στο ΝΒΑ.

Ενώ, λοιπόν, όλες οι συνθήκες ήταν με το μέρος του, ο περιορισμένος ρόλος του τη χρονιά του στους Rockets προκάλεσε τις αντιδράσεις του Σπανούλη και τη σύγκρουσή του με τον Jeff Van Gundy. Ο Έλληνας παίκτης δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τα λίγα λεπτά συμμετοχής και τις υποδείξεις του προπονητή και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του ώστε να φύγει το καλοκαίρι από την ομάδα και να επιστρέψει στην Ευρώπη για να παριστάνει τον "Έλληνα McGrady" (όπως είχε περιγράψει ο ίδιος τον εαυτό του σε συζήτηση με το Van Gundy). Ο μόνος 100% κερδισμένος από αυτήν την εξέλιξη ήταν, φυσικά, ο Παναθηναϊκός.

2) Nikoloz Tskitishvili (νο. 5 το 2002 από τους Denver Nuggets)

Mπορεί αρκετοί να μην τον θυμούνται και ακόμα περισσότεροι να μην τον ξέρουν καν γιατί ποτέ δεν ήταν σημαντικός παίκτης ούτε καν στο ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά ο Tskitishvili θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα draft busts σε όλα τα αθλήματα. O Γεωργιανός forward των 2.13 μ. επελέγη πολύ ψηλά στο draft του 2002 και αποτελεί τον ορισμό του overhyped παίκτη. Σε μια εποχή που το να επιλέγεις Ευρωπαίους θεωρείτο "in" και "alternative" από πολλούς general managers, ο Tskitishvili είχε περιορισμένο ρόλο στη Benetton Treviso του Mike D'Antoni που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας το 2002.

Η επιλογή του στο νούμερο 5 του draft ήταν στο πλαίσιο της αναζήτησης του νέου Nowitzki και η δυνατότητα του Γεωργιανού να σκοράρει πού και πού με τρίποντα ήταν αρκετή για να τον φέρει στο Denver. Μάλιστα, οι Nuggets άφησαν μετά τον Tskitishvili τον Amar'e Stoudemire (!), τον Caron Butler, τον Tayshaun Prince και τον Carlos Boozer, εξοργίζοντας κατ' αυτόν τον τρόπο τους fans της ομάδας. Ο "Skita", παρότι πήρε ευκαιρίες, δεν μπόρεσε ποτέ να δικαιώσει τις προσδοκίες του Kiki Vandeweghe και οι Αμερικανοί αναλυτές ακόμα γελάνε με την έμπνευση του τελευταίου, ο οποίος πάντως κατάφερε να εξιλεωθεί με την επιλογή του Carmelo Anthony την επόμενη χρονιά.

1) Darko Milicic (νο. 2 το 2003 από τους Detroit Pistons)

Ο Milicic "πλήρωσε" κι αυτός (όπως και ο Tskitishvili) την τότε "τρέλα" των Αμερικανών με τους ψηλούς, ευέλικτους και έχοντες καλό περιφερειακό σουτ Ευρωπαίους, η οποία βέβαια πήγαζε από την πρωτοφανή επιτυχία του Dirk. Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δε δικαιολογεί το απίστευτα "χοντρό" λάθος του Joe Dumars, που τον επέλεξε στο νο. 2 του καλύτερου (μαζί με αυτά του 1984 και του 1996) draft στην ιστορία του NBA.

Η επίσημη εξήγηση των Pistons για την προτίμηση στον Darko έναντι του Melo ήταν ότι η ομάδα είχε ήδη έναν ανερχόμενο SF που προοριζόταν για βασικός, τον Tayshaun Prince. Η λογική αυτή είχε σταθερές βάσεις (οι περισσότερες ομάδες θα έπαιρναν τον Darko το αργότερο στο 3ο pick) και δε θα ήταν σωστό να καταδικάσουμε τώρα, κατόπιν εορτής, το σκεπτικό του GM των Pistons, καθώς το τότε potential του Darko φάνταζε πραγματικά χωρίς ταβάνι.

Η ιστορία όμως έδειξε ότι ο Dumars δεν εκτίμησε σωστά την κατάσταση των "πιστονιών", οι οποίοι ήταν ήδη διεκδικητές τίτλου και θα ήταν πολύ δύσκολο να βρουν άμεσα ρόλο και λεπτά για έναν 18χρονο rookie, έτσι ώστε αυτός να μπορέσει να δείξει το ταλέντο του. Εξάλλου, ο Dumars μάλλον "ξέχασε" ότι head coach ήταν ο Larry Brown, γνωστός για τη δυσπιστία του απέναντι στους rookies και δη τους Ευρωπαίους. Το αποτέλεσμα ήταν ο Darko να "φάει πάγκο" και να συγκεντρώσει πάρα πολλά DNP's στην αρχή της σεζόν και ως εκ τούτου να χάσει γρήγορα την αυτοπεποίθηση και την όρεξή του για βελτίωση.

Για δυόμιση χρόνια δεν έκανε απολύτως τίποτα στο Detroit, όμως η μετακίνησή του στο Orlando τον ώθησε να δώσει κάποια υποσχόμενα δείγματα ταλέντου και σταθερότητας. Παρόλα αυτά, το work ethic του παρέμεινε δυστυχώς σε χαμηλά επίπεδα, η μεταπήδηση στο Memphis του προσέφερε λίγα πράγματα κι έτσι πλέον, με τη φήμη του καταβαραθρωμένη και το μίσος του για το "μαγικό κόσμο" δηλωμένο, ψάχνει τρόπο να γυρίσει στην Ευρώπη. Εδώ βέβαια θα νιώσει μία πικρία το καλοκαίρι, όταν θα μαθαίνει πόσα εκατομμύρια δολάρια θα προσφέρονται στους Wade και Bosh, νούμερα 4 και 5 αντίστοιχα του ίδιου draft...